TK แต่ปางก่อน ตอนที่ 5
ตู้ม!
เสียงน้ำแตกกระเซ็นหลังเรือนริมตำหนักที่คลองแม่น้ำ ในช่วงเย็นที่หม่อมหญิงสร้อยดาวออกมาเดินเล่นรับลมเย็นๆ ได้ยินเสียงไม่ไกลก็มองหาต้นเสียง เมื่อเจอต้นเหตุกำลังโผล่พ้นมาจากเหนือผิวน้ำ ชานบ่าวคนสนิทของพี่ชายนิด สะบัดน้ำออกจากศรีษะ เรือนร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแน่น อวดผิวช่วงบนจนถึงหน้าท้องทำให้หล่อนต้องตาต้องใจนัก อดชื่นชมไม่ได้
เธอแอบดูชานอาบน้ำที่ท่าแม่น้ำริมศาลา แล้วชายหนุ่มยักษ์หน้าตาดีอย่างชานมันก็อดไม่ได้เช่นกันที่หล่อนอยากจะให้ลองจับหรือสัมผัสกล้ามเป็นมัดๆนั่นด้วยมือตนเอง
พี่ชายนิดไม่เคยคิดจะทำแบบนี้กับเธอบ้างเลยตั้งแต่แต่งงานกันมาหลายปี เธอเหี่ยวเฉามากไม่รู้เธอทนอยู่แบบนี้ไปได้อย่างไร อยากจะไปหาเศษหาเลยข้างนอกก็กลัวคนจะนินทาเอาเป็นขี้ปากชาวบ้าน
แล้วจะเป็นอย่างไรไหม ถ้าเธอจะขอยืมคนสนิทของพี่ชายนิดมาแก้ขัดดอกสักคืนจะเป็นไรไป เมื่อคิดแบบนั้นแล้วทำให้หล่อนนึกคึกขึ้นมา ผุดยิ้มมุมปากเยาะร้ายให้พี่ชายนิด
"ดูสิ พี่ชายนิดจะเสียใจแค่ไหนเชียว"
สักพักชานอาบน้ำเสร็จล้างเนื้อล้างตัวเรียบร้อยก็ตะเกียกตัวเองขึ้นจากศาลาท่าน้ำเช็ดเนื้อตัว จะไปเรือนบ่าวของตนเองกลับหยุดชะงักกึกยังไม่ได้ก้าวขาเดิน
"หม่อมหญิง" ชานเอ่ยทูลเสียงเบา
"หึ มาอาบน้ำที่ท่าน้ำทำไมไม่อาบที่เรือนของพี่ชายนิดละ แล้วทำไมพี่ชายนิดถึงปล่อยให้เธอมาอาบน้ำที่นี่ได้" หม่อมหญิงสร้อยดาวย่างกรายเข้าไปใกล้บ่าวหนุ่มหน้าหล่อ แล้วเธอก็เอามือของหล่อนค่อยๆ ขึ้นมากรีดกรายบนเนื้ออกแน่นเล่น
ชานอยากจะรีบถอยมือร้ายเดี๋ยวนั่น เธอเป็นถึงหม่อมและเป็นภริยาของท่านชายนิด แต่ว่าท่านชายนิดก็ไม่เคยสนใจอะไรตัวหม่อมหญิงสร้อยดาวเลยแม้แต่นิดเดียว
อีกอย่างหนึ่งคือเขากำลังถอยห่างออกมาจากคนตัวขาวด้วยอีกที แค่นี้เขาก็ดึงท่านชายลงจากที่สูงมากพอแล้ว
สองตามองสบกันเข้าไปในดวงตาลึกสื่อความหมายถึงกัน หม่อมหญิงกำลังสนใจเขา นับว่าเป็นวิกฤตที่ดีที่เขาจะหาเป้าหมายใหม่ ในเมื่อท่านหญิงสร้อยดาวเลือกจะคั่วกลั่วกลิ่งกับเขา
ผ่านไปเป็นชั่วโมง หม่อมหลวงนิชคุณไม่เห็นชานมารับใช้ตนสักทีหลังจากขอไปอาบน้ำก่อนหลังจากไปสอนมวยมาเหนื่อยๆ อดมาเมียงมองที่ข้างล่างเรือนมิได้ แหงนมองดูทางก็แล้วหลายรอบ 'อาบน้ำเสร็จป่านนี้ก็ควรจะกลับมาแล้วไม่ใช่หรือ' ตัดสินใจออกไปดูที่ศาลาท่าน้ำเผื่อว่าชายหนุ่มยักษ์เกิดประสบปัญหาอันใด
"ให้อาบน้ำที่เรือนก็ไม่เอา ไม่รู้จะเกรงพระทัยอะไรกันนัก" ชายหนุ่มเดินบ่นไปแต่ไม่จริงจังนัก
หม่อมหลวงนิชคุณเดินมาใกล้จะถึงศาลาแล้วแต่กลับได้ยินเสียงอะไรบางอย่างดังมาทางสวนหย่อมเล็กๆ มีรั้วต้นไม้พันธ์เตี้ยรายล้อมสี่มุมบดบัง ยามวิกาลนี้ใครมาทำอะไร
ท่านชายนิดเปลี่ยนเส้นทางแทนที่จะไปศาลา เดินย่องเบาเข้าไปใกล้ ยิ่งใกล้เท่าไรเสียงดังกระเส่าที่ชานเคยปรนนิบัติต่อเขามันก็ยิ่งดังขึ้น แอบไปย่องนั่งหลบใกล้ต้นมะพร้าวใหญ่ ก้มมองผ่านฝ่าเข้าไปในความมืดสลัวจางๆ ที่มีแสงพระจันทร์เต็มดวงส่องลงมา มือแหวกพุ่มพันธ์ไม้รั้วเตี้ยๆเบาๆ พอได้เห็นอะไรข้างในนั้นบ้าง
"อื้อ"
"อ๊ะ"
เจอเรือนร่างสองคนกระทำรักกันในกลางแจ้ง คุ้นกับร่างกายของผู้ชายนัก เสื้อถูกแหวกเปิดเผยอกกว้างให้เห็น อวดเนื้อหนังมังสากล้ามเนื้อสวยๆใหญ่กว่าของคนสนิทเสียอีกกำลังคร่อมเนื้อสาวอยู่ สองมือเรียวใหญ่นั้นกำลังกอบกุมอกนูนเนินใหญ่ ร่างสองร่างกระทบกันดังสนั่น
เมื่อท่านชายนิดขยับหน้าเข้าใกล้พุ่มไม้อีกนิดเผยให้เห็นหน้าคร้ามตอบหล่อเหลาอย่างชัดเจน ของคนที่เคยเป็นเด็กเมื่อวานซืนอย่างไทมาก่อน พาให้นำมือข้างหนึ่งที่ว่างยกขึ้นรีบอุดปากสนิท ไม่ให้มีเสียงเล็ดลอดออกมา ไม่น่าเชื่อว่าจะได้เจอบทรักเร่าร้อนจากไทกับ...หญิงใดกัน
ชายหนุ่มหน้าหวานค่อยๆ ถอยห่างออกมาจากภารกิจของสองคนนั้น ละครฉากสดเร่าร้อนเมื่อครู่ที่จากมากำลังทำเขาหน้าร้อนผ่าวและแดงตำลึงสุก เหมือนตัวเองไม่เคยผ่านแบบนั้นมา
หม่อมหลวงนิชคุณพยายามปรับสีหน้าเป็นปกติแต่ก็ยากนัก มันเป็นเพราะไทต่างหากที่ตนมองข้ามไป เขาเรียกแต่หาชานมารับใช้
ตอนนี้หัวใจเต้นระส่ำระส่ายรีบเดินขึ้นเรือนไป เปิดประตูแล้วก็รีบปิดล๊อคให้สนิท
เกือบรุ่งเช้าชานถึงกลับไปที่เรือนบ่าวของตนพบไทตื่นแล้วกำลังแต่งตัวเพื่อไปเรียนตอนเช้า ปิดประตูห้องไปล้มลงนอนต่อที่นอนของตนเอง
"พี่ไปทำอันใดมาอย่าคิดว่าฉันไม่รู้" ไทเปรยขึ้นโดยไม่ได้หันมองพี่ชายต่างสายเลือด ชานถอนหายใจหนัก จากที่กำลังหลับตานอนก่ายหน้าผากอยู่
"ฉันเห็นนะ พี่ไปกับหม่อมหญิงสร้อยดาว" คำตอบของไททำให้ตัวเองผุดนั่งขัดสมาธขึ้นช้าๆ ไม่ได้ตกใจคำพูดของน้องชายร่วมห้อง
"อืม"
"พี่ทำแบบนี้ทำไม"
"ข้าว่าเอ็งน่าจะรู้" ชานมองหน้าไททั้งที่ไอ้คนตรงหน้าไม่ได้มองเขา
"ถ้าฉันจะบอกว่าไม่ละ"
"แล้วแต่เอ็ง ท่านชายสนใจเอ็ง"
"ไม่ ท่านอยู่สูงเกินไปข้าทำไม่ได้ดอก"
"พี่เหนื่อย จะไปแล้ว" คำตอบของชานทำให้ไทหันหน้าควับไปมอง ชะงักก้นที่กำลังจะลุกขึ้นยืน
"อะไรนะ พี่จะไปไหน"
"จะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่"
"คนเดียวนะหรือ"
"ใช่"
"จะไปทำอะไร"
"ไม่รู้ พี่รู้แต่ว่าพี่ทำบาปต่อท่านชายและหม่อมหญิงมามากพอแล้ว"
"แล้วเมื่อคืน..."
"เถอะ...สนองให้ท่านหายอยากสักหน่อย"
"เพราะเหตุนี้ ชานจึงไปจากฉันโดยไม่มาร่ำลากัน ชานกับฉันจึงหมดเวรหมดกรรมกันตรงนั้น"
เรื่องกระอักกระอ่วนที่ไม่ควรจะเล่าหลังจากที่หายกลัวเจ้าของบ้านอย่างผีบ้านผีเรือนท่านชายนิชคุณอยู่สองนาน จึงค่อยๆ คุยและถามไถ่เรื่องราวในอดีต ที่มีตัวเองเข้าไปเกี่ยวพันธ์กัน ทำให้ตัวเขาได้เหมือนเห็นภาพในอดีตตาม
"กลับเถอะ จะมืดแล้ว...ฉันส่งแค่นี้" ท่านชายนิชคุณเดินคุยจนออกมาส่งแทคยอนตรงรั้วไม้ขาวที่หน้าบ้าน
"แต่ผมยังรู้ไม่หมดทั้งเรื่องเลยนะหม่อม" แทคยอนค้านชายหนุ่มบาง ท่านชายนิดยิ้มบาง
"ยัง...ยังไม่หมดหรอก ยังไงเธอก็ต้องมาที่นี่อีกอยู่ดี" แทคยอนยิ้มบางตอบกลับ เขาหายกลัวแล้ว
"ครับ ผมจะมาแน่นอน" แทคยอนตอบแล้วเขาก็เดินออกไปจากเขตหน้ารั้วบ้าน เหลือแต่คนกายหยาบเท่านั้นที่ยืนยิ้มค้างเติ่งไว้
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น