TK แต่ปางก่อน ตอนที่ 6
หลังจากที่รู้เรื่องจากปากท่านชายนิดไปบ้างแล้ว และรู้ด้วยตัวเอง เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะระลึกชาติเห็นอดีตตัวเองจากฝันได้
คืนนี้เขาจะฝันเห็นอดีตตัวเองอะไรอีกหรือเปล่าไม่รู้นะ แค่นี้ก็ทำให้เขาหาวหวอดอยากเข้านอนแล้ว
เงยหน้ามองขึ้นดูดาวบนท้องฟ้าที่ระยิบระยับมากมายแข็งกันประกาย เมื่อออกมายืนรับลมที่ระเบียงห้องนอนแล้วก็ยิ้มปากบาง นึกถึงอีกคนน่าเสียดายที่เขาไม่อาจสามารถจับต้องคนๆนั้นได้ แต่ก็แปลก...จองจำอยู่นานเกือบร้อยปีไม่ได้ไปผุดเกิด เพียงแค่รอกลับมาเกิดใหม่ รอการกลับมาของเขาเพื่อปลดปล่อยวิญญาณหลุดพ้นจากที่นั่น อยากรู้แล้วสิ...อะไรคือสาเหตุของท่านชายนิดกัน
โฮ่งๆ! โฮ่งๆ!
เสียงสุนัขเห่าหอนที่หน้าบ้าน ชายหนุ่มใหญ่ขมวดคิ้ว เสือโคร่งสุนัขของเขาเห่าหอนทำไมกัน มันดึกกลัวคนในบ้านจะแตกตื่น
แทคยอนเดินออกไปดู เจอเสือโคร่งเห่าหอนที่รั้วหน้าบ้านไม่มีใครแถวนั้นก็งง
"ขอโทษครับคุณแทค ผมลืมพาไอ้ตูบเข้ากรง" เด็กหนุ่มรับใช้ในบ้านวิ่งมารับเสือโคร่งเข้าบ้านก็ขอโทษชายหนุ่ม
"อืม" เสือโคร่งเดินไปกับคนใช้เหลือแทคยอนอยู่คนเดียว สอดส่ายมองสิ่งผิดปกตินอกรั้วบ้านไม่มีอะไรจึงหันกลับ
"ไท" แทคยอนชะงักเท้าแล้วหันกลับไปใหม่เจอคนกำลังนึกถึงยืนอยู่นอกรั้ว
"ท่านชาย"
"มาได้ไงหม่อม" แทคยอนนิ่งเมื่อเผลอพูดหม่อมออกไป
ท่านชายนิดยิ้มปากบาง นิสัยเก่าของไทชาติที่แล้วมันหลงออกมาจากตัวชายหนุ่มใหญ่
"ฉันตามเธอมา ฉันเข้าไปในบ้านเธอไม่ได้ เจ้าที่ที่นี่เขาไม่อนุญาติให้ฉันเข้าไปถ้าเธอไม่เชิญฉัน"
"ครับ ผมขอเชิญท่านชายนิดเข้ามาในบ้านได้ครับ" แทคยอนผายมือเล็กน้อยยื่นออกไป เชิงเชื้อเชิญเพื่อให้วิญญาณหม่อมหลวงนิชคุณ หรเวชกุลเข้ามาในเขตบ้านของตนเองได้
"ขอบใจนะ" เมื่อแทคยอนอนุญาติแล้ว เขาจะเปิดประตูรั้วให้ ลืมไปว่าหม่อมชายเป็นวิญญาณสามารถหายตัวไปที่ใดก็ได้
"ฉันเข้ามาแล้ว" ชายหนุ่มใหญ่ชะงักลูกกลอนก่อนจะยิ้มขำตัวเอง
"แทค มีอะไรหรือเปล่าลูก ใครมาเหรอ"
มารดาปัจจุบันของ อค แทคยอน ออกมายืนหน้าบ้านเอ่ยถามลูกชาย ท่านชายนิดหันหน้าไปมองอิสตรีสาววัยกลางคนหน้าตาละม้ายคล้ายแทคยอน
"ยืนคุยกับใครเหรอลูก เห็นแทคยืนตรงนั้นนานแล้ว"
"เอ่อ ไม่มีอะไรหรอกครับแม่"
"ไม่มีอะไรก็เข้าบ้านสิลูก"
"ครับๆ"
แทคยอนกลับไปในบ้านขึ้นห้องตัวเองก็พบท่านชายนิดรออยู่แล้วก็เหวอ
"อันนี้เขาเรียกว่าอันใดรึ มีแสงกระพริบ และก็มีเสียงด้วย"
ท่านชายยืนเก้ๆ กังๆ กลางห้องนอนของคนตัวสูง ชี้ไปเครื่องมือถือสื่อสารวางอยู่ที่โต๊ะหัวเตียงเมื่อมีคนโทรเข้ามา
แทคยอนปิดประตูห้องนอนตัวเองก่อนจะเดินไปดู เป็นชานชนะโทรเข้ามาแต่ไม่ได้กดรับเพราะกำลังดีใจมีแขกไม่ได้รับเชิญมาเยือน
"อันนี้เรียกว่าโทรศัพท์หม่อม"
"โทรศัพท์ ทำไมมันเล็กแล้วก็แบนเช่นนี้" แทคยอนขำหน้าตาท่านชาย อาการออกงงเอ๋อและไม่รู้ รู้จักกันไม่ถึงวันแต่ทำเหมือนเราสองคนรู้จักกันมานานมาก
"ยุคการเวลามันเปลี่ยนหม่อม"
"จริงสินะลืมไป" ท่านชายนิดพยักหน้าเล็กน้อยและเริ่มเข้าใจ มีอะไรหลายอย่างเปลี่ยนไปเยอะมากแม้กระทั้งบ้านเรือนใกล้เคียงก็เช่นกัน
"เล่าต่อได้มั้ยหม่อม เกิดอะไรขึ้นต่อจากนั้น" แทคยอนอยากรู้เรื่องอดีตต่อ เพื่อว่าเขาจะได้เอามาใช้ในการทำงาน บางทีอดีตของตนนี่แหละกับคนใกล้ชิดอย่างชานชนะและหม่อมหลวงนิชคุณ จะเป็นงานชิ้นใหม่ที่เขาจะทำมันเป็นละครขึ้นมา
ถ้าไทหมายถึงอดีตชาติที่แล้ว ท่านชายนิดพยักหน้าก่อนจะทำให้แทคยอนง่วงหงาวหาวนอนหลับพับลงไป คนตัวใหญ่จะได้เห็นและรับรู้เรื่องราวอดีตไปในตัว
"ทำไมมันคันแปลกๆ อย่างนี้นะ" หม่อมหญิงสร้อยดาวรู้สึกมีอาการแปลกประหลาดตั้งแต่วานเย็นแล้ว อาการคันสืบพันธ์ของเธอมีหลังจากที่มีอะไรกับบ่าวคนสนิทของพี่ชายนิด
แต่นั่นมันก็แค่ครั้งสองครั้ง แล้วตั้งแต่นั้นเจ้านั่นก็หายไปเลยไม่เห็นหน้า 4-5 วัน
เธอคว้ากระเป๋าหรูของหล่อนแล้วก็รีบไปโรงพยาบาล เธออยู่ตรวจและเมื่อทราบอาการแปลกประหลาดตัวเองก็อายฟ้าอายดินจนไม่รู้จะไปซ่อนตัวได้ที่ไหน
"ท่านหญิงทรงไม่ทราบหรือกระหม่อมไปติดจากผู้ใดมา" หม่อมหญิงสร้อยดาวนึกอยู่หลายครั้งเธอไม่เคยส่ำส่อนจากที่ใดนอกจากคนสนิทพี่ชายนิดคนเดียวเท่านั้นก็คือไอ้บ่าวชาน
"กระผมไม่รู้คือโรคใดกันแน่ จะบอกว่าเป็นพยาธิก็ไม่ใช่" หญิงสาวได้ยินคำว่าพยาธิก็ขยะแขยง แค่นี้หล่อนก็อายพอแล้วไม่กล้ามองหน้าพยาบาลที่ยืนใกล้กัน เธอรีบผุดลุกจากเก้าอี้เดินหนีรีบไปเอายาที่แผนกแล้วรีบออกจากโรงพยาบาลไป เป้าหมายของหล่อนคือตำหนักที่เรือนริมน้ำ
ในใจของหล่อนตอนนี้เต็มไปด้วยความขึงโกรธมากมาย เดินหาชายหนุ่มหน้าหวานข้างล่างเรือนไม่พบจึงตามหาข้างบน กระแทกเท้าปึงปังขึ้นไป ผลักบานประตูเข้าไปโดยไม่สนใจจะพังหรือไม่
เธอไม่น่าหลวมตัวไปคั่วกลิ้งกับบ่าวรับใช้เลย แต่ก็โทษความผิดของตัวเองไม่ได้เช่นกัน
หม่อมหลวงนิชคุณเงยหน้าจากแผ่นกระดาษที่ตนกำลังอ่านอยู่บนโต๊ะ
เพี้ยะ!
"หญิงจะฟ้องหย่าพี่ชายนิด! ขยะแขยง ไอ้คนผิดผี!"
หม่อมหญิงสร้อยดาวตบหน้าชายหนุ่มข้ามโต๊ะจนหน้าหวานสวยนั้นหัน รอยฝ่ามือของหล่อนปรากฏเด่นชัดบนหน้าสวยของสามี ทำเอาท่านชายนิดงงการกระทำภรรยาของตัวเอง
"มันเรื่องอะไรกันที่เธอมาตบหน้าพี่หญิงสร้อย" ท่านชายนิดถามพร้อมกับกุมใบหน้าที่ถูกทำร้ายบอบช้ำ
"ไอ้บ่าวคนสนิทของพี่ไปไหน! หญิงจะเอาเรื่องมัน!"
ชายนิดขมวดคิ้วมุ่นเป็นปม หญิงสร้อยหมายถึงใคร
"เธอหมายถึงใคร"
"ไอ้บ่าวชานคนสนิทพี่ไปไหน หญิงจะเอาเลือดหัวมันออก"
'ชาน...ชานไปทำอะไรให้หญิงสร้อยดาวไม่พอใจ' ท่านชายนิดคิด
"ชานไปทำอะไรให้เธอไม่พอใจอย่างนั้นหรือ" ท่านชายนิดลุกขึ้นจากเก้าอี้ยืนคุยพูดจาดีๆกับภรรยาตัวเอง
"ไอ้ชาน...ไอ้ชาน ไอ้ชานมันได้หญิงเป็นเมียอีกคน มันเอาโรคมาติดหญิง! หญิงเกลียดพี่ชาย! หญิงเกลียดเรือนนี้! ได้ยินมั้ย! หญิงจะฟ้องหย่าพี่ชายนิด!"
'อะไรนะ...ชานกับสร้อยดาว มีอะไรลับหลังฉันงั้นหรือ' ท่านชายนิดอึ้ง
"ไม่จริงใช่มั้ย" หม่อมชายเอ่ยเสียเบา
"จริง ชานกับหญิงมีอะไรกันจริงๆ หญิงแค้นพี่ พี่ชายนิดไม่เคยใส่ใจหญิง ไม่เคยเหลียวแลเลยหญิงจะเป็นยังไง เพราะพี่มัวแต่สนพระทัยตัวเองกับ...พวกผิดผี หญิงไม่เคยพบเคยเห็น หญิงขอแช่งพี่ชายนิด ตายไปก็ขอให้เป็นผีเฝ้าเรือนอย่าได้ผุดได้เกิดอีกเลย"
"พอได้แล้วหญิงสร้อย!! เกินไปแล้วนะ!" ท่านชายนิดตวาด
"หญิงไม่พอ! ไอ้เรือนตำหนักริมน้ำหลังนี้ก็เช่นกัน! หญิงขออภิษฐาน...ขอให้มันเป็นเรือนจองจำวิญญาณพี่ชายนิด จนกว่าพี่จะเจอรักแท้ แล้วคนๆนั้นถึงจะปลดปล่อยวิญญาณพี่ออกไปได้ เมื่อไหร่ที่พี่ชายนิดตาย หญิงจะมาเยาะเย้ยต่อหน้างานศพ"
"หญิงสร้อย!"
เพี้ยะ
ด้วยความโทสะที่ท่านชายนิดมีเช่นกัน เขาเผลอพลั้งมือตบหน้าหญิงสร้อยดาวออกไป ก่อนจะรู้ตัวทำอะไรออกไป
ภาพในอดีตที่ทั้งสองคนทะเลาะกันรุนแรงฉายชัดกลับมาในปัจจุบัน แทคยอนค่อยๆ ตื่นขึ้นมาโดยยังมีท่านชายนิดยืนอยู่ในห้องนอนของตัวเอง
พยุงตัวเองลุกนั่งจากเตียง ที่ฝันเมื่อครู่...
"หม่อมหญิงสร้อยดาว เธอเป็นคนทำให้หม่อมเป็นแบบนี้ใช่หรือไม่" แทคยอนถาม คนหน้าหวานพยักหน้าเล็กน้อย
อาการที่หม่อมหญิงสร้อยดาวเป็น ปัจจุบันเขาเรียกว่าโรคปรสิต มันเป็นไปได้หลายรูปแบบ
"ใช่ ส่วนหนึ่งก็เพราะบาปกรรมของฉันด้วย"
"บาปกรรมอะไรของหม่อม" แทคยอนงง
"ที่ฉันไม่เคยเหลียวแลเมียตัวเอง" นี่สินะ คือสาเหตุของคนเป็นภรรยา แค้นเลยสาปแช่งผัวตัวเอง แต่ก็ยังไม่เห็นร่องรอยความรักของเขากับหม่อมเลย
"แล้ว...ไทละหม่อม ไทรู้เรื่องนี้มั้ยหม่อม"
"ไม่รู้หรอก"
"ท่านหญิงละ" ถ้าไทหมายถึงหลังจากที่ตัวเองทะเลาะกับสร้อยดาวละก็...
"หญิงสร้อยมาขอหย่ากับฉันจริงๆ ทรัพย์สมบัติอะไรที่เป็นของสมรสฉันก็ยกให้เธอไป"
แทคยอนพยักหน้าแล้วก็เห็นใจคนตรงหน้า
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น