นิยายของเค้า

งูจงอางเพศผู้และเพศเมีย เฝ้ารอการฟักไข่ออกมาเป็นตัว  ก่อนหน้านี้ไข่บางฟองก็ถูกพ่องูแม่งูกลืนกินเข้าไป ปกติแล้วตามธรรมชาติก็กินกันเองอยู่แล้ว  และที่ต้องทำแบบนั้นเพราะไข่บางฟองมีสิ่งผิดปกติ  หรือมีไข่ข้างในพิการ    ทว่า  หนึ่งในฟองฟักออกมามีลำตัวสีขาวเผือกตัวเล็ก  มันแตกต่างจากไข่อื่นๆมีดวงตาสีดำสนิท  ก็ใจหายคว่ำ...เห็นพ่องูและแม่งูเขมือบพวกพ้องพี่น้องของตน ค่อยๆ เลื้อยออกจากกองไข่หลบหลืบกลมกลืนไปกับดินอำพรางตัวไม่ให้พ่อและแม่งูเห็นแล้วรอให้ท่านทั้งสองเลื้อยออกไปจากใต้หลุมโพรงดิน  แล้วตนถึงจะออกไปจากที่นี่ได้ หลบอยู่นานจนมืดพลบค่ำพ่องูไม่อยู่แม่งูไม่ยอมเลื้อยไปไหน  ยังคงนอนหลับขดตัวกลมกกไข่ที่เหลือ  มีทางเดียวคือต้องค่อยๆ เลื้อยหนีออกไปไม่ให้รู้ตัว พยายามให้กลมกลืนกับดินเลื้อยไปตามผนัง  เมื่อเลื้อยโผล่พ้นออกมาได้ก็โล่งอกใจทันที   พอออกมาไม่รู้จะเลื้อยไปที่ใด  สายตาของตนปรับแสงในที่มืดจับความเย็นและความอุ่นตามธรรมชาติ  แต่ตอนนี้ขอเลื้อยตัวเองให้รอดพ้นปลอดภัยก่อนจะดีกว่า  เ...

วันเดียวกันมีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย  มีอะไรอีกบ้างที่นิชคุณยังไม่รู้  คนร่างบางนอนไม่หลับทั้งคืนต้องให้คิดหลายเรื่องจนถึงรุ่งเช้า  โดยเฉพาะงูเห่าน่าเกลียดน่ากลัวนั่นเป็นหลักที่ชวนคิดหนัก   นั่นสิน่ะ  เค้ายังไม่รู้เรื่องงูเห่าตัวนั้นดีนัก  ลืมไปว่ามันมีมาก่อนหน้านั้นแล้ว อุทยานป่าแห่งนี้ก็กว้างมากอยู่  มีหลุมบ่อศักดิ์สิทธิ์อะไรหรือเปล่า  พอชุบเนื้อตัวก็ทองเหมือนเงาะป่าบ้าใบ้ได้มั้ย  แต่นี่มันสัตว์เดรัจฉานอย่างงูเห่า  ต้องมีอะไรสิที่ทำให้งูเจ้าตัวนั้นมีสภาพกึ่งมนุษย์ จะบอกว่าอัปลักษณ์ก็ไม่ได้  มันก็ไม่ได้น่าเกลียดน่ากลัวขนาดนั้นเช่นกัน...เหมือนเป็นกึ่งเทพกึ่งคน  ในความเข้าใจของคนร่างบาง   อย่าลืมสิว่าพี่งูเห่าเคยทำอะไรให้เค้าบ้าง  มันไม่เคยทำร้ายเค้าเลยสักครั้งเดียวแม้แต่ปลายเล็บ  นิ้วก้อยและนิ้วเท้าก็ยังไม่เคยกัด  มีแต่จะปกป้องตนจากสัตว์อื่นๆ ด้วยซ้ำ และนี่เป็นครั้งแรกที่เค้ายิงแล้วมันก็พ่นพิษใส่ขากางเกงตัวเองเพื่อเอาตัวหนีรอดเท่านั้น   'พี่งูเห่า  ฉันข...

งูจงอางเพศผู้และเพศเมีย  เมื่อพวกมันได้อยู่ด้วยกันแล้วก็คงไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วสิน่ะ  นิชคุณมองพวกมันสองตัวที่เค้าปล่อยเข้าป่าสู่ธรรมชาติ งูเห่าก็เห็นว่าคนที่ตนหวงปล่อยสัตว์เดรัจฉานเช่นเดียวกับตนเข้าสู่ผืนป่า ต่างฝ่ายชูหน้าจ้องกัน  ไม่ได้คิดเข้าว่าอันนี้ถิ่นของกูน่ะ "พวกมันก็ได้อยู่ด้วยกันแล้ว  เราก็กลับกัน" นิชคุณเอ่ย ชานณวัฒิเห็นความดีในตัวคนเล็กก็ยิ้มบาง  อยากให้นิชคุณเห็นความดีในตัวเค้าบ้าง "คุณ  เดี๋ยวก่อน"  ชานคว้ามือบาง  นิชคุณกำลังจะเดิน  หยุดแล้วหันมองมือตัวเองถูกกุมจับ  "ฉันชอบนายน่ะ" ชานณวัฒิบอกความในใจ "ฉันรู้" "แล้วทำไมนาย..."  ชายหนุ่มร่างยักษ์ไม่เข้าใจ "ฉันไม่แน่ใจ  ยังไม่อยากยอมรับความรู้สึกที่ฉันมีให้นายในตอนนี้  มันคือความรักแบบไหน  แบบเพื่อน...หรือแบบคนรัก"  นิชคุณเชิดหน้าตอบ  อาจจะตอบแบบคนหยิ่งไปหน่อย "ไม่เป็นไร  นายยังไม่แน่ใจแต่ฉันจะรอ ฉันก็บอกความรู้สึกฉันแล้ว"  ชานยิ้ม ถึงแม้คนตัวเล็กจะไม่ได้ปฏิเสธความรักของเค้า  ก็จะรอคนตรงหน้าเ...

นิชคุณพาชานณวัฒิเที่ยวรอบอุทยานเป็นการไถ่บาป  โดยที่หายไปไม่บอกกล่าวกัน  แล้วก็ถือเป็นการสำรวจป่าไปไหนตัว  และมีงูเห่าคอยเป็นผู้พิทักษ์อารักขาอยู่ข้างหลังป่า RRRR เสียงมือถือสื่อสารดังขึ้น  นิชคุณกดรับ "ครับ" 'น้องคุณครับ  มีผู้ชายท่านหนึ่งอยากจะขอพบ  เค้าบอกว่าอยากนำงูมาปล่อยที่ป่าอุทยานของเราครับ' "งู"  นิชคุณทวนคำ 'ใช่ครับ' "เออ...บอกเค้าว่าผมอนุญาติปล่อยเข้าสู่ป่าได้เลยครับ  ให้พี่หมูพาเค้าไปน่ะครับ" อีกสายรับคำนิชคุณก็กดปิดมือถือ "ได้ยินสนทนาเมื่อครู่  มีคนขอเอางูมาปล่อยเหรอ" "อือ" แต่คนที่บอกตามสายเมื่อครู่นี้กลับไม่ได้บอกออกไปเสียหมด  งูจงอางเพศเมียที่อยู่ในตู้โชว์ปลากำลังท้อง  คนเลี้ยงบอกกลัวจะรับไม่ไหว  ยังมีอีกตัวผู้ที่จะเอามาปล่อย  ไม่รู้หลุดจากตู้ไปผสมพันธ์กันตอนไหนและได้ยังไง เมื่อพางูจงอางเพศเมียไปให้หมอตรวจ  ไม่ยอมกินอะไรเลย  พอพบว่ามันกำลังตั้งครรภ์ก็อึ้งเงียบ  ตัดสินใจที่จะนำมาปล่อยในอุทยานป่าเขต...

หลังจากที่หลงเข้าป่าไปในวันนั้น  ทำเอานิชคุณโดนพ่อและแม่ห้ามเข้าป่าไปอีกนาน  เพราะหลังจากในวันเดียวกันนพิษไข้ก็เล่นงาน  เล่นซะนอนซมหยอดข้าวต้มไปหลายวัน  ฟื้นฟูสภาพร่างกายให้แข็งแรง เมื่อกลับมาร่าเริงได้ใหม่อีกครั้ง  สิ่งที่ทำเอานิชคุณยืนนิ่ง  กระเป๋าแพ็คใบใหญ่สองใบวางคู่กัน "ไปอยู่กับคุณปู่คุณย่าที่กรุงเทพ  ปิดเทอมค่อยกลับมาเที่ยว  ถ้าทำตามคำสั่งที่พ่อกับแม่วางกฏไว้  ช่วงปิดเทอมจะกลับมาเข้าป่ากับพ่อแม่ไม่ห้าม" นิชคุณหน้าสลดลงในพริบตา  ข้อเสนอของแม่น่าทำตามอยู่แล้ว  แต่นี่ต้องไปอยู่ไกลถึงกรุงเทพ  อดจะคิดถึงสัตว์เลี้ยงตัวใหม่ที่จะเพิ่งได้รับมิตรภาพไม่ได้ "ครับ"  นิชคุณยอมรับคำ จากนั้นมาเด็กหนุ่มก็ได้ย้ายไปอยู่กรุงเทพมหานครกับคุณปู่คุณย่าของเค้า  ร่ำเรียนหนังสือให้ได้ความรู้สูงๆ ปิดเทอมก็ได้กลับมาเที่ยวที่บ้านเกิด ได้เข้าป่าไปสำรวจลาดตระเวนกับพ่อของเค้าอย่างที่แม่อนุญาติ ฟ่อ สายตากลมโตสีนิลของมนุษย์บวกกับใบหน้ารูปเรียวไข่หวานราวกับผู้หญิงและดวงตากลมเล็...

ณัทธชาติคงไม่อาจห้ามนิชคุณเข้าป่าไปกับเค้าได้  สงสัยได้เลือดพ่อแรง ยอมให้ลูกชายติดตามต้อยห้อยเข้าป่าไปด้วย สอนให้นิชคุณรู้จักรักธรรมชาติ และอนุรักษ์สัตว์ป่าที่ควรจะอยู่ในที่ของมัน  ดูแล้วเด็กชายจะชอบเอาน่าดูกับการคลุกอยู่ในป่า "แต่ฉันกลัวนี่ค่ะคุณ  เกิดถูกงูฉกกัดขึ้นมาสักวันหนึ่ง  เสือสิงสาราสัตว์มากมายต่างมีพิษ  กลัวว่ามันจะคร่าชีวิตลูกชายเราขึ้นมาสักวันสิค่ะคุณจะทำยังไง" "เอาน่า  ทำไงได้ล่ะคุณ  ปล่อยเค้าได้กล้าทำในสิ่งที่ท้าทายเค้าเถอะ  อยู่กับผมไม่เป็นอะไรง่ายๆหรอก  ผมอยู่ทั้งคน" พูดกับภรรยาในตอนอาหารเย็นเมื่อทานกันเสร็จแล้ว  โดยรับประทานกันที่ด้านนอกระเบียงใหญ่นอกบ้าน   แล้วก็หันมองลูกชายซึ่งกำลังง่วนอยู่กับสัตว์เลี้ยงตัวใหม่กระต่ายป่า  พบมันบาดเจ็บเลยนำมารักษาแผลจนกว่าจะหายนั้นแหละถึงจะเอาไปคืนผืนป่าสู่ตามเดิม การกระทำทั้งหมดได้ตกอยู่ในสายตาคู่ดวงรีเล็กๆ ที่กำลังจ้องจากในที่สูงจากพื้นที่ใกล้ๆ  ด้วยดวงตาลำแสงเล็กๆจากงูเห่าเขื่องตัวใหญ่ นับวันนั้น  นิชคุณก็คอยเรียนรู้ทุกอ...