TK แต่ปางก่อน ตอนที่ 2
"ไอ้ชาน"
"มีอะไรรึ" ชานบ่าวชายในวังผุดยืนจากการต้องนั่งก้มตัดหญ้าหลังวัง เมื่ออบเชยบ่าวสาวในวังเดินมาหาตน เธอท้าวสะเอวมีสีหน้ารำคาญใจนิดๆ แล้วมองหุ่นเปลือยท่อนด้านบนชายหนุ่มยักษ์ที่มีเพียงเสื้อตัวบางแขนกุดแล้วรู้สึกเสียดาย เนื้อกล้ามเนื้อแน่นมัดๆลอนๆนั่น จะตัดสินใจมองไปที่หน้าชายหนุ่มแทนกล้ามนั้น
"ท่านชายให้หา"
"ขอบใจ"
"คืนนี้" ชานยิ้มทันทีด้วยความดีใจที่ท่านชายให้เขาเข้าเฝ้า
"ยิ้มดีใจ เหอะ...จะได้เข้าเฝ้าท่านชายนิดละสิ"
"เรื่องของข้า แล้วก็ไสหัวไป" ไล่นังอบเชยแล้วนั่งก้มหน้าทำงานต่อ
อบเชยเคืองที่ชานไม่สนใจกันแล้วก็เดินหนี
"รับใช้?" เสียงของอีกคนนั่งตัดหญ้าเอ่ยกล่าวขึ้น ชานยิ้มจนไม่อาจหุบให้มิดได้เพราะมัวดีใจในค่ำคืนนี้ จนลืมเด็กหนุ่มคนข้างกายไปทันที
"เอ็งไม่รู้หรอก ไม่ต้องยุ่งเรื่องของผู้ใหญ่"
"ท่านชายนิด?"
"ลืมไป เอ็งมาอยู่ใหม่คงยังไม่รู้อะไร ท่านชายนิดเป็นถึงหม่อม เวลาเอ็งเจอหน้าท่านต้องเอ่ยแทนตัวเองว่ากระผมแล้วก็ขอรับเข้าใจมั้ย"
"เข้าใจแล้วพี่"
"อืม"
รุ่งสางตำหนักริมน้ำ
ชานผลัดผ้านุ่งเสื้อผ้าผ่อนเรียบร้อยก็ออกมาจากห้องของหม่อมชายนิชคุณหรือท่านชายนิด ปิดประตูห้องให้มิดชิดและเบาที่สุดเพื่อไม่ให้กวนการหลับนอนของท่าน ย่องเท้าเบาๆ ไปจากหน้าห้องนอน เดินยิ้มออกมาพร้อมกับร่างกายที่เบาตัวตามไปด้วย
"ผู้ชายมันมีดีอะไร เดี๋ยวนี้ต้องหันไปเอากันเอง"
ชานเดินบันไดลงมาเห็นอบเชยยืนพิงอยู่ท้ายบันได คำพูดคำจาของอบเชยเมื่อครู่ ทำให้เขาขมวดคิ้วแล้วชักสีหน้า รีบลงมาจับหญิงสาวไปอีกทาง กลัวท่านชายจะมาได้ยินประโยคดูถูกดูหมิ่นของอบเชยเข้า
"เอ็งพูดแบบนี้อยากหัวขาดรึไง ฉันจะบอกเสด็จในกรมให้ตัดหัวเอ็งทิ้ง ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง"
"แล้วเอ็งละ...ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเหมือนกันละว่ะ เข้าไปรับใช้ท่านชายถึงในห้องนอน เป็นไง...ถึงอกถึงใจกันมากสิน่ะ"
"ท่านเป็นนายเราเป็นบ่าว เราจะทำอะไรได้ ก็น่าจะรู้รสนิยมของท่านชาย ท่านเป็นอย่างไร"
'ใช่สิ...อดยังไงล่ะ ผู้ชายที่ฉันหมายปอง กลับต้องมาถูกท่านชายนิดคาบไปแดก แล้วก็ห้ามแตะต้องอีกต่างหาก ต้องรอท่านชายเบื่อแล้วทิ้งก่อนสินะ ผิดผีที่สุด' อบเชยต่อว่าท่านชายในใจ
เช้านี้เขาคิดว่าอารมณ์ดีแล้วเชียว มาเจอนังอบเชยดูหมิ่นหยามศักดิ์ศรีท่านแบบนี้ ทำให้เขาหงุดหงิดใจขึ้นมาทันที
ไม่รู้เลยว่าคำพูดคำจาที่สองคนพูดกันอยู่นั่น ไท...เด็กหนุ่มที่เข้ามาอยู่ใหม่จะได้แอบมาได้ยินเข้า
'ท่านชายนิดชอบผู้ชายอย่างนั้นรึ' นับว่าเป็นข่าวใหม่ที่ตนได้รู้
เย็นย่ำวันเดียวกัน
"ท่านชายนิดมีนิสัยอย่างไรเหรอพี่ชาน" ไทถามเมื่อได้อยู่กันสองคนในห้อง ไม่ต้องกลัวท่านชายหรือว่าใครจะมาได้ยินบทสนทนาเข้า
"หึ ท่านเป็นคนมีพระทัยงาม นอกจากพระทัยท่านงามแล้ว หน้าตาของท่านยังงดงามไปด้วยอีก จนข้า..."
ไทมองหน้าผู้ที่ตนอาศัยร่วมห้องด้วย หน้าของพี่ชานดูเหมือนคนเหม่อลอย
ชานหลงใหลในตัวท่านชายนิด จนลืมตัวไอ้เด็กหนุ่มหลอกถามข้างๆ
"เอ็งถามอะไรข้า นอนได้แล้ว" ชานหันหน้ามาดุ
"ข้านอนไม่หลับ"
ตั้งแต่ไทเข้ามาอยู่ในวัง ไอ้เด็กเหยินนี่มันก็หน้าตาดีคนนึงถ้ามองให้ดี แต่หุ่นของมันนี่สิ ดูบอบบางไม่สมเป็นผู้ชายเท่าไหร่เลยเว้ย
"เอ็งอายุเท่าไหร่ว่ะ"
"18 พี่"
"เอ็งไม่คิดจะเรียนหนังสือหรือว่ะ"
"โห พี่...ฉันไม่มีญาติมาส่งเสียฉันเรียนหรอกนะ ฉันมันจนจะได้ส่งเสียเรียนเอง"
ก็จริงของมัน แต่จะให้ไอ้ไทมาเป็นแค่ทาสในเรือนเบี้ยมันก็ไม่ดี ต้องหาทางให้มันได้เรียนหนังสือต่อ แต่แล้วความคิดก็ฉุกขึ้นมา
ในตอนสายช่วงเช้า
ชานและไทเข้าไปกราบเรียนท่านชายนิด
ไทพอได้เห็นพระพักตร์ของหม่อมชายนิชคุณเข้าก็ถึงกับพูดไม่ออก เพราะหน้าตาของท่านชายสิริโฉมงดงามมาก เข้าใจไอ้พี่ชานแล้วว่าทำไมพี่แกถึงได้เหม่อลอยขนาดนั้น
ท่าท่างของท่านชายนิดสง่าผ่าเผยมากทีเดียว ขนาดอยู่ในชุดสีขาวทั้งชุดมีเสื้อกักทับ กางเกงแสล็ครองเท้าหนังสีดำขัดมันแต่งตัวจัดเต็มขนาดนี้ ผมเผ้าหรือก็จัดทรงปล่อยปรกหน้าผาก เครื่องแต่งกายของท่านสะอาดหมดจดเรียบร้อย ท่านชายนิดจัดว่าเป็นผู้ชายมีออร่าเปล่งประกายขาวมากที่สุด แม้แต่กิริยานุ่มนวลและท่าทีองอาจของท่านก็ทำให้เขาหลงต้องมนต์สะกดในตัวหม่อมได้เสี้ยววินาทีเช่นกัน
'เพราะท่านชายหน้าตาสวยนี่เอง งาม...งามกว่าหญิงหลายคนในพระนคร'
หม่อมราชวงศ์นิชคุณยกยิ้มมุมปากกับท่าทีเจ้าเด็กน้อยตรงหน้าที่มองมาที่เขา
ไทเห็นท่านชายเหมือนจะส่งยิ้มมาให้ก็ตาโตรีบหลุบสายตาก้มหน้างุดทันที กลัวท่านชายจะต่อว่าให้เสียมารยาทมากที่กล้ามอง
"หึหึหึหึหึ เธออายอะไร?"
"ปะเปล่าขอรับ กระผมมิบังอาจ"
"ไร้เดียงสาจัง มาหาฉันที่นี่มีอะไรงั้นรึ"
"กระหม่อม กระผมอยากให้ท่านชายทรงโปรดกรุณาให้ไอ้ไทเรียนหนังด้วยกระหม่อม บ่าวอยากให้มันเรียนหนังสือเหมือนเด็กคนอื่นๆ" ชานทูลกล่าวเอ่ย
"อืม นั่นสินะ...ตั้งแต่เธอเข้ามาอยู่ในวัง เด็กคนอื่นๆเขาได้เรียนหนังสือกันหมดแล้ว มีแต่เธอคนเดียวที่ลอยชายไปมา เรื่องนี้ฉันจะจัดการให้"
"ขอบพระคุณล้นเกล้ากระหม่อม ไอ้ไท..รีบกราบขอบพระคุณท่านเร็ว" พูดกับท่านชายแล้วหันไปสะกิดให้ไททำการขอบคุณ
"ขอบพระคุณกระหม่อมขอรับ"
"หึหึหึหึหึ"
...........................................................
เรื่องอาจจะเหวิ่นเว่อะไปหน่อย ทนๆ อาจไปเพื่อความบันเทิง 😆😆
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น