TK แต่ปางก่อน ตอนที่ 8
ความรักของไทเริ่มต้นขึ้น ท่านชายกำลังมีความสุข
แต่เขากำลังแปลกใจเรื่องหนึ่ง บ่าวชานหรือไอ้ชานเพื่อนสนิทของเขาในปัจจุบันนั้น
ในอดีต...หม่อมหญิงสร้อยดาวเป็นโรคปรสิต เธอติดมาจากไอ้ชาน ไอ้ชานรับใช้ท่านชายนิด ใช่ว่าโรคปรสิตจะติดกันง่ายๆ ทำไมท่านชายถึงไม่เป็นอะไรเลย นอกเสียจากว่า...ไอ้ชานไม่ได้มีอะไรกับท่านชายเพียงคนเดียว
"คิดอะไรอยู่รึ" หม่อมหลวงนิชคุณถาม
แทคยอนมาวังหรเวชอีกครั้งหาข้อมูลเพิ่มจากท่านชายนิดมัวแต่คิดเรื่องที่สงสัย
"หม่อม" เขามองท่านชายนิด
"ผมมีเรื่องสงสัยเกี่ยวกับ...ชาน คนสนิทของหม่อม"
"มีอะไรสงสัยก็ว่ามาเถิด"
"หม่อมหญิงสร้อยดาวเป็นโรคปรสิต ติดมาจากชาน แล้วไอ้ชานชาติที่แล้วถวายตัวรับใช้หม่อมแต่หม่อมกลับไม่เป็นอะไรเลยมันแปลก ผมเลยสงสัย...ว่าไอ้ชาน ไม่ได้มีหม่อมคนเดียว"
หม่อมหลวงนิชคุณขมวดคิ้วมุ่นเป็นปมกำลังคิดตามแทคยอนที่พูดอยู่
แต่ก่อนชานถวายตัวรับใช้เขาก็จริง
"พักหลังๆ พอรู้ว่าฉันรักไทก็ไม่ได้เรียกอีกเลย ถ้าเรียกก็เรียกให้ไปรับใช้เฉยๆ"
ทีนี้เป็นแทคยอนบ้างที่ขมวดคิ้วแปลกใจแล้วระบายยิ้มคลายสงสัยไปเรื่องหนึ่ง แล้วจะเห็นว่าบนแก้มท่านชายมีอาการแดงนิดนึงเมื่อเมื่อครู่ท่านชายสารภาพรักไทออกมาให้ตนรู้
"ฉันเรียกชานให้เข้ามาหาฉันอ่านหนังสือให้ฉันฟัง บ้างก็ให้มานวดเวลาที่ฉันปวดเนื้อปวดตัวคลายขบเมื่อยเท่านั้นเอง"
"หึ" ความจริงปรากฏ ท่านชายไม่ได้มีอะไรกับชานมากนัก งั้นเขาก็โล่งอกไปที
"แสดงว่าที่ผ่านมาหม่อมกับชานไม่ได้มีอะไรกันอีกใช่มั้ยหม่อม" แทคยอนเข้าไปหยุดตรงหน้าคนตัวบางก้มมองคนตัวเตี้ย ทำให้คนแหงนหน้ามองตัวเองมีอาการแก้มแดงขึ้นมาอีกนิดอึกอักขวยเขินถึงกับพูดไม่ออก
อยากจะยกนิ้วขึ้นสัมผัสแก้มแดงนั้นจังเลย น่าเสียดายที่ไม่ใช่คน ไม่งั้นอยากจะหอมแก้มแล้วทำอะไรมากกว่านั้น
ความรู้สึกวันวานหวนกลับมาให้คิดถึง
ความรู้สึกข้างในของตัวเองมันเหมือนว่าเขายังคงเป็นไทชาติที่แล้ว
ความรู้สึก...คำว่ารัก มันยังคงอยู่ระหว่างพวกเขาสองคน
กับ...ความผูกพัน มันไม่ได้หายไปไหน
ความผูกพันของไทกับท่านชายนิด
สองสายตาประกบคู่กันมองลึกเข้าไป อยากโอบกอดแต่ไม่สามารถทำได้ อยากแสดงอาการรักให้คนตัวใหญ่รู้ว่ารักเพียงไหน กลั้นลมหายใจแล้วได้ผลอะไรมั้ย
คราวนี้เขารู้แล้วว่าจากอดีตชาติและปัจจุบันไอ้ชานมันเจ้าชู้มาตั้งแต่กำเนิด แต่เป็นการเจ้าชู้เงียบซะด้วย เงียบดอดมีชู้ทั่วบ้านทั่วเมืองทำให้คนในวังเป็นทุกข์ จนถึงมีเรื่องสาปแช่งกัน คิดแบบนี้มันอยากทำให้เพื่อนรักอย่างอค แทคยอนอยากเขกมะเหงกไอ้เพื่อนตัวดีชะมัด ถ้าเขาเปิดกล้องละครเขาจะให้มันขอขมาโทษวิญญาณท่านชายนิดให้ได้
"ไท มานี่เร็ว"
"จะดีหรือขอรับ"
"ดีสิ มาถ่ายรูปด้วยกัน" หม่อมหลวงนิชคุณชี้ตำแหน่งให้ไทมานั่งข้างตนเพื่อถ่ายรูปด้วยกัน
ไทเก้ๆกังๆเข้าไปนั่งคุกเข่าข้างเก้าอี้ชายหนุ่มคนที่รักแล้วมองไปที่กล้องกำลังจะถ่าย
แชะ!
.
เหมือนรูปถ่ายนี้สินะ แทคยอนยกรูปถ่ายคู่นั้นขึ้นมาดูแล้วยิ้ม จะตัดสินใจนำมันมากอดนอนเผื่อว่าคืนนี้จะสานฝันอะไรต่อ
แต้ง!
งานบุญกฐินประจำที่วัด ไทอาสาขึ้นชกเพื่อรวบรวมเงินทำบุญ หม่อมนิชคุณนั่งดูลุ้นให้ไทได้ต่อยชนะ ส่วนไทก็หึกเหิมมีคนมาให้กำลังใจน๊อคล้มคู่ต่อสู้ไปได้
"เย้!!" ท่านชายนิดถึงกับยกตัวโก่งขึ้นยืนดีใจจนเผลอลืมตัวตัวเป็นใครแทนชายหนุ่มใหญ่บนเวทีมวย
.
"ไทเก่งมาก ล้มคู่ต่อสู้ได้ดีเยี่ยม" ไทดีใจ ท่านชายดูมีความสุขขึ้นทำให้เขายิ้มได้ เห็นรอยยิ้มสรวลบนพระพักตร์บนใบหน้าหวานก็อยากจับตัวน้อยแอ้งแม้งเข้ามาสวมกอดแล้วจูบ แต่ที่นี้มันคือวัดสมควรมีกิริยามารยาท
ไทนั่งแก้ผ้าพันในมือออกจนเสร็จก็แต่งตัวให้สุภาพเป็นเสื้อขาวคอกลมชวนท่านชายเดินให้ทั่วงานวัด ชวนเล่นปาของชิงรางวัลหม่อมก็ทำได้ พากันยิงกระป๋องไทก็ยิงได้ดีเยี่ยม
"สนุกไหมขอรับ"
"สนุกสิ" หม่อมหลวงนิชคุณตอบ
"นั่นไง มันอยู่นั่นจับมัน"
ใครคนหนึ่งในกลุ่มในงานวัดด้านหลังของสองคนยืนอยู่ชายฉกรรจ์ห้าคน สองคนเดินเข้ามาจับกุมไทหิ้วแขนคนละข้าง
"ไอ้ไท มึงทำอีเอื้องลูกกูท้อง ต้องรับผิดชอบ"
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น