นิยายของเค้า

หลังจากนิคคุณออกมาจากบ้าน  ซึ่งเกือบจะมีเรื่องกับแทคยอน นิชคุณชิงชนะเลิศในรอบแข่งขันรถรางวัลที่ 1 ยกทีมพวกเลี้ยงฉลองกันในช่วงเย็น  นิคคุณโทรหาเค้าเพื่อจะขอเปลี่ยนตัวจึงไม่มีปัญหาอะไร   ถือโอกาสชวนเพื่อนหน้าแฝดฉลองด้วยกัน  คนทั้งทีมต้องพาอึ้งกันตามๆ  เมื่อมีนิชคุณถึง 2คน "ฉันดื่มไม่มากน่ะ  นายอย่าลืมด้วยว่าเรากำลังทำอะไรกันอยู่"   แค่วันเดียวก็ทำเค้าเกือบแย่อยู่แล้ว ยังต้องสวมบทอีกเหรอ "ครับ  เรามาฉลองกันดีกว่า"  ทั้งคู่ฉลองดื่มกินกัน   นิชคุณขับรถสปอร์ตคันเดิมที่นิคคุณขับกลับมาให้  คืนนี้เค้าคงนอนไม่หลับแน่ๆ หากไม่ได้ปลดปล่อย  เพราะอัดอั้นมาหลายวันแล้ว  ชายหนุ่มโปร่งเลือกจะเอาผู้หญิงก่อนกลับ "อาาาา"   เมื่อได้ปลดปล่อยแล้วรู้สึกโล่งปลิดทิ้งอิ่มหนำสำราญ  ผิวปากอารมณ์ดีกลับไปที่บ้านของนิคคุณ  เจอแทคยอนยืนคอยในบ้าน "ทำไมกลับดึก"   ชายหนุ่มใหญ่เป็นห่วง  "แล้วนี่  คุณดื่มด้วยเหรอ  แทคไม่เคยเห็นคุณดื่มเลยน่ะ" "ไม่เคยเห็นก็เห็นซะ" ...

"คุณหนูจะไปไหนค่ะ!  มันมืดแล้วน่ะค่ะ!" "ฮึก" นิคคุณไม่ได้ฟังเสียงแม่บ้านในบ้านเรียก  รู้แต่ว่ารีบวิ่งไปให้ไกลที่สุดจากตรงนี่ไวๆ  เขาอ่อนแอเกินไปจะรับรู้เรื่องเลวร้ายเมื่อครู่นี้ได้ ชายหนุ่มน้อยปาดน้ำตาไหลออกด้วยหลังมือของเค้า   วิ่งมาจนถึงโรงรถแล้วขับออกไป นิคคุณรู้ตัวตนเองว่าขับรถไม่ค่อยแข็ง แต่อารมณ์เสียใจมีมากกว่าจึงเร่งรีบขับรถด้วยความไวและเร็ว RRRRRRR เสียงเครื่องมือสื่อสารดังมาจากมือถือที่วางอยู่ข้างเบาะด้วยกัน  ชายหนุ่มเพียงแค่ปรายตามองชื่อกระพริบสีบนหน้าจอก็รู้ว่าเป็นใครโทรมาแล้วไม่อยากรับ นิคคุณขับรถไปเรื่อยๆโดยไม่รู้จะไปทางไหน  ขับออกนอกเขตโซลได้ไกล ในใจยังมีภาพบาดตาบาดใจเข้ามาหลอกถึงในหัว  ภาพของคนรักและน้องสาวของตนกอดรัดอยู่บนเตียง คนในตระกูลเขานี่ก็ช่างกระไรกัน  ใจร้ายกับเค้าเกินไป  ไม่มีใครที่จะเข้าข้างตนแม้แต่สักนิดเดียว  คงมีแต่แม่บ้านยึนซอนเท่านั้นที่ดูจะเป็นห่วงเป็นใยเค้าอยู่คนเดียว  แล้วก็น้อยเนื้อต่ำใจ ซึ่งตนเองดูกลายเป็นเหมือนส่วนเกินในครอบครัว  ทั้งๆที่น...

ความรัก  เกิดขึ้นกับทุกเพศทุกวัย  จะชนชั้นสูงชั้นต่ำหรือมาจากไหน   จากความน่าสงสารก่อเกิดเป็นความรัก   ผู้ชายคนนั้น  คนที่ผมต้องเข้าไปดูแลใกล้เค้า  เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์และคว่ำ  ขาของเค้าใช้การไม่ได้ทั่งสองข้าง  ต้องใช้รถเข็น แล้วหลังจากการที่นั่งรถเข็นนานอยู่ถึง 6เดือน ที่บ้านของเค้าเริ่มมีปัญหาขัดแย้งกัน  เริ่มจะมีการแย่งพินัยกรรมและตึกหลังที่อาศัย . . รถเข็นคนป่วยสแตนเลสสองล้อขนาดใหญ่   มันกำลังถูกนั่งโดยชายหนุ่มผิวคล้ำหรือสองสี  แล้วหนุ่มคนตัวขาวโปร่งเป็นคนเข็น เป็นพยาบาลหนุ่มประจำตัวคอยรับใช้ดูแลคนพิการ นิชคุณเข็นรถเข็นออกจากบ้านหลังใหญ่เพื่อพาคนป่วยของเค้าสูดลมเอาอากาศหายใจเข้าปอดอยู่ข้างนอก   คนร่างโปร่งยิ้มดีใจขึ้นมา  ที่คนป่วยจะยิ้มได้ทันทีเมื่อพ้นรัศมีในบ้าน ซึ่งเปี่ยมไปด้วยพวกคนใส่สีอารมณ์กันไม่เว้นแต่ละวัน  น่าสงสารแท้ๆ ที่ต้องมาได้ยินเรื่องทะเลาะเบาะแว้งไร้กันสาระทุกวัน "ผมจะพาคุณแทคยอนพาไปนั่งมุมโปรดที่ชอบเป็นประจำน่ะครับ"  แทคยอนพยั...