One short fic: เพชรในใจ

ความรัก  เกิดขึ้นกับทุกเพศทุกวัย  จะชนชั้นสูงชั้นต่ำหรือมาจากไหน  

จากความน่าสงสารก่อเกิดเป็นความรัก  

ผู้ชายคนนั้น  คนที่ผมต้องเข้าไปดูแลใกล้เค้า  เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์และคว่ำ  ขาของเค้าใช้การไม่ได้ทั่งสองข้าง  ต้องใช้รถเข็น

แล้วหลังจากการที่นั่งรถเข็นนานอยู่ถึง 6เดือน ที่บ้านของเค้าเริ่มมีปัญหาขัดแย้งกัน  เริ่มจะมีการแย่งพินัยกรรมและตึกหลังที่อาศัย

.

.

รถเข็นคนป่วยสแตนเลสสองล้อขนาดใหญ่   มันกำลังถูกนั่งโดยชายหนุ่มผิวคล้ำหรือสองสี  แล้วหนุ่มคนตัวขาวโปร่งเป็นคนเข็น เป็นพยาบาลหนุ่มประจำตัวคอยรับใช้ดูแลคนพิการ

นิชคุณเข็นรถเข็นออกจากบ้านหลังใหญ่เพื่อพาคนป่วยของเค้าสูดลมเอาอากาศหายใจเข้าปอดอยู่ข้างนอก  

คนร่างโปร่งยิ้มดีใจขึ้นมา  ที่คนป่วยจะยิ้มได้ทันทีเมื่อพ้นรัศมีในบ้าน ซึ่งเปี่ยมไปด้วยพวกคนใส่สีอารมณ์กันไม่เว้นแต่ละวัน  น่าสงสารแท้ๆ ที่ต้องมาได้ยินเรื่องทะเลาะเบาะแว้งไร้กันสาระทุกวัน

"ผมจะพาคุณแทคยอนพาไปนั่งมุมโปรดที่ชอบเป็นประจำน่ะครับ"  แทคยอนพยักหน้าช้าๆ 

ที่ประจำในสวนของบ้านที่ว่า  คือใต้ต้นไทรย้อยต้นใหญ่ริมน้ำ  ต้นไทรที่ตรงนี้จึงเป็นมุมโปรดปรานของคนตัวใหญ่  เพื่อได้มาผ่อนคลายปลดปล่อยอารมณ์หดหู่เสียตรงนี้  ในยามที่มีเรื่องให้คอยมารบกวนใจ

สายลมพัดผ่านมา  กิ่งและใบไม้ก้านบนยอดต้นไทรย้อยโบกปลิวไสวไปมาเสียดสีกันแรงๆเข้า ใบไม้เล็กๆ น้อยๆ ที่แห้งเหี่ยวไปตามกาลเวลาเมื่อมันหมดอายุขัย ถึงเวลายามตายของมันแล้วจึงตกลงร่วงสู่พื้นหญ้า  ถ้ามันจะตกตรงใดสักที่หนึ่งที่ไม่ใช่บนจมูกรั้นหน้าใสๆ ของนิชคุณนั่นที่นั่งอยู่กับพื้นหญ้าตอนนี้   ต่อหน้าชายหนุ่มใหญ่ตรงรถเข็น  

นิชคุณเกือบจะปัดมันออกแล้วเชียว มือหนานั้นรีบจับเอาไว้ทันที  แล้วเอี่ยวตัวมาข้างหน้าหยิบดอกของมันออกให้ ตรงจุดส่วนบนศรีษะที่ตกลงมาใส่คนผิวขาว  

การสัมผัสของคนร่างใหญ่  ทำให้นิชคุณมีอาการเขินขวยอายเล็กน้อย สายตาสบตรงกันจนตากลมโตต้องหลบหนี  ช่างคล้ายปรนนิบัติกับหญิงสาวเสียนัก  แต่ว่านิชคุณไม่ใช่...  

อดคิดไม่ได้ว่าคืออะไร  บางครั้งหรืออาจจะหลายทีแล้วก็ตามกับการกระทำของชายหนุ่มใหญ่  

ทั้งสองนั่งพูดคุยกันตามประสาคนถูกคอใต้ต้นไทรนั้นนานพอสมควร  หาสาระได้บ้างไม่ได้บ้าง  มีเสียงหัวร่อขำขันดังกันก้องทั่วบริเวณ  

จนเมื่อได้เวลาอาหารเที่ยง  แทคยอนไม่ค่อยมีอารมณ์ใคร่จะเข้าบ้านเท่าไร นิชคุณเข้ามาจับตัวเข็นทางด้านหลังรถเก้าอี้

"ฉันอยากทานที่นี่  ได้มั้ย?"   นิชคุณพอเข้าใจสาเหตุ  

"ครับ  งั้น.. เดี๋ยวผมมาน่ะครับ  ผมขอเข้าไปสั่งแม่บ้านแปปเดียว"  แทคยอนพยักหน้าอนุญาติให้นิชคุณไปทำตามหน้าที่

หลังจากเสร็จสิ้นกับอาหารมื้อเที่ยงเรียบร้อย  นิชคุณพาแทคยอนกลับเข้ามาข้างในตัวบ้าน  เพราะเห็นว่าออกไปนานเสียมาก  ตากแดดเกินไปคนป่วยอาจล้มป่วยไข้ได้ขึ้นมาอีก 

"ดีแต่นั่งรถเข็น  งานการนี่ไม่ต้องทำอะไร  สบายดีจังเลยน่ะ  นั่งเล่นชมวิวชมสวนไปวันๆ  ส่วนพวกฉันนี่ต้องเหนื่อยสายตัวแทบขาด"  คนที่พูดจาแบบนี้ได้คือนายก๊อตฟรี่  ญาติผู้พี่...

"คุณก๊อตฟรี่  ทำไมพูดจาทำร้ายจิตใจคุณแทคยอนแบบนี้ล่ะครับ"  นิชคุณรู้สึกเคืองแทน

แทคยอนได้ยินจนบ่อยแล้ว  แรกๆ ตอนพิการเดินไม่ได้ก็ถูกเค้าอาละวาดใส่ให้หนักกันทั้งบ้านเกือบแตก  ตัวเค้าเป็นเจ้าของบ้านแท้ๆ คนที่ตีฝีปากเป็นแค่ญาติ แต่กลับทำตัวเองเป็นเจ้าของบ้านเสียเองนี่  มรดกที่ท่านปู่มอบเป็นให้พินัยกรรม  ไม่เข้าใจทำไมถึงให้อยู่ตึกเดียวกัน  บ้านหลังกลางท้ายเรือนตนนั่นก็ดีอยู่แล้วเชียวสำหรับสองแม่ลูก

นิชคุณเข็นรถพาแทคยอนกลับห้อง หน้าตาของชายหนุ่มใหญ่ดูเครียดพอสมควร  คิ้วหนาปมเข้าหากันให้ต้องคิด

"ผมว่าอย่าเอาเรื่องคุณก๊อตฟรี่มาคิดดีกว่าครับ"  นิชคุณไม่อยากให้แทคยอนต้องคิดมากเมื่อเห็นสีหน้าตึงๆ 

แทคยอนมองหน้าขาวๆใสหวานกระเดียดดั่งหญิง  แล้วครุ่นคิดอะไร

"เธอกลับไปก่อนได้มั้ย  ฉันมีเรื่องอะไรต้องเคลียร์"  

"คุณแทคยอน"

"กลับไปก่อน  แล้วพรุ่งนี้ค่อยมาใหม่" นิชคุณชังใจชั่วครู่พยักหน้าเบาๆ  แล้วขอตัวกลับอย่างว่าง่าย

นิชคุณกลับไปเรียบร้อย  เมื่อชายหนุ่มใหญ่ส่องมองจากมุมหน้าต่างบนห้อง  

นิชคุณกลับมาในอารมณ์แปลกไป แปรปรวนอย่างช่วยไม่ได้  จะว่าเครียดแทนแทคยอน  หรือจะว่าเป็นห่วงดีล่ะ ไม่อยากปล่อยให้อยู่คนเดียวเลย

ชายหนุ่มโปร่งกลับไปที่โรงพยาบาลเพื่อเข้ากะเวรในช่วงบ่าย  

เพื่อนร่วมงานอย่างจุนโฮ  เห็นท่าทางนิชคุณเข้าแล้ว  เดินวนไปมาจนน่าเวียนหัว

"นี่!  จะงุ่นง่านอะไรนักหนา  จะเดินวนอีกนานมั้ย  ฉันเมื่อยตาแล้วน่ะครับ  นั่งเถ้อะ..."

"ชิ  นายไม่รู้อะไร  ฉันเป็นห่วงคุณแทคยอนน่ะ  ไล่ฉันกลับมาแบบเนี่ย  คนอะไร... หาเรื่องกันได้ตลอด"

"ใคร  ใครหาเรื่องใครงั้นเหรอ"  จุนโฮงง

"ก็คนที่บ้านหลังนั้นน่ะสิ  ไอ้คุณก๊อตฟรี่  หยามคุณแทคยอนไม่เว้นแต่ละวัน ไม่พิการบ้างก็ให้มันรู้ไปสิ"

"อ๋อ!  ไอ้คุณก๊อตฟรี่ที่นายเล่าให้ฉันฟังอยู่บ่อยๆ"

"ฉันสงสารคุณแทคอ่ะ  เฉย...ปล่อยให้เค้าหยามได้ไงไม่เข้าใจ"   นิชคุณยังงุ่นง่านเดินกลับไปกลับมา  โดยที่จุนโฮก็ปล่อยให้ตัวเองมองเพื่อนเดินอยู่อย่างนั้น

น่าเห็นใจตามนิชคุณ  แล้วก็น่าแปลกอีกที.. ที่ตัวคุณเพื่อนจะเป็นห่วงเป็นใยคนป่วยคนนี้กว่าธรรมดา  เตรียมตัวจะถามแล้วเชียว  หมอฮวาง  ชานซอง หรือคนรักของคนหน้าตี่ ดันเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน

"พร้อมหรือยังจ้ะเบบี้"  นิชคุณหยุดเดินเมื่อคุณหมอชานเข้ามาในห้องพักเล่นของพยาบาล  

"ไปก่อนนะคุณ  ฉันออกเวรแล้ว"  จุนโฮถอดชุดเสื้อกราวน์ไปแขวนราวที่ของมัน  แล้วหยิบกระเป๋าสะพายเป้ขึ้นพาดบ่า

"อืม"

"ไปก่อนคุณ"

"ครับ"

สองคู่รักไปแล้ว  เหลือตัวนิชคุณคนเดียวในห้องพัก  ในใจยังยืนกังวลเรื่องแทคยอนไม่ได้อยู่ดี

วันต่อมา

นิชคุณยังคงกลับไปทำงานดูแลหน้าที่แทคยอนตามเดิมทุกวัน  แต่วันนี้กลับแปลกไปจากเดิมก่อนๆ

"มันไม่อยู่แล้ว  ไปตายห่าเหวที่ไหนไม่รู้"  

"ห่ะ"  นิชคุณหัวใจหายวาบไปอยู่ตาตุ่ม   มันเกิดอะไรขึ้น  คำถามในใจ

ก๊อตฟรี่มองหน้าขาวสวยนิชคุณ  จะเกยคางเชยชมหน้าหวานๆ นั้น  คนร่างโปร่งไวเสียก่อนถอยหลังออกมาตั้งหลัก

"ไอ้แทคมันหวงเธอน่าดู  ฉันรู้น่ะ... สายตาไอ้แทคยอนมองเธอ  มีความหมายว่าอะไร"  ก๊อตฟรี่เล่าในสิ่งที่ตนเห็นและรู้  แล้วอารมณ์เสียที่นิชคุณไม่ยอมให้แตะต้อง

แทคยอนไปแล้ว  ไปไหน.. ไปกับใคร?

นิชคุณเหมือนคนหมดเรี่ยวแรง  ขนาดแรงเดินก็แทบจะไม่มี  

มันเกิดอะไรขึ้น  คนพวกนั้นทำอะไรกับเค้างั้นเหรอ  ต้องเป็นมันแน่ๆ ที่ไล่แทคยอนไป  นายก๊อตฟรี่...

นิชคุณย้อนหลังกลับไปเมื่อเดินมาเกือบจะถึงหน้าซอย  จะกลับไปเอาเรื่องคนที่บ้านหลังนั้น  โทรศัพท์มือถือสื่อสารดังขึ้นจนต้องรับสาย  หน้าจอบอกชื่อจุนโฮโทรมาเพื่อตามเค้ากลับไปที่โรงพยาบาล  ตามให้ไปช่วยเคสอุบัติเหตุฉุกเฉินรถบัสคว่ำ   ผู้คนล้มป่วยกันเป็นเบือ  ทำให้ต้องหยุดความบ้าของตนเองเอาไว้แล้วกลับไปที่โรงพยาบาลแทน

"โธ่เว้ย!"

3 เดือนต่อมา  จากการที่แทคยอนหายไปไร้ร่องรอยไม่ติดต่อกลับมา  นิชคุณกินไม่ได้นอนไม่หลับ  อาการเป็นเอาหนักมาก  จุนโฮข้องใจเฝ้ามองดูประพฤติกรรมแล้ว  

ความในใจของเพื่อนถูกเปิดเผยเมื่อ 3เดือนที่แล้วนั่น

"ฉันเป็นห่วงคุณแทคยอนมากแค่ไหนนายรู้รึเปล่า ไอ้คุณก๊อตฟรี่มันไล่คุณแทคยอนออกไปจากบ้านหลังนั้น  ไม่รู้จะเป็นตายร้ายดียังไงบ้าง  แล้วนายก็ไม่น่าโทรตามฉันเลย  ฉันว่าจะกลับไปเอาเรื่องมันสักหน่อย"   นิชคุณโวยวายร่ายยาวโดยไม่หายใจทัน

"เดี๋ยวน่ะ...  ตลอดที่ผ่านมา.. ฉันสงสัย ขอถามนายหน่อยคุณ  นาย... ชอบคุณแทคยอนใช่มั้ย  ที่นายเป็นเดือดเป็นร้อนแทนเค้านี่  นายรักคุณแทคยอนอีกใช่ม่ะ"  จุนโฮถาม   เกิดจุดทำให้นิชคุณหยุดชะงักและหยุดโวยวายทันที ได้สติกลับคืนมาเมื่อทำอะไรออกไปเมื่อชั่วครู่ เพื่อนตาตี่จับจุดเค้าได้  แล้วก็หน้าแดงหูแดงอย่างช่วยไม่ได้  

"เอ่ออออ!! คือ!... ฉันขอไปตรวจคนไข้ตรงนู้นก่อนน่ะ"  นิชคุณแกล้งตีสีหน้าซื่อขึ้นมาทันควันเพื่อกลบเกลื่อนพิรุธ  

"เดี๋ยววว!  จะ ไป ไหน  มาคุยให้รู้เรื่อง"  จุนโฮรั้งแขนนิชคุณไว้ได้แล้วลากให้หันกลับมามองหน้ากันก่อนจะคาดคั้นเอาคำตอบ  "ตอบมา  นาย  รัก คุณแทคยอนใช่มั้ย"  คนตาตี่ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้หน้าขาวๆ ของคนร่างโปร่ง  นิชคุณผงะถอยหน้าหนี  แต่ก็พ้นจุนโฮไม่ได้  ก็สายตานั่นเพ่งเอาคำตอบอยู่

จนใจนิชคุณ  เรื่องทุกเรื่องที่ผ่านมาเกี่ยวกับคนตัวใหญ่  เอามาเล่าให้จุนโฮฟังและรับรู้ทุกอย่าง  จะปฏิเสธเสียก็ไม่ได้อีกแล้ว  

"อืม" นิชคุณใช้เสียงในลำคอตอบแทน  

"หึยยย  คุณ!  นี่นาย... อื้อออ!"  จุนโฮจะเสียงดัง  นิชคุณรีบตะปบมืออุดปากเพื่อนทันที  ก็คนตาตี่กำลังจะล้อ  

กลับมาปัจจุบัน  

จนป่านนี้แล้ว   คุณแทคยอนจะเป็นอย่างไรบ้างน่ะ

"โอ๊ยยยย!!!!"  เสียงของคนป่วยพยุงเข้ามาในท่ามกลางโรงพยาบาล "หมอ!  ช่วยฉันด้วย!"  

นิชคุณทำหน้าที่แถวนั้น  ได้ยินเสียงตะโกนโหวกเหวกจึงไปดู  นายก๊อตฟรี่เดินกุมบาดแผลเจ็บที่แขนจากการ

ถูกยิง  แขนด้านขวาที่อาบเลือดชุ่มเปื้อนแขนเสื้อเชิ้ตยาวเข้ามา

"คุณก๊อตฟรี่"

"นิชคุณ  ช่วยฉันด้วย"  ก๊อตฟรี่หน้าซีดขาวเผือดจากการเสียเลือดไปมาก

นิชคุณรีบพยุงรถเข็นเข้ามารีบพาคนผิวคร้ามไปยังห้องฉุกเฉินเพื่อทำแผล เสร็จแล้วและต้องนอนพักฟื้นอยู่โรงพยาบาลเพื่อเช็กดูอาการ  คนที่เคยไล่แทคยอนออกไปจากบ้านหลังนั้นต้องไปอยู่ห้องพักฟื้น  คนร่างโปร่งตามไปดูอาการถึงที่ด้วย 

"ขอบใจน่ะ  ที่ช่วยฉัน"  

นิชคุณหยุดจดรายงานบนกระดาษแล้วมองคนป่วยซึ่งมองตน

"หน้าที่ของผมอยู่แล้วครับ"  หน้าเรียบนิ่งตอบออกไป  จดอะไรอีกนิดหน่อยแล้วกำลังจะออกจากห้องผู้ป่วย  แขนกลับถูกรั้งเอาไว้  นิชคุณมองตามมือคร้ามนั้น

"เดี๋ยวสิ  ฉันเป็นคนป่วย  พูดจาดีๆ ไม่ได้หรือไง  หน้าบึ้งแบบนี้ใส่ฉันไม่ได้น่ะ"  ก๊อตฟรี่อารมณ์ไม่ดีที่คนร่างโปร่งดูเมินเฉยกับคนป่วยรายนี้

"ผมก็พูดดีแล้วนี้ครับ"  นิชคุณก็เช่นกัน เริ่มไม่พอใจ  ถึงแม้คนที่นอนป่วยบนเตียงอยู่จะขึ้นชื่อว่า  เคยเป็นเจ้านาย อีก คน ในบ้านหลังนั้น  แต่แทคยอนต่างหากเป็นเจ้านายสำหรับเค้าเพียงคนเดียวเท่านั้น  ซึ่งไม่ได้แร้งน้ำใจเหมือนคนที่เค้ากำลังปะทะคารมประสาทอยู่ ณ ตอนนี้

หมอชานซองเข้ามาตรวจคนไข้  ทันได้เห็นนิชคุณกับผู้ป่วยเหมือนจะมีเรื่องกันอะไรนิดหน่อย  

ก๊อตฟรี่เจ็บใจที่หมอเข้ามาขวางจังหวะสำคัญ  แล้วคิดว่าเมื่อไหร่ที่ได้ออกจากโรงพยาบาลไป  เค้ามีเรื่องต้องสะสางกับนิชคุณ  เพราะในใจสนใจในตัวนิชคุณมานานแล้วนั่นเอง

ชายหนุ่มผู้ป่วยปล่อยมือจากแขนขาว แล้วนิชคุณก็ถอยหลังไปอยู่ด้านหลังของหมอชานซองเพื่อเก็บอารมณ์หงุดหงิดไว้ 

ชานซองลอบมองนิชคุณและคนไข้ เห็นสีหน้าพยาบาลหนุ่มแปลกๆ  

หมอฮวาง  ตรวจดูอาการเห็นว่าปลอดภัยเรียบร้อยดี

"เล่นตัวดีนัก"  ก๊อตฟรี่เอ่ยหลังจากชานซองและนิชคุณออกไปจากห้องเมื่อมีญาติผู้บาดเจ็บเข้ามาเยี่ยม  แล้วก็รู้จักกับนิชคุณอีกด้วยเช่นกันก็คือแม่ของนายก๊อตฟรี่นั่นเอง  และภรรยาสาวสวยที่เพิ่งจะแต่งงานกันไปได้ 2เดือนที่แล้ว  เป็นการแต่งงานสายฟ้าแล่บ

"นิชคุณ"

"คุณยุนซอน"  คนร่างโปร่งโค้งเคารพ

"เป็นอย่างไรบ้าง  สบายดีน่ะ"  ยุนซอนสาววัยกลางคนหุ่นเปรี้ยวอายุ 49 ปีเอ่ยทัก

"ครับ  สบายดี"  

"ผอมไปน่ะ"  ยุนซอนมองนิชคุณปราดเดียวในชุดพยาบาลตั้งแต่หัวจรดยันเท้า  

"ธรรมดาครับต้องออกกำลังทำงาน" นิชคุณไม่ค่อยอยากคุยเท่าไหร่แต่ก็ไม่อยากเสียมารยาทกับผู้ใหญ่  ในใจของเค้ายังเคืองเรื่องเก่าๆ ไม่หาย  น่าจะเป็นสองแม่ลูกคู่นี้แหละที่อาจทำให้แทคยอนหายไปจากบ้านหลังนั้น  "ผมขอตัวไปทำหน้าที่ต่อน่ะครับ"  โค้งเคารพเพื่อร่ำลา  แต่อยากร่ำลาขาดเลยด้วยซ้ำ

"เฮ้อ~  คุณแทคยอน  คุณไปอยู่ที่ไหนน่ะ"  นิชคุณเอ่ยกับพระจันทร์ที่นั่งจ้องมอง  เท้าค้างใกล้ขอบจากทางหน้าต่าง  ในห้องอพาร์ทเม้นท์เช่าเล็กๆ ไม่ได้หรูหราอะไร  แต่พออบอุ่นสำหรับเพียงคนเดียว  กลับดูอ้างว้างเปล่าเปลี่ยวเดียวดาย  

ก๊อกก๊อกก๊อกก๊อกก๊อก!

เสียงเคาะประตูเวลานี้ 2ทุ่ม  เป็นเวลาของการพักผ่อนหย่อนใจ  ใครกันที่รบกวน

นิชคุณเดินไปเปิดมันเมื่อเป็น 2หนุ่มไม่คุ้นหน้ายืนอยู่หน้าประตูห้องเค้า   แล้วจะได้ถามอะไร  หนึ่งในผู้ชายรีบนำเข็มฉีดยาพุ่งเข้าที่คอนิชคุณทันที  ทำให้ร่างโปร่งเบิกตาโตตัวแข็งทื่อและจะสลบหมดสติลงไป  มารู้สึกตัวก็ไม่รู้อยู่ที่ไหนสักแห่งในบ้านร้าง

จะขยับตัวรู้สึกไม่ได้  ได้แต่กรอกสายตาแทนคำถามและความกลัว  

ดึกมากแล้วมองอะไรไม่เห็น  มีแต่แสงสว่างจากตะเกียง 2-3 ดวง  และคนเฝ้าอีกสองคนนั่งเหลาไม้กับมีดตรงตะเกียงส่อง

"แล้วนี่  ไอ้คนที่วานจ้างมันมามั้ยว่ะ"  หนึ่งในผู้ร้ายพูด

"มาสิว่ะ  ไม่งั้นจะจ้างพวกเราดักฉุดไอ้หน้าสวยนี่ทำไม"

ดักฉุด  คำถามเกิดขึ้นในใจนิชคุณทันที

"นั่นไง  มาแล้ว"

"เอ้า  นี่เงิน"  ใครคนหนึ่งเดินเข้ามาในความมืด  รูปร่างสูงโปร่งเหมือนกันกับนิชคุณ  เสียงห้าวเหมือนรู้จักที่ไหน

นิชคุณพยายามลองดิ้น  คนร้ายนำเข็มฉีดยา___นั้นมาได้ไง   

คนร้ายสองคนนั้นถือตะเกียงไฟออกไปจากห้องตึกร้าง  แสงสว่างหายไปเหลือแต่ความมืดดำแทนที่  

"นิชคุณ  นิชคุณ  นิชคุณ"  ใครคนนั้นเดินมากับความมืด  

นิชคุณปรับแสงมืดได้  ก็พอเห็นชายคนนั้นค่อยๆ เดินมาหาที่ตนซึ่งนอนอยู่บนฟูกเล็ก  พยายามเคลื่อนตนเองได้แล้วนิ้วเริ่มกำได้  ยาที่คนร้ายนำมาฉีดเริ่มหมดฤทธิ์  แสดงว่ายาแรงขนาด

เหงื่อผุดซึมขึ้นหน้าผาก  คนร่างโปร่งไม่กล้าหายใจแรง  กลัวว่าคนที่ตรงนี้จะได้ยินเข้า  จะรู้ว่าเค้ารู้สึกตัวแล้ว

ชายหนุ่มปริศนาเดินเข้ามาหยุดตรงปลายเท้า  ถอดเสื้อแจ๊กเก็ตออก  นิชคุณได้เห็นรูปร่างแล้วทำให้นึกถึงใครบางคนขึ้น  ซึ่งคนนั้นน่าจะนอนพักฟื้นที่โรงพยาบาลสิ  เป็นไปไม่ได้หรอกจะมาอยู่ตรงนี้  เพราะเค้าโครงของรูปร่างมันคุ้น...

ก๊อตฟรี่...

"หึหึหึหึหึ  เธอนี่มันน่าเจียะน่ะ"  ก๊อตฟรี่ล้มเข่าลงปลายเท้าบนฟูกนิชคุณ เคลื่อนกายเข้ามาคร่อมตัว

นิชคุณนึกถึงแทคยอนเข้ามาในหัว อยากให้แทคยอนมาช่วย  หลับตาปี๋แน่น  

คุณแทคยอนช่วยผมด้วย!  

แคว่ก!  

คนร่างโปร่งสะดุ้งแล้วกำมือแน่น  โหยหาชายหนุ่มใหญ่  ร่างกายของเค้ากำลังถูกรุกราน  โหยหาใครคนนั้นก็ไม่ช่วยอะไรต้องพึ่งตัวเอง

ซอกคอกำลังถูกดอมดม  ก๊อตฟรี่กางแขนนิชคุณสองข้างออกกว้างเพื่อจะได้ชิมร่างกายถนัด  ทำให้มือขาวนั้นสัมผัสอะไรเข้าพอดี  ปลายแหลมๆ ของไม้หรืออะไรสักอย่างเข้า  ใช้จังหวะนี้ค่อยๆ  นำขึ้นมา  

ยาออกฤทธิ์แล้ว  เค้าสามารถช่วยเหลือตัวเองได้แล้ว  แต่ถึงแม้ร่างกายจะยังอ่อนแรงอยู่

นิชคุณกลั้นหายใจก่อนจะทิ่มไม้เข้าด้านเอวอย่างเร็ว

"อ๊าาาาาา!!!!"  คนร่างโปร่งผลักร่างที่อยู่เหนือตัวไปให้พ้น  ก๊อตฟรี่ร้องเสียงดังด้วยความเจ็บปวดร้าว  ดิ้นขลุกขลักข้างฟูก  

นิชคุณพยายามค่อยลุกพยุงตัวเองขึ้น เสื้อผ้าของเค้าตอนออกมาก็มาด้วยชุดธรรมดาอยู่กับบ้านและกางเกงวอร์มไม่ได้มีรองเท้าติดมาด้วย  เสื้อขาดวิ่นแหวกกว้างตรงกลางจนต้องรวบผ้าขาดๆ ปิดส่วนเนื้อผิว  

พยุงตัวเองขึ้นมาได้จะเดินไปที่ทางออกประตูซึ่งอยู่ 5เมตร  ก๊อตฟรี่เห็นก็รีบฉวยข้อเท้าเอาไว้แล้วเกาะแน่น   นิชคุณดึงขากลับคืน  แรงไม่ค่อยจะมี คิดได้คือใช้เท้าข้างหนึ่งเตะมือที่จับข้อเท้าอยู่ออก

"อั่ก!  ไอ้นิชคุณ!"

หลุดพ้นได้แล้ว  คนตัวขาวก็ลากสังขารที่ยังเหลือสติออกไปจากนรกขุมดำมืดบ้านั่น  แล้วจะมาตกใจแทบสิ้นสติตรงประตู   เมื่อใครมายืนตรงข้างทางออก  

"คุณแทคยอน"  นิชคุณอุทานเสียงเบา ดีใจฉับพลันคนที่เขาเพรียกหามายืนอยู่ตรงนี้แล้ว  และจะหมดสติจริงๆไปในอ้อมแขนใหญ่ที่รองรับน้ำหนัก

"คุณ"  

ตำรวจสองนายรีบเข้าจับกุมนายก๊อตฟรี่ทันที  ที่เหลืออีกสองคนถูกนำตัวไปเรียบร้อยแล้วหลังจากที่แทคยอนมาถึงและซัดอ่วมให้คนละทีเมื่อเค้นเอากับความจริง

ก๊อตฟรี่ถูกจับข้อหาลักพาตัวและพยายามข่มขืน  ยุนซอนไม่อาจประกันตัวออกมาได้เพราะพยานและหลักฐานมัดแน่นหนา  ภรรยาของเขาก็เสียใจที่สามีไม่ยอมรับหล่อนเป็นคู่ครองด้วยน้ำเมาและฝีมือสามีชายหนุ่ม

นิชคุณรอดพ้นเงื้อมมือจากซาตานมาได้  ตื่นขึ้นมาพบตนเองในห้องขาวๆ สี่เหลี่ยมกลางดึก  ห้องพักฟื้นในโรงพยาบาล  แล้วพบเข้ากับแทคยอนนั่งยิ้มอยู่ข้างเตียง

"คุณแทคยอน"  นิชคุณผลุบเข้าโผกอดแทคยอนทันที  ชายหนุ่มใหญ่รีบลุกขึ้นแล้วกอดตอบ

"ปลอดภัยแล้วน่ะ  ก๊อตฟรี่ถูกจับไปแล้ว"  ชายหนุ่มเอ่ยปลอบใจ  แทคยอนกอดนิชคุณแน่นเพราะด้วยความคิดถึง  หอมแก้มนวลใสที่เคยลูบคลำ ตอนคนตัวขาวเคยแอบหลับ

นิชคุณเองก็กอดแทคยอนแน่นด้วยความคนึงคิดถึง  จะเอะใจได้คนที่ตนกอดอยู่ยืนขึ้นได้  คลายอ้อมกอดเล็กน้อยแล้วมองที่ขาสองข้างภายใต้เนื้อผ้ากางเกงยีนส์ข้างล่าง

"คุณแทค  คุณยืนได้นี่ครับ"  ขมวดคิ้วแล้วเงยมองหน้าชายหนุ่มใหญ่ยืนอมยิ้ม

"ฉันไปรักษาตัวที่ปารีสมา  3 เดือน  ฉันเดินได้ก็รีบกลับ"  

นิชคุณตาเป็นประกายยินดีไปกับคนตรงหน้า  โผเข้ากอดชายที่รักใหม่

"อะแฮ่มๆ  ขอโทษน่ะครับที่รบกวน" หมอชานซองกับพยาบาลหนุ่มจุนโฮยิ้ม  โอบกอดเอวกันเข้ามาเยี่ยมนิชคุณ  

สองหนุ่มที่พรอดกอดกันกลมก็คลายอ้อมกอดเมื่อมีคนเข้าขวางความสุข

"ปลอดภัยแล้วน่ะคุณ  นายก๊อตฟรี่ถูกจับเรียบร้อยแล้ว  ติดคุกคราวนี้หล่ะ"

"เออ  นั้นสิ  เกือบลืมเลย  ไอ้คนร้ายอีกสองคนนั่นหล่ะ"  นิชคุณเกือบลืมสิ่งที่ตนเผชิญ  

"สองคนนั้นก็ด้วย  ไม่ต้องห่วงหรอก ต้องขอบคุณหมอชานซองมากกว่าน่ะ"  จุนโฮว่า  นิชคุณไม่เข้าใจ

"คุณแทคยอนครับ"  ชานซองเสหน้ามองแทคยอนเชิงจะอนุญาติพูดในเรื่องที่จะเปิดเผย  

"ฉันเป็นคนวานหมอชานซองกับพยาบาลจุนโฮเองแหละ  ให้คอยดูแลเธอ  ไอ้ก๊อตฟรี่มันสนใจคุณนานแล้ว ฉันอ่านสายตามันออก  ส่วนฉันก็ขอตัวไปรักษาที่ยุโรปกระทันหันโดยไม่ได้บอกคุณสักคำ"   

"อ๋อ  ที่แท้คุณหายตัวไปทำให้ผมห่วงแทบแย่ก็เพราะอย่างนี้เอง"  

"ขอโทษนะคุณ"  แทคยอนสารภาพแล้ว  

"ฉันเอะใจตั้งแต่แม่ของนายก๊อตฟรี่มาขอให้ลูกเค้าออกโรงพยาบาลแล้ว  คิดว่ามีเรื่องแน่  หน้าตานิ่งๆ ดุๆ ออกไป ฉันเลยวานให้จุนโฮเป็นสายลับสืบอยู่ห่างๆ  ยาที่นิชคุณถูกมันฉีดเข้าเส้นให้ถือว่าแรงน่ะ  ดีที่ไม่คร่าชีวิต"  ชานซองว่า

"ขอบคุณหมอมากน่ะที่เป็นหูเป็นตาให้  แต่ก็ยังไม่วายจนเกิดเรื่อง"

"ไม่เป็นไรครับ  พวกเรายินดีทำหน้าที่ให้"  

และหลังจากนั้น  สองหนุ่มคู่รักหมอและพยาบาลหนุ่มก็ปล่อยให้เพื่อนหน้าสวยได้อยู่กับคนที่ตัวเองรัก  นิชคุณรู้สึกเขินเมื่ออยู่กันสองต่อสอง  ความเงียบเข้าปกคลุมเล็กน้อย  แทคยอนรู้คนร่างโปร่งเป็นอะไรจึงแกล้งอมยิ้มแทน  แล้วจะรวบมือขาวบางสองข้างขึ้นกุม

"ฉันมารับนิชคุณไปอยู่ด้วยกัน  ไปอยู่ปารีสกับฉันน่ะคุณ"

"คุณแทค"

"เรียกฉันแทคดีกว่าน่ะ  เพราะตอนนี้ฉันก็เป็นสามัญชนคนหนึ่งเท่ากับคุณเช่นกัน"  นิชคุณกระตุกคิ้วเข้าหากันด้วยความงง  แทคยอนจึงต้องบอกความจริงอะไรออกไปอีก  "ทายาทตัวแท้จริงคือก๊อตฟรี่...ไม่ใช่ฉัน  คุณปู่คิมแจนำฉันมาจากสถานเด็กสงเคราะห์มาเลี้ยงตั้งแต่ยังเด็กนัก  ฉันสงสัยมาตลอดว่าทำไมก๊อตฟรี่ถึงไม่รักฉันดั่งน้อง..."

"หื่อ!... อ่อ  วันนั้น... ที่คุณไล่ผมกลับไปในวันนั้น"

"ใช่.. "  แทคยอนเข้าไปรวบเอวนิชคุณกอดแนบอก  นิชคุณเองก็กอดแทคยอนตอบเช่น  "ฉันเข้าไปคุยกับคุณปู่ ถึงได้รู้ความจริง  ขอชีวิตออกมาจากบ้านหลังนั้น  ขีดชีวิตเส้นทางให้กับตัวเอง  ท่านเลยให้เงินก้อนหนึ่งพอสมควรให้ฉันไปตั้งหลัก"  เล่าความจริงมาถึงตรงนี้  นิชคุณรู้สึกสงสารชายหนุ่มใหญ่ที่เจอเรื่องร้ายๆ มามาก   

แทคยอนจรดปลายจมูกโด่งรั้นตรงแก้มใสแล้วจะเลื่อนจมูกตนเองหอมดมที่ซอกคอ  ทำให้นิชคุณอดขนลุกซู่ไม่ได้จนต้องหลับตา

"ครับ  ผมจะไปปารีสกับแทคยอน"  นิชคุณโอบลำคอใหญ่ด้วยแขนสองข้าง แล้วจะให้ผู้เป็นชายหนุ่มคนรักเป็นผู้นำพาไปสู่ความรักของพวกเค้าสองคน   

แทคยอนดีใจได้ยิน  ดังนั้นเขาจึงเลื่อนจมูกออกและเรียวปากหยักประกบริมฝีปากอวบอิ่มแทนคำว่ารักแทน

เพชรในใจของผม  จะคือ*คุณเท่านั้น

...นิชคุณ

Ending