นิยายของเค้า

กว่าทุ่มแล้ว  แต่แทคยอนก็ยังนั่งทำงานไม่ยอมกลับบ้าน  และไม่ยอมให้นิคคุณกลับบ้านเช่นกัน  ทำให้เขาหงุดหงิดใจไม่น้อย  เมื่อความอดทนสิ้นสุดลงก็โวยวายใส่ "นี่นาย  เวลาเลิกงานตั้งแต่ห้าโมงเย็นแล้วนะ  ทำไมนายไม่ให้ฉันกลับเสียที" "อีกนิดเดียวฉันก็เสร็จงานแล้ว  เดี๋ยวกลับพร้อมกัน"  แทคยอนพูดหน้าตาเฉย "ไม่จำเป็น  ฉันกลับเองได้" "ไม่ได้" เขาสั่งห้วนๆ  แล้วก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไป  สร้างความไม่พอใจให้นิคคุณอย่างมาก "แต่ฉันหิวข้าว  หิว...หิว...หิว  นายเข้าใจมั้ย" "ก็โทรสั่งอะไรมากินก่อนก็ได้  สั่งเผื่อฉันด้วยนะ  ฉันเองก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน" เขาพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นจากแฟ้มงาน  นิคคุณตาโต "หิวก็ไปหากินเอาเองสิ  ฉันจะกลับบ้าน" นิคคุณลุกพรวดพราดแล้วคว้ากระเป๋าทำงาน  ผลุนผลันออกจากห้องทำงานไปโดยไม่ยอมฟังคำสั่งของแทคยอน "แล้วกันคุณ" แทคยอนบ่นอุบ  รีบผละจากเอกสารตรงหน้าเดินตามนิคคุณไปที่ลิฟทฺ์  แต่เจ้าตัวลงไปก่อนหน้านี้แล้ว ทำให้แทคยอนร้อนใจรอลิฟท์ขึ้นมาไม่ไหว  จ...

นิคคุณร้องไห้จนขอบตาแดงช้ำ...แทคยอนกลับไปนานแล้ว  เขาได้ทุกสิ่งไปจากของนิคคุณ  ทั้งชีวิตร่างกายและหัวใจ นิคคุณแทบไม่รู้ตัวเลยในตอนนั้นว่าตัวเองทำอะไรลงไป  แต่ที่จำได้ก็คือเขาตอบสนองแทคยอนด้วยความเต็มอกเต็มใจ  การขัดขืนของเขาก็มีในช่วงแรกๆ  แต่เมื่ออารมณ์แปลกใหม่เข้ามาครอบงำ  ก็เลยเผลอคล้อยตามจังหวะของแทคยอนโดยไม่รู้ตัว  และไปถึงสวรรค์พร้อมกับแทคยอน เมื่อสำนึกสติกลับคืนมา  มันทำให้เขาเจ็บเจียนตาย อยากจะด่าตัวเองให้สาแก่ใจ  แต่มันก็คงไม่อาจจะเรียกกลับคืนมาได้แล้ว "อูยอง  พี่ขอโทษ...พี่เสียใจ"  นิคคุณสะอื้นฮัก  ทั้งที่เขามาเกาหลีเพื่อมาแก้แค้น   สุดท้ายเขาก็ทำไม่สำเร็จ แถมยังตกเป็นของฆาตกรที่ฆ่าน้องชายอีก  ยิ่งคิดน้ำตาก็ยิ่งไหล "ฉันให้โอกาสนายแล้วนะคุณ  แต่ในเมื่อนายไม่ยอมพูดความจริง  ฉันก็จำเป็นที่ต้องทำแบบนี้" นั่นคือคำพูดสุดท้ายของแทคยอน  ก่อนที่เขาจะเดินออกจากห้องของนิคคุณไป  มันเป็นคำพูดที่สร้างร้อยร้าวในใจให้นิคคุณยิ่งนัก...คนเห็นแก่ตัว  ก็ยังเห็นแก่...

ซีวอนมารับนิคคุณที่หน้าบริษัท  แต่เขาเข้าบริษัทไม่ได้เพราะคำสั่งห้ามแทคยอน  ซีวอนรู้สึกเจ็บแค้นในใจ  ใช่ว่าเพราะคำสั่งของน้องชายคนรอง  แต่เขาเจ็บปวดมาตั้งนานแล้ว  ตั้งแต่พ่อทำพินัยกรรมยกทุกสิ่งทุกอย่างให้แทคยอน...ให้แทคยอนคนเดียว  ทั้งๆที่ยังมีเขาและชานซองอยู่อีกสองคน  มันทำให้ซีวอนต้องยอมก้มหัวให้น้องชายคนนี้  ทั้งๆที่เป็นพี่ชายคนโต นิคคุณก้าวออกจากบริษัท  แล้วเขาก็ต้องขมวดคิ้วแปลกใจที่เห็นรถของซีวอนจอดรออยู่...เขารีบสาวเท้าเข้าไปที่รถ "ทำไมไม่เข้าไปรอผมในบริษัทล่ะครับ"  นิคคุณถามด้วยความสงสัย  สีหน้าของซีวอนเข้มขึ้น  ดวงตาที่เหี้ยมดุดันอยู่เป็นนิตย์ "ผมถูกห้ามไม่ให้เข้าบริษัทครับ" "อะไรนะครับ"  นิคคุณตกใจ  สมองประติดประต่อทันที...จะเป็นใครไปไม่ได้  มีเพียงคนเดียว...แทคยอน...นี่คือโอกาสของเขาแล้ว "นี่หมายความว่าคุณถูกคุณแทคยอน..." นิคคุณแกล้งทำหน้าแปลกใจ  ระคนเห็นใจ  ซีวอนพยักหน้าเคร่งเครียด "ใช่...ไอ้แทคมันไม่ให้ผมมาที่นี่สามเดือน  เพราะเรื่องของคุณ นิคคุณ" "คุณแทคยอ...

นิคคุณไม่แปลกใจเลยสักนิดที่โดนแทคยอนเรียกเข้าพบตั้งแต่เช้า  เพราะเขาเป็นคนวางแผนทุกอย่าง จึงพอจะเดาสถานการณ์ได้ว่า  ชานซองและซีวอนต้องทะเลาะกันเพราะเขาเรียบร้อยแล้ว  และตอนค่อนรุ่ง  นิคคุณก็ได้รับโทรศัพท์จากชานซองที่มาลาเขาไปประชุมที่ญี่ปุ่นก่อนกำหนดตามคำสั่งของพี่ชาย  นิคคุณจึงยิ่งมั่นใจว่านั่นคือหนทางที่แทคยอนใช้แก้ปัญหาก่อนจะเกิดศึกสายเลือด แผนการขั้นแรกผ่านไปด้วยดี  นิคคุณยิ้มอย่างสมใจก่อนจะลุกจากเก้าอี้ในห้องทำงาน  เดินไปที่ลิฟท์อย่างมั่นใจ  ไม่ว่าแทคยอนจะฉลาดเก่งกาจเพียงใด  แต่คนรอบข้างเขายังอ่อนหัด  จุดอ่อนของแทคยอนอยู่ที่ชานซองและซีวอน  แค่เขาทำให้สองพี่น้องทะเลาะกัน แทคยอนก็กุมขมับเสียแล้ว  นี่หากเขาเดินหมากต่อไป แทคยอนจะยิ่งแย่กว่านี้หลายร้อยเท่าและอาจจะถึงแก่ชีวิตก็ได้ "มันเป็นวันของฉัน...นายแทคยอน" รอยยิ้มสาสมใจผุดขึ้นที่ใบหน้านิคคุณ  วันนี้เขาไปพบแทคยอนได้อย่างสบายใจที่สุด  แม้จะอึดอัดกับสายตาคมกริบคู่นั้นอยู่บ้าง  แต่เขาก็รู้สึกมั่นใจขึ้นมากกว่าครั้งแรกที่ได้พบ... ...

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ  และทันทีที่สิ้นเสียงอนุญาตจากเจ้าของห้อง  นิคคุณก็ผลักบานประตูใหญ่เข้าไปด้านในพร้อมเอกสารบัญชีรายรับรายจ่าย "ผมนำเอกสารรายรับรายจ่ายระหว่างที่คุณไม่อยู่มาให้ครับ"  นิคคุณพูดปกติ  เพราะเขาตั้งสติได้มั่นคงแล้ว วางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ  และถอยเตรียมผละออกไป แต่แทคยอนเหลือบตาคมกริบขึ้นมองพร้อมสั่งสั้นๆ "นั่งสิ" นิคคุณนั่งลงอย่างว่าง่าย  ตามแบบอย่างลูกน้องที่ดี พยายามควบคุมตัวเองอย่างยิ่งยวดเมื่ออยู่ต่อหน้า ผู้ชายคนนี้แววตานิ่งราบเรียบไม่บ่งบอกอารมณ์ความรู้สึก  ทำให้นิคคุณเดาไม่ออกว่าแทคยอนอยู่ในอารมณ์แบบไหน  และกำลังคิดอะไรอยู่...ผู้ชายลักษณะอย่างแทคยอนอ่านยากยิ่งนัก  ไม่เหมือนชานซองและซีวอนที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าต้องการอะไร "ผมอ่านประวัติคุณแล้วนะคุณนิคคุณ  หรเวชกุล  และค่อนข้างพอใจในประวัติการทำงานของคุณ  แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมคุณถึงยอมลาออกจากสถาบันการเงินชั้นนำโลก  เพื่อจะมาเป็นหัวหน้าการเงินเล็กๆ  ที่บริษัทผมที่เกาหลี" แทคยอนถามอย่างตรงประเด็นที่สุด...