หนี้แค้นแสนรัก ตอนที่ 7

กว่าทุ่มแล้ว  แต่แทคยอนก็ยังนั่งทำงานไม่ยอมกลับบ้าน  และไม่ยอมให้นิคคุณกลับบ้านเช่นกัน  ทำให้เขาหงุดหงิดใจไม่น้อย  เมื่อความอดทนสิ้นสุดลงก็โวยวายใส่

"นี่นาย  เวลาเลิกงานตั้งแต่ห้าโมงเย็นแล้วนะ  ทำไมนายไม่ให้ฉันกลับเสียที"

"อีกนิดเดียวฉันก็เสร็จงานแล้ว  เดี๋ยวกลับพร้อมกัน"  แทคยอนพูดหน้าตาเฉย

"ไม่จำเป็น  ฉันกลับเองได้"

"ไม่ได้"

เขาสั่งห้วนๆ  แล้วก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไป  สร้างความไม่พอใจให้นิคคุณอย่างมาก

"แต่ฉันหิวข้าว  หิว...หิว...หิว  นายเข้าใจมั้ย"

"ก็โทรสั่งอะไรมากินก่อนก็ได้  สั่งเผื่อฉันด้วยนะ  ฉันเองก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน"

เขาพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นจากแฟ้มงาน  นิคคุณตาโต

"หิวก็ไปหากินเอาเองสิ  ฉันจะกลับบ้าน"

นิคคุณลุกพรวดพราดแล้วคว้ากระเป๋าทำงาน  ผลุนผลันออกจากห้องทำงานไปโดยไม่ยอมฟังคำสั่งของแทคยอน

"แล้วกันคุณ"

แทคยอนบ่นอุบ  รีบผละจากเอกสารตรงหน้าเดินตามนิคคุณไปที่ลิฟทฺ์  แต่เจ้าตัวลงไปก่อนหน้านี้แล้ว ทำให้แทคยอนร้อนใจรอลิฟท์ขึ้นมาไม่ไหว  จึงวิ่งลงบันไดหนีไฟไปดักหน้านิคคุณ  แต่เมื่อมาถึงชั้นล่าง เขาก็เห็นร่างโปร่งบางเดินก้าวฉับๆ  ออกไปที่หน้าบริษัท แทคยอนวิ่งตามไปทันที

"คุณ  รอฉันก่อน"

แทคยอนตะโกนเรียก  ทำให้นิคคุณหันขวับมามอง  ในจังหวะที่เจ้าตัวหันกลับมา  เสียงปืนก็ดังขึ้นหนึ่งนัด

"ปัง!"

"เฮ้ยย..."  นิคคุณตกใจ  แทคยอนปราดเข้าคว้าร่างโปรงบางมากอดแนบอก  เสียงกระสุนดังขึ้นอีกหนึ่งนัด แทคยอนตัดสินใจ  ใช้ร่างของตัวเองบดบังร่างนิคคุณไว้

"ปัง!"

หัวกระสุนแล่นเข้าที่หัวไหล่ของแทคยอน  เลือดสีแดงเข้มไหลรินออกมา  นิคคุณผงะด้วยความตกใจ  วินาทีนั้นเขาไม่ได้คิดอะไร  นอกจากพาตัวเองออกมาจากตรงนั้นเพื่อที่ให้แทคยอนรอด

"แทคยอน  นายวิ่งกลับเข้าออฟฟิศไหวมั้ย"

"ไหว...ไป..คุณ  ช้าไม่ได้"

ว่าแล้ว  แทคยอนก็วิ่งเข้าไปในบริษัทอย่างรวดเร็ว โดยมีนิคคุณช่วยพยุงเข้าไป"

เสียงปืนเงียบหายไปในความมืด  ทิศทางของเสียงปืนนั้น  แทคยอนคาดคะเนว่าน่าจะมาจากตึกชั้นบนตรงข้ามบริษัท  เมื่อไม่มีวี่แววว่าเสียงปืนจะดังขึ้นอีก  นิคคุณก็หันมาถามแทคยอนด้วยความห่วงใย

"นายเป็นงัยบ้าง  ไหวมั้ย"  น้ำเสียงที่นิคคุณแสดงออก  ทำให้แทคยอนอดยิ้มไม่ได้

"นายเป็นห่วงฉันเหรอ"

เขาถามตรงๆ มือยังกุมอยู่ที่หัวไหล่

"อย่าเพิ่งพูดอะไรเลย  ไปโรงพยาบาลก่อนดีกว่า"

นิคคุณตัดบทพยุงแทคยอนให้ลุกขึ้น  และเดินไปยังรถของตัวเอง  นำแทคยอนส่งโรงพยาบาล

✿

✿

✿

กระสุนที่ยิงถูกหัวไหล่ของแทคยอนไม่ฝังใน  ทำให้อาการของเขาไม่หนักหนานัก  แทคยอนจึงขอหมอกลับบ้านเมื่อทำแผลเรียบร้อย

"อ้าว...นี่นายไม่นอนโรงบาลเหรอ"  นิคคุณถามแปลกใจ  เมื่อเห็นแทคยอนเดินออกมาจากห้องทำแผล

"คงไม่  กระสุนไม่ฝังใน...ไม่ต้องผ่า  กลับบ้านได้เลย  พรุ่งนี้ก็ตีเทนนิสได้"  เขาบอกยิ้มๆ  ดูเหมือนว่าตั้งแต่เกิดเรื่อง  แทคยอนจะยิ้มง่ายจนนิคคุณแปลกใจ

"นายนี่  พูดเล่นไม่ถูกจังหวะเลยนะ  เวลาแบบนี้นายยังนึกสนุกอยู่ได้"  นิคคุณเอ็ดอย่างหัวเสีย  แต่ก็เผลอพยุงแทคยอนเดินไปตามทาง

"ก็ฉันสบายใจ   ฉันก็หัวเราะสิ"  แทคยอนยิ้มระรื่น

"สบายใจอะไร  นายโดนยิงนะ  ไม่ใช่ถูกลอตเตอรี่"

"นายไม่รู้จริงเหรอ  ว่าเนี่ย...ฉันได้ลาภก้อนใหญ่กว่าเงินทองเสียอีก"  เขาเอ่ยเป็นนัยๆ

"แหม  ดีจริง...ถูกยิงบอกได้ลาภก้อนใหญ่  รู้ยังงี้ปล่อยให้ถูกยิงจังๆ ก็คงดีหรอกนะ  ลาภจะได้มหาศาลขึ้น"

นิคคุณอดประชดประชันไม่ได้  ทั้งๆที่ตอนแรกคิดจะขอบคุณที่ช่วยเหลือเขาเอาไว้

"ถ้าฉันถูกยิงจังๆ แล้วเห็นนายตกใจร้องไห้  ฉันก็จะถือว่าเป็นลาภมหาศาล"  แทคยอนสารภาพออกมา แล้วหยุดชะงัก  ทำให้นิคคุณต้องหยุดเดินไปด้วย

"คุณรูมั้ย  เมื่อครู่นี้  นายทำให้ฉันรู้สึกดีมาก  นายเป็นห่วงฉัน  นายกังวลเมื่อเห็นฉันถูกยิง...ทั้งๆที่..."

เขาพูดได้เพียงเท่านั้นก็เงียบไป

"ทั้งๆที่อะไร..."  นิคคุณถามด้วยความระแวง

"ว่างัย  ทั้งๆที่อะไร"

"ก็ทั้งๆที่นายคิดจะฆ่าฉันงัยละ"

คราวนี้นิคคุณหน้าซีดเผือดจนเห็นได้ชัดเจน

"นายรู้"  นิคคุณอุทานออกมาอย่างลืมตัว  แทคยอนพยักหน้าช้าๆ

"ฉันเห็นนายในรถคันนั้น"

"อ้อ...นายก้เลยคิดแก้แค้นฉันด้วยการเอาฉันไปแหมะไว้ในตำแหน่งเลขานุการส่วนตัว  เพื่อจะจับตาดูฉัน  อย่างนั้นใช่มั้ย"

"ไม่ใช่"  แทคยอนบอกทันควัน

"ฉันไม่เชื่อหรอก  ถ้านายไม่คิดแก้แค้นฉัน  แล้วนายเอาฉันไปแหมะไว้ในห้องนายทำไม"

"เพราะฉันต้องการเห็นหน้าเมียฉันต่างหากล่ะ"

"นาย"

นิคคุณอุทานออกมาอย่างไม่เชื่อหู  เขาคิดว่าเรื่องเมื่อคืนคนตรงหน้าเขาทำไปทั้งหมดก็เพราะต้องการลงโทษ  และไม่คิดจริงจังกับเขา  ก็แค่ผู้ชายคนหนึ่งที่แทคยอนเคยลองมีอะไรด้วยกันมาแล้วแค่นั้นเอง แต่คำพูดเมื่อครู่นี้  นิคคุณได้ยินเขาเรียกเราว่า  เมีย!

"เราคงมีเรื่องต้องคุยกันยาว  ฉันว่าเรากลับไปที่ห้องนายก่อนดีกว่า"

"ได้งัย  นายก็กลับบ้านของนายสิ"  นิคคุณโวยวาย

"ฉันบอกแล้วงัยว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันยาว  และที่สำคัญ  ตอนนี้ฉันไม่ควรจะกลับบ้าน  เพราะฉันอาจจะไม่มีชีวิตรอดถึงวันพรุ่งนี้"

คำพูดของแทคยอนทำให้นิคคุณไม่กล้าปฏิเสธอีกฝ่ายเลย

✿

✿

✿
แทคยอนก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับเจ้าของห้อง  นิคคุณพาเขาไปนั่งที่โซฟาและรินน้ำมาให้เขาดื่มพร้อมยาแก้อักเสบ

"เอาล่ะ ทีนี้เราจะคุยกันได้หรือยังคุณ"  แทคยอนเอ่ยขึ้นเมื่อวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะเล็ก  นิคคุณพยักหน้าตอบรับ

"มีอะไรว่ามา"

"เรื่องแรกที่เราจะต้องคุยกันก็คือเรื่องนายถูกลอบยิง"

"จริงสิ  ฉันมัวแต่ตกใจ  เลยลืมไปว่าคนร้ายคิดจะยิงฉันไม่ใช่นาย"

"ถูกครึ่งเดียว  คนร้ายจะยิงเราทั้งสองคน  แต่นายออกไปหน้าบริษัทก่อน  จึงโดนก่อนเท่านั้นเอง"

"นายรู้ได้ยังงัย"  นิคคุณถามด้วยความแปลกใจ

"ฉันรู้  เพราะว่าฉันอยู่กับคนร้ายมาตั้งแต่เด็กจนโต"

"ม หมายความว่า  คนที่ยิงฉันกับนายคุณ...คุณ...คุณซีวอนยังงั้นเหรอ"

นิคคุณพูดออกมาด้วยความตกใจ  ไม่อยากเชื่อเลยว่าคำพูดที่เขาปฏิเสธความรักของอีกฝ่ายไป  ซีวอนก็คิดฆ่าเขาเสียแล้ว...ส่วนเรื่องที่ซีวอนลอบยิงแทคยอน  นิคคุณไม่ถามก็รู้ว่าเพราะอะไร

"นายดูไม่แปลกใจเลยนะ  ที่พี่ชายฉันคิดยิงฉัน"  แทคยอนถามอย่างรู้ทัน  นิคคุณนิ่งคิด  สุดท้ายก็ยอมรับออกมา

"ฉันรู้มานานแล้วว่าคุณซีวอนเกลียดนาย  การที่เขาคิดฆ่านายไม่ใช่เรื่องแปลก  เพราะขนาดฉันแค่ทำเขาอกหัก  ยังกล้ายิง  แล้วกับนายที่ได้ทุกอย่าง  ทั้งๆที่เขาก็น่าจะได้ด้วย  ทำไมเขาจะไม่กล้าทำอะไร"

"นายวิเคราะห์ได้ถูกต้อง"  แทคยอนยอมรับ

"งั้นแสดงว่าที่นายถ่วงฉันให้กลับบ้านพร้อมนาย  ก็เพราะรู้อยู่แล้วว่าอะไรจะเกิดขึ้นใช่มั้ย"

"ใช่  เพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้เคยเกิดขึ้นมาแล้วในอดีต  พี่ซีวอนยิงฉันมาแล้วถึงสามครั้ง  แต่โชคดีที่ฉันยังรอดมาได้  คุณพ่อท่านรู้เรื่องนี้ดี  จึงไม่ยอมยกมรดกให้พี่ชาย  ท่านบอกว่าพี่ซีวอนโหดเหี้ยมเกินไป"

"เป็นอย่างนี้นี่เอง"

นิคคุณเพิ่งรู้เบื้องหลังของครอบครัวตระกูลอ๊ค

"แล้วทำไมนายถึงไม่ทำอะไรบ้าง  ทำไมปล่อยให้เขายิงนายอยู่ได้ซ้ำซาก  เหมือนคนไม่รู้จักเข็ด"

"เพราะฉันเรียนรู้คำว่าอภัย"

แทคยอนตอบตรงไปตรงมา  คำว่าอภัย  ทำให้นิคคุณชะงักกึก  ถึงจะพยายามทำสีหน้าปกติ  แต่ก็ส่อพิรุธออกมาจนได้

"ขอบใจนะ  ที่นายช่วยฉัน"  นิคคุณเบี่ยงออกนอกประเด็น  แต่ดูเหมือนแทคยอนจะไม่คล้อยตามง่ายๆ

"ไม่เป็นไร   ว่าแต่นายเถอะคุณ  ทีนี้จะตอบฉันได้รึยังว่านายคิดฆ่าฉันทำไม"  แทคยอนถามตรงๆ  นิคคุณหน้าเสีย  ไม่รู้จะแก้ตัวยังงัยดี

"เออ..คือฉัน...ฉัน"  นิคคุณอึกอัก  แทคยอนยิ้มอ่อนโยน

"ตอบฉันมาเถอะ  คุณ  ว่าที่นายทำไปนั้นอาจโกรธฉันเท่านั้น  นายคงไม่ตั้งใจ...และถึงนายจะตั้งใจ  ฉันก็อภัยให้นายได้เสมอนะคุณ"

แทคยอนไม่พูดเปล่า  คว้ามือนุ่มมาแนบอก  และดึงนิคคุณเข้ามากอดหลวมๆ

"คือ...ฉัน...ฉัน"  นิคคุณอ้ำอึ้ง  ยังไม่ทันจะตอบ  ประตูห้องพักของนิคคุณซึ่งเพียงแค่แง้มก็เปิดออก

"นิคคุณที่รัก  ผมกลับมาแล้ว"

เสียงของแขกผู้มาเยือนทำให้นิคคุณและแทคยอนสะดุ้งรีบผละออกจากกัน  แต่ก็ช้ากว่าสายตาของชานซอง  เขาทันได้เห็นภาพบาดตาบาดใจพอดี

"นี่หมายความว่ายังงัยกัน"

ชานซองเอ็ดอึง  มองหน้าพี่ชายสลับมองหน้านิคคุณไปมา

"อ้อ...ผมรู้แล้ว  ที่พี่ส่งผมไปประชุมที่ญี่ปุ่นเพราะคิดจะจีบนิคคุณของผมใช่มั้ย"  น้องชายต่อว่าเสียงเครียด

"พี่ทำยังงี้กับผมได้ยังงัย...นิคคุณเป็นคนรักของผมนะ"

"นายถามนิคคุณดีกว่า  ว่าเขาคิดยังงัยกับนาย"  แทคยอนเล่นมุขเดิม  ทำให้นิคคุณอึกอัก  เมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว  เขาก็ไม่อยากปิดบังอะไรอีก

"คุณชานซองครับ..."  นิคคุณโพล่งขึ้นมาอย่างตัดสินใจแล้ว

"คือ...ผมไม่ได้รักคุณครับ  หรือคิดว่าคุณเป็นคนรักของผม"

ชานซองนิ่งงันเหมือนถูกสาป  ใบหน้าซีดลงทีละนิดๆ นิคคุณรู้สึกผิดที่ไปหลอกชานซอง

"นิคคุณ  คุณรู้ตัวหรือเปล่าว่าพูดอะไรออกมา"

"ผมเสียใจ  แต่ผมพูดความจริง"

"หมายความว่า  ที่ผ่านมาคุณหลอกผมงั้นเหรอ"

"ไม่ได้หลอก  แต่พวกคุณเข้าใจผิดกันไปเอง"

ชานซองนิ่งเงียบ  มองนิคคุณด้วยสายตาที่ผิดหวัง และถอยหลังออกจากห้องของนิคคุณไปโดยไม่หันหลังกลับมามอง  นิคคุณถอนใจออกมาเบาๆ

"เป็นงัยล่ะคนเก่ง  ทีนีรู้หรือยังว่าไอ้การปั่นหัวผู้ชายให้เขารักเขาหลงน่ะ  มันไม่น่าอภิรมย์สักนิด"  แทคยอนตำหนิกรายๆ

"ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจนี่"

"แล้วทีนี้จะบอกได้หรือยังคุณ  ว่าทุกสิ่งที่นายทำทั้งหมดทำเพื่ออะไร  ฉันเชื่อว่าการที่นายหลอกพี่น้องฉันไม่ใช่นิสัยของนาย  แต่นายทำเพราะมีบางสิ่งอยู่เบื้องหลัง  และสิ่งนั้นต้องเกี่ยวพันกับฉันอย่างแน่นอน...บอกมาเถอะ  ฉันทำอะไรให้นาย  นายถึงเกลียดฉันนัก"

นิคคุณเงียบไม่ยอมพูดอะไรออกมา  สุดท้ายเขาก็ตัดบท

"ฉันไม่มีอะไรจะพูด  นายนอนพักเถอะ"

นิคคุณลุกขึ้นเตรียมผละไป  แต่แทคยอนคว้าข้อมือไว้

"เดี๋ยวคุณ  นี่ใจคอนายจะไม่บอกฉันจริงๆเหรอ"

"อย่าเพิ่งถามอะไรเลย  นายนอนพักก่อน  ตอนนี้ฉันสับสนจับต้นชนปลายไม่ถูก"

แทคยอนไม่เซ้าซี้นิคคุณอีก   แต่คำพูดของเจ้าตัวทำให้เขามั่นใจ  ว่ามีบางสิ่งอยู่ในใจที่ยังไม่ยอมบอกเขา  แต่แทคยอนเชื่อว่าสักวันนิคคุณจะยอมพูดความจริงกับเขา

ⓐⓑⓒⓓⓔⓕⓖⓗⓘⓙⓚⓛⓜⓝⓞⓟⓠⓡⓢⓣⓤⓥⓦⓧⓨⓩ