TK แต่ปางก่อน ตอนที่ 3
แต้ง!
เสียงดังระฆังจากมุมเวที เรียกยกที่ 3จากนักมวยทั้ง 2ฝั่งให้ลุกขึ้นมาชกต่อย
ชานอยู่มุมสีน้ำเงินส่วนคู่ต่อสู้มุมสีแดง ทั้งคู่คาดด้วยผ้าก๊อตในมือ
ไทขอตามมากับชายหนุ่มยักษ์ด้วยแล้วเชียร์อยู่ข้างสนาม เห็นแล้วก็เรียกเลือดในกายอยากมีความชกมวยเหมือนกับพี่แกให้ได้
คู่มวยทั้ง2 ฝ่ายสูสีกันมาก ต่างคนต่างแลกหมัดใส่กันคนละ 2-3ที คนที่ได้เปรียบมากที่สุดคือพี่ชาน เก่งเรื่องเตะต่อยและหลบเลี่ยงมากที่สุด แล้วเรื่องความเร็วขยับตัวด้วย มันอดทำให้ไททึ้งในตัวชายหนุ่มยักษ์ไม่ได้
แต้ง!
หมดยกกะลาจมลงกะละมัง ไทรีบเข้าไปเอาใจนวดกล้ามเนื้อแก้ขัดยกวงเวทีมวยให้พี่แก
"พี่สุดยอดมาก สอนฉันบ้างดิ"
"ชอบละสิ" ไทอวดยิ้มเหยินๆของตัวเอง
"ชอบพี่ สอนฉันน่ะ" ชานระบายรอยยิ้มออกมา
"ได้สิไอ้น้องรัก"
"จริงเหรอพี่" ไทดีใจไม่เสียแรงที่รู้จักกัน
ช่วงเช้าไทจะไปเรียนหนังสือ ส่วนช่วงเย็นมีเวลาก็จะไปหัดต่อยมวยกับชานที่สวนต้นกล้วย โดยมีพี่แกเป็นครูสอน ท่านชายนิดจึงไม่ค่อยได้เห็นสองคนนี้ป่วนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆบริเวณตำหนักริมน้ำและที่เรือนใหญ่เท่าไร
เสด็จในกรมมองลูกชายแล้วสงสารหม่อมหญิงสร้อยดาวลูกสะใภ้ ถึงแม้ลูกชายจะไม่ได้รักแต่ก็ควรน่าจะเอาใจใส่ ไม่น่าให้หม่อมเย็นจิตจับลูกคลุมถุงชนเลย
รู้ว่าลูกชายมีรสนิยมอย่างไร ตนไม่อาจป่าวประกาศออกไปให้ใครรับรู้ได้ว่าตนอายแค่ไหนที่มีลูกเป็นแบบนี้ เป็นกรรมแต่ปางใดของเขากัน ต้องมีสักชาติทีาเขาอาจผิดลูกผิดเมียมา เลยได้แต่ปล่อยไปตามกรรมของหม่อมชายนิชคุณ
"แกควรเอาใจใส่หญิงสร้อยดาวบ้างน่ะ เธอเป็นเมียแก เรื่องเอาบ่าวไพร่มากกพ่อขอเพลาลงหน่อยได้มั้ย"
ท่านชายนิดชะงักสีหน้าและส้อมที่จิ้มเนื้อในมือเล็กน้อย แล้วถึงจะทานอาหารตรงหน้าตามปกติแต่ก็ตกปากรับคำ
"ครับ"
เที่ยงนี้หม่อมราชวงศ์นิชคุณจึงยอมตามใจสร้อยดาวหนึ่งวัน พาเธอไปทานอาหารนอกวังและซื้อของหญิงสาวจึงยิ้มออกมาได้
เจอเพื่อนหญิงสร้อยดาวก็คุยยาว จนเหมือนท่านชายมีความรู้สึกเป็นผู้หญิงไปด้วย
"พี่ชายนิดนี่ชอบอะไรคล้ายผู้หญิงจังเลยนะค่ะ ดื่มน้ำจับหลอดดูด ปกติผู้ชายเขายกขึ้นดื่มกันเลยนะค่ะ" ราตรีเพื่อนของสร้อยดาวพูด
ท่านชายรู้สึกตัวก็หน้าเรียบนิ่งรีบกลบเกลื่อนพิรุธ
"พี่ขอตัวก่อนนะค่ะ ไปรอที่รถน่ะ" ท่านชายเอ่ยกล่าวอย่างสุภาพแล้วลุกขึ้นอย่างไม่ให้เสียมารยาทมากเกินไปเดินออกจากร้านอาหาร
พอออกมาได้ หม่อมชายนิชคุณยืนถอนหายใจพรูยาวด้วยอย่างโล่งอกเมื่อปลอดคนเดินตรงนั้น
สร้อยดาวรู้สึกสะใจไม่น้อย อยากให้สามีตัวเองรู้บ้างว่าเธอไม่ใช่ไม่มีความรู้สึก ความรู้สึกน้อยเนื้อตำใจ
เธอรักท่านชายนิด เธอก็เป็นถึงหม่อมหลวงเช่นกัน เธอน่าจะรู้ตัวให้เร็วกว่านี้ จะได้ไม่ต้องเสียใจอยู่กินกับคนผิดเพศ เป็นเพราะผู้ใหญ่ที่เห็นความเหมาะสมของเราสองคน
ตอนนี้ไม่ใช่มีแค่เธอคนเดียวแล้วที่รู้เรื่องสามีของหล่อน ยังมีราตรีเพื่อนของเธออีกคนที่หล่อนเล่าให้ฟัง
แต่ว่าความลับนี้มันอาจจะเก็บได้ไม่มิดแล้ว ป่านนี้คงรู้ทั่วกันทั้งบางพระนครแล้ว มันน่าอับอายพอ ที่ผู้ชายดูองอาจอย่างท่านชายนิดไม่กล้ายืนต่ออยู่ตรงนี้ สร้อยดาวคงหาทางกลับบ้านเองได้
กลับมาที่วังหรเวชทั้งคู่มีปากเสียงกันต่อหน้าเสด็จในกรม
"เธอเอาเรื่องของพี่ไปให้คนอื่นรู้ได้ไงสร้อยดาว"
"หญิงขอโทษค่ะ" เธอสำนึกผิด
"ก็หญิงน้อยใจ แล้วก็อายคนในพระนคร ที่หญิงมีสามีเป็น...ตัวอะไรก็ไม่รู้"
"แต่หญิงก็พลาดนะ ป่านนี้คนทั้งเมืองคงรู้กันทั่วหน้าแล้ว ทีนี้พ่อพี่จะตอบคำถามคนพวกนั้นว่าอย่างไร"
เสด็จในกรมมีสีหน้าที่ตกใจและหนักใจในขณะเดียวกัน เรื่องลูกชายเขาจะตอบในที่ทำงานว่าอย่างไร
"ก็หญิงกำลังขอโทษอยู่นี่ไงค่ะ หญิงขอโทษ! หญิงไม่ได้อยากจะทำแบบนี้! ก็พี่ชายนิดชอบ...ของแปลก ถ้าหญิงรู้ทันกว่านี้ก็คงไม่ต้องแต่งกับพี่ชายนิดหรอก!"
"นี่หญิง ต่อหน้าท่านพ่อพี่นะ"
"นี่หยุด" เสด็จในกรมรีบห้ามปรามเสียงทะเลาะของทั้งคู่ ก่อนจะบานปรายกว่านี้ "หยุดทั้ง2ฝ่าย" เพราะเหตุนี้ หม่อมชายนิดถึงไม่นอนที่เรือนใหญ่ "ชายนิด พ่อขอ...ถ้าจะขอให้ลูกกลับมาอยู่บนเรือนใหญ่"
"ถึงผมมาอยู่บนเรือนใหญ่ ก็ไม่ได้แปลว่าผมจะรักสร้อยดาวได้นะครับคุณพ่อ ขอผมอยู่คนเดียวเถอะกระหม่อม"
"ไปเลย! หญิงอยู่คนเดียวของหญิงเองได้!"
พ.ศ. 2558
ติ๊ดติ๊ดติ๊ด ติ๊ดติ๊ดติ๊ด
"เฮือก" แทคยอนผวาตื่นขึ้นมาตอนเช้าเพราะน้ำเสียงนาฬิกาดิจิตอลที่โต๊ะหัวเตียงปลุก ชายหนุ่มเอื้อมมือไปปิดเมื่อมันแผดเสียงดัง
"นี่ฝันเหรอเนี่ย" ชายหนุ่มลูบใบหน้าจนถึงลำคอ "ฝันอะไรว่ะ ทำไมเหมือนจริง"
แล้วจู่ๆ ลมพัดเบาๆวูบเย็นเข้ามาทั้งที่ไม่มีหน้าต่างบานไหนเปิดเอาไว้ แล้วมีเสียงดังแกร๊กหล่น
ชายหนุ่มใหญ่ก้มมองกรอบรูปใบเล็กพลิกคว่ำ เขาเอื้อมหยิบมันขึ้นมาดู
เขาซื้อรูปนี้มา เจ้าของร้านเห็นรูปใบนี้แทบจะยกให้เขามาฟรีๆแบบไม่ต้องเสียเงิน
"มันอยู่กับเจ้าของแล้ว คุณเอาไปเถอะ"
"เจ้าของ?"
"คุณไง คุณรู้มั้ย ของบางอย่าง...มันก็รอการกลับมาของของตัวเองทั้งนั้น ก็เหมือนกับรูปนี้ อาจจะจงใจให้คุณมาเจอมัน มีกระจกมีแจกัน...ของพวกนั้นที่ผมขายไม่ได้ มันก็รอความผูกพันของเจ้าของกลับมาเอานั่นแหละคุณ"
งั้นของพวกนั้นที่ผมซื้อมามันมีความผูกพันรอให้ผมกลับมาเอาคืนงั้นเหรอ
แล้วภาพในฝันที่ผมฝันถึงนั่นละ
"ตำหนักริมน้ำ"
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น