TK แต่ปางก่อน ตอนที่ 7
เขาพอจะเห็นเค้าโครงเรื่องอดีตตัวเองแล้วที่จะเอามาลงทำเป็นละคร แล้วเรื่องนี้เขาอยากให้มีคนสำคัญมาแสดงด้วยก็คือชานชนะ เพื่อนรักเพื่อนสนิทของตัวเอง จึงเรียกให้ชานชนะมาหาตนที่บริษัท
"เมื่อคืนกูโทรหาทำไมไม่รับสายวะ"
"ฉันยุ่ง"
"ยุ่งเรื่องอะไรวะ"
"ฉันกำลังพล๊อตเรื่องใหม่"
"หะ" ชานชนะเลิกคิ้วมองหน้าเพื่อนรัก
"ฉันอยากให้นายมารับเล่นเรื่องนี้ให้ฉัน" ชานชนะเลิกคิ้วขึ้นไปอีกแล้วชี้นิ้วใส่ตัวเอง
"ฉัน"
"ใช่ ฉันวางตัวแกไว้แล้ว ต้องเป็นแกเท่านั้นรับบทเป็นพระเอก"
เขาอยากให้ชานชนะรับบทเป็นตัวไทตัวอดีตของเขา ส่วนนางเอกเขายังวางตัวไม่ได้เลย
"แนวพีเรียด"
"โว้ว!"
"แล้วแกก็ต้องเปลี่ยนทรงผมกะลาของแกใหม่ด้วย" แทคยอนชี้นิ้วไปที่ทรงผมหน้าม้าของชานชนะ
"มันแหงอยู่แล้ว"
"วางบทให้แกเรียบร้อยแล้ว แต่มีสถานที่หนึ่งฉันอยากให้แกไปเห็น"
พระราชวังหรเวช
ชานชนะเยียบวังเขียวเรือนใหญ่ หม่อมหลวงนิชคุณรับรู้ด้วยญาณได้ทันที
"ชาน"
ชานชนะไม่อาจรับรู้หรือสามารถติดต่อมองเห็นวิญญาณได้เท่ากับอค แทคยอน แต่ความรู้สึกข้างในคนตัวยักษ์นั้นก็รู้สึกได้
"กูรู้สึก เหมือนเคยอยู่ที่นี่ยังไงยังงั้นวะ"
"เหรอ"
"อืม"
ชายหนุ่มยักษ์สำรวจดูวังเรือนใหญ่ ก่อนจะมองข้ามผ่านหญ้าหน้าวังไปยังเรือนขาวตำหนักริมน้ำ
"นั่น เรือนอะไรวะ"
เขามองตัวเรือนทั้งที่หม่อมหลวงนิชคุณยืนอยู่ตรงนั้นไม่ห่าง ชายหนุ่มหน้าหวานยังคงอึ้งไม่หายกับการมาเยือนของคนที่คุ้นเคยกัน แทคยอนหน้ามองท่านชายนิดพอจะเข้าใจความรู้สึกคนตัวบางอยู่
ชานชนะไม่รอเสียเวลาให้แทคยอนนำพาเดินไปเขากลับเดินไปเอง เดินผ่านตัวท่านชายไป
"หม่อม" แทคยอนห่วงความรู้สึกคนตัวบาง
"ฉันไม่เป็นไรหรอก" แทคยอนพยักหน้าเล็กน้อย
"ไปเหอะ อ่อ...ที่เรือนตำหนักมีสวนหลังวังด้วยถ้าเธออยากจะไปดู"
"ครับ"
"ว้าว สวยวะไอ้แทค ต้นอะไรว่ะ"
"ลั่นทม"
ต้นลั่นทมสองข้างทางเรียงยาวประปรายห่างกันออกไป ท่านชายนิดนิยมดอกลั่นทมมากจนมีดอกเห็นให้เยอะร่วงหล่นจากต้นเต็มไปหมด
แทคยอนและชานชนะเด็ดดอกลั่นทมบนต้นมาดอมดม ผู้ชายสองคนที่เคยมีใจให้ท่านชายนิด
คราแรกในรักสามเส้า ครั้งที่สองคือรักของสองคนที่ไม่สมหวังกัน
ไม่สมหวัง...
นั่นสินะ
จนป่านนี้ก็ยังไม่รู้เรื่องความรักของไทกับท่านชายนิดเลย
"เอาไว้ฉันจะเล่าให้ฟัง วันนี้มีแขกมาเยือน" ดูเหมือนท่านชายจะอ่านใจเขาถูกได้อีกแล้วแต่แค่ยิ้มให้แทนคำพูดเป็นคำตอบ
"เฮลโหลลล! พี่แทคคค...อร้าย!"
"จียอน มาได้ไง" แทคยอนหันหน้ามองมาจากต้นทางสวนหลังวังเจอจียอนเข้า
"ว้าววว สวยมั่กมากเลย" จียอนเห็นหน้าชายหนุ่มใหญ่ สวนที่นี่ก็หมดความหมายสำหรับหล่อนทันที รีบเดินเข้าไปควงแขนใหญ่
ชานชนะหมดอารมณ์เช่นกัน ดาราหน้าหวานอย่างน้องจียอนควงแขนไอ้แทคยอนตำตาให้เห็นรู้สึกจี๊ดที่ใจ
"เออ กูรับงานมึงแล้วกัน ตอนนี้ขอตัวก่อนนะเว้ย ไปละ...แล้วเจอกันเพื่อน"
"เดี๋ยวก่อนดิวะ" ชานชนะโปกมือลาปล่อยหนุ่มสาวแถวนั้นยืนคลอกัน
ส่วนท่านชายนิดก็ขำขันท่าทางสาวน้อยหน้าหวานแต่ยั่วเซ็กซี่
แทคยอนลำบากใจ ไอ้ชานหายไปท่านชายก็หายไปด้วย เขาเลยต้องรับศึกเพียงคนเดียว โดยการพาตัวเองออกเดตกับจียอนกันสองคน
จียอนกับแทคยอนหรือจะไทชาติที่แล้ว สองคนนี้ไม่ได้ผูกพันอะไรกันมาแต่ชาติปางก่อน หม่อมหลวงนิชคุณจึงคลายใจเรื่องทั้งคู่
รอยฝ่ามือเรียวบางผู้หญิงมันไม่ควรอยู่บนใบหน้าสวยๆ ของชายหนุ่มตัวบางนั่นเลย ท่านชายนิดคอยหลบหน้าไม่ให้คนอื่นเห็น บวกกับที่ไทก็ไม่ได้มาสนใจตนเช่นกัน หม่อมหลวงนิชคุณรู้สึกอ่อนล้ากับใจจึงออกมารับลมข้างนอกที่สวนหญ้าหน้าเรือนตำหนัก
หญิงสร้อยดาวมาขอหย่าแล้วก็ไม่มีใครกล้าเข้ามาตีสนิทชิดเชื้อเพราะกลัวเขาอารมณ์เสียใส่
ไทแอบมองชายหนุ่มที่ตนกล้าอาจเอื้อมไปรักจนหมดหัวใจได้ เขาจะทำอย่างไรให้ท่านชายรู้สึกดีขึ้นได้ชายหนุ่มใหญ่สูดลมเข้าปอดแล้วถอนหายใจพรูยาว
ในตอนเช้าๆของทุกวันก่อนท่านชายนิดจะเสด็จตื่นจากบรรทม ไทไปสวนหลังวังไปเด็ดดอกลั่นทม
"ไทขอเด็ดดอกลั่นทมนะขอรับ" เขาบอกกับต้นลั่นทม แล้วเขาก็กล้าเด็ดเอาดอกลั่นทม เอาไปวางข้างๆถาดอาหารเช้าเกือบทุกวัน
หม่อมหลวงนิชคุณเห็นดอกลั่นทมแล้วก็แปลกใจถามคนรับเอาอาหารมาให้ รู้จากบ่าวสาวก็แอบรู้สึกดีใจไม่ได้แสดงสีหน้าให้คนรับใช้เห็น
จนหลายวันผ่านไปอากาศเช้านี้ดูสดใสกว่าปกติเสียงนกเสียงการ้องกันแข่งเจี้ยวจ้าว ชายหนุ่มบางออกมารับลมรับแดดที่ศาลาท่าแม่น้ำริมฝั่งยิ้มให้กับตัวเอง ไทพายเรือเข้ามาเทียบที่ชานศาลา เขาเห็นท่านชายนิดแล้วเริ่มชินกับเสื้อผ้าชุดสีขาวของท่าน และท่าลักษณะมือไขว้หลังกันนั่นอีกคงจะเป็นท่าประจำไปเสียแล้ว
"ไท พายเรือมาทำอะไรแถวนี้รึ"
"เชิญขอรับหม่อม" ไทยิ้มให้คนที่ยืนท่าเรียบศาลา ท่านชายนิดงวยงง
"ขึ้นมาก่อนเถิดขอรับ"
หม่อมนิชคุณตัดสินใจขึ้นเรือ แล้วไทก็ร่องเรือตามแม่น้ำไหลไปมาหยุดแถวกลุ่มผักตบชวามากมายก่ายกอง ชายหนุ่มใหญ่พยายามพายเรือเข้าไปอยู่กลางผักพวกนั้น
ตอนแรกท่านชายก็ยิ้มเอามือลงแช่น้ำ ไทเห็นรอยยิ้มสรวลบนพระพักตร์แล้วใจชื้นขึ้นเลย
เขารู้ว่าในใจของท่านชายมีอะไรสุมอกมากมาย เขาอยากให้คนที่ตัวเองแอบรักได้ออกมาข้างนอก
"ผักตบชวา นี่มันอะไรไท" ชายหนุ่มตัวบางงง
"เชิญเลยขอรับ"
"อะไร"
"ผักตบชวา ให้ฉันไปทำอะไร"
"ก็ตบอย่างไรขอรับ" ไทยิ้มบาง
"ให้ฉันตบผักตบชวาเนี่ยหรือ"
"กระผมรู้เรื่องหมดแล้วจากคนในครัว เรื่องท่านหญิงสร้อยดาวตบหม่อม"
"เธอรู้" ดีนะ รอยฝ่ามือจางๆหายไปหมดแล้ววันนี้
"ท่านชายเจออะไรมาเยอะมาก กระผมอยากให้ท่านชายได้ระบายความในใจที่สุ่มอกออกมาบ้าง ท่านชายจะตบผักอย่างไร...จะดึงหรือจะถอนก็ตามสบายเลยกระหม่อม" ไทพูดจบหม่อมหลวงนิชคุณมองกองผักมากมายรอยยิ้มบนใบหน้าหายไป
ในใจของเขามีแต่เรื่องมากมายให้เก็บกด เป็นผู้ชายต้องอดทนเข็มแข็งมากกว่าผู้หญิง
แล้วไง...เขาเหนื่อยไม่เป็นหรือ
สายตากลมโตระริกสั่นไหว มือบางเรียวเล็กสองข้างกำขอบเรือแน่นเอาไว้ก่อนจะปลดปล่อยน้ำเสียงแห่งความทุกข์ออกมา
"อ๊ากกกกกกก!!!!" แล้วถึงจะปล่อยมือออกจากขอบเรือไปตบผักตบชวาข้างเรือพร้อมกับทั้งดึงทั้งทึ้งมันขึ้นมา "นี่แหนะๆๆๆ อื้อๆๆๆ" เรี่ยวแรงมากมายถูกงัดขึ้นมาใช้
ไทนั่งมองท่านชายนิดระบายอารมณ์ลงสู่กับกองผักนั้นแล้วเขาก็อยากระบายอารมณ์บ้าง อารมณ์ของคนที่แอบรักท่านชาย ว่าแล้วตัวเองก็วางไม้พายเรือลงก่อนจะเอามือลงไปตบกองผักพวกนั้นเช่นกัน
ใช่ว่าตัวเองจะไม่รู้สึก ถ้าท่านชายไม่ใช่คนสูงศักดิ์เป็นคนธรรมดาเดินดินแบบเขาแล้วละก็ เป็นได้แค่ผู้ชายหน้าตาสวย ตัวเขาจะฉุดไปทำเมียก็ยังได้เลยปัดโธ่เอ่ย!
ไทหยุดตบกองผักมากมายหันมากระชากแขนชายหนุ่มบางจนตัวท่านชายปลิวเข้าไปในอยู่อ้อมแขนแล้วโอบกอด ก่อนจะจับแล้วรั้งท้ายทอยคนตรงเข้ามาป้อนจูบที่ดูดดื่ม
หม่อมหลวงนิชคุณตกใจที่ไทกล้าทำแบบนี้กับตน แต่เพราะแอบมีใจด้วยจึงกอดตอบแล้วสนองจูบ
"อื้อ"
"อ๊าา"
ร่างสองร่างไร้อาภรณ์ปกปิด ตะวันยังหัวโด่หลังจากไปตบผักตบชวากันแล้วจนหนำใจ อารมณ์ที่สุมอยู่ในกายยังไม่หมดออกจากใจ กลับมาสุมในเรือนตำหนักต่อ เสียงร้องเสียงครางต่างพากันลั่นห้อง อารมณ์รักอยู่เหนือสิ่งอื่นใดในตอนนี้
"อ๊าาาา/อ๊าาาา"
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น