นิยายของเค้า

นิคคุณนอนกระสับกระส่ายตลอดคืน  เขาไม่อาจข่มตาให้หลับลงได้  ความรู้สึกที่เกลียดชังเพราะแทคยอนเป็นผู้พรากชีวิตน้องชายของเขาไป  ตีกับความรู้สึกที่แทคยอนช่วยชีวิตเขาเอาไว้...นิคคุณยังจดจำภาพที่แทคยอนได้เอาร่างของเขาบังกระสุนให้กับตนเองได้ดี...มันทำให้เขาสับสนกับเหตุการณ์ต่างๆ  ที่เกิดขึ้น ขณะที่นิคคุณครุ่นคิด  เสียงละเมอของแทคยอนก็ดังแว่วเข้ามาในห้องนอน  ทำให้เขาลุกขึ้นออกไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น "ไม่นะ...อย่าตาย...น้อง...ลืมตาสิ...น้องชาย...นายอย่าตายนะ...ไม่" เสียงของแทคยอนดังขึ้นในความมืด  นิคคุณขนลุกซู่กับคำละเมอของเขา  น้องชายนายอย่าตายนะ...เขาละเมอออกมาเช่นนั้นและนิคคุณก็มั่นใจว่าเขาหมายถึงใคร แทคยอนนอนดิ้นไปมาอยู่ที่โซฟา  เหงื่อเม็ดใหญ่ผุดพรายอยู่ทั่วใบหน้าหล่อเหลา  สีหน้าขณะที่เขาละเมอ ทำให้นิคคุณนึกสงสารแทคยอนจับใจ  เพราะมันบ่งบอกถึงอาการตกใจ  หวาดกลัวสับสนไปหมด "น้องชาย...ฟื้นสิ...ฟื้น...อย่าตายนะ" แทคยอนละเมอออกมาไม่หยุด  นิคคุณเพิ่งได้รู้ความจริงว่าเหตุก...

กว่าทุ่มแล้ว  แต่แทคยอนก็ยังนั่งทำงานไม่ยอมกลับบ้าน  และไม่ยอมให้นิคคุณกลับบ้านเช่นกัน  ทำให้เขาหงุดหงิดใจไม่น้อย  เมื่อความอดทนสิ้นสุดลงก็โวยวายใส่ "นี่นาย  เวลาเลิกงานตั้งแต่ห้าโมงเย็นแล้วนะ  ทำไมนายไม่ให้ฉันกลับเสียที" "อีกนิดเดียวฉันก็เสร็จงานแล้ว  เดี๋ยวกลับพร้อมกัน"  แทคยอนพูดหน้าตาเฉย "ไม่จำเป็น  ฉันกลับเองได้" "ไม่ได้" เขาสั่งห้วนๆ  แล้วก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไป  สร้างความไม่พอใจให้นิคคุณอย่างมาก "แต่ฉันหิวข้าว  หิว...หิว...หิว  นายเข้าใจมั้ย" "ก็โทรสั่งอะไรมากินก่อนก็ได้  สั่งเผื่อฉันด้วยนะ  ฉันเองก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน" เขาพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นจากแฟ้มงาน  นิคคุณตาโต "หิวก็ไปหากินเอาเองสิ  ฉันจะกลับบ้าน" นิคคุณลุกพรวดพราดแล้วคว้ากระเป๋าทำงาน  ผลุนผลันออกจากห้องทำงานไปโดยไม่ยอมฟังคำสั่งของแทคยอน "แล้วกันคุณ" แทคยอนบ่นอุบ  รีบผละจากเอกสารตรงหน้าเดินตามนิคคุณไปที่ลิฟทฺ์  แต่เจ้าตัวลงไปก่อนหน้านี้แล้ว ทำให้แทคยอนร้อนใจรอลิฟท์ขึ้นมาไม่ไหว  จ...

นิคคุณร้องไห้จนขอบตาแดงช้ำ...แทคยอนกลับไปนานแล้ว  เขาได้ทุกสิ่งไปจากของนิคคุณ  ทั้งชีวิตร่างกายและหัวใจ นิคคุณแทบไม่รู้ตัวเลยในตอนนั้นว่าตัวเองทำอะไรลงไป  แต่ที่จำได้ก็คือเขาตอบสนองแทคยอนด้วยความเต็มอกเต็มใจ  การขัดขืนของเขาก็มีในช่วงแรกๆ  แต่เมื่ออารมณ์แปลกใหม่เข้ามาครอบงำ  ก็เลยเผลอคล้อยตามจังหวะของแทคยอนโดยไม่รู้ตัว  และไปถึงสวรรค์พร้อมกับแทคยอน เมื่อสำนึกสติกลับคืนมา  มันทำให้เขาเจ็บเจียนตาย อยากจะด่าตัวเองให้สาแก่ใจ  แต่มันก็คงไม่อาจจะเรียกกลับคืนมาได้แล้ว "อูยอง  พี่ขอโทษ...พี่เสียใจ"  นิคคุณสะอื้นฮัก  ทั้งที่เขามาเกาหลีเพื่อมาแก้แค้น   สุดท้ายเขาก็ทำไม่สำเร็จ แถมยังตกเป็นของฆาตกรที่ฆ่าน้องชายอีก  ยิ่งคิดน้ำตาก็ยิ่งไหล "ฉันให้โอกาสนายแล้วนะคุณ  แต่ในเมื่อนายไม่ยอมพูดความจริง  ฉันก็จำเป็นที่ต้องทำแบบนี้" นั่นคือคำพูดสุดท้ายของแทคยอน  ก่อนที่เขาจะเดินออกจากห้องของนิคคุณไป  มันเป็นคำพูดที่สร้างร้อยร้าวในใจให้นิคคุณยิ่งนัก...คนเห็นแก่ตัว  ก็ยังเห็นแก่...

ซีวอนมารับนิคคุณที่หน้าบริษัท  แต่เขาเข้าบริษัทไม่ได้เพราะคำสั่งห้ามแทคยอน  ซีวอนรู้สึกเจ็บแค้นในใจ  ใช่ว่าเพราะคำสั่งของน้องชายคนรอง  แต่เขาเจ็บปวดมาตั้งนานแล้ว  ตั้งแต่พ่อทำพินัยกรรมยกทุกสิ่งทุกอย่างให้แทคยอน...ให้แทคยอนคนเดียว  ทั้งๆที่ยังมีเขาและชานซองอยู่อีกสองคน  มันทำให้ซีวอนต้องยอมก้มหัวให้น้องชายคนนี้  ทั้งๆที่เป็นพี่ชายคนโต นิคคุณก้าวออกจากบริษัท  แล้วเขาก็ต้องขมวดคิ้วแปลกใจที่เห็นรถของซีวอนจอดรออยู่...เขารีบสาวเท้าเข้าไปที่รถ "ทำไมไม่เข้าไปรอผมในบริษัทล่ะครับ"  นิคคุณถามด้วยความสงสัย  สีหน้าของซีวอนเข้มขึ้น  ดวงตาที่เหี้ยมดุดันอยู่เป็นนิตย์ "ผมถูกห้ามไม่ให้เข้าบริษัทครับ" "อะไรนะครับ"  นิคคุณตกใจ  สมองประติดประต่อทันที...จะเป็นใครไปไม่ได้  มีเพียงคนเดียว...แทคยอน...นี่คือโอกาสของเขาแล้ว "นี่หมายความว่าคุณถูกคุณแทคยอน..." นิคคุณแกล้งทำหน้าแปลกใจ  ระคนเห็นใจ  ซีวอนพยักหน้าเคร่งเครียด "ใช่...ไอ้แทคมันไม่ให้ผมมาที่นี่สามเดือน  เพราะเรื่องของคุณ นิคคุณ" "คุณแทคยอ...

นิคคุณไม่แปลกใจเลยสักนิดที่โดนแทคยอนเรียกเข้าพบตั้งแต่เช้า  เพราะเขาเป็นคนวางแผนทุกอย่าง จึงพอจะเดาสถานการณ์ได้ว่า  ชานซองและซีวอนต้องทะเลาะกันเพราะเขาเรียบร้อยแล้ว  และตอนค่อนรุ่ง  นิคคุณก็ได้รับโทรศัพท์จากชานซองที่มาลาเขาไปประชุมที่ญี่ปุ่นก่อนกำหนดตามคำสั่งของพี่ชาย  นิคคุณจึงยิ่งมั่นใจว่านั่นคือหนทางที่แทคยอนใช้แก้ปัญหาก่อนจะเกิดศึกสายเลือด แผนการขั้นแรกผ่านไปด้วยดี  นิคคุณยิ้มอย่างสมใจก่อนจะลุกจากเก้าอี้ในห้องทำงาน  เดินไปที่ลิฟท์อย่างมั่นใจ  ไม่ว่าแทคยอนจะฉลาดเก่งกาจเพียงใด  แต่คนรอบข้างเขายังอ่อนหัด  จุดอ่อนของแทคยอนอยู่ที่ชานซองและซีวอน  แค่เขาทำให้สองพี่น้องทะเลาะกัน แทคยอนก็กุมขมับเสียแล้ว  นี่หากเขาเดินหมากต่อไป แทคยอนจะยิ่งแย่กว่านี้หลายร้อยเท่าและอาจจะถึงแก่ชีวิตก็ได้ "มันเป็นวันของฉัน...นายแทคยอน" รอยยิ้มสาสมใจผุดขึ้นที่ใบหน้านิคคุณ  วันนี้เขาไปพบแทคยอนได้อย่างสบายใจที่สุด  แม้จะอึดอัดกับสายตาคมกริบคู่นั้นอยู่บ้าง  แต่เขาก็รู้สึกมั่นใจขึ้นมากกว่าครั้งแรกที่ได้พบ... ...