One Short fic: Shade of Taec

เพราะเธอ  ทำให้ฉันต้องเป็นแบบนี้  เธอต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำลงไป


.
.
.


ก๊อก ก๊อกก๊อกก๊อก


"เซอร์วิสครับ"  อาหารที่ผมสั่งขึ้นมานำมาเสิร์ฟ  มือผมไม่ว่าง  เพราะ...


"อาาา  ฮึบอึก"  ผมกำลังสนองราคีอยู่  แต่เอื้อมมือกดรีโมตคอนโทรลแทน


บานประตูเปิดอัตโนมัติให้บริกรเข้ามา


"ปล่อยของที่สั่งไว้ตรงนั้นแหละ"


"อู้วว~ ซี้ดด อืมมม.. อ๊ะ!"  ร้องดังๆ เลยยิ่งดี


"อาาา"


ผมมองไปที่ประตูไม่ใกล้ไม่ไกลจงใจเปิดแง้มเอาไว้  ให้ใบหน้าหวานๆ นั้นได้เห็น  เธออยู่ในชุดพนักงานโรงแรมธรรมดาๆ แต่ก็ไม่ได้ทำให้เธอด้อยลง  กลับดูน่ารักเสียอีก  ดูเอาซะที่รัก เธอทำอะไรกับฉันเอาไว้


"ฮึบ  อา..อ่าาาา!!"


ผมปล่อยน้ำขุ่นออกมา  โชคดีที่ผมใส่ถุงป้องกัน  คราวนี้ผมจะไม่พลาดซ้ำสองน่าโง่อีกแล้ว


สิ้นกามตัณหาราคีแล้ว  ก็มานอนหมดแรงข้างที่นอน


"สุดยอดที่สุดเลยครับแทคยอน"


"อย่ามาเรียกฉันแบบนี้  เสร็จแล้วก็ไปซะ"  ผมผละมือขยะแขยงที่เล่นแผงอก  ไม่อยากให้สัมผัส


"คุณ"


"จะไปไหนก็ไป"  ผมไล่เค้า  ไม่แคร์  รวยซะอย่าง


ไอ้พวกหิวเงิน  เจ็บใจชะมัด


ชายหนุ่มบริการที่มาให้ความสุขแก่ผม  ได้นอนกับผมแล้วก็นำเงินที่ผมวางไว้ให้ไปด้วย ผมแสยะยิ้ม


โธ่เอ่ย...


พอผมได้อยู่คนเดียวแล้ว  ก็หน้าสลดทันที ผมทำถูกแล้วเหรอ  ให้ตายสิ...


"จิ"  บ้าชะมัด


เพราะเธอ...


เพราะเธอคนเดียว  นิคคุณ  ที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้


ฉันเสียใจที่ละลาบละล้วง  ฉันก็แค่อยากรู้เธอเป็นใครที่นอนด้วย


ฉันลืมเธอไม่ลงจริงๆ  ทำให้เธอหนีฉันไป   รสรักเริงรักของเธอ  ฉันถวิลหาเหลือเกิน  ฉันอยากมีอะไรกับเธออีกครั้งที่รัก


กลับมาเถอะ  กลับมาให้ฉันแก้ตัวอีกสักครั้ง


ฉันรู้ว่ากติกาของเธอเป็นอย่างไร  ไม่มีคำว่าครั้งที่สอง


ฉันเสียใจจริงๆ  ที่ไม่น่าไปรู้ความลับของเธอ


ยิ่งนึกถึง  ผมยิ่งคิดถึงที่รัก


แล้วนี่ผมยิ่งผิดเข้าไปอีก  ลากคนเหล่านั้นมานอนด้วย  เธอคงไม่ให้อภัยผมเป็นแน่


"อ่า!"  ผมสบถก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงไปชำระความสกปรกโสโครกที่ผมส่ำส่อนเมื่อครู่


แล้วนี่ผมมารำพึงให้ได้อะไร


อีก 2วัน


ได้...


ผมจะเอาคุณกลับมาให้ได้  ไม่ว่าด้วยวิธีใดก็ตาม


งานสังสรรค์จัดขึ้น  ทุกคนมาในงานพร้อมหน้ากากที่ผมได้รับเชิญมาตามบัตรแจกกัน คืนนี้ผมจะล่าคุณออกมา  เตรียมตัวเตรียมใจให้ดีๆ...


...นิคคุณของผม...


ทุกอย่างมาพร้อมครบหมด  แสงสีและเสียงครบครัน  คืนนี้เป็นอะไรที่วิเศษที่สุดสำหรับพวกคนนั้น


แต่สำหรับผม  มันกำลังจะเป็นคืนวิเศษที่สุดที่ผมจะจัดขึ้นระหว่างเรา 2คน


"จำรอยยิ้มของผมให้ดีๆ"  นั้นคือคำพูดกระซิบติดหูในคืนหนึ่งคืนเดียวที่เรามีอะไรด้วยกันในค่ำคืนนั้นที่แสนวิเศษที่สุดในครั้งแรกของผม ซึ่งผมจำได้ดี


รอยยิ้มของเธอ


ใช่  รอยยิ้มของเธอ  รอยยิ้มของเธอสวยมาก ถึงแม้ว่าจะเป็นแค่ยิ้มมุมปาก


ฉันจำรอยยิ้มของเธอได้...


เอาล่ะ  ฉันจะออกตามหาเธอแล้วน่ะ  ทูลหัวของฉัน


รอเก็บเสียงร้องครางหวานๆ ให้ฉันฟังดีกว่า


ผมมองหน้ากากดำของเธอที่ติดมือมา  หวังว่าเธอจะจำหน้ากากของเธอได้น่ะ  มาเอาคืนสิ...


แน่ล่ะ  เธอต้องตามมาเอาคืน...


ผมยกยิ้มมุมปาก  มันอาจจะเป็นรอยยิ้มร้ายกาจหน่อยน่ะ


ยกหน้ากากขึ้นมาสวมใส่  ก่อนจะออกมาเปิดงานรังสรรค์ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น


"ขอให้ทุกคนมีความสุขในค่ำคืนนี้"  ประโยคสั้นๆ จับใจความที่ผมประกาศออกไป  ทุกคนปรบมือพรวนกัน  ยินดีกับงานเลี้ยงสังสรรค์ที่จัดขึ้น


"ว้าว  งานเอิกเกริก  มีอะไรเกิดขึ้นว่ะไอ้แทคจัดงานใหญ่ขนาดนี้"


ชานซอง  เพื่อนสนิทและเพื่อนเที่ยวผมเอง วันนี้ควงเด็กมันมาด้วย


"แกจำได้ใช่มั้ย  คนของฉัน"


"อืม"


"สวัสดีครับคุณแทคยอน"


ไอ้นี่แหละ  ทำให้ผมได้ไปเจอคนั้น  ต้องขอบคุณมันทำให้ผมได้ไปเปิดใจพบโลกอีกด้านหนึ่งมุมมืดใหม่ของคนพวกนั้น  โดยเฉพาะนิคคุณของผมที่ร้ายกาจเอามากๆ


ถ้าผมเจอตัวเธอเมื่อไหร่   ผมจะไม่ทอดทิ้งเธอเป็นแน่


เพราะอะไรน่ะเหรอ...


ผมมองผู้ดีมากหน้าหลายตาภายใต้หน้ากากพวกนั้น  สนุกสนานเฮฮา  เสียงเพลง ร้องรำเต้นเพลง  ทำให้ผมคิดถึงคืนนั้นเหลือเกิน



คืนที่เรา 2คนเต้นรำด้วยกัน


แล้วจู่ๆ... รอยยิ้มหนึ่งของใครปรากฏขึ้นภายใต้หน้ากากตรงมุมปาก  ซึ่งน่าจะเป็นของคนนั้นแน่นอน


ใช่คุณหรือเปล่าที่รัก  มาแล้วใช่มั้ย  พร้อมตกหลุมพรางรักผมหรือยัง  เร็วเกินไปหรือเปล่า


สายตาของเค้าและสายตาของผมเราประสานกัน


หน้ากากของเธอ  เธอมาในหน้ากากสีขาว


วันนี้คุณมาในชุดสูทธรรมดาๆ แค่คุณมาผมก็ชื่นใจแล้ว


ผมก้าวเดินออกไปข้างหน้าช้าๆ  พร้อมกับเค้าที่เดินออกมาเช่นกัน  เราสองคนเดินวนสบตากันเหมือนเรากำลังขอเต้นรำในคืนนั้นจัง


ผมเป็นเจ้างาน  ไม่เป็นไรใช่มั้ย  ถ้าผมจะขอเค้าเต้นรำด้วยกัน


เราสองคนหยุดเดินวนกัน  ก่อนจะเป็นผมเดินไปหยุดตรงหน้าเค้าแล้วผายมือออกไป  แล้วดูเธอจะไม่ปฏิเสธในการเชื้อเชิญของผม วางมืออบอุ่นบนฝ่ามือ


เราสอดเอวเต้นรำด้วยกัน  โดยที่ผมไม่อายสักนิดที่เต้นรำกับผู้ชายด้วยกัน  ใครจะคิดหรือว่ายังไงผมไม่สน


มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่สนในตอนนี้คือเธอเท่านั้น  My Beauty  ส่วนฉันเป็นไอ้ปีศาจ The Beast


คนอื่นไม่ต้องสน  คิดเสียว่าคืนนี้ในงานเลี้ยงมีเพียงแค่เราสองคน


หัวทุยๆ ของเธอซบลงมา   อืมม..  ผมชอบจังดูโรแมนติก


คุณจำท่าเต้นที่ผมเคยสอนคุณในคืนนั้นด้วย ดีใจจัง


คิดถึงเหลือเกิน  อย่าจากผมไปไหนอีกน่ะ


.
.


"อ๊ะ อื้อ"


เพี้ยะ!


"อ่ะ"


แคว่ก!


เพี้ยะ!


ตบเข้ามาเลยที่รัก  ข่วนผมเข้ามาเลย  ผมยอมรับผิด  ผมรู้...ว่าผมทำผิดต่อคุณจนไม่น่าอภัย


เพี้ยะ!


นี้แหละ  รสรักของเธอ


"โอ้ว  ซีดด..."


"อาาา  แทคยอนไม่น่ารัก  ต้องทำโทษ"


"ครับ  ผมไม่น่าให้อภัย  ผมยอมรับผิด"


อาาา  นิคคุณของผมร้อนแรงขนาดไหนภายใต้หน้ากากคริสตันนั้น


ผมจับสะโพกเธอกดกระหน่ำถี่และรัว  นี่ไงสิ่งที่คุณชอบที่รัก


"ฮึบ  อ๊ะ"


เพี้ยะ!


ผมรู้เธอซาดิสต์แค่ไหน  ถึงแม้ว่าของพวกนั้นเธอจะไม่ได้เอามาด้วย


หรือเธอเปลี่ยนรสนิยมแล้วน่ะ  แบบนี้ก็ดีผมชอบ


"อา  นิคคุณ  อื้อ"


"เร็วกว่านี้อีก"  เสียงเปล่งชัดแจ๋ว  ได้เลยที่รัก  ผมจัดให้


แคว่ก!


"โอ้ยะ"  เอาเถอะ... เพื่อคุณผมทนได้  ข่วนมาเลย


ไม่ว่าคุณจะซาดิสต์แค่ไหน  ผมยอมรับคุณได้หมด


"อาาา  ย่าห์.. อืมมม"  ชอบใช่มั้ยที่รัก  "อ๊ะ"


ผมก้มลงจูบบดปากอวบอิ่มที่แสนยั่วยวนนั้นเพียงใด


"อ๊ะ"  ผมร้องออกมาเพราะเธอกัด


ผมผละจูบออกก่อนจะกระชากหน้ากากของผมและของเธอออก  เพราะกวนใจผมเหลือเกิน


เพี้ยะ!


"ถอดออกทำไม"


"ไม่ใช่แบบนี้  เพื่อฉัน  ขอร้อง.. ฉันอยากเห็นหน้าเธอนิคคุณ  เธอไม่อยากเห็นโลกของฉันบ้างเหรอ"  ผมพูดให้เค้าได้คิด  แม้กระทั้งผมยังคุมเค้าอยู่ไม่หยุด


และดูเหมือนจะได้ผล  หน้าตาที่ลังเล  ไม่ปฏิเสธฉัน...


My Beauty...


ผมจับนิชคุณนั่งขอบโต๊ะก่อนจะควบเธอขึ้นเอวเดินตรงไปหน้าต่างบานใหญ่ๆ ซึ่งเห็นทิวทัศน์ได้แจ่มแจ๋วชัดเจน


พระจันทร์เต็มดวง  ช่างวิเศษที่สุด


"อื้อ"


"อาาา"


ผมจับเธอติดผนังหน้าต่าง  แขนสองข้างของเธอกางออกได้น่ารักมาก  ช่างเป็นภาพที่แสนเซ็กซี่เย้ายวนใจที่สุด  เหมาะกับแสงสีพระจันทร์ส่องถึงแท้ๆ


หัวทุยๆ ของเธอแหงนขึ้น  ลำคอระหงขาวช่างน่าให้ก้มดูดขบเม้ม  แล้วผมก็ทำมันอย่างใจคิด


"อืมมม  โอวว.."


ผมยันผนังด้วย 2มือแข็งแรงก่อนจะกระหน่ำโถมกายเข้าออกอย่างรัวเร็ว  รสชาติที่คุณชอบเบบี้


มือของเธอเริ่มเปะปะไปมาตามผนัง


สุดยอดที่สุด  เป็นภาพสุดยอดที่สุดแห่งปี  น่าถ่ายภาพเก็บติดเอาไว้เป็นรีพอร์ทผนังโชว์


แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาแทนที่ไฟดวงบนฝาผนังและโคมไฟที่ถูกปิดจนมืดมิดทั้งห้อง  นิคคุณของผมช่างสวยแค่ไหน


นี่แหละสิ่งที่ผมรอเค้ามาเกือบเดือนเมื่อที่เค้าหนีหายไปจากชีวิตผม  ต้องทำให้ผมบ้าตายขนาดไหน  ก็เค้าสวยขนาดนี้  ถ้าผมไม่ใจกล้าพอล่วงรู้ความลับในคืนนั้น  แล้วผมจะรู้ได้ยังไงว่าใครกันที่ผมนอนด้วยคืนวันนั้นถ้าไม่แอบเปิดหน้ากากออก


"อาาา  แทคยอน  อืมม... ฉัน ไม่ไหวแล้ว"


"อาา  ได้ครับที่รัก  พร้อมกันน่ะ"


"อือ"


"อาาาาาา!/อาาาาาา!"  ผมรีบซอยเป็นครั้งสุดท้าย


คราวนี้ผมจัดการให้กระชั้นชิด  ขาของนิคคุณไขว้กันด้านหลังของผม  แขนของเธอโอบรอบคอข้างหนึ่งซึ่งอีกข้างยังกางอยู่  และนี่เป็นภาพอีกช้อตที่ผมอยากถ่ายเก็บไว้


ผมก้มลงหอมแก้มของเขาที่ช่างยั่วยวนให้ดอมดม


"อืม/อืม"


ผมบอกแล้วไง  คืนนี้เป็นคืนที่แสนวิเศษที่สุดที่แห่งปีสำหรับผม  และ...


คนรักใหม่ของผม


นิคคุณ


ไม่ว่าเธอจะเป็นใครมาจากไหน  คำพูดของเธอจะเท็จจริงแท้แค่ไหน  จะมาจากซ่องชนชั้นไหน  เธอจะมีค่าในสายตาฉันเท่านั้น เพราะเธอ...



คือที่สุดของฉัน



...

...

To be continue