นิยายของเค้า

ความรักของไทเริ่มต้นขึ้น  ท่านชายกำลังมีความสุข แต่เขากำลังแปลกใจเรื่องหนึ่ง  บ่าวชานหรือไอ้ชานเพื่อนสนิทของเขาในปัจจุบันนั้น ในอดีต...หม่อมหญิงสร้อยดาวเป็นโรคปรสิต  เธอติดมาจากไอ้ชาน  ไอ้ชานรับใช้ท่านชายนิด    ใช่ว่าโรคปรสิตจะติดกันง่ายๆ  ทำไมท่านชายถึงไม่เป็นอะไรเลย  นอกเสียจากว่า...ไอ้ชานไม่ได้มีอะไรกับท่านชายเพียงคนเดียว "คิดอะไรอยู่รึ" หม่อมหลวงนิชคุณถาม แทคยอนมาวังหรเวชอีกครั้งหาข้อมูลเพิ่มจากท่านชายนิดมัวแต่คิดเรื่องที่สงสัย  "หม่อม"  เขามองท่านชายนิด "ผมมีเรื่องสงสัยเกี่ยวกับ...ชาน คนสนิทของหม่อม" "มีอะไรสงสัยก็ว่ามาเถิด" "หม่อมหญิงสร้อยดาวเป็นโรคปรสิต  ติดมาจากชาน  แล้วไอ้ชานชาติที่แล้วถวายตัวรับใช้หม่อมแต่หม่อมกลับไม่เป็นอะไรเลยมันแปลก  ผมเลยสงสัย...ว่าไอ้ชาน  ไม่ได้มีหม่อมคนเดียว" หม่อมหลวงนิชคุณขมวดคิ้วมุ่นเป็นปมกำลังคิดตามแทคยอนที่พูดอยู่  แต่ก่อนชานถวายตัวรับใช้เขาก็จริง  "พักหลังๆ พอรู้ว่าฉันรักไทก็ไม่ได้เรียกอีกเลย  ถ้าเรียกก็เรียกให้ไปร...

เขาพอจะเห็นเค้าโครงเรื่องอดีตตัวเองแล้วที่จะเอามาลงทำเป็นละคร  แล้วเรื่องนี้เขาอยากให้มีคนสำคัญมาแสดงด้วยก็คือชานชนะ  เพื่อนรักเพื่อนสนิทของตัวเอง  จึงเรียกให้ชานชนะมาหาตนที่บริษัท "เมื่อคืนกูโทรหาทำไมไม่รับสายวะ" "ฉันยุ่ง" "ยุ่งเรื่องอะไรวะ" "ฉันกำลังพล๊อตเรื่องใหม่" "หะ" ชานชนะเลิกคิ้วมองหน้าเพื่อนรัก "ฉันอยากให้นายมารับเล่นเรื่องนี้ให้ฉัน"  ชานชนะเลิกคิ้วขึ้นไปอีกแล้วชี้นิ้วใส่ตัวเอง "ฉัน" "ใช่  ฉันวางตัวแกไว้แล้ว  ต้องเป็นแกเท่านั้นรับบทเป็นพระเอก" เขาอยากให้ชานชนะรับบทเป็นตัวไทตัวอดีตของเขา  ส่วนนางเอกเขายังวางตัวไม่ได้เลย "แนวพีเรียด" "โว้ว!" "แล้วแกก็ต้องเปลี่ยนทรงผมกะลาของแกใหม่ด้วย"  แทคยอนชี้นิ้วไปที่ทรงผมหน้าม้าของชานชนะ "มันแหงอยู่แล้ว" "วางบทให้แกเรียบร้อยแล้ว  แต่มีสถานที่หนึ่งฉันอยากให้แกไปเห็น" พระราชวังหรเวช ชานชนะเยียบวังเขียวเรือนใหญ่  หม่อมหลวงนิชคุณรับรู้ด้วยญาณได้ทันที "ช...

หลังจากที่รู้เรื่องจากปากท่านชายนิดไปบ้างแล้ว  และรู้ด้วยตัวเอง  เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะระลึกชาติเห็นอดีตตัวเองจากฝันได้  คืนนี้เขาจะฝันเห็นอดีตตัวเองอะไรอีกหรือเปล่าไม่รู้นะ  แค่นี้ก็ทำให้เขาหาวหวอดอยากเข้านอนแล้ว เงยหน้ามองขึ้นดูดาวบนท้องฟ้าที่ระยิบระยับมากมายแข็งกันประกาย เมื่อออกมายืนรับลมที่ระเบียงห้องนอนแล้วก็ยิ้มปากบาง  นึกถึงอีกคนน่าเสียดายที่เขาไม่อาจสามารถจับต้องคนๆนั้นได้ แต่ก็แปลก...จองจำอยู่นานเกือบร้อยปีไม่ได้ไปผุดเกิด  เพียงแค่รอกลับมาเกิดใหม่  รอการกลับมาของเขาเพื่อปลดปล่อยวิญญาณหลุดพ้นจากที่นั่น  อยากรู้แล้วสิ...อะไรคือสาเหตุของท่านชายนิดกัน  โฮ่งๆ! โฮ่งๆ! เสียงสุนัขเห่าหอนที่หน้าบ้าน  ชายหนุ่มใหญ่ขมวดคิ้ว  เสือโคร่งสุนัขของเขาเห่าหอนทำไมกัน  มันดึกกลัวคนในบ้านจะแตกตื่น แทคยอนเดินออกไปดู  เจอเสือโคร่งเห่าหอนที่รั้วหน้าบ้านไม่มีใครแถวนั้นก็งง "ขอโทษครับคุณแทค  ผมลืมพาไอ้ตูบเข้ากรง"  เด็กหนุ่มรับใช้ในบ้านวิ่งมารับเสือโคร่งเข้าบ้านก็ขอโทษชายหนุ่ม "อืม"  เสื...

ตู้ม! เสียงน้ำแตกกระเซ็นหลังเรือนริมตำหนักที่คลองแม่น้ำ  ในช่วงเย็นที่หม่อมหญิงสร้อยดาวออกมาเดินเล่นรับลมเย็นๆ  ได้ยินเสียงไม่ไกลก็มองหาต้นเสียง  เมื่อเจอต้นเหตุกำลังโผล่พ้นมาจากเหนือผิวน้ำ  ชานบ่าวคนสนิทของพี่ชายนิด  สะบัดน้ำออกจากศรีษะ  เรือนร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแน่น  อวดผิวช่วงบนจนถึงหน้าท้องทำให้หล่อนต้องตาต้องใจนัก  อดชื่นชมไม่ได้  เธอแอบดูชานอาบน้ำที่ท่าแม่น้ำริมศาลา  แล้วชายหนุ่มยักษ์หน้าตาดีอย่างชานมันก็อดไม่ได้เช่นกันที่หล่อนอยากจะให้ลองจับหรือสัมผัสกล้ามเป็นมัดๆนั่นด้วยมือตนเอง  พี่ชายนิดไม่เคยคิดจะทำแบบนี้กับเธอบ้างเลยตั้งแต่แต่งงานกันมาหลายปี  เธอเหี่ยวเฉามากไม่รู้เธอทนอยู่แบบนี้ไปได้อย่างไร  อยากจะไปหาเศษหาเลยข้างนอกก็กลัวคนจะนินทาเอาเป็นขี้ปากชาวบ้าน แล้วจะเป็นอย่างไรไหม  ถ้าเธอจะขอยืมคนสนิทของพี่ชายนิดมาแก้ขัดดอกสักคืนจะเป็นไรไป  เมื่อคิดแบบนั้นแล้วทำให้หล่อนนึกคึกขึ้นมา  ผุดยิ้มมุมปากเยาะร้ายให้พี่ชายนิด  "ดูสิ  พี่ชายนิดจะเสียใจแค่ไหนเชียว" ...

บริษัทเวิร์คพอยท์ ถึงแม้ชาติที่แล้วตัวเองจะเคยเป็นใครมาก็ตาม  แต่ปัจจุบันเขาคือ อค  แทคยอน  ลูกชายบริษัทเวิร์คพอยท์จำกัด  ชายหนุ่มไทยลูกครึ่งเกาหลีมีแม่เป็นคนไทย  เขาสามารถพูดภาษาไทยได้แจ่มชัด  แม้แต่พยัญชนะไทยตัวเองก็ท่องได้ภาษาเกาหลีก็ใช่ย่อย ตอนนี้เขาอยากรู้เรื่องตำหนักริมน้ำนั่นมีอยู่จริงหรือเปล่า  ถ้ารูปนั้นมันจะกลับมาหาเขา  มันจะต้องมีวังและตำหนักริมน้ำอยู่ใกล้กันสิ "พี่แทคค่า"  เสียงขานยาวมาตั้งแต่ขั้นบันไดล่างจนเสียงดังมาถึงข้างบนชั้นสอง  อิสตรีสาวสวยอารมณ์ดีอย่างจียอนลูกครึ่งเกาหลีเช่นกัน  คำหยอดอารมณ์ขันของเธอเขาไม่เคยมีปัญหาอะไรเลยสักนิดเดียว  เขาชอบที่เธอหัวเราะและให้ความสัมพันธ์เป็นได้แค่น้องสาวเท่านั้น  แต่ว่าเมื่ออยู่กันสองคนความซุกซนของหล่อนก็หายไป  กลายร่างเป็นเสือดาวยั่วสวาท  เธอจึงมีสองบุคลิกในตัว  จียอนจึงนับว่าเป็นผู้หญิงอีกบุคคลหนึ่งที่ต้องห้ามเข้าใกล้เขา เสียงดังของหล่อนให้ทุกคนต้องหันมอง  ไม่เว้นแม้แต่ชานชนะพระเอกหน้าหล่อพ่อรวย  พอเห็นจียอนถึงกับตาแพ...

แต้ง! เสียงดังระฆังจากมุมเวที  เรียกยกที่ 3จากนักมวยทั้ง 2ฝั่งให้ลุกขึ้นมาชกต่อย ชานอยู่มุมสีน้ำเงินส่วนคู่ต่อสู้มุมสีแดง ทั้งคู่คาดด้วยผ้าก๊อตในมือ  ไทขอตามมากับชายหนุ่มยักษ์ด้วยแล้วเชียร์อยู่ข้างสนาม  เห็นแล้วก็เรียกเลือดในกายอยากมีความชกมวยเหมือนกับพี่แกให้ได้ คู่มวยทั้ง2 ฝ่ายสูสีกันมาก ต่างคนต่างแลกหมัดใส่กันคนละ 2-3ที คนที่ได้เปรียบมากที่สุดคือพี่ชาน  เก่งเรื่องเตะต่อยและหลบเลี่ยงมากที่สุด  แล้วเรื่องความเร็วขยับตัวด้วย  มันอดทำให้ไททึ้งในตัวชายหนุ่มยักษ์ไม่ได้ แต้ง! หมดยกกะลาจมลงกะละมัง  ไทรีบเข้าไปเอาใจนวดกล้ามเนื้อแก้ขัดยกวงเวทีมวยให้พี่แก "พี่สุดยอดมาก  สอนฉันบ้างดิ" "ชอบละสิ" ไทอวดยิ้มเหยินๆของตัวเอง  "ชอบพี่  สอนฉันน่ะ"  ชานระบายรอยยิ้มออกมา "ได้สิไอ้น้องรัก" "จริงเหรอพี่"  ไทดีใจไม่เสียแรงที่รู้จักกัน ช่วงเช้าไทจะไปเรียนหนังสือ  ส่วนช่วงเย็นมีเวลาก็จะไปหัดต่อยมวยกับชานที่สวนต้นกล้วย  โดยมีพี่แกเป็นครูสอน  ท่านชายนิดจึงไม่ค่อยได้เห็นสองคนนี้ป่วนเปี้ยนอยู่ใกล้...

"ไอ้ชาน" "มีอะไรรึ" ชานบ่าวชายในวังผุดยืนจากการต้องนั่งก้มตัดหญ้าหลังวัง  เมื่ออบเชยบ่าวสาวในวังเดินมาหาตน  เธอท้าวสะเอวมีสีหน้ารำคาญใจนิดๆ แล้วมองหุ่นเปลือยท่อนด้านบนชายหนุ่มยักษ์ที่มีเพียงเสื้อตัวบางแขนกุดแล้วรู้สึกเสียดาย  เนื้อกล้ามเนื้อแน่นมัดๆลอนๆนั่น  จะตัดสินใจมองไปที่หน้าชายหนุ่มแทนกล้ามนั้น "ท่านชายให้หา" "ขอบใจ" "คืนนี้"  ชานยิ้มทันทีด้วยความดีใจที่ท่านชายให้เขาเข้าเฝ้า "ยิ้มดีใจ  เหอะ...จะได้เข้าเฝ้าท่านชายนิดละสิ" "เรื่องของข้า  แล้วก็ไสหัวไป" ไล่นังอบเชยแล้วนั่งก้มหน้าทำงานต่อ อบเชยเคืองที่ชานไม่สนใจกันแล้วก็เดินหนี "รับใช้?"  เสียงของอีกคนนั่งตัดหญ้าเอ่ยกล่าวขึ้น  ชานยิ้มจนไม่อาจหุบให้มิดได้เพราะมัวดีใจในค่ำคืนนี้  จนลืมเด็กหนุ่มคนข้างกายไปทันที "เอ็งไม่รู้หรอก ไม่ต้องยุ่งเรื่องของผู้ใหญ่" "ท่านชายนิด?" "ลืมไป  เอ็งมาอยู่ใหม่คงยังไม่รู้อะไร  ท่านชายนิดเป็นถึงหม่อม  เวลาเอ็งเจอหน้าท่านต้องเอ่ยแทนตัวเองว่ากระผมแล้วก็ข...

"ถึงแม้เราสองคนจะต่างชนชั้น  กระผมก็จะขอตามไปรับใช้ท่านหญิงทุกชาติภพไป" "เทิด"  สองหนุ่มสาวจับมือแล้วปฏิญาณรักใต้แสงจันทร์ด้วยกันทั้งคู่แล้วมอบยิ้มให้แก่กัน พร้อมกับชมพระจันทร์ด้วยใจอิ่มเอิบและเบิกบาน   ถึงแม้อีกคนหนึ่งจะสูงศักดิ์เพียงใด  ไม่ได้ครองคู่รักกันเมื่อต่างมีพันธะทั้งคู่แล้ว  แต่ร่างกายที่เคยผูกพันกันมา  ยามทั้งคู่ที่เหงาได้เผลอไผลมอบกายให้แก่กัน  ซึ่งไร้คนคอยเอาใจใส่  ท่านหญิงแขไขขอยอมปิดปากเรื่องของตนเองสนิทไปพร้อมกับร่างกายของเธอเอง   ไม่ได้ครองคู่ด้วยกัน  แต่ใจสองดวงขออธิษฐานต่อหน้าดวงจันทร์ "ชาตินี้เราอาจจะไม่ได้ครองคู่รักกัน  ชาติหน้าและชาติต่อๆไปกระผมขออภิษฐานขอให้เราได้ครองรักและเคียงคู่กัน และหัวใจกระผมจะมีแต่ท่านหญิงคนเดียวที่เท่านั้น"  แล้วชายผู้รักก็มองสบเข้าไปในดวงตาทั้งคู่ของคนอันเป็นที่รัก "คัตตต!!  ดีมาก...เลิกกองคร้าบ  ปิดกล้องงงง!!!" "วู้ว" เสียงปรบมือและเสียงวี้ดวิ้วของไชโยในกองถ่ายละคร  ภารกิจเสร็จสิ้นละครแนวพีเรี...