เรือนรักพยาบาท ตอนที่ 7

มีอดีตก็ต้องมีปัจจุบัน




"เฮือก นิชคุณ!/เฮือก ท่านชายทัด"



เวลาเดียวกันกับคนละที่



มันเป็นรอบที่เท่าไหร่กัน  ต้องฝันแต่เรื่องเดิมๆ  คุณชายทัดไทกับทาสรักนิชคุณ  ตั้งแต่เล็กจนโตจำความได้ว่าเริ่มฝันเรื่องพวกนี้เด็กมัธยมต้น


ไอ้คุณเอ้ย  ฝันบ้าฝันบออีกแล้วนะมึง  เวลานี้อีกแล้วสิน่ะ ตี 2


นิคคุณลุกไปหาน้ำดื่ม  ดื่มน้ำเย็นๆ จะได้ไม่ฟุ้งซ่านคิดเรื่องอุบาทว์นั้นอีก


กลับมาที่โต๊ะตัวเตี้ย  จับกล้องถ่ายรูปขึ้นมาตรวจดู  มันมีภาพโลเคชั่นหลายภาพซึ่งยังไม่ถูกใจเขาสักที  เขาอยากได้สถานที่ถ่ายทำละครแล้วต้องเสนอพี่ป๊อกภายใน 3วันนี้


พี่ป๊อกคือผู้จัดการและกำกับละคร ส่วนเขานั้นมีหน้าที่เป็นตากล้องแล้วจัดหาสถานที่ถ่ายทำ


พี่ป๊อกชอบความเป็นศิลปะในตัวเขา และเชื่อฝีมือเขามาโดยตลอด ทำงานอยู่ในกองถ่ายก็หลายปี แล้วก็จะทำให้ทุกคนภูมิใจในตัวเขาอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆ


นอกเหนือจากนิคคุณเป็นที่รักของทุกคนแล้ว  ด้วยหน้าตาที่แสนจะหล่อสวยรูปร่างสูงโปร่งขายาวนั้นแล้ว  ชื่อของเขานั้นยังฟังดูโอปป้าเกาหลีมั่กมาก จนพี่แป๊กอยากให้เขาสมัครเป็นดารามากกว่าจะมาเป็นตากล้องเสียอีก  ก็มันน่าเสียดาย...อ่ะ


แล้วอีกอย่างคือ  คนมันได้แม่มาอ่ะ...แม่เขาสวย  แม่เขาเป็นคนไทย พ่อคนเกาหลี  หน้าตาของเขา  ก็เลยออกมาเป็นแบบนี้อ่ะ  ถ้าใครว่าเขาสวยน่ะ  บระเจ้า...นางจะแยกเขี้ยวใส่ทันที



ตอนเช้า


"ตกลงมึงหาสถานที่ได้ยังว่ะไอ้คุนนี่"


"ยังเลย  กูยังกลุ้มอยู่เนี่ย  แล้วเลิกเรียกกูไอ้คุนนี่ได้แล้ว  มันเหมือนคุณหนูว่ะ  เลี่ยน"  นิคคุณตอบ


ชานชนะ (ฮวาง  ชานซอง) คือชานชาติที่แล้วกลับชาติมาเกิด  ชาตินี้สองคนจึงเกิดมาเป็นเพื่อนกันอีกครั้ง


"ทำไมว่ะ  พี่แป๊กนะเวลาอ้อนมึงอ่ะน่ะ...น้องคุนนี่จ้า"  ชานชนะจีบปากจีบคอลากเสียงยาวแกล้งแหย่เพื่อน


"เดี๋ยวๆ รอให้มึงลงจากรถกูก่อน  กูจะเตะมึงให้คว่ำเลย  ถ้ามึงเรียกกูตามพี่แป๊กแกน่ะ"  พี่แป๊กคือเมียของพี่ป๊อก แหม...สมกับเป็นคู่กันที่เหมาะสมที่สุด ลองเอาชื่อมาผสมพันธ์กันดูซี้...ก็ป๊อกแป๊กไง  ฮ่ะฮ่ะฮ่ะฮ่ะฮ่ะ  นิคคุณต่อว่าเพื่อนในขณะขับรถบนจราจรท้องถนนในซอยๆ หนึ่ง


"อ้าว  ก็ชื่อมึงโคตรโอปป้ามากเลย  นิคคุณ บัค หรเวชกุล"


"เออ...เรื่องของพ่อแม่กูตั้งให้โว้ย ทำไมว่ะ...แล้วดูมึงดิ  แดกจังเลย  เอาขนมมาแบ่งกูกินมั้งดิ"


เฮ้อ...ชื่อของผม  มันช่างเหมือนชื่อคนที่ผมฝันถึงอยู่บ่อยๆ  ไม่ใช่แค่นั้นน่ะ ผมจำอดีตชาติของตัวเองได้ด้วย  ไม่มีใครรู้เรื่องนี้เลยเพราะผมไม่เคยได้บอกใครให้รู้  เดี๋ยวเขาจะหาว่าผมบ้าแล้วส่งจิตแพทย์


แต่นั่นมันเป็นเวลาร้อยปีแล้วน่ะ  แล้วระหว่างนั้นผมไปอยู่ไหนอ่ะ  โอ้ว มาย ก๊อด   มัน ข้ามเวลามาได้ยังไง  ได้อย่างรายยยย  เวลา70กว่าปีที่ผ่านมามันหายไปไหนอ่ะ  ทำไมมันข้ามขั้นตอนเวลาอย่างนี้หล่ะ  บระเจ้า...ฮืม


นิคคุณคิดทบทวนความฝันต่อจากเมื่อคืน  แล้วหลังจากนั้นเกิดอะไรขี้นกับท่านชายทัดน่ะ  ท่านชายทัดคงอยู่คนเดียว  หรือว่าอยู่กับลูกของท่าน  ท่านชายไม่รู้ว่าตัวเองมีลูก  แล้วเมียของท่านอีกหล่ะ กลับมาอยู่ด้วยกันเหมือนเดิมหรือเปล่า


"ไอ้คุณ ไอ้คุณ ไอ้คุณ!"


"เฮ้ย  เฮ้ยๆๆ"


เอี๊ยดดดด


โป๊ก!


"อ๊อยยยยย!!!  มึงเบรกยังไงของมึงว่ะเนี่ย"  ชานชนะโวยลั่นในรถ  หัวของเขาทิ่มกับคอนโซลข้างหน้าเข้าอย่างจัง


"เฮ้ย  ขอโทษๆๆ"  นิคคุณเบรกรถกระทันหันเกินไป  เขามัวแต่รู้เรื่องในอดีตตนมากกว่าเกินไป


แล้วฉับพลันสายตากลมโตของตัวเองเลือนเห็นบ้านคล้ายทรงยุโรป  มันตั้งตระหง่านอยู่ในรั้วอัลลอยด์ด้านซ้ายมือของไอ้ชานชนะนั่งอยู  แม่ง...ไอ้ชานชนะ  ขนาดชื่อมึงก็ยังคล้ายคลึงกันเลย  นิคคุณสะกิดแขนเพื่อนให้หันไปดูตึกทรงโบราณยุโรป


"กูว่า...เจอแล้วว่ะ"  นิคคุณชี้นิ้ว


"อย่าบอกน่ะ  มึงสนใจหลังนี้"


"อืม"  แล้วจู่ๆ ภาพในอดีตผุดขึ้นมาในสมอง  มันเป็นบ้านทรงยุโรปเดียวกันกับที่เคยมีความสัมพันธ์กับใครบางคนที่นี่  จำได้ว่ามันคือวังธรรมรัตน์เดชา


นิคคุณปัดภาพในอดีตนั้นออกไป  แล้วมองป้ายชื่อลายลักษณ์อักษรแล้วตะลึงงัน  มันยังคงเป็นวังธรรมรัตน์เดชาอยู่จริงๆ จนถึงร้อยปี  ไม่น่าเชื่อก็ต้องเชื่อ  จะอยู่มาถึงปัจจุบันได้


"ไอ้คุณ  มึงเป็นไรว่ะ  เหม่อรอบสองแล้วน่ะ"  เสียงของเพื่อนปลุกสติสัมปชัญญะของเขา  นิคคุณกระพริบตาปริบๆ สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วพ่นออก


เขากำลังกลับมาในสถานที่เก่าๆ  แต่งานของเขาก็สำคัญเช่นกัน  เอาเถอะ...มันร้อยปีมาแล้ว  คง...ไม่มีใครกลับมาเกิดอีกหรอกมั้ง  นอกจากเขาแล้วก็คงจะชานชนะสองคนเท่านั้นแหละ


นิคคุณและชานชนะเข้าไปขอเจรจากับเจ้าของสถานที่  เพื่อจะใช้ถ่ายทำเป็นละคร




ความฝันของผม  ผู้ชายคนนั้น...มันเป็นสัญญาเก่าของชาติที่แล้วอะไรหรือเปล่าน่ะ  ยังตามมาให้ผมรักผู้ชายคนหนึ่ง  ผมยังคงรักคนในอดีตเก่า ถึงแม้ว่าคนๆนั้นจะไม่มีตัวตนบนโลกใบนี้ก็ตาม  เขาตามมาหลอกมาหลอนผมเหมือนวิญญาณ  ลอยไปโฉบมาบนอากาศ


มันร้อยปีมาแล้ว  ผมยังจำอดีตชาติของตัวเองได้  แล้วก็คนที่ผมรักด้วย มันบ้าน่ะ  รักคนไม่มีตัวตน


รูปภาพผู้ชายหน้าหวาน  เขามีชื่อว่านิชคุณ  หรเวชกุล  ผมจำชื่อเขาได้


ผลงานภาพกำลังใกล้จะเสร็จอีกชิ้น


แน่นอนมันไม่ใช่มีแค่ภาพเดียวของคนหน้าหวาน  มันมีหลายภาพอีกจำนวนมากมายที่วาดทิ้งเอาไว้เยอะแยะเรียงกัน  แยกออกเป็นชิ้นบ้างและบางส่วนบ้าง


"คุณแทคค่ะ  มีคนมาขอพบค่ะ  เขาบอกมาจากค่ายเอ็นเคเอ็นเตอร์เทน มาขอสถานที่จัดถ่ายทำละครค่ะ" นิ่ม(เนียม) เข้ามาบอกชายหนุ่ม  ซึ่งกำลังใช้สมาธิกับวาดรูปอยู่


"บอกเขาไปว่าไม่ให้ยืม"  จะให้เข้ามายุ่มย่ามในสถานที่เฮี้ยนทำไม


"แต่ว่า"


"อะไร?"  ศรัณย์  ธรรมรัตน์เดชาหรือคุณแทค  ละสายตาจากภาพวาดบนตั่งยืน  หันแค่หน้ามองนิ่มทางด้านหลังตน  ห้องกระจกที่ถูกสร้างต่อเติมขึ้นมาใหม่ในบริเวณพื้นที่ดิน  ใช้เป็นห้องวาดภาพและเก็บภาพ


"คือ"


"คืออะไร  อ้ำอึ้งอยู่ได้"  เขาเอ็ดเล็กน้อยแต่ไม่จริงจัง


"คือว่า  ผู้ชายคนนั้น  คนที่เขามารอคุณแทค  เหมือนคนใน...ภาพวาด เขายืนรอ...อยู่ที่ห้องโถงใหญ่ค่ะ"  นิ่มชี้คนในภาพแล้วมีอาการอึกอักอย่างกับคนเห็นผี


"คนในภาพ"  แทคพึมพำแล้วขมวดคิ้วมุ่น  หันหน้ากลับมองคนในรูปภาพวาดสีน้ำมัน หมายความว่าไงกัน  จะเป็นไปได้เหรอ  ที่นิชคุณจะกลับชาติมาเกิดเหมือนกันกับเราอีกครั้งหนึ่ง


"ให้นิ่มกลับไปบอกเขาใช่มั้ยค่ะ"


"ไม่ต้องแล้ว  เดี๋ยวฉันออกไปบอกให้เขารอก่อนแปปนึง"  เขาสั่ง


"ค่ะ"  นิ่มรับคำแล้วรีบออกไป


ตกลงคุณมีตัวตนอยู่จริงๆ ใช่มั้ย  กลับชาติมาเกิดอีกครั้งเหมือนกับผมใช่มั้ย ไม่ได้ฝันไป  กลับมาเกิดใหม่ให้เรารักกันอีกครั้งหนึ่งใช่มั้ย  แล้วคุณจะจำอดีตชาติได้เหมือนกันหรือเปล่า


คิดไปต่างนานา


ศรันย์ดีใจและสับสนไปมา  คิดว่านิ่มหลอกหรือเปล่า  คนที่เรารอคอยมานานแสนนานจะมาปรากฏตรงหน้าแล้ว ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงเขาต้องรีบคว้าเอาไว้  ก่อนที่เขาคนนั้นจะไปหายวับไป รีบวางพูกันในถาดสีแล้วลุกไปที่ห้องโถงในวังธรรมรัตน์เดชา


นิคคุณนอกจากจะอึ้งกับสถานที่แล้ว ยังอึ้งกับคนในวังด้วยอีกเช่นกัน เนียมกลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง และยังเป็นบ่าวรับใช้อีกเช่นเคย โชคดีจำอดีตไม่ได้เหมือนกับชานชนะ  ซึ่งมันก็ดีแล้วแหละ


และ...แล้ว  เจ้าของวังหล่ะ  จะมีใครด้วยอีกมั้ยที่ตามกลับชาติมาเกิด


"ไอ้ชาน  มึงรออยู่นี่น่ะ  กูไปเข้าห้องน้ำแปป" ด้วยความตื่นเต้นด้วยนั่นแหละ  หัวใจเต้นตูมตาม  เหมือนจะเป็นกรดไหลย้อนจุกลิ้นปี่หายใจไม่ออกต้องรอให้เรอท่าเดียว  ลุ้นกับตัวเองในใจ


"อืม"


นิคคุณเดินหาห้องน้ำ  เขายังรู้ทุกซอกทุกมุมที่นี่ในอดีต  แต่ว่า...


ยังไม่ทันพ้นประตูหลังบ้านบานใหญ่ จู่ๆ ศรัณย์ก็โผล่พรวดเข้ามา  ต่างฝ่ายตกใจกัน  จนนิคคุณผงะถอยหลังสะดุดเท้าของตัวเองเกือบหงายหลังเสียหลักล้มลงไป  ศรัณย์เห็นก็รีบรวบเอวคนใกล้ล้มปะทะชิดตัว


"หึ้ย/ฮึบ" สองร่างกอดกัน  โดยที่นิคคุณฉวยไหล่กว้างเอาทั้งสองข้าง แล้วพวกเขาต้องตะลึงกันอีกครั้งกับโฉมหน้าแต่ละฝ่าย


"นิชคุณ/ท่านชายทัด"  นอกจากใบหน้าแล้ว  ต่างคนอุทานชื่อเก่าในอดีตให้ได้ยินอีกด้วย  และยังไม่มีใครยอมลดละใบหน้าหนีไปไหน  ยืนอึ้งอยู่สักพักใหญ่  แล้วภาพในอดีตวันวานก็ผุดขึ้นในสมองของคนทั้งคู่  ที่มีความทรงจำด้วยกัน


ตากลมโตๆ จมูกโด่งรั้นและริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงระเรื่อ  ใบหน้าขาวหวานเหมือนกันทุกอย่างไปหมดราวกับคนๆเดียวกัน  เอื้อมมือหนาเรียวขึ้นจะสัมผัสแตะแก้มอยู่แล้ว  สายตาที่มองกันต้องรีบหลบ


"คุณ  นิชคุณจริงๆ ด้วย" ชายหนุ่มใหญ่ดีใจใหญ่เอ่ยชื่อนิชคุณขึ้นมา หัวใจที่ตายไปแล้วปลุกตื่นขึ้นมาเต้นระรัว  แล้วก็สามารถปลุกสตินิคคุณขึ้นมาด้วย   ชายหนุ่มร่างโปร่งบางกระพริบตาปริบๆ แล้วถอยตัวเองออกรักษาระยะห่าง


"ขะขอโทษครับ  เดินซุ่มซ่าม  ผมขอตัวกลับล่ะครับ"  นิคคุณรีบปั้นหน้านิ่ง  เพื่อไม่ให้ตัวเองหลุดความดีใจและคิดถึงโหยหาผู้ชายตรงหน้า  และอย่าให้เขารู้ว่าเราจำอดีตได้


คิดถึง  คิดถึงทำไม  คิดถึงคนที่ฆ่าเราในอดีตชาติทำไม


นิคคุณหันตัวหนีจากหน้าชายหนุ่มใหญ่ทันที  หัวใจของเขาเต้นเร็วมากเท่ากลองศึกถูกตีได้ชัยชนะกลับมา


"เดี๋ยว เดี๋ยวก่อนสิ"  ศรันย์รีบเดินตาม


นิคคุณรีบเดินมาจนถึงห้องโถงใหญ่แต่ยืนหันหลังให้ชานหนุ่มใหญ่ ศรัณย์เห็นชานชนะก็อึ้งอีกรอบ


"ชาน"


"คะครับ  ผมชานชนะครับ  เอ่อ...เกิดอะไรหรือครับ  คุณคงเป็นเจ้าของที่นี่ คือพวกเรามาจากเอ็นเคเอ็นเตอร์เทน กำลังหาสถานที่ถ่ายทำละคร ก็คือว่า...พวกเราสนใจที่นี่น่ะครับ  เลยอยากจะขออนุญาติ"


"ครับได้ครับ  เชิญ...ผมยินดีให้พวกคุณใช้ที่นี่  จะใช้ตรงไหนตามสบาย" ศรันย์รีบตอบรับทันที  ที่ตอบตกลงฉับพลันเมื่อกี้  คือมีชานชนะแล้วก็นิคคุณกลับชาติมาเกิด  เขาอยากให้มีวันวานกลับมาอีกครั้งในอดีต  เพราะคิดถึงนิชคุณ


ชานชนะตาโต  ไม่คิดว่าจะได้อะไรมาง่ายๆ แบบนี้  อ่อ...ลืมไป


"ไปหาที่อื่นเถอะ"  นิคคุณพูด  ชานชนะยังไม่ทันถามชื่อคนตัวสูงก็ชะงักมองหลังเพื่อนรัก


"อ้าว  ไหนมึงบอกสนใจที่นี่ไงว่ะ  แล้วนี่เขาอุตส่าห์รีบตอบรับขนาดนี้ต้องรีบคว้าเอาไว้สิว่ะ  อย่าลืมน่ะเว้ยไอ้คุณ ต้องรีบเสนอพี่ป๊อก"


ศรันย์ อึ้งนิคคุณกับชานชนะยังไม่ทันไร สรรพนามที่ใช้แทนตัวกันยังคล้ายคลึงกันอีก  แสดงว่าใช่แน่ๆ พวกเรากำลังกลับมาซ้ำรอยเดิมต่อจากอดีตให้ได้พานพบกันอีกครั้ง


มีสติไอ้คุณ  มีสติ...ต้องควบคุม  ถึงแม้จะคิดถึงไอ้ฆาตกรในอดีตของตัวเอง แต่เขาก็ต้องมีสติ  อย่าเอาอะไรในอดีตมาให้เขาเห็น  ไม่งั้นเขาจะรู้ได้ว่าเราจำเรื่องราวในอดีตชาติได้  เขาหันกลับมาใหม่เผชิญหน้ากัน  ยื่นมือออกไปข้างหน้าเช็คแฮนด์กับคนตัวใหญ่แล้วยิ้มรับมีไมตรี


"ขอบคุณน่ะครับที่ให้เรายืมสถานที่  งั้นผมขอถ่ายรูปที่นี่หน่อยน่ะครับ  ผมต้องรีบเอาไปเสนอให้ที่ค่ายละครดู" ศรันย์ตามคนตัวบางไม่ทัน  ตกลงใช่นิชคุณหรือเปล่า  พินิศมองใบหน้าก็เหมือนกัน  แต่อารมณ์เมื่อกี้คืออะไร นิชคุณไม่ใช่คนหุนหันพลันแล่น  นิชคุณจะเป็นคนอ่อนโยน  "คุณคือ..."


"ผมศรันย์ หรือเรียกคุณแทคก็ได้"


"ครับ  ผมนิคคุณ แล้วเพื่อนผมก็ชานชนะ  ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณแทค"  อึ้งใช่มั้ยล่ะ  ชื่อของฉัน มันยังคล้ายคลึงชื่อคนรักเก่าของคุณ "ไปไอ้ชนะ  ไปถ่ายรูปให้ทั่วทุกมุม"  นิคคุณปล่อยมือจากมือเรียวหนาหยิบกล้องกับเพื่อนที่ฝากเอาไว้  จัดการดูกล้องถ่ายรูปแล้วแยกตัวออกไป


"อะไรของมันว่ะ  กูตามมึงไม่ทันแล้ว วันนี้มันเป็นอะไร  ทั้งเหม่อลอยทั้งนิสัยหุนหันพันแล่น  ท้องรึเปล่าว่ะไอ้นี้" ชานชนะบ่นให้เพื่อนตามหลัง  ไม่เข้าใจเพื่อนตัวเองเกิดอะไรขึ้น


ศรันย์ยืนมองชานชนะแล้วพิจารณาสถานการณ์  ดูเหมือนว่าเรื่องจะยังไม่จบง่ายๆ  ทุกอย่างกำลังกลับมาซ้ำรอยเดิมต่อจากอดีต