นิยายของเค้า

ครอบครัวที่แสนจะเพอร์เฟกใช่ว่าจะแค่สมบูรณ์ไม่ได้นะครับ  เด็กๆ เหล่านั้นต้องการความใส่ใจ ความอบอุ่น และความรัก ครอบครัวนี้ที่ผมต้องเข้าไปเกี่ยวข้อง  อดไม่ได้ที่จะสงสารเด็กตัวน้อยๆน่ารักๆ คนรวยนี่ยังไงน้าา... การเลี้ยงดูเด็กๆ เข้าใจน่ะมันยาก ต้องคอยปะทะคารมอยู่บ่อยๆ   คุณอค แทคยอน เป็นนายผมเอง  ผมมาเป็นพี่เลี้ยงจำเป็นโดยแท้จริงแล้วทำงานเป็นพยาบาลมากกว่า  คนที่ล้มป่วยก็คือคุณท่านอค  แทยัง  เป็นบิดาของคุณแทคยอนนั่นเอง  ป่วยเป็นอัมพาตทั้งตัวมาเกือบปีแล้ว ปาร์ค  แทยังและเด็กหญิงแทยอน  ลูกสาวลูกชายของคุณแทคยอน   อดไม่ได้ที่จะยิ้มให้เด็กตัวน้อยๆ ช่วยผมดูแลคุณปู่ของเค้า  ช่วยแรงผมได้มากผลัดกันนวดเพื่อฟื้นฟูกล้ามเนื้อ สีหน้าคุณท่านดูเปี่ยมสุข   "แทคค่ะ! บอกมาเดี๋ยวนี้น่ะ! รอยลิปสติกพวกนี้มาจากไหน!"  เอาแล้วไง  เสียงดังมาอีกแล้ว เรื่องแบบนี้มีเรื่องเดียวเท่านั้นที่ทุกบ้านต้องมี นั้นคือการนอกใจเมีย    ไม่มีบ้านหลังไหนหรอกที่สามีจะอดมีอีหนูไม่ได้  คนภายนอกอาจจะไม่รู้...

"อ้อออยยย!!  ปล่อยน่ะ!!!" "ไม่ปล่อย!!!  ถอนคำพูดก่อน!  แล้วฉันจะปล่อย!" "ไม่!  ไอ้หมูอ้วน  ไอ้หมูอ้วน" "ฮรึ่ม!!!  ตายซะเถอะ!  ย่าห์!!"  ร่างอ้วนจุ่มปุกป่องๆ ขาวๆ ของเด็กหนุ่มคนหนึ่ง  ถูกเพื่อนข้างบ้านประนามให้เป็นไอ้หมูอ้วน  แล้วทุ่มร่างป้อมๆของตัวเองเข้าใส่เด็กหน้าแมวตัวใหญ่ด้วยการนั่งทับแล้วขย่ม "อั่ก! แค่ก!  อ๊ากกก!! แม่จ้า...ช่วยแทคด้วย!  ไอ้หมูอ้วนแกล้งแทคคคค อ๊อก!" "ย่าห์!!!  ถอนคำพูดเดี๋ยวนี้น่ะ!!  ไอ้แมวก้าง! มองตัวเองหรือยัง!  นายเองก็เหลือแต่กระดูก นี่แหนะๆๆ  จะถอนคำพูดหรือไม่ถอน!"  เด็กน้อยนิชคุณ 12-13ขวบ  "ว๊ายตายแล้วลูกแทคของแม่!"  คุณนายอคข้างบ้าน  ออกจากหน้าบ้านมา  เห็นสภาพเด็กสองคนทะเลาะกัน  ขย่มกันจะตายอยู่แล้ว "อะไรก้าน!!?"  คุณนายหรเวชกุล  ได้ยินเสียงโวกเหวกโวยวายออกมาดูบ้างเช่นกัน  แล้วก็เห็นอย่างเหมือนที่คุณนายอคเห็น  แต่ต่างคนละอารมณ์ "ลูกช้านนนน!!  นิชคุณ  หยุด...

ก่อนหน้านี้ ความรักของผม  มันเริ่มต้นมาจากอาชีพไม่ดีนัก คนดีๆที่ไม่หันมาทำกัน รสเริงรักของผม  มีเป็นหลายรายต้องสยบแทบเท้าแล้วต้องหมุนเวียนกลับมาหาใหม่กันอีกครั้ง  ซึ่งกติกาของผมคือ...จะไม่มีครั้งต่อไป แต่ว่า.. ผู้ชายคนนั้น  ได้เดินเข้ามาในชีวิตผม ทำให้ความรู้สึกของผมเปลี่ยนไป  ผมต้องกลับไปแก้แค้นเค้า คุณลองอ่านดูสิครับ  แล้วคุณจะเข้าใจ .. . . "ผู้ชายคนนั้นมาอีกแล้ว  จะไม่ต้อนรับหน่อยเหรอ"  ผมจิบไวน์รสเลิศลงคอ  ผุดยิ้มมุมปากด้วยความสะใจ  ที่คนพวกนั้นต้องเยือนกลับมาหาผมอีกครั้ง "ไม่"  ผมบอกซึลองออกไป แค่เดา  คุณพอจะรู้อาชีพของผมแล้วใช่มั้ย... จะว่าซ่องเหรอ  ไม่น่าจะน่ะ  เพราะที่นี่เขาไม่ได้บังคับจิตใจให้คุณมาขายตัวซะหน่อยถ้าคุณไม่เต็มใจซะอย่าง  สถานที่เริงรมย์ชั้นสูงแบบนี้ที่คนรวยเข้ามาใช้บริการบ่อยๆ มีไม่มากนักหรอกในแถบกรุงโซล วันนี้นายจุนจินมาอีกแล้ว  คงติดใจรสรักผมมากสิน่ะ  วันก่อนกลับไปด้วยรอยแผลบนใบหน้านี่  ตอนนี้มีร่องรอยบาดแผลเล็กน้อยให้เห็น ...