One short fic: พี่เลี้ยง

ครอบครัวที่แสนจะเพอร์เฟกใช่ว่าจะแค่สมบูรณ์ไม่ได้นะครับ  เด็กๆ เหล่านั้นต้องการความใส่ใจ ความอบอุ่น และความรัก

ครอบครัวนี้ที่ผมต้องเข้าไปเกี่ยวข้อง  อดไม่ได้ที่จะสงสารเด็กตัวน้อยๆน่ารักๆ คนรวยนี่ยังไงน้าา... การเลี้ยงดูเด็กๆ เข้าใจน่ะมันยาก ต้องคอยปะทะคารมอยู่บ่อยๆ  

คุณอค แทคยอน

เป็นนายผมเอง  ผมมาเป็นพี่เลี้ยงจำเป็นโดยแท้จริงแล้วทำงานเป็นพยาบาลมากกว่า  คนที่ล้มป่วยก็คือคุณท่านอค  แทยัง  เป็นบิดาของคุณแทคยอนนั่นเอง  ป่วยเป็นอัมพาตทั้งตัวมาเกือบปีแล้ว

ปาร์ค  แทยังและเด็กหญิงแทยอน  ลูกสาวลูกชายของคุณแทคยอน   อดไม่ได้ที่จะยิ้มให้เด็กตัวน้อยๆ ช่วยผมดูแลคุณปู่ของเค้า  ช่วยแรงผมได้มากผลัดกันนวดเพื่อฟื้นฟูกล้ามเนื้อ สีหน้าคุณท่านดูเปี่ยมสุข  

"แทคค่ะ! บอกมาเดี๋ยวนี้น่ะ! รอยลิปสติกพวกนี้มาจากไหน!"  เอาแล้วไง  เสียงดังมาอีกแล้ว

เรื่องแบบนี้มีเรื่องเดียวเท่านั้นที่ทุกบ้านต้องมี นั้นคือการนอกใจเมีย    ไม่มีบ้านหลังไหนหรอกที่สามีจะอดมีอีหนูไม่ได้  คนภายนอกอาจจะไม่รู้อะไร


ผมรู้ได้ไง  เพราะว่า... มาอยู่ในฐานะพยาบาลเฝ้าไข้นานแล้ว 1ปี

"ผมบอกแล้วไงอาจเป็นของลูกค้าตอนทำความรู้จักกัน"  นั่นเสียงของคุณแทคยอนและภรรยาของเค้าคุณปาร์ค ชินแฮ


ประตูห้องของคุณท่านเปิดแง้มเอาไว้  ผมจึงได้ยินพวกคุณๆ เค้าคุยหมด  ส่ายหน้าเบาๆ หันกลับไปมองคนป่วยซึ่งสีหน้าคิ้วขมวดมุ่นเป็นปมเชิงใคร่อยากรู้และอยากถาม  กึ่งอาการนอนและนั่งพิงหัวเตียง  และเด็กๆ ด้วยแล้วเมื่อได้ยินเสียงดังจ้องหน้าผมกันพร้อม เข้าใจน่ะที่พ่อแม่ทะเลาะกัน

อ่าห์.. บรรยากาศไม่ดีแล้วสิ  จะทำอย่างไรดีน้า  เสสายตามองอากาศไปด้านนอกหน้าต่าง เป็นบรรยากาศดีมากๆ เหมาะแก่การว่ายน้ำ

"อืมม  ไม่รู้มีใครอยากเล่นน้ำกับพี่คุณหรือเปล่าน้าา.. เล่นคนเดียวคงเบื่อแน่เลย"  ผมเปรยลอยๆ ขึ้นมากลางอากาศ  

"ผมครับ/แทยอนค่ะ"  เสียงน้อยๆเจื้อยแจ๋วพากันแข่งขันเสียงดังและยกมือขึ้น

ผมตัดสินใจพาทุกคนออกจากห้อง  พาคุณท่านนั่งรถเข็นไปเอาอากาศเอาที่สระว่ายน้ำ แต่ไม่ให้ใกล้สระเกินไปนักเพราะผมกลัวว่าถ้าตกลงไปแล้วเดี๋ยวเผลอเอาขึ้นไม่ได้  แต่ใช่ว่าท่านจะอยู่คนเดียวซะเมื่อไหร่  ผมให้คนรับใช้ในบ้านคอยอยู่เป็นเพื่อน

ผมยืมเสื้อผ้าของฮวาง ชานซองมาใส่  เป็นลูกชายของแม่บ้านที่นี่เอง  เสื้อยืดสีขาวและกางเกงขาสั้น  

ชานซองเป็นหนุ่มในวัยเดียวกับผม  นายนี่ตัวใหญ่ไม่แพ้คุณแทคยอนเลยล่ะ  ทำงานในสปอร์ตคลับหรือฟิตเนสสตูดิโอ เป็นผู้สอนและผู้ช่วยแนะนำให้ผู้มาใช้บริการ  จะว่าชานซองก็สามารถช่วยคุณท่านกายภาพบำบัดได้น่ะ  แต่เค้าให้เหตุผลผมว่าเป็นคนมือหนัก อาจทำให้นายกระดูกหักได้  ผมล่ะขำ

"ฮ่าๆๆๆ"  

"คิคิคิคิคิ  พี่คุณ!!!"  เสียงแทยอนเรียกผม  

"ฮึ้บ! หุยยย!"  ผมตีบอลที่น้องแทยอนส่งมาให้ไปให้ชานซองส่งต่ออีกที

อ่อ  วันนี้ชานซองหยุดอยู่กับบ้านครับ  เลยมีเวลาอยู่กับเด็กๆ 

ตามปกติแล้ว  ที่นี่ก็มีพี่เลี้ยงเด็กอยู่แล้วน่ะ  ในสายตาพวกเค้า  ชอบที่จะเข้ามาหาผมมากกว่า ตัวเองจึงกลายเป็นเพื่อนเล่นในยามแก้เหงา   

วันนี้คุณแทคยอนมีงานสังคมตอนบ่ายกับลูกค้า  กลับมาก็มีเรื่องให้ปวดหัวเสียแล้ว
เฮ้อ!  เล่ามาถึงตรงนี้แล้ว  ก็ไม่อยากเอาเรื่องไม่เป็นเรื่องมารกสมองให้เมื่อยเปล่า

"น้องแทยังรับครับ"

"เย้!"

"อุ้ย!  คุณท่านยิ้มด้วยค่ะ"  คนรับใช้เอ่ยขึ้น พวกเราเล่นบอลกันสนุกสนานเฮฮา  หันตามเสียงดังข้างสระ  คุณอค  แทยังยิ้มแล้ว  งั้นกายภาพบำบัดได้ผล  ถือว่าเป็นเรื่องที่ดี  ปากที่บิดเบี้ยวเริ่มมีปฏิกิริยาตอบสนองที่จะเริ่มพูดได้

อีกด้านมุมหนึ่งของบ้าน

สายตาเรียวคมออกดุใบหน้านิ่ง  ร่างสูงยืนจับจ้องจากที่ใกล้ๆ แต่ในที่ลับสายตาคน  ในขณะที่เข้าครัวหาน้ำดื่มแล้วออกมาเจอ  ร่างขาวโปร่งๆ ที่เปียกปอนจากการจัดกิจกรรมกับเด็กๆ ในสระว่ายน้ำ  ร่างกายที่ขาวผุดผ่องเผยผิวในใต้ร่มผ้า เสื้อยืดสีขาวแนบติดเนื้อ ใบหน้าหวานดุจดั่งหญิง  รอยยิ้มกระชากใจนั้นอีกล่ะ ริมฝีปากอวบอิ่มสีสดระเรื่อ  ผมสะบัดไล่น้ำออกจากศรีษะและใบหน้าชวนให้ดูเซ็กซี่ เล่นเอาหัวใจของใครบางคนต้องเต้นระทึกครึกโครมจนต้องกุม  

นิชคุณ... เธอสวยเหลือเกิน  

เย็นนั้นเมื่อได้เวลานอนของเด็กๆ ผมเป็นคนส่งพวกเค้าเข้านอน  นั่งเอนหลังที่ปลายเตียงเด็กน้อยอ่านนิทานให้ฟัง  ผมกลับหลับตามไปด้วยความเหนื่อยเพลียจากการออกกำลังเล่นน้ำ  รู้สึกตัวอีกทีเหมือนมีอะไรมาคลอเคลียที่แก้มและที่ริมฝีปากผม  กระพริบตาปริบๆ ปรับแสงไฟนวลนีออนสีส้มจางจากโคมไฟหัวเตียง  เอนหัวขึ้นมองเห็นเป็นคุณแทคยอนมายืนค้ำหัวผม

"คุณแทค  นี่ผมหลับไปหรือครับ"  รู้สึกอายอย่างบอกไม่ถูก  เหมือนคนถูกจ้อง  หนังสือวางอยู่บนอกร่วงกับพื้น  ทำให้เข้าใจจริงๆว่า ตัวเองหลับไปพร้อมกับเด็กๆ  หยิบนิทานวางโต๊ะเล็กหัวเตียง  ลุกขึ้นเมื่อได้เวลากลับบ้าน

"เดี๋ยวฉันไปส่ง"  

"เอ่อ  ไม่เป็นไรหรอกครับ  ผมกลับเองได้  อีกอย่างคุณอยู่ในชุดลำลองของบ้านแล้ว"

"ไม่เห็นเป็นไรนี่  ฉันไม่ได้คิดจะออกไปไหนอีกก็แค่ไปส่งเธอเท่านั้น"  เกรงใจจังครับ  แต่ก็... 

"ครับ" ผมตอบตกลงไป  แล้วออกจากห้องเด็กๆ

คุณแทคยอนขับรถไปส่งผม  ผมละหาวหวอดๆ ไม่รู้กี่รอบ  โคตรน่าอายชะมัดเลย

"หึหึหึหึหึ  คงจะเหนื่อยน่าดู  ต้องรบตบมือกับเด็กๆ แล้ว ยังต้องดูแลพ่อฉันอีก"  หูยย...คุณแทค  คุณทำผมอายม้วนเลยน่ะเนี่ย  "นอนก่อนก็ได้น่ะ  ถึงที่แล้วจะปลุก"

"จะดีหรือครับ"

"นอนเถอะ.. ไม่ต้องเกรงใจฉัน"  ผมยิ้มเล็กน้อยให้เขา

"ขออนุญาติน่ะครับ"  ผมเอ่ยขอเค้าแล้วเอนหัวพิงใกล้ที่คาดสายเบลล์ หลับตาลง

...นิชคุณ  ฉันตกหลุมรักเธอ  เธอคงไม่รู้อะไรเลยสิน่ะ...

แทคยอนแอบจอดรถเบาๆ ไม่ให้คนที่หลับได้รู้ตัว  หลังจากนั้นจึงนำผ้าโปะยาสลบอ่อนๆ โปะจมูกรั้น  หิ้วปีกนิชคุณคล้ายคนเมาเพื่อไม่ให้คนสงสัยได้ขึ้นอพาร์ทเม้นท์ไป 

เค้ารู้ว่านิชคุณอยู่ที่ไหน  1ปีที่รู้จักกัน  เค้าย่อมรู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับคนตัวขาวทั้งหมด

เข้ามาในห้องได้แล้ว  แทคยอนจึงนำร่างเล็กอ่อนปวกเปียกอุ้มนอนที่เตียงเบาๆ แล้วยืนหอบหายใจเหนื่อย  มองร่างที่อาจจะครึ่งหลับครึ่งตื่นอยู่

แทคยอนหายใจเข้าออกเป็นนิชคุณเสียหมด เพราะใบหน้าหวานนั้น  คอยตามหลอกหลอนเค้าทุกที่ไป  จะนอนหรือจะตื่น...แม้กระทั่งที่ทำงาน  ลอยเข้ามาวกวนในใจทุกร่ำไป  รู้อย่างนี้แล้วจะให้เค้าถอนตัวถอยออกไปก็ไม่ได้เสียแล้วล่ะ  ความผิดชอบชั่วดีบังตาตอนนี้หมด

คนร่างใหญ่หย่อนตัวลงเข้าหานิชคุณทันทีที่หายเหนื่อยเรียบร้อยดีแล้ว  

ในความรู้สึกร่างโปร่ง  รู้ตัวครึ่งหนึ่งเหมือนคนจะสลบก็ไม่สลบ สะลืมสะลือ  สติสัมปชัญญะก็อ่อน  เหมือนถูกลวนลามเมื่อพยายามเพ่งลืมตาดู  สายตาพร่ามัว  รู้ว่าตอนนี้โดนคุกคามแน่แล้วล่ะ

ก่อนใบหน้าคร้ามนั้นจะลอยเข้ามาใกล้ๆ ให้เห็นได้ชัดๆ

"คุณแทคยอน"  นิชคุณเสียงเบาหวิวมาก  "คุณ  จะทำอะไรผม"  

นิชคุณเริ่มฝืนตัวได้แล้ว  ตัวเองต้องสะดุ้งเฮือกใหญ่ด้วยความเจ็บแปลบ ที่ส่วนล่างได้ถูกล้วงล้ำเข้ามา  มือขาวของเค้าปัดป่ายกำผ้าปูที่นอนแน่น

"อาาา...นิชคุณ"

"คุ..คุณ  แทคยอน  คุณ.. ทำอะไรกับผม" สายตาพร่าเลือน  ใบหน้าคร้ามยังลอยเด่นเหนือตัว  แล้วตัวเองนั้นเพิ่งจะรู้ตัวด้วยซ้ำว่าร่างกายของตนเปลือยนานแล้ว  

"อืม"

"พูว~"  นิชคุณหายใจแผ่วเบา  ร่างกายถูกรุกร้ำขยับเข้าออกตามความรู้สึกขยับเข้าหา "อือ"

ริมฝีปากอวบอิ่มสดถูกประกบปิดด้วยปากเรียวบางหยัก  จูบแผ่วบางอย่างเนิบนาบแล้วจะแปรเปลี่ยนเป็นดูดดื่ม แขนขาวๆ ของนิชคุณ มือหนาของแทคยอนนำขึ้นกอดคอของเค้า แล้วไล้มือตนเองลูบสีข้างขาวบางนั้นเรื่อยลงไป

"อืมมม"  ร่างกายถูกขยับเข้าหาไปตามจังหวะถี่  ความเจ็บปวดรวดร้าวจากเมื่อชั่วครู่แปรผันเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่านอย่างบอกไม่ถูก อยากทำให้ตัวเองปลดปล่อยเสียบ้าง  "ช่วย ผม..หน่อย  ดะ.. อ๊ะ"  ยังไม่ทันพูดจบประโยคดีพอ  แทคยอนก็ทำตามคำร้องขอของคนตัวบาง

"ฉันรักเธอ คุณ.. เป็นของฉัน  รักเธอที่สุด" คนตัวใหญ่กระซิบ  มองหน้าขาวหวานซึ่งมีอาการครึ่งหลับครึ่งตื่นในระยะใกล้ชิดมาก อากาศเสียววาบและบทรักร้อนแรงแบบนี้  นิชคุณไม่มีโอกาสต้านทานไว้ได้หรอก  ในเมื่อเลยเถิดมาถึงขนาดนี้แล้ว  

ผมอยากตายชะมัด  มัน... มันรู้สึกรุ่มร้อนไปเสียหมด  อยาก... อยากปลดปล่อย  ทรมานเหลือเกิน  คุณแทคยอน... คุณทำอะไรกับผม แล้วคำที่บอกว่ารักผมเมื่อซักครู่มันคืออะไรกัน คุณกำลังนอกใจเมียคุณอยู่งั้นเหรอ

"อย่า.. อย่า  ทำแบบนี้"  นิชคุณเริ่มดิ้นต่อต้าน

"ไม่  คุณ.. ฉันรักเธอ"  

"ฮึบอือ.. คุณ แทคยอน"  แทคยอนไม่ฟัง  เค้าเริ่มโถมกายเข้าใหม่อีกครั้ง  จะให้ความรู้สึกที่มีต่อคนข้างหน้าลืมเลือนไปได้อย่างไร  เค้ารู้ว่ามันผิด...  เมื่อคนมีพันธะแล้ว  แต่ความรู้สึกมันห้ามได้เสียที่ไหน  

ตอนแรก...  ครั้งแรกที่ได้ตกหลุมรัก  เค้าก็แปลกใจ  ผู้ชายที่ไหนจะหน้าหวานขนาดนี้ นึกว่านิชคุณเป็นพวกเพศไม้ป่าเดียวกันหรือเปล่าก็ไม่  หลังจากนั้นพอได้เห็นหน้ากันที่บ้านทุกวัน  ทำให้เค้าต้องจับจ้องอยู่บ่อยๆ เช่นกัน  ได้พูดคุยด้วยแล้ว  นิชคุณเป็นคนอัธยาศัยดีมากคนหนึ่ง  และไหนจะเด็กๆ ลูกของเค้าก็ดูจะชอบนิชคุณไม่น้อยเลยทีเดียว  

นิชคุณเหมือนเป็นพี่เลี้ยงเด็กๆ ในพริบตา  โธ่เอ่ย... แทยอน แทยัง  พ่อขอโทษที่ทำร้ายพี่เลี้ยงของลูกๆ  แต่พ่อก็รักนิชคุณไม่น้อย

แทคยอนไม่อยากพล่ามให้มากความ  เข้าออกร่างกายขาวอีกครั้ง  ไม่รู้ว่าบทสรุปจะจบในตอนไหน

แทคยอนไปแล้ว  นิชคุณนั่งเศร้าเสียใจคนเดียว  ไม่คิดว่าคนที่ตนนับถือจะกล้าทำแบบนั้นลงไป  อย่างนี้แล้วจะเอาหน้าที่ไหนกล้าไปพบเด็กๆ และภรรยาของเค้าได้  คุณแทยังอีกเล่า  สรุปแล้วตนเองกลายเป็นมือที่สามของครอบครัวเสียเองนั้น

นิชคุณขาดการทำงานหลายวัน  แทคยอนถึงกลับนั่งไม่ติด  ลูกๆ ของเค้าก็ถามหา

"คุณพ่อขา  พี่คุณไปไหนค่ะ  ทำไมไม่มาหาพวกเรา  ไม่สบายหรือเปล่า  แทยอนอยากไปหาพี่คุณ"  แทยอนถามคนเป็นพ่อ  จะให้แทคยอนตอบลูกของตนเองไปว่าอย่างไรดี

"พี่เค้าคงมีธุระน่ะลูก"  เค้าตอบแล้วพลางลูบศรีษะเด็กน้อย

พอพ้นสายตาเด็กๆ  แทคยอนคว้ามือถือขึ้นโทรหาคนตัวขาวทันที  แต่ทางนั้นกลับไม่รับสาย  จึงมีทางเดียวคือไปหาจะดีกว่า  

ไม่ต้องให้คิดมาก  เค้าทำอย่างที่ใจคิดทันที เป็นพอดีที่กำลังจะเอารถออกนิชคุณก็เดินพ้นรั้วสูงเข้ามาแล้ว แทคยอนเห็นยิ้มดีใจเข้าไปหาและกำลังจะกอด  คนตัวบางถอยหลังทันทีส่ายหน้าเบาๆ ให้

"อย่าทำแบบนี้ครับ  ที่นี่บ้านคุณ"  แทคยอนหน้าเสียเล็กน้อย  เค้าไม่โทษนิชคุณหรอก มันเป็นความผิดของเค้าเองที่อดห้ามใจไม่ได้

3 วันที่ไม่ได้เห็นหน้ากัน  นิชคุณเฉยชาเยือกเย็นไปในพริบตาได้ถึงเพียงนี้

"พี่คุณ!!"  แทยอนและแทยังเห็นชายหนุ่มร่างโปร่งหลงดีใจกันตามๆ นิชคุณเห็นก็รีบกลบเกลื่อนอารมณ์ทันที  ต่างจากเมื่อครู่นี้ลิบลับ แทคยอนคิดในใจนิชคุณอาจเคืองเข้าให้แล้ว แต่ก็ยังมั่นใจในรักของตนที่มีต่อคนตัวบาง ถึงแม้ว่าจะผิดศีลธรรมก็เถอะ

นิชคุณปฏิบัติทุกคนเหมือนทุกวันที่ผ่านมา ตนเองรู้ว่าแทคยอนต้องมองและจับจ้องสังเกตุเป็นแน่นอน  ในใจถึงจะขุ่นเคืองเช่นไรแต่ก็ปรับตัวไม่ให้คนตัวใหญ่ให้เห็นได้ และแทคยอนถึงแม้จะพยายามเข้าหาหรือคุย นิชคุณจะรีบเอาชานซองมากันท่าเสีย 

"คุณ  ฉันมีเรื่องอยากสารภาพนายอ่ะ"  ชานซองเขินอายเล็กน้อยต่อหน้านิชคุณ

"อะไรเหรอ?"  

"คือว่า  ฉัน... ชอบนายอ่ะ"

"ห่ะ"  นิชคุณเบิกตากว้างเล็กน้อย  ความควายเรื่องมือที่สามยังไม่ทันหายดีพอ  ความรักครั้งใหม่เข้ามาเยือนตนอีกแล้ว  เค้ายังไม่พร้อมตอนนี้

สองสายตาเรียวคมที่แอบซุ่มดูอยู่ก็หูผึ่ง  ชานซองริอาจจะแย่งคนของเค้า  อยากฉีกอกเนื้อไอ้เจ้าบ้านั้นให้เป็นชิ้นๆตอนๆ  ริอาจมาสารภาพรักนิชคุณ  แล้วยังได้เห็นอีกว่าชานซองนำมือของนิชคุณไปกุม  เจ็บอกเจ็บใจอีกด้วย

"ชานซอง!"  แทคยอนออกจากที่หลบซ่อนเดินดุ่มไปหา  

ชานซองหันตามเสียงทันได้เห็นว่าเจ้านายของตนเดินมา  

ผัวะ!

"คุณแทคยอน!"  นิชคุณอุทานเสียงดัง  ที่จู่ๆ คนตัวใหญ่ก็เดินเข้ามาแล้วต่อยชานซองเสียดื้อ

ชานซองมึนงงไม่เข้าใจคุณแทคยอนต่อยเค้าด้วยเรื่องอันใดกัน

"แกคิดยังไงริอาจมาสารภาพรักนิชคุณ!" แทคยอนชี้หน้าชานซองขณะอีกคนล้มนั่งกุมแผลที่ต่อย  นิชคุณไม่คิดเรื่องจะบานปลาย  

"คุณแทคยอน!  ทำไมชานซองเค้าจะสารภาพรักผมไม่ได้!"

"ก็เพราะเธอเป็น..."

"เป็นอะไร?  คุณกับผมเป็นอะไรกัน? เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย  คุณพูดให้ดีๆ น่ะครับ"  นิชคุณไม่อยากบอกต่อหน้าให้ใครรู้เรื่องที่เค้าเจอ ไม่อยากอับอาย  แล้วเค้าจำเป็นต้องตัดต้นตอตั้งแต่เสียแต่ต้นลม

"คุณ"  แทคยอนไม่อยากเชื่อสายตาตนเอง  นิชคุณที่ตนเจอทุกวัน  หน้าหวานๆจะปรากฏในอีกด้านมุมหนึ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อน  ซึ่งปกติแล้วคนตัวบางจะเป็นคนนิสัยดีและยิ้มง่ายตลอด แต่วันนี้สายตากลมโตนั้นที่เอาเรื่องบ่งบอกได้เห็นอย่างชัดเจน

เรื่องยุติลงต่างแยกย้ายกันหายไป  นิชคุณนั่งเก้าอี้ข้างเตียงคุณแทยัง  นั่งก้มหน้าเงียบๆ

"เฮ้อ"  ถอนหายใจหนัก  "ผมทำเรื่องไม่ดีไว้ครับคุณแทยัง  ผม.. ไม่รู้จะแก้ตัวอย่างไรดี มันไม่น่าให้อภัยเลยกับครอบครัวคุณ..."  นิชคุณกล่าวแล้วหุบปากเงียบ  ยื่นซองจดหมายสีขาวซึ่งอยู่ในกระเป๋าแจ็กเก็ตวางไว้ที่โต๊ะหัวเตียง  คงจะรู้ว่าในซองนั่นคืออะไร

นิชคุณร่ำลาแทยังก็ออกมา  แทคยอนเองพอถูกนิชคุณห้ามเรื่องเอาไว้เค้าก็หลบไปสงบสติอารมณ์ที่อื่น  ส่วนชานซองก็ไปทำแผล

"พู่วว~"  แทคยอนถอนหายใจ  เข้ามาปรับทุกข์กับบิดาเมื่อสวนทางกับนิชคุณไปแล้ว  "ผม.. ทำเรื่องไม่ดีเอาไว้ครับ  ผมไม่รู้จะแก้ตัวอย่างไรดี  ไม่รู้ว่าผมแค่หลงชั่วคราว... หรือเพราะความรู้สึกกันแน่  ผมมันเป็นลูกชายที่ไม่น่าให้อภัยเลยครับคุณพ่อ  นิชคุณ.. คงเกลียดผมแล้วล่ะครับ"  เค้ามาในลักษณะเดียวกันกับนิชคุณ  มือของเค้าสอดเข้าหาประสานกัน  แล้วสายตาที่ก้มมองพื้นจะเงยขึ้นไปสะดุดกับซองสีขาวที่ข้างเตียง  

แทคยอนหยิบมาดู  ค่อยๆ เปิดอ่านออกจึงต้องใจหายวูบทีเดียวเมื่อมันเป็นใบลาออกของนิชคุณ  ขอถอนตัวจากการดูแล  กระดาษถือเมื่อกี้ก็ปล่อยปลิวลง

แทยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นทั้งสองฝ่าย  ทั้งนิชคุณและแทคยอนมีปัญหาอะไรกัน  ซึ่งมันคงเป็นเรื่องไม่ดีแน่  ไม่งั้นทั้งสองคนไม่เข้ามานั่งปรับทุกข์ต่อหน้าเค้าเช่นนี้  

"ทะ แทค... ยอน"  เสียงแหบแห้งพร่าพยายามเปร่งเสียงแทคยอนเงยหน้าขึ้นขวับ  

"คุณพ่อ!  คุณพ่อ.. พูดได้แล้ว"  คนตัวใหญ่เผลอยิ้มดีใจทันที  กุมมือบิดา  

"ก  เกิด อะ..ไร ขึ้น"  ไม่มีใครรู้  แทยังแอบพูดได้ตอนไหน  ชายหนุ่มชะงักหุบยิ้ม  สลดใจถอนหายใจอีกรอบ

"พ่อครับ  ผม.. รักนิชคุณ  ผม.. ขืนใจเค้า  เค้าเกลียดผมแล้ว  เค้าไปแล้วครับ  คง...ไม่กลับมาอีกแล้ว"  แทคยอนก้มหน้าหลบสายตาบิดา

ไม่มีอีกแล้ว  จะไม่มีนิชคุณ  ไม่มีพยาบาลดูแล ไม่มีพี่เลี้ยง  ไม่มีรอยยิ้ม.. และเสียงหัวเราะจากคนหน้าหวานนั้นอีก

ฉันขอโทษ...  

นิชคุณ