นิยายของเค้า

"คนอะไรไม่เจียมตัว  สะเออะมาชอบผู้ชายของฉัน เขาบอกไม่ชอบก็คือไม่ชอบสิ  เลิกตามตื๊อซะให้ยากเถอะ" ผมไม่ได้บอกสักหน่อยว่าชอบหรือไม่ชอบใคร  เจสสิก้านี่ก็เป็นแบบนี้เสมอละน่ะ  ชอบทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของผมอยู่เรื่อย  ผมก็แค่มนุษยสัมพันธ์ดีก็เท่านั้น ผมเบื่อ  นิชคุณก็อีกคน  เขาเป็นเพื่อนร่วมห้องผมเอง ไม่ได้ดูสารรูปตัวเองเอาซะเล้ย  สอมอขนาดนี้ใส่แว่นตาหนาเตอะซะขนาดนั้น  ทรงผมหรือก็ดูไม่เป็นทรง  ใครเขาจะอยากให้ร่วมกลุ่มด้วย ผมรู้นะว่าทำไมนิชคุณถึงชอบผม  ก็เพราะว่าเมื่อเดือนก่อนผมมีซ้อมบาสเกตบอลน่ะสิ  แล้วนักศึกษามานั่งดูพวกเราซ้อมกันเต็ม  เขากำลังจะโดนลูกหลงจากฝ่ายทีมตรงข้ามของผมเองซึ่งส่งลูกให้ทีมของตน  แต่ลูกบาสนั้นที่ส่งต่อถูกคนเล่นเหวี่ยงมาอย่างแรงส่งไปให้ลูกทีมอีกคนที่ยืนรับตรงที่นิชคุณอยู่นั่งพอดี  และเผอิญว่าลูกทีมคนนั้นดันหลบลูกบาสที่โยนไปได้ซะก่อน  ผลเลยทำให้ลูกบาสโดนนิชคุณเข้าเต็มเป้าอย่างจังที่ศรีษะจนสลบเมือดไปเลย แล้วผมที่เป็นหัวหน้าทีมและเห็นว่านิชคุณเป็นเพื่อนร่วมชั้นก็เข้าไปดู  หา...

นิคคุณนอนกระสับกระส่ายตลอดคืน  เขาไม่อาจข่มตาให้หลับลงได้  ความรู้สึกที่เกลียดชังเพราะแทคยอนเป็นผู้พรากชีวิตน้องชายของเขาไป  ตีกับความรู้สึกที่แทคยอนช่วยชีวิตเขาเอาไว้...นิคคุณยังจดจำภาพที่แทคยอนได้เอาร่างของเขาบังกระสุนให้กับตนเองได้ดี...มันทำให้เขาสับสนกับเหตุการณ์ต่างๆ  ที่เกิดขึ้น ขณะที่นิคคุณครุ่นคิด  เสียงละเมอของแทคยอนก็ดังแว่วเข้ามาในห้องนอน  ทำให้เขาลุกขึ้นออกไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น "ไม่นะ...อย่าตาย...น้อง...ลืมตาสิ...น้องชาย...นายอย่าตายนะ...ไม่" เสียงของแทคยอนดังขึ้นในความมืด  นิคคุณขนลุกซู่กับคำละเมอของเขา  น้องชายนายอย่าตายนะ...เขาละเมอออกมาเช่นนั้นและนิคคุณก็มั่นใจว่าเขาหมายถึงใคร แทคยอนนอนดิ้นไปมาอยู่ที่โซฟา  เหงื่อเม็ดใหญ่ผุดพรายอยู่ทั่วใบหน้าหล่อเหลา  สีหน้าขณะที่เขาละเมอ ทำให้นิคคุณนึกสงสารแทคยอนจับใจ  เพราะมันบ่งบอกถึงอาการตกใจ  หวาดกลัวสับสนไปหมด "น้องชาย...ฟื้นสิ...ฟื้น...อย่าตายนะ" แทคยอนละเมอออกมาไม่หยุด  นิคคุณเพิ่งได้รู้ความจริงว่าเหตุก...