นิยายของเค้า

ความจริงเปิดเผย และ วันของเราที่มาถึง "แอนด์  แอ๊คชั่น"  เสียงคัตจากผู้กำกับกล้อง ในเนื้อเรื่องละครพีเรียดเรื่องนี้  จะเป็นซีนของดาราสาวที่ต้องเป่าขลุ่ยให้ชายคนรักฟังที่ศาลาท่าน้ำ  แล้วคนรักของหล่อนจะนั่งโอบกอดหลังเธอและจะมีเสียงหยอกเย้าหยอกล้อกันนิดๆหน่อยๆ    และมันก็เคยเป็นช่วงจังหวะหนึ่งในอดีตกาลของพวกเขาสองคนกับชายหนุ่มคนรัก   นิคคุณและชานชนะเป็นตากล้องคนละส่วนมุมที่ศาลาริมน้ำ  เขาจะอยู่ฝั่งซ้ายของศาลา  แล้วชานชนะอยู่ทางฝั่งขวาเพื่อที่ได้มุมสวยๆ  อะไรกัน...ใครเป็นคนพล็อตเนื้อเรื่องว่ะ'  เขาจะไม่ยอมให้ใครมาซ้ำรอยเดิมแทนเขาแน่  แบบนี้มันตอกย้ำอดีตตัวเขาชัดๆ คนร่างโปร่งแกล้งทำทีเป็นถอยหลังไป หาเรื่องเจ็บตัวซะเลยจะได้ไม่ต้องถ่าย แล้วซึ่งข้างหลังของเขามีสายระโยงระยางพันตัวกันกลมไปหมด ศรันย์ยืนมองเขาดูถ่ายทำการทำงานอยู่ใกล้กัน ข้อเท้าของนิคคุณเข้าไปเกี่ยวกับร่องสายไฟ   "หึ้ย เฮ้ย!" "คุณ!"  นิคคุณหงายหลังแขนคว้าอากาศ   แทครีบถลาเข้ามารับไว้ทันทีจ...

มีอดีตก็ต้องมีปัจจุบัน "เฮือก นิชคุณ!/เฮือก ท่านชายทัด" เวลาเดียวกันกับคนละที่ มันเป็นรอบที่เท่าไหร่กัน  ต้องฝันแต่เรื่องเดิมๆ  คุณชายทัดไทกับทาสรักนิชคุณ  ตั้งแต่เล็กจนโตจำความได้ว่าเริ่มฝันเรื่องพวกนี้เด็กมัธยมต้น ไอ้คุณเอ้ย  ฝันบ้าฝันบออีกแล้วนะมึง  เวลานี้อีกแล้วสิน่ะ ตี 2 นิคคุณลุกไปหาน้ำดื่ม  ดื่มน้ำเย็นๆ จะได้ไม่ฟุ้งซ่านคิดเรื่องอุบาทว์นั้นอีก กลับมาที่โต๊ะตัวเตี้ย  จับกล้องถ่ายรูปขึ้นมาตรวจดู  มันมีภาพโลเคชั่นหลายภาพซึ่งยังไม่ถูกใจเขาสักที  เขาอยากได้สถานที่ถ่ายทำละครแล้วต้องเสนอพี่ป๊อกภายใน 3วันนี้ พี่ป๊อกคือผู้จัดการและกำกับละคร ส่วนเขานั้นมีหน้าที่เป็นตากล้องแล้วจัดหาสถานที่ถ่ายทำ พี่ป๊อกชอบความเป็นศิลปะในตัวเขา และเชื่อฝีมือเขามาโดยตลอด ทำงานอยู่ในกองถ่ายก็หลายปี แล้วก็จะทำให้ทุกคนภูมิใจในตัวเขาอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆ นอกเหนือจากนิคคุณเป็นที่รักของทุกคนแล้ว  ด้วยหน้าตาที่แสนจะหล่อสวยรูปร่างสูงโปร่งขายาวนั้นแล้ว  ชื่อของเขานั้นยังฟังดูโอปป้าเกาหลีมั่กมาก จนพี่แป๊กอยากให้เขาสมัครเป็นดาร...

แค้นนี้ต้องชำระ "ใครอยู่แถวนี้ไปตามนังเนียมให้ฉันหน่อย  เร็วๆด้วย  แล้วเรียกพวกบ่าวไพร่ผู้ชายมาให้หมด"  คุณหญิงผกากองสั่งคนรับใช้จนดังเอ็ดอึงไปทั่ว พอพวกบ่าวมากันหมดคุณท่านก็สั่งให้จับนังเนียมเอาไว้ เพี้ยะ "โอ้ย คุณหญิงเจ้าขา  ตบบ่าวทำไมเจ้าค่ะ"  นังเนียมหน้าหันเมื่อถูกคุณหญิงตบเข้าให้ "มึงบอกกูมาเดี๋ยวน่ะอีเนียม  นายมึงเล่นของใช่มั้ย" "โอ้ยยย!  คุณหญิง...ปล่อยผมนังเนียมน่ะเจ้าค่ะ อ้อยยย!"  คุณหญิงผกากองไม่ใช่แค่ตบอย่างเดียว  จิกผมนังเนียมกำแน่นจนหน้าแหงน "รีบบอกกูมาเดี๋ยวนี้  ถ้าเอ็งไม่บอกกูจะตบเอ็งตรงนี้แหละ  ให้มันสาสมกับที่พวกเอ็งทำกับลูกกู  พวกเอ็งใช่มั้ย...ฆ่านิชคุณ  บอกกูมา  ทำคุณไสยใส่ลูกกูใช่มั้ยห่ะ!" เพี้ยะ  เพี้ยะ  เพี้ยะ "บอก  บอกแล้วเจ้าค่ะ  อย่าตบบ่าวเลยบ่าวกลัวแล้ว  ฮือฮือฮือฮือ"  เนียมพนมมือไหว้วอนร้องขอให้หยุด "บอกกูมา!" "คุณหญิงใจเย็นๆ"  พระยาทัติเทพปรามคุณหญิง "เย็นไม่ไหวหรอกคุณพี่!  วันนี้ไม่ได้ตบคนเลือดกลบปากก็ไม่ใ...

แตกหัก เสียงหลอนจากเรือนทรงไทยหลายคืนติดกัน  ทั้งเสียงร้องไห้และเสียงตีระนาดจากนิชคุณ   ไม่มีคืนไหนเลยที่จะหยุดหลอนได้สักวันหนึ่ง   นอกจากว่า...คงจะเป็นวันพระเท่านั้นแหละ  ใช่ว่าเขาจะไม่รักท่านชายทัดไท  รักสิ รักมากด้วย  ตั้งแต่มีชายหนุ่มใหญ่มาคอยป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆ ทำให้เขาใจอ่อน  เผลอไผลไปกับคารมรัก   ย้อนถึงวันที่มีความสุขด้วยกัน  วันนั้น...ครั้งแรกของเขา  ภายใต้แสงเทียนสีนวล  คิดถึงฝ่ามืออุ่นใหญ่ที่ชอบลูบเนื้อลูบไล้บนตัวเรา  ฝ่ามือที่บีบเค้นคอเรา ฝ่ามือที่ผลักตกไปในสระบัว   อยาก  อยากเหลือเกิน  อยากให้เขารู้รส  ลิ้มรสความแค้นที่อย่างเขารู้สึก   นิชคุณกัดฟันข่มความแค้นในใจ  ตีให้มันดังขึ้น  ดังขึ้น ระงมไปทั่ววัง  จะได้รู้...ว่าเขาทรมานแค่ไหน  ที่ต้องตายด้วยน้ำมือคนนั้น "ฮือฮือฮือฮือ  ไอ้คุณเอ้ย...ข้ากลัวแล้ว อย่ามาหลอกมาหลอนกันเลย  ข้าขอร้อง"  บ่าวทาสคนหนึ่งพนมมือไหว้ปรกๆ ขอร้องผี   "เจ้าคุณพี่ ...