One short fic: จะรัก*คุณแล้วน่ะ 😚
"ชุดฟินาเล่ ฟินาเล่" ร่างสูงใหญ่ของคนหน้าคมเข้มก้าวเข้ามาในห้องออกตัดแบบเสื้อสำหรับมีไว้แฟชั่นโชว์ต่างๆ
"ฉันว่ามันขาดอะไรไปอย่างว่ะไอ้แทค" จุนเคเอ่ยกับเพื่อนรักซึ่งตนเองเป็นเจ้าของบริษัท
อค แทคยอน เป็นเจ้าของอสังหาริมทรัพย์มากมาย ได้เกียรติจากเพื่อนให้มาเป็นนายแบบ ชายหนุ่มใหญ่ผู้พร้อมเพรียงไปด้วยทุกอย่าง ไม่ว่าจะฐานันดรศักดิ์ คุณวุฒิ วุฒิคุณและสมบัติพัสถานมากมาย
สาวๆที่ไหนบ้างจะไม่รีบตะครุบตัวเอาไว้ หรือ..แม้ขนาดไม่ต้องกระดิกนิ้วพวกเธอก็รีบแก้ผ้านอนรอบนเตียงแล้ว หากผู้ชายไม่หล่อแล้วไม่รวย มันน่าเมินได้ง่ายๆ จะตาย
คนมีเงินซะอย่างสามารถทำอะไรก็ได้ ศัลยกรรมนั่นไง แปปเดียวเดี๋ยวเดียวก็หล่อแล้ว
แทคยอนมาหยุดกลางห้องแล้วเท้าสะเอวหันรีหันขว้างทั่วไปมาเหมือนคนอารมณ์เสียมาแต่ชาติปางก่อน
ชุดฟินาเล่สีเขียวหน้ากาก ร้องเท้าและถุงมือในสีเดียวกันมาหยุดตรงหน้าทันที ทำให้อค แทคยอนต้องขมวดคิ้วมุ่นจนเป็นปม
"มันชุดอะไร 'ไมเขียวปื๊ดขนาดนี้ว่ะ แก้ใหม่ให้ฉันเดี๋ยวนี้เลยน่ะ"
"ไม่ได้แล้วน่ะเว้ย จะเดินแบบไม่กี่วันแล้วน่ะ" จุนเคค้านขึ้น
"ใครเป็นคนออกแบบชุดนี้!"
"ชุดมันดีแล้วน่ะ"
"มึงดูนี่ #÷=+%" และตามมาอีกมากมายจิปาถะ
... โอยยย จะไปรอดมั้ยเนี่ย น่าเบื่อจริงจริ๊งโว้ยยย!!! นายแบบอะไรว่ะ.. โคตรเรื่องมากชะมัด แก้ตรงนั้นแก้ตรงนี่ อันนี้เกินไป ...
... อยาก! อยากฆ่าไอ้ผู้ชายคนนี้มากกก!!!....
... อย่าเรื่องมากได้มั้ยว้อยยยย!!! ...
"นายใช่มั้ยออกแบบชุดนี้ห่ะ!" หา!.. เอาแล้วไงกู ความฉิบหายมาเยือนวิบัติ
... ผมนิชคุณเองครับ เอือก! ยืนขึ้นเงียบๆหงิมๆ ตัวลีบทันทีเล้ยยย มาลงอะไรที่กรูล่าาา...ไปนู้น เพื่อนนายนู้น ไป ชิ้ว ชิ้วๆ ...
"ครับ" อ้าว ยอมรับซะงั้นกู
ผมปรับแว่นเพื่อเพิ่มทัศนะความเห็นในการ... จ้องมองไอ้หล่อคมสูงนี่ ซึ่งไอ้ตานี่มันก็ไม่ได้สูงไม่เท่าไหร่ใกล้เคียงผมนี่เอง ผมสูง 180น่ะ
"แก้ใหม่ให้ฉัน! ด่วนเลยน่ะ"
"หา หมด.. หมดนี่เลยหรือครับ" ผมชี้ไปทั้งชุด
"ก็ใช่น่ะสิ!"
"เอ่อ" กระเดือกลูกกลมๆ ไม่ลงคอเลย แม่เจ้า จะเดินแบบไม่กี่วันแล้วนะคุณ
"ไอ้แทค พอแล้ว! อย่ามาอารมณ์เสียแถวนี้เพราะผู้หญิงคนเดียวสิว่ะ อารมณ์เสียที่เค้าไม่นอนด้วยหรือขัดใจมึงกันแน่"
... หา! อารมณ์เสียเพราะเรื่องนี่ มีด้วยรึว่ะผู้หญิงไม่นอนด้วย โอ้วมายก้อด หน้าตาหล่อๆ อย่างนี่เนี่ยน่ะผู้หญิงเมิน ...
แทคยอนถอนหายใจหนักยาวเยียดที่สุด จุนเคจับไต๋เค้าได้ หญิงสาวที่ว่าดันเป็นแฟนสาว หนักใจที่ว่าผู้หญิงขอเลิกด้วยนี่สิ...
"นายปล่อยเธอไปเถอะ จะรั้งไว้ทำไมว่ะ ถ้าคนมันไม่ได้รักแล้วจะยื้อไว้ทำไม"
แทคยอนกัดฟันกรามแน่นพยายามข่มอารมณ์เดือดที่สุด ก้มหน้าต่อหน้าหนุ่มขาวโปร่ง
"เอ่อ คุณ.. แทค.."
"ไม่ต้องพูด" ชายหนุ่มใหญ่ยกฝ่ามือขึ้นไม่ให้อีกคนพูดเพราะกำลังควบคุบสติอยู่ แล้วเดินออกจากห้องไป
ทุกคนอยู่ในความเงียบสงบงันนิ่งกันทั้งห้อง จะเป็นจุนเคทำลายความเงียบนั้นเอง
"ไม่มีอะไรแล้ว ทำงานต่อเถอะ ไม่ต้องแก้แล้วน่ะคุณ อย่างนี้ดีที่สุดแล้ว"
นิชคุณหันหน้าจากประตูที่ชายหนุ่มใหญ่เดินออกไปหันกลับมาแล้วพยักหน้าให้บอสช้าๆ
"ไอ้นี่ก็บ้า ผู้หญิงเค้าไม่รักแล้วก็จะยื้อเอาไว้เพื่อ..." จุนเคบ่นไปเรื่อยๆ เบาๆคนเดียว
ชุดแฟชั่นโชว์ถูกตัดออกแบบและลองกันเรียบร้อยแล้วไม่มีปัญหาอะไร พร้อมลุยงานได้เลย
เมื่อมาถึงวันงานจริงๆ เข้า นายแบบของเราดันมาสายและอีกคนเกิดแอ็คซิเด็นท์ขึ้นกลางทาง ทำให้วุ่นวายกันไปทั่ว
"จะมาเกิดเรื่องขึ้นอะไรตอนนี้ว่ะ" จุนเคหนักใจ กังวลงานของตนเองที่จะเริ่มในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า ผมของแทคยอนก็ยังไม่ได้เซ็ท
"หาใครมาแทนก่อนได้มั้ยครับ" สต๊าฟชายคนหนึ่งเข้ามาพูดถึงในห้อง
"หาใครมาแทนยังงั้นเหรอ" จุนเคได้คิดหันมองใครสักคนที่จะช่วยเค้าได้ในเวลานี้
โจควอนเหรอ... อ้อนแอ้นเกิน
มินแจก็ไม่...
สายตาตกเรียบมองดูแต่ละคนจะมาเดินแบบให้ จนเมื่อนิชคุณขอตัวเข้าห้องน้ำแล้วเดินกลับมาในสภาพเสื้อเปียกพร้อมกับแว่นตาในมือที่ถือ เพิ่งจะเอะใจหน้าสวยๆ นิชคุณเข้าให้ก็วันนี้ ซึ่งไม่เคยเห็นความงามที่คนร่างโปร่งซ่อนเอาไว้ บวกกับรูปร่างสรีลักษณ์สูงโปร่งแล้ว ผิวขาวดูมีออร่าขึ้นมาทันที
"ก๊อกน้ำอะไรว่ะ น้ำพุ่งเป็นบ้าเป็นหลัง" นิชคุณเดินบ่นกระปอดประแปดเข้ามา
"นิชคุณ!" จุนเคเอ่ยเสียงดัง นิชคุณถึงกับหยุดเดินเงยหน้ามองบอสตนเองทันที
"เธอ... ต้องเดินแบบให้ฉัน" ประโยคหลังจุนเคย้ำหนักๆ ชี้ให้คนร่างโปร่ง นิชคุณทำตาปริบๆ ด้วยความงง
โจควอนและคนอื่นๆ ไม่คิดให้เสียเวลา นิชคุณเหมาะสมที่สุดแล้วใน ณ ตอนนี้ ก้าวเข้าไปคว้าตัวนิชคุณมาจับทำผมทำหน้าทันที
"เฮ้ยๆๆ อะไรเนี่ย บอส... จะทำอะไรครับ"
"เธอต้องช่วยฉันแล้วน่ะ นายแบบของเราเกิดแอ็คซิเด้นท์ขึ้นมาทันควัน ฉันไม่เห็นใครเพอร์เฟกเท่านายแล้ว"
"หา!! จะให้ผมเดินแบบเนี่ยน่ะบอส" นิชคุณตกใจ จู่ๆ บอสมาจับพัดจับพรูเค้าเดินแบบ สายตาตัวเองก็...
"แต่ผมสายตาสั้นน่ะบอส ผมมองไม่เห็นแคทวอล์ค"
เอาแล้วไงจุนเค เวลาก็ไม่มาก ลูกน้องดันเสือกมาพิการทางสายตา จนใจแล้วจริงๆ
"นิชคุณหน้าหวานน่ะ ผมบลอนด์...เหมาะเลยไม่ต้องย้อมสีผม แค่ปัดขวางใส่เยวฉีดสเปรย์ก็เรียบร้อย" โจควอนเพื่อนร่วมงานทำผมเอ่ย.. ที่รูปร่างดูจะอ้อนแอ้นกระตุ้งกระติ้งเหมือนผู้หญิง และมินแจอีกคนที่ดูเรื่องแต่งหน้าให้นิชคุณ
แทคยอนพรวดพราดกระโจมเปิดประตูเข้ามาพร้อมช่างแต่งหน้าและแต่งผม หอบแด่กแทบเป็นแทบตาย ยืนขวางแล้วค้ำประตู
ทุกคนหันหน้าไปมองพร้อมกันแม้แต่นิชคุณก็ด้วย วินาทีนั้นทำให้แทคยอนได้เห็นหน้าหวานๆ นางแบบหน้าใหม่อีกคนที่จะเดินแบบซึ่งไม่รู้เป็นใคร ตาชะงักค้างเติ่งด้วยความสวยคนตรงหน้าพอดิบพอดี
... วี้ดวิ้ว! น่ารักอ่ะ! ใครว่ะ! ...
ความรักครั้งก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น ก่อเกิดความรักครั้งใหม่เข้ามาในพริบตาแทนที หัวใจเต้นรัวตุบตับๆ
"มาพอดีเลย ดีมาก...ทำหน้าทำผมมาแต่ในรถ มึงไปแต่งตัวเลย อีกครึ่งชั่วโมงจะเดินแบบแล้ว"
... หา...อีกครึ่งชั่วโมงจะเดินแบบ ...
นิชคุณใจเต้นตุ่มๆ ต่อมๆ เป็นบ้าเป็นหลัง ในชีวิตนี้ไม่เคยเดินแบบส้ากกกกกะที มีแต่จะออกแบบตัดเสื้อ ได้แต่ดูเค้าเดินแบบผ่านๆเท่านั้น คนดูข้างนอกคงจะเพียบน่าดู แล้วอย่างนี้ตนเองจะก้าวขาออกได้เยี่ยงรายยย แล้วไหนจะสายตาอีกเล่าที่มองไม่เห็น แค่คิด... เหงื่อก็เริ่มซึมหน้าผากแล้ว
"ขอใส่แว่นเดินแบบได้มั้ย" ถามโจควอนและมินแจ
"เดินแบบน่ะคุณ ต้องหน้าตาดีๆ" โจควอนยังคงเซ็ทผมให้นิชคุณที่หน้ากระจก
แทคยอนเข้ามาข้างในก็รวบคอเพื่อนมาคุยเบาๆ
"ใครว่ะไอ้'เค น่ารักว่ะ" ปากหยักพูด ตาเรียวก็จ้องคนสวยเป็นมัน
น้านไง เลิกกับแฟนไม่ทันไร ต่อมเจ้าชู้กำเริบแล้ว ริจะเอาคนใหม่ มันน่าแกล้งเสียให้เข็ดจริงๆ
ว่าไปแล้วก็ดีเหมือนกัน จุนเคนึกสนุกเล่นขึ้นมา แอบกรอกตามองแทคยอนและนิชคุณสองคนคู่นี้
"นายแบบคนใหม่ของฉันเอง พอดีอีกคนแอคซิเด้นท์กลางทางเข้าเหมือนกับแก ฉันเลยเรียกน้องมันมาเดินแบบให้" จุนเคกอดอก
"ห่ะ นายแบบ.. ผู้ชายหรือว่ะ ทำไมหน้าสวยยังกะผู้หญิง" แทคยอนตกใจได้ยินไม่ผิด
มาถึงช่วงเดินแบบนิชคุณยืนอยู่ข้างหลังฉากเพื่อจะเตรียมตัว มือชื้นเปียกแล้วเปียกอีกเสียดสีทั้งสองข้าง สายตาก็พร่ามัวพยายามเพ่งมองข้างหน้า
ชุดสีชมพูเข้ากับร่างโปร่งได้ดีเยี่ยม ปากอวบอิ่มสีสดเม้มเข้าหากันแล้วพ่นลมปากเข้าออกด้วยความตื่นเต้น
แทคยอนยืนไม่ใกล้ไม่ไกลลอบมอง หน้าสวยขนาดเรียกให้ความสนใจไม่ใช่น้อย หัวใจก็เต้นแรงรัว
... น่ารักอ่าาา... ใส่ชุดสีชมพู ยิ่งสวยชะมัด ผู้ชายก็ผู้ชายเถอะว่ะ แต่ก็คุ้นจังเหมือนเคยรู้จักมาก่อน ขอเข้าไปคุยก่อนน่ะ..
แทคยอนทำฟอร์มหนุ่มสมาร์ทแมนเข้าไปปลอบขวัญให้
"เดินแบบครั้งแรก ตื่นเต้นเป็นธรรมดาครับ"
นิชคุณสะดุ้งนิดน้อยเพราะต้องทำสติให้มั่นคงอยู่กับเนื้อกับตัวเรียกขวัญตัวเองกลับมา เมื่อใครเข้ามายืนข้างกันต้องหันหน้าเพ่งสายตามอง ทำให้ชายหนุ่มใหญ่แปลกใจนิดหน่อย แต่เพราะความสวยคนข้างกันเลยไม่ถือสาอะไร
"เอาอย่างนี้สิครับ สูดหายใจเข้าออกลึกๆ" แทคยอนให้คำแนะนำปรึกษา
... คุณแทคยอน โอยยย... นายหน้าเครียดนั่นเอง หายเครียดแล้วเหรอ ...
... ตื่นเต้นๆๆอ่ะ ทำไงดี จะเดินแบบแล้วน่ะ กะอีแค่ชุดเดียว ...
"พู่วว~ " นิชคุณหายใจเข้าออกตามที่แทคยอนบอก ชายหนุ่มใหญ่ก็ช่วยหายใจแทน
"เตรียมพร้อมน่ะครับ" สต๊าฟชายเข้ามาบอก
"หา!" นิชคุณอุทานแล้วตาโต จะเดินแบบแล้ว
... อ่า! คุณเบิกตาโตแล้วสวยชะมัด ชอบอ่ะ... อะหึ้ย คึคึคึคึคึ ...
แทคยอนหัวใจพองโต สวยได้สวยดี
... ผมว่าผมตกหลุมรักคุณแล้วล่ะ ...
"อีก 60วิ น้องครับ" สต๊าฟชายบอก ยิ่งทำนิชคุณหายใจลมเข้าออกอย่างถี่
"คุณยิ้มสวย ยิ้มเข้าไว้น่ะครับ"
... ยิ้มเหรอ ...
ได้เวลานิชคุณเดินแบบ ท่ามกลางผู้คนนับร้อยมาดู ร่างโปร่งออกมาจากหลังฉาก แม้ใจจะเต้นแรงรัวอกสั่นขวัญเขว่ก้าวขาไม่ออก แสงแฟลชสาดส่องเข้ามาและพร้อมแสงสีไฟจากชั้นบนแคทวอล์ค สายตายิ่งพร่ามัวเข้าไปอีกจนมือต้องป้องแสงให้ดวงตา
... ใจเย็นๆ ไอ้คุณ ใจเย็นๆ ยิ้มเข้าไว้.. ยิ้มเข้าไว้ ...
นิชคุณควบคุมสติอารมณ์ สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วค่อยๆ ก้าวขาออก สายตาพยายามจับจ้องที่แคทวอล์คอย่างเดียว และส่งยิ้มให้พวกคนดู เล่นเอาสาวๆ และหนุ่มๆ ใจละลายไปกับรอยยิ้มนางฟ้านั่น เป็นสัญญาณที่ดีให้กับหนุ่มร่างโปร่ง
เมื่อเดินมาหยุดตรงด้านหน้าเวทีจึงเป็นแทคยอนเดินออกมาบ้าง รายนั้นไม่ต้องอะไรมากมาย บวกกับเป็นคนมีอาชีพอย่างเค้า แค่รอยยิ้มและซิกซ์แพคเรียกน้ำลายสาวๆ กระเดือกลงได้ยากอยู่แล้ว กระชากใจสาวๆ ไปอีกนาน
นิชคุณและแทคยอนกลายเป็นจุดเด่นในงานพริบตา อีกคนหล่อส่วนอีกคนก็สวย แสงแฟลชแสงสีสาดเข้ามาอย่างกระหน่ำ
ใจของนิชคุณหลุดไปอยู่ตาตุ่มหลายรอบ ซึ่งแทคยอนสังเกตุเห็นได้จากหางตา ตื่นเต้นเสียท่าจนคิ้วเป็นปมจะระเบิดอยู่รอมร่อ เค้าเห็นว่าน่าจะช่วยอะไรสักหน่อย
... ขอน่ะคนสวย แทคทนไม่ไหว ก็คุณมันสวยเกิ๊น ...
แทคยอนเขยิบเข้าไปใกล้ๆ คนร่างบาง ก่อนนิชคุณจะได้ตั้งตัวทันก็สายไปเสียแล้ว เมื่อคนตัวใหญ่ยื่นปากเข้ามาจุ๊บแก้ม
เล่นเอาคนทั้งฮอลล์ฮือฮากันสนั่นหวั่นไหว นิชคุณยืนอึ้งตากลมโตชะงักค้างไปหลายวิ คิ้วที่ขมวดเข้าหากันหายปมเป็นปลิดทิ้ง ได้หน้าแดงปลั่งติดมาต่อหน้าประชาชนทั้งหลาย
"ขอโทษแทนแฟนด้วยน่ะครับ เผอิญว่าเดินแบบครั้งแรกเลยตื่นเต้นไปหน่อย"
นั่นก็เป็นกรณีอีกข่าวที่นักข่าวจงใจกันรัวกล้องถ่ายรูปเข้ามาอีก
แทคยอนพานิชคุณจูงมือเดินกลับไปหลังแคทวอล์ค ปากยิ้มมือก็โบก
คนที่ดูวุ่นใจที่สุดคือเจ้าของงานคิม จุนเค เมื่อเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดที่แทคยอนได้กระทำลงไป
'ไอ้แทค มึงตายยย...
นิชคุณโชคดี แทคยอนช่วยจูงกลับมาหลังฉาก แต่ภาพเหตุการณ์สดๆ ร้อนๆ เมื่อครู่ยังแตกตื่นไม่หาย อายก็อาย...
"ไอ้แทค! มึงมานี่เลย" จุนเครวบคอเพื่อนรักไปอีกด้านมุมหนึ่งลับตาคน
"เดี๋ยวมานะจ๊ะคนสวย" แทคยอนส่งยิ้มและวิ้งค์ให้คนหน้าสวย
โจควอนและมินแจรีบเข้ามาช่วยนิชคุณทันที
"อ๊ายยย!!! คุณ! คุณแทคยอนหอมแก้มนาย โคตรอิจฉาเลยอ่าา"
"แหวะ อี๋.." นิชคุณถูข้างแก้มที่โดนจุ๊บเข้ามา
"นี่ขนาดคุณแทคยอนไม่รู้น่ะว่าแกเป็นนิชคุณ รู้แล้วจะเป็นยังไง"
... เฮือก! นั่นสิ ...
"อย่าให้เค้ารู้น่ะ ไปล่ะ.. ไปเปลี่ยนชุดก่อนดีกว่า แว่น... แว่นตา" นิชคุณถามหาแว่นกับโจควอน ได้แว่นมาแล้วก็รีบหลบหายตัวไป
"มึงทำอะไรลงไปไอ้แทครู้ตัวหรือเปล่า"
"น้องเค้ามันเขินอกสั่นด้านหน้าเวที กูเลยแก้สถานการณ์ให้ไง" แทคยอนคุยแล้วก็ปรายตามองหาคนหน้าสวย เมื่อไม่อยู่ตรงมุมให้เห็นหน้าแล้ว
"ด้วยการจุ๊บแก้มเค้าเนี่ยน่ะ พัง! พังหมดงานกู!" จุนเคโวยวาย "พรุ่งนี้ต้องเป็นข่าวดังแน่"
นิชคุณเปลี่ยนชุดกลับมาอยู่ในลุคตามเดิมที่เคยเป็น มีแว่นคอยบังหน้า ทรงผมล้างน้ำแล้วขยี้ให้กลับมาอยู่ทรงเก่า ชุดแฟชั่นโชว์สีชมพูนั่นก็พับใส่ถุงปิดปากถุงให้แนบสนิทแล้วไปเก็บในหีบสต๊อกเก็บของ
แทคยอนหลังคุยกับจุนเคเสร็จก็ตามหาว่าที่จะมาเป็นแฟนคนใหม่ของตน เมื่อไม่พบจึงถามหากับคนร่วมงานและสต๊าฟ
"นี่นายเห็นนายแบบคนที่ใส่ชุดสีชมพูเดินบนเวทีผ่านมาแถวนี่บ้างมั้ย" นิชคุณหอบถุงดำออกมาจากห้องน้ำ เจอหน้าแทคยอนพอดี
แทคยอนมองนิชคุณเหมือนตัวประหลาดเปียกยังกับแมวน้ำตั้งแต่หัวยันล่างท้ายจรดปลายเท้า
"เอ่อ นะ.. นายแบบ..."
"นายแบบ คนที่หน้าหวานๆ บนแคทวอล์คนั่นไง"
"อ๋อ เอ่อ.. ไป ไป ไปไหนไม่รู้แล้วครับ" นิชคุณบอกงงๆ ให้แทคยอนตามไปไม่ถูก
"เอ้า ตกลงรู้หรือไม่รู้ว่าเค้าไปไหน นั่นน่ะ..ว่าที่แฟนฉันในอนาคตเลยน่ะ"
... หา ว่าที่แฟนในอนาคต บรื๊อออ.. ไม่เอาอ่ะ ขอบายล่ะ สยองแก้ม ...
นิชคุณกระดึ้บถอยหลังออกไปห่างๆ จากคนตัวใหญ่ นึกถึงตอนอยู่บนเวทีแล้วสยิ้วกิ้วไม่หาย
แทคยอนมองทีมงานซึ่งมองเค้าด้วยสายตาแปลกๆ น่าจิกตาให้หลุดเชียว
... คนสวยของเค้าหายไปไหนน้าาา มามะ มาให้แทคหอมซะดีๆ ...
แทคยอนออกตามหาโดยไม่สนใจจะเปลี่ยนชุดแบบ เมื่อไม่พบหน้านี่เศร้าสลดทันที
วันต่อมาข่าวนายแบบปริศนาในช่วงที่แทคยอนหอมแก้มได้แพร่สะบัดไปทั่วกรุงนครโซล กลายเป็นทอล์คออฟเดอะทาวน์คนทั้งเมืองพริบตา
นิชคุณเห็นข่าวบนหน้าหนังสือพิมพ์รวมทั้งจุนเคที่ได้เห็นข่าวนั้นด้วย เป็นประเด็นให้จุนเคขอร้องให้นิชคุณเป็นนายแบบ
"ไม่ ผมจะไม่เป็นเด็ดขาด"
"โธ่ คุณ.. พี่ขอร้องน่ะ น่ะ น่ะน่ะน้องรัก"
นิชคุณเจอมุกจุนเคต้อนแบบนี้ถึงกับพูดไม่ออกบอกไม่ถูก
"ไอ้'เค มึงบอกกูมาเดี๋ยวนี้ คนที่เดินบนแคทวอล์คกับกูเมื่อคืนใส่ชุดสีชมพูเป็นใคร"
ขณะที่คุยกันแทคยอนเข้ามาในห้องทำงาน ขัดจังหวะช่วงที่จุนเคเจรจากับนิชคุณไม่รู้เรื่องพอดี
"คนที่มึงเดินแบบด้วยเป็น... อื้ออ" จุนเคจะบอกแทคยอนคนที่อยู่ตามหน้าหนังสือพิมพ์เป็นนิชคุณ คนร่างโปร่งได้ยินเจ้านายจะบอกให้คนตัวใหญ่รู้ว่าเป็นตน เลยรีบเอามือเข้าปิดผระกบปากทันที
ขอบตาดำแทคยอนบอกว่าไม่ได้นอนหลับทั้งคืน นอนเหม่อเพ้อพกหาทั้งคืน ตามคนหน้าสวยไม่พบจึงคิดว่าจะมาคาดขั้นเอากับเพื่อนตาตกนี้แหละ เพราะจุนเคเป็นคนรับเข้ามาจึงน่าจะรู้ดีกว่า
สายตานิชคุณมองลอดผ่านจากแผ่นกระจกหนาแว่นสู่สายตาดำตกกึ่งห้าม แทคยอนแปลกใจการกระทำระหว่างเพื่อนและพนักงาน มีอะไรที่เค้าไม่รู้
"เอ่อ คนที่มึงตามหาอยู่.. กูให้น้องเค้าแค่มาช่วยแก้ไขสถานการณ์ชั่วคราวเท่านั้นเองน่ะ กูไม่รู้เค้าเป็นใคร ส่วนนายก็ไปทำงานสิ" จุนเคบอกแทคยอนก่อนจะหันมาเชิงไล่นิชคุณออกไป แต่เรื่องระหว่างพวกเค้ายังไม่จบแน่ๆ ตราบใดที่ยังตื๊อนิชคุณไม่สำเร็จ
นิชคุณผละตัวไปทำงานของตนเอง แทคยอนรู้สึกแปลกคนใส่แว่นอย่างไรไม่รู้ ผมบลอนด์ๆ ยุ่งเหยิงหาทรงไม่เจอนั้น รูปร่างทรวดทรงองค์เอวหรือเหมือนคนที่เค้ากำลังตามหาอยู่
... คนสวยของแทคอยู่ไหน แทคคิดถึ๊งคิดถึงใจจะขาดอยู่แล้วน้า ...
แทคยอนมองตามหลังแผ่นบางเดินออกจากห้องส่วนตัวของเพื่อนสุดรักไป
"คุ้นจังว่ะ" แทคยอนพูดเบาๆ จุนเคมองเพื่อนซึ่งเหลียวหลังดูนิชคุณออกไปอยู่นั้น ได้แผนอะไรขึ้นมา แทคยอนนี่แหละจะเป็นสะพานให้เค้าเพื่อตื๊อนิชคุณมาเดินแบบให้กับตน
"มึงอยากรู้จริงเหรอ คนที่มึงตามหาอยู่เป็นใคร"
แทคยอนหันหน้าขวับจ้องจุนเคทันที พยักหน้าดิกรัวพร้อมสายตาเรียวและปากหยักหุบไม่มิด
เที่ยงนั้น
"ไปทานข้าวกัน" นิชคุณในขณะคิดแบบใหม่ๆ กับเพื่อนร่วมงานโจควอน
จู่ๆ แทคยอนเข้าคว้าข้อมือขาวบางที่กำลังลากเส้นวาดรูปอยู่บนกระดาษ งวยงงที่ชายตัวโตมาจับมือเค้าลากไปเสียดื้อๆ ต่อหน้าสายตาสี่คู่ แทคยอนหน้าอมยิ้ม
"คนที่มึงว่าเค้าปาวๆ ตัดเสื้อให้มึงไม่ดีนั่นไง ฉันจับมาเปลี่ยนลุคใหม่ เดินแบบแทนคนอื่น หน้าหวานๆ ที่ปิดฉาบด้วยแว่นตาหนาๆ ฉันก็ไม่เคยเห็นหน้าที่แท้จริงนิชคุณหรอกน่ะ กูถึงได้เห็นซินเดอเรลล่าตัวเป็นๆ ก็เมื่อวานนี้แหละว่ะ"
"นิชคุณ" แทคยอนทวนชื่อเบาๆ
"อือ อย่าลืมที่ตกลงกันไว้น่ะเว้ย ตื๊อให้เป็นนายแบบให้ได้"
แทคยอนไม่อาจหุบยิ้มได้ ดีใจขนาดเมื่อได้รู้ความจริง อาหารตรงหน้าบนโต๊ะมากมายถูกคนหน้าสวยภายใต้เงากระจกกำลังกวาดล้างอยู่อย่างเอร็ดอร่อย
"กินสิคุณ จะจ้องผมทำไมเนี่ย" นิชคุณปรับแว่น แล้วเพิ่งจะรู้ตัวว่าถูกจ้องมองอยู่
"กินๆๆๆ"
นิชคุณแปลกใจที่คนตรงข้ามโต๊ะไม่แตะอาหารอะไรสักอย่าง เห็นจ้องตนไม่วางตา หรือว่า... จะรู้ความจริงอะไรเข้าแล้ว วางตะเกียบดังแกร๊ง
"คุณแทคยอน คุณรู้อะไรที่ผมไม่รู้หรือเปล่า" นิชคุณย่นคิ้วติดกัน
"เปล๊า" เสียงแทคยอนสูงแหลมปรี๊ด
"ทำไมเสียงสูง คุณรู้ใช่มั้ยว่าผมเป็นใคร" นิชคุณเริ่มขุ่นเคือง ทั้งที่ไม่มีอะไรต้องให้โกรธ ถ้าคนตรงหน้าจะรู้ว่าเป็นตนเองเดินแบบในคืนนั้น
"แหะๆๆๆ ก็.. อืม" คำตอบชัดเจน คนตัวโปร่งรีบลุกไปทันที หมดอารมณ์จะกินต่อ ปล่อยให้ชายหนุ่มใหญ่นั่งเอ๋อตรงนั้นกับอาหารคนเดียว
... ไอ้'บอส! ต้องไปบอกไอ้ตานี่แน่ๆ ...
"คูณณณณณ รอผมด้วยยยย"
1 อาทิตย์ต่อมา
แทคยอนเข้าออกบริษัทคิมดีไซน์เนอร์เป็นว่าเล่นบ่อยๆ แถมมีช่อดอกกุหลาบติดมือมาด้วยเช่นกัน เล่นเอาคนถูกตื๊อวิ่งหนีตับแล่บเป็นว่าเล่น วิ่งเข้ามาหลบในห้องบอสแล้วยังไม่วายถูกตื๊อเพื่อให้เป็นนายแบบให้ได้
... ใครก็ได้ ช่วยผมที!!! ...
โจควอนและมินแจสงสารแล้วเห็นใจนิชคุณ แต่เมื่อรู้ๆ กันแล้ว ก็น่าเบื่อที่จะมาเห็นแทคยอนและนิชคุณวิ่งเล่นกันในที่ทำงาน นั่งสาวเล็บเล่นเกมหมากรุกกันทั้งคู่
นิชคุณมองบอสของตนเอง นั่งมือหิ้วท้ายทอยที่เก้าอี้หมุนด้วยสบายใจเฉิบ
"ยอมเถอะคุณ"
"นิชคุณจ้าาา!!! เปิดประตูให้แทคหน่อยเต้อะะะ!!!...ตัวเอง!"
... โอ๊ยยย ทั้งหัวหน้าแล้วก็ไอ้หน้าหล่อนี่อีก ...
แทคยอนทั้งร้องทั้งทุบประตูเพื่อให้คนร่างโปร่งยอมเปิดประตูให้ นิชคุณสายหน้าดิกยังคงปฏิเสธตามเดิม จุนเคยักไหล่ในเมื่อคนตัวโปร่งไม่ใจอ่อนให้ แต่เค้าก็จะไม่ละความพยายามอันขาด เจอของดีใกล้ตัวแท้ๆ ต้องรีบคว้าเอาไว้สิจริงมั้ย
4 ปีผ่านไปดั่งสายฟ้าแล่บ
"ไอ้คุณแทคยอนนนน!!! ปล่อยฉ้านนนน!!!"
"โธ่คุณอ่าา... คบกันมา 4ปีแล้วน้า ใจอ่อนบ้างเต๊อะ... สงสารแทคบ้างเถอะน่ะคนดี แทคยอมคุณมาทุกเรื่องแล้ว " แทคยอนกอดนิชคุณแนบแน่นในอก
4 ปีที่วิ่งไล่ตามตื๊อกันมา ชายหนุ่มใหญ่ยังไม่เห็นนิชคุณใจอ่อนสักที
แต่ใครจะรู้ล่ะว่า ในใจนิชคุณมันอ่อนยวบให้ไปตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้
จากนักออกแบบดีไซน์เนอร์ธรรมดา แปรผันเปลี่ยนมาเป็นนายแบบหน้าหวานดังระดับทั่วโลก
นิชคุณแอบลอบยิ้มดีใจ ก็ไม่รู้อ่ะน่ะ... หลงรักแทคยอนตั้งแต่เมื่อไหร่
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น