นิยายของเค้า

"อะไรน่ะพวกเธอ!  จะมีเจ้าชายรูปงามจากเมืองโคจิแทเข้ามาเรียนในมหาลัยพวกเราอย่างนั้นเหรอ" "หื้ยยยย  จริงดิ" "อร๊ายยยย!!!!" อือหือ..อุ้ยต๊ายตาย  ว่าไงนะ  จะมีเจ้าชายรูปงามเข้ามาเรียนในมหาลัยพวกเราอย่างนั้นเหรอ เฮ้อ... สาวๆ จ้า  จะคลั่งไคล้อะไรนักหนากับหนุ่มหล่อๆ น่ะ  หันมามองพี่บ้างก็ได้นะจ้ะ  หัวใจพี่ยังว่างและโสดอยู่  ยังสดและยังซิงด้วยน่ะ อุ้ย..ยังสดยังซิงนี่  หมายความว่าพี่ยังไม่เคยมีแฟนกับเขาอ่ะ หากพวกน้องจะลองหันแว่บมามองกันสักนิดนึง  หันมาสนใจผู้ชายใส่แว่นตาหนาๆ กระจกเลนส์ประมาณ  2 เซนต์คนนี้บ้างน่าจะดีน่ะ รู้ไว้ซะด้วยว่า  พี่...ไม่ทิ้งหนูๆ เหมือนไอ้พวกที่น้องคบกันหรอกน่ะจ้ะ  พี่จะเลี้ยงน้องให้ดีที่สุดเลยหล่ะ  หุหุหุหุหุ จะว่าไปไอ้เราก็เกลียดไอ้พวกคนหล่อว่ะ  แม่ง...แย่งความหล่อกรูหายไปหม้ดดดด..เลย  มันเหลือให้กรูแค่หัวฟูๆ ฟ่องๆ  หยิกหยอง แล้วไอ้แว่นหนาๆ บนจมูกกรูเนี่ย  ไอ้พวกเหี่ย... ด่าซะเลยตรู  เคอะเคอะเคอะ... "เฮ้อออ... พวกสาวๆ ชอบแต่ผู้ชายหล่อๆ น่ะ  ว่ามั้...

"ทำไมจะไม่ได้หล่ะ  นายอุตส่าห์รวบรวมความกล้าขอขนาดนี้  ยินดีคบเธอเป็นแฟนแล้วกัน"  แทคยอนรับคำรักจากนิชคุณ "จริงเหรอ  นายยินดีเป็นแฟนฉันจริงเหรอ"  นิชคุณปรับแว่นตาหนาๆ ให้เข้ากับจมูกโด่งรั้นของตัวเอง  เขาดีใจจนเนื้อเต้น  เมื่อผู้ชายคนที่ตนแอบชอบ  ยอมรับเขาเป็นแฟนได้ง่ายขนาดนี้  ฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว แทคยอนเผยยิ้มบาง  นิชคุณไม่ได้สังเกตแขนข้างหนึ่งของเขาที่แอบแนบไปด้านหลังเล็กน้อย  นิ้วชี้กับนิ้วกลางไขว้กันเหมือนกากบาท ...ใครเขาอยากจะเป็นแฟนนายกันนิชคุณ  เนิร์ดขนาดนี้ ที่ฉันรับปากไปแบบนั้น  ก็แค่อยากลองคบผู้ชายดูเท่านั้นเอง  นายไม่ได้มีความหมายอะไรกับฉันหรอก... พูดในใจ สองนักศึกษาคณะ'วิศวะ (วิศวกร) ตกลงเป็นแฟนกัน คนหนึ่งหนุ่มฮอตอีกคนหนึ่งหนุ่มธรรมด๊าธรรมดา  ไม่ได้เป็นที่สนใจของนักศึกษาดีกรีดีเท่าไหร่ คนสองคนคบกัน  ชายหนุ่มแทคยอนที่มีฐานะมั่งคั่งกว่านิชคุณ  คนตัวบางก็รู้ดีว่าเขาน่ะ  ฮอตขนาดไหน ใจกล้าขอเขาเป็นแฟนได้ขนาดนี้ก็ถือว่าเก่งแล้ว นักศึกษาสาวๆ พากันกินแห้วเป็นแถว  แต...

แทคยอนมั่นใจว่าหลงรักนิชคุณ  เขาพยายามที่จะชิดใกล้คนร่างโปร่งบาง  ถึงแม้ว่าจะมีอุปสรรคขวากหนามกับนิคคุณเขาก็ไม่ยอมแพ้ นิคคุณพยายามปรับตัวเข้าหาแทคยอน  แต่ในใจยังริษยาพี่ชายอยู่  เก็บความแค้นสุ่มลงบนอกไว้ภายในใจ ขั้นอยากจะระบายอารมณ์ลงกับนิชคุณ  ไอ้พี่ชายของเขาก็คอยหลบหน้าตนอยู่ร่ำไป  จนกระทั่งได้สบโอกาส คุณตาคุณยายของพวกเขาออกไปงานเลี้ยงกลางวันทั้งคู่  ส่วนคุณแม่กับพ่อของสองตนก็หวนกลับมาคบดีกันแล้วพากันออกไปเดท  ส่วนพวกคนงานก็ขอหยุดลากันครึ่งวัน  อีกบางรายก็ออกไปจ่ายตลาด โชคเข้าข้างตนเสียแท้ๆ   นิชคุณไม่ทราบเพราะไม่ได้บอกใครล่วงหน้าไว้ก่อนว่าจะเข้าไปที่คฤหาสน์  แต่ก็ไม่รู้อีกนั้นแหละว่านิคคุณอยู่บ้านคนเดียว  เขาตั้งใจว่าจะมารายงานเรื่องงานให้คุณตาทราบ  คนร่างโปร่งเดินขั้นบันไดหมายจะไปดูข้างบนว่า  ยังมีใครอยู่หรือเปล่า  กลับพบนิคคุณเข้าพอดีที่น้องชายเดินออกมาจากห้องของเขาแล้วก็ให้นึกทันทีว่า  นิคคุณคือตัวอันตรายที่สุดสำหรับเขาในตอนนี้   "นิคคุณ"  ครั้นจะถอย...

2  เดือนผ่านไป  นิชคุณไม่ยอมย้ายเข้าไปในบ้านตระกูลหรเวชกุล  เขาใจแข็งพอสมควร  พศวัตพอใจกับหลานชายคนโต  ได้เลือดครึ่งหนึ่งของเขา...เป็นคนที่เขาเลือกถูกจะให้มาดูแลบริษัท ตรงข้ามกับนิคคุณเข้าบริษัทบ้างหากแทคยอนไม่ยอมไกล่เกลี่ยให้ คนตัวใหญ่เองก็เริ่มเหนื่อยใจกับนิคคุณที่ติดแต่เขา   ส่วนตัวเขาเองก็ต้องทำงาน...เที่ยวเหมือนแต่ก่อนไม่ได้แล้ว  แต่ก็รู้สึกได้ว่านิคคุณไม่พอใจเอามากๆ ที่ไม่ได้ใจตนเอง  เขาจึงต้องพูดให้เหตุผลทุกครั้งว่าควรเอาใจใส่กับงานบ้าง "ก็ไหนว่าคุณเคยเอ่ยกับแทคไงครับ  ว่าเรียนจบแล้วจะทำงานเก็บเงิน" นิคคุณดูอิดออดเข้าแล้วก็หน้ามุ่ย ในใจไม่พอใจคนรักที่เหมือนจะขัดใจตน   จะทำท่าเฟียดฟัดเหมือนครั้งก่อนไม่ได้อีกแล้ว  เพราะดูคนรักจะเป็นผู้ใหญ่ขึ้นกว่าก่อน "ดูนิชคุณเป็นตัวอย่างสิ  นับวันเขาเก่งขึ้นน่ะ" พอแทคยอนพูดถึงนิชคุณขึ้นมาก็โมโห  ลุกจากตักหนาที่นั่งทำงานในบริษัทของตน นิคคุณไปเยี่ยมคนรักถึงบริษัทอ๊ค ดีไซเนอร์  คนร่างบางก็เคยเดินแบบให้เขามาแล้วหลายครั้ง  แทบจะเป็นนายแบบประจำของบริษัทไป...