เรือนรักพยาบาท ตอนที่ 6

แค้นนี้ต้องชำระ




"ใครอยู่แถวนี้ไปตามนังเนียมให้ฉันหน่อย  เร็วๆด้วย  แล้วเรียกพวกบ่าวไพร่ผู้ชายมาให้หมด"  คุณหญิงผกากองสั่งคนรับใช้จนดังเอ็ดอึงไปทั่ว พอพวกบ่าวมากันหมดคุณท่านก็สั่งให้จับนังเนียมเอาไว้


เพี้ยะ


"โอ้ย คุณหญิงเจ้าขา  ตบบ่าวทำไมเจ้าค่ะ"  นังเนียมหน้าหันเมื่อถูกคุณหญิงตบเข้าให้


"มึงบอกกูมาเดี๋ยวน่ะอีเนียม  นายมึงเล่นของใช่มั้ย"


"โอ้ยยย!  คุณหญิง...ปล่อยผมนังเนียมน่ะเจ้าค่ะ อ้อยยย!"  คุณหญิงผกากองไม่ใช่แค่ตบอย่างเดียว  จิกผมนังเนียมกำแน่นจนหน้าแหงน


"รีบบอกกูมาเดี๋ยวนี้  ถ้าเอ็งไม่บอกกูจะตบเอ็งตรงนี้แหละ  ให้มันสาสมกับที่พวกเอ็งทำกับลูกกู  พวกเอ็งใช่มั้ย...ฆ่านิชคุณ  บอกกูมา  ทำคุณไสยใส่ลูกกูใช่มั้ยห่ะ!"


เพี้ยะ  เพี้ยะ  เพี้ยะ


"บอก  บอกแล้วเจ้าค่ะ  อย่าตบบ่าวเลยบ่าวกลัวแล้ว  ฮือฮือฮือฮือ"  เนียมพนมมือไหว้วอนร้องขอให้หยุด


"บอกกูมา!"


"คุณหญิงใจเย็นๆ"  พระยาทัติเทพปรามคุณหญิง


"เย็นไม่ไหวหรอกคุณพี่!  วันนี้ไม่ได้ตบคนเลือดกลบปากก็ไม่ใช่คุณหญิงผกากองหรอกเจ้าค่ะ  ถ้าลูกอิฉันเป็นอะไรล่ะก็  พวกอัมรัตได้เห็นดีกันแน่ ต้องแตกหักกันไปข้างหนึ่งล่ะวันนี้  ว่าไง...ทำยังไงถึงจะล้างอาถรรพ์ลูกกูได้ ตอบ!"


"อ้อยยย! ฮือฮือฮือ  บอก บอกแล้วเจ้าค่ะ ฮึก ฮึก น้ำ..น้ำ น้ำล้างเท้า คุณหญิง และของ ท่านเจ้าคุณ  ฮึกฮือฮือฮือ"  คุณหญิงผกากองผลักหน้านังบ่าว  แล้วให้บ่าวที่เหลือช่วยพยุงลูกชายตนลงมาข้างล่าง  เหลือเวลาอีกไม่มากสารภีจะกลับมาถึง  และยังใช้บ่าวเตรียมกะละมังหนึ่งใบเพื่อจะล้างเท้า  ให้ลูกชายของตนดื่มล้างอาถรรพ์อาคมออกจากร่างกาย  เมื่อชายทัดดื่มเข้าไปอาคมยาสั่งของสารภีเสื่อมทันที  ชายหนุ่มใหญ่ค่อยๆ รู้สึกตัว


"ทัด  ทัดลูก"  คุณหญิงตบหน้าตอบซูบเซียวของชายทัดเบาๆ เรียกสติชายหนุ่ม


"คุคุณ"  เสียงเบาหวิวมาก


"โถ...ทัด ตื่นขึ้นมาก็เรียกหาคุณทันทีเลย  ไป...ค่อยๆ อุ้มขึ้นลูกข้าขึ้นมา ต้องเคลียร์กับพวกอัมรัตให้รู้เรื่อง  แกด้วยอีเนียม"


บ่าวผู้ชายค่อยๆ พยุงท่านชายทัดขึ้นมาหิ้วปีกกันคนละข้าง  อีกคนก็จับนังเนียมเอาไว้  เป็นเวลาพอดีที่สารภีเข้ามา


++++++++++++++++++++++++++


วังอัมรัตก่อนจากกัน  พระยาทัติเทพเอ่ยประโยคสุดท้ายของความเป็นเพื่อน


"มิตรภาพเราสองตระกูลขอให้จบลงแต่เพียงเท่านี้  ถ้าสารภีไม่คิดทำร้ายลูกฉันก่อน  นิชคุณก็คงไม่ต้องมาตายด้วยน้ำมือชายทัด  รู้มั้ย...นิชคุณเฮี้ยนขึ้นทุกวัน  จนพวกฉันอยู่ไม่เป็นสุข  ต่อไปนี้อย่ามาให้พวกเราเดือดร้อนอีก"


"หึ นิชคุณ  น่าสมเพชน่ะ  เกือบจะได้เป็นเมียฉันแล้ว  แหม่...ถ้าวันนั้นเมียฉันไม่น่ามาขวางซะก่อน"  ท่านชายทัดเกือบจะพ้นประตูแล้วเชียว  ถ้าไอ้ประโยคเมื่อครู่นี้ไม่ถูกเปิดเผยขึ้นมาซะก่อน


"ไอ้เรืองเดช  แกเองหรอกเหรอ  ปล้ำนิชคุณ"


"เจ้าคุณพ่อ"  สารภีอึ้งหันมองบิดาข้างกัน  ไม่เว้นพี่ชายทัดหลงรักมัน   พ่อของหล่อนเองก็เช่นกัน  เป็นอะไรกันไปหมด  ทำไมถึงวิตถารหลงชอบผู้ชายด้วยกัน  วันนี้เป็นวันโลกาวินาศหรือไร


ท่านชายทัดบุ้ยหน้าให้บ่าวหันและเดินกลับไป


"ที่นิชคุณยอมเป็นเมียฉัน  เพราะเรารักกัน  ไม่ได้ขืนใจเหมือนใครบางคน อย่าให้ฉันต้องสาปแช่งคนในวังอัมรัต"


"สาปแช่ง  สาปแช่งอะไรลูกเขย"  ในเมื่อกล้าลองดี  


"กูขอสาปแช่งพวกมึง  ทำกรรมกับกูและเมียกู  เอาไว้  ขอให้ของที่ทำร้ายกู  ย้อนเข้าสู่ตัวพวกมึง  นิชคุณต้องทรมานแค่ไหน  ขอให้พวกมึงเจอเป็นสองเท่า"  ชายทัดชี้หน้ากราดพระยาเรืองเดช  แล้วสายตาเลยผ่านสารภีไป ความแค้นสุ่มอกที่สารภีทำกับตน


"แกกล้าเอ่ยคำหยาบกับพ่อตาแกอย่างนั้นเหรอไอ้ทัด!"


"ถ้าพวกมึงไม่คิดทำชั่วก่อน...มันก็คงไม่เกิดเรื่องขึ้น  กลับ"  ชายทัดกล่าวจบให้บ่าวไพร่พารีบออกไปทันทีโดยเหลียวหลังมอง


"สะใจฉัน  จบกันระหว่างสองตระกูล"  คุณหญิงผกากองสมเพชพวกนั้นก่อนจะเดินตามก้นลูกชายออกไป


คำพูดของท่านชายทัด  หมอกควันดำจางอาถรรพ์ของอาคมหมอผีที่เคยเล่นงานชายหนุ่มใหญ่  ลอยเข้าหาสารภีหวังจะทำร้าย


ทว่า...


หมอกควันกระเด็นออกมาทำอะไรหล่อนไม่ได้  เพราะว่าเจ้าหล่อนกำลังตั้งครรภ์  เลยเบี่ยงหันมาเป็นพระยาเรืองเดชแทน  รับกรรมจากลูกสาวก่อเรื่องเอาไว้


"อุก  อ่อก...อั่ก!"


"ท่านพ่อ  เป็นอะไรเจ้าค่ะ?"


"คุณพี่"  คุณหญิงโสมและสารภี  โดดเข้าไปดูอาการพระยาเรืองเดช


"สะใจ  ทำกรรมกับพวกฉัน  ต้องเจอกรรมตามสนอง  สมพรดั่งปากลูกชายฉัน  มันย้อนเข้าหาพวกแกแล้ว"  คุณหญิงผกากองหันมาซ้ำเติมอีกครั้ง


"ออกไป!  ออกไปจากวังฉ้านนนน!"


คุณหญิงผกากองไม่อยู่เสียเวลา  ออกไปจากวังอัมรัต


ท่านชายทัตกลับมาที่วังธรรมรัตน์เดชา มาถึงก็ทรุดอาเจียนออกมาเป็นเลือดสีดำ  ของคุณไสยที่เข้าตัวออกแล้ว  แต่ยังเหลือตุ๊กตาฝังหุ่นที่ไม่ได้ค้นหา


"คุณ  จะไปหาคุณ"  ร่างกายท่านชายทัดไทอ่อนเพลียมาก  ก็ยังอยากจะลากสังขารไปหานิชคุณที่เรือนไทย


"ทัด  อย่าเพิ่งไปเลยลูก  ทัดไม่สบายมากไปพักผ่อนก่อน  ฟื้นตัวอีกทีค่อยไปหานะลูกน่ะ"


"ไม่  ทัดจะไปหาคุณ"  ทัดไทไม่ฟัง  ทั้งคลานทั้งเดินไปเรือนไทย


"ฮึกฮึกฮือ ฮือฮือ"  เสียงร้องไห้ของนิชคุณดังเล็ดลอดออกมาจากเรือนไทย ช่างเป็นเสียงร้องไห้ที่โศกเศร้าและน่ากลัว


"คุณ  พี่จะไปหาคุณ"  เขาไม่กลัวว่าคนรักจะเป็นอะไร


"อย่าพ่อทัดลูก"  คุณหญิงผกากองเห็นสภาพลูกตัวเองก็อดสงสารไม่ได้ แต่นิชคุณเป็นผี  กลัวว่าจะไม่ได้เจอหน้าลูกอีก  จึงไม่ยอมให้ไป  "พวกเอ็ง พาคุณทัดขึ้นวัง"


"จะไปหาคุณ  จะไปหาคุณ"


"พารีบไปเดี๋ยวนี้เลย"


"ฮือฮือฮือฮือฮือ  ไอ้ชาน...พากูออกไปที"


อ้อยยย  เสียงน่าขนลุก  พระเจ้าประคู้ณณณณ  ถ้ามีอะไรศักดิ์สิทธิ์จริงๆ ช่วยดลจิตดลใจให้วิญญาณพ่อนิชคุณสงบจิตสงบใจบ้างเถอะเจ้าค่ะ...


คุณหญิงผกากองกราบไหว้ตรงหน้าเรือนไทย  แล้วดูเหมือนว่าคำอธิษฐานของท่านดูจะได้ผล  เมื่อเสียงร้องไห้นิชคุณค่อยๆ หายไปจนเงียบกริบ  จึงทำให้คุณหญิงผ่อนคลายใจโล่งอกหายความกลัวไปได้บ้าง  เหมือนทำบุญจิตใจ


ตั้งแต่เช้าไม่เห็นบ่าวสนิทของชายทัดไท  คุณหญิงไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า  เพราะวันนี้เรียกบ่าวไพร่ผู้ชายมาทุกคน  กลับไม่เห็นหัวเจ้าชานมาพบตน  จึงสั่งบ่าวไปดูรอบๆ วัง ส่วนตัวท่านก็ขี้นเรือนไปดูลูกชาย  ก็เห็นชายหนุ่มใหญ่อาเจียนออกมาอีกเป็นเลือดดำ


อีสารภี  มึงทำลูกกู  ลูกกูตายกูจะหักคอมึง  ท่านด่าในใจ


ท่านชายทัดดูสงบลงแล้วได้นอนพักกาย  เนื้อตัวของเขาคล้ำแล้วหมองไปหมด  ปล่อยให้ลูกชายได้หลับไป





จะทำยังไงว่ะเนี่ย...


ชานมองคนร้ายว่าจ้างสามคน  ซึ่งตอนนี้พวกฝ่ายนั้นก็ยังเฝ้าเขาอยู่ตั้งแต่สารภีไปแล้ว  จ้องหน้ากันไม่วางตาเหมือนคนคล้ายหาเรื่อง  สู้กับคนพวกนี้ไม่ยากหรอก  แล้วใช่ว่าเขาจะมีเรื่องกับพวกนี่ไม่ได้  เขาก็มีมือมีเท้าเช่นเดียวกับคนพวกนั้น


"เฮ้ย!"


แต่แล้วจู่ๆ คนของวังธรรมรัตน์เดชาก็ปรากฏ  เข้ามาช่วยเกิดสู้กัน


ชานเห็นว่าชุลมุนเขาก็แก้มัดเชือกโดยใช้ฟันของเขาแกะ  ดีที่เท้าของตัวเองไม่ได้ถูกมัดด้วย  แต่เชือกก็ถูกมัดแน่นซะเหลือเกิน


ตุ้บ


คนร้ายคนหนึ่งถูกเตะกระเด็นมาอยู่ตรงหน้าเขาพอดี  ต่างคนชะงักมองหน้ากัน  แล้วเป็นคนร้ายที่กำลังจะลุกขึ้นมาทำร้ายตน  ชานก็ใช้เท้าข้างหนึ่งสอยเตะเข้าให้ที่ใบหน้าจนร่วงไปจนสลบทันที


นึกว่าจะไม่มีใครมาช่วยซะแล้ว  ชานนึกในใจ


"คุณหญิงให้พวกกูมาตามหามึง" หนึ่งในบ่าวคนในวังด้วยกันพูด  แก้เชือกมัดให้ชายหนุ่มยักษ์  ชานพยักหน้ารับ


แก้เชือกได้แล้วก็พากันรวบโจรส่งตำรวจเจ้าหน้าที่


"เอ็งเป็นอย่างไรบ้าง" คุณหญิงผกากองถามเมื่อชานกลับมาที่วังได้


"ไม่เป็นไรแล้วขอรับ" ชานตอบ


"อือ  ฝีมือนังสารภีใช่มั้ย"


"ขอรับ  ท่านรู้"


"ใช่  ตอนนี้เราก็ตัดขาดญาติกับคนทางโน้นแล้ว  ชายทัดก็ฟื้นแล้ว"


"จริงหรือขอรับ"  ชานตาโตดูดีใจที่อาถรรพ์ของสารภีเสื่อม  แล้วท่านทำอย่างไรอาคมถึงเสื่อมลงได้  คุณหญิงเห็นชานทำหน้าตาเหมือนมีคำถามภายใต้คิ้วขมวดนั้น


"ฉันเป็นคนจิกอีนังเนียมเอง  เค้นเอาคำตอบกับมัน"  อ้ออออ... ชานพยักหน้าเข้าใจแล้วคลายความสงสัยออกไป  "แล้วเอ็งล่ะ  ทำไมถึงโดนนังสารภีเล่นงานเอาได้"


คุณหญิงผกากองถาม  ทำให้ชานนึกอะไรขึ้นมาได้  ยันต์ที่นิชคุณสั่งให้เขาไปเอาออกจากเรือนไทย


"ไอ้คุณ  บ่าวลืมสนิทเลย  ขอตัวก่อนน่ะขอรับ  ต้องไปช่วยไอ้คุณ" ชานรีบออกจากตำหนักวัง  ไปถึงก็หายันต์อะไรสักอย่างตามเดิม


"เดี๋ยวๆ เอ็งหาอะไรของเอ็งเจ้าชาน" คุณหญิงผกากองถาม  เดินตามบ่าวมาที่เรือนไทย


"ยันต์ขอรับ  นิชคุณออกจากเรือนไม่ได้  มีคนเอายันต์มาติดเอาไว้  บ่าวต้องหาให้เจอ"  ชานตอบ  ถึงแม้จะไม่ได้หันหน้ามามองคุณหญิง


"เอิบ  ไม่ต้องหาหรอกพ่อ  ปละปล่อยเอาไว้อย่างนั้นเถอะ"  เพราะกลัวหรอก ชานไม่เข้าใจเลยหันมาบอก


"แต่ไอ้คุณไม่เคยคิดร้ายกับคนในวัง นอกจากคนที่ทำมันต่างหากขอรับ"


"ทำเป็นรู้ดีน่ะเอ็ง" คุณหญิงย้อน


"บ่าวเป็นเพื่อนไอ้คุณ  ไอ้คุณเป็นคนดี มันไม่มีทางทำร้ายกระผมดอก" เหตุผลของบ่าวมันก็ถูก  นิชคุณไม่เคยทำร้ายใครก่อน


การที่จะหาของให้เจอมันแสนยากเย็น ของสองสิ่งที่สารภีทำลงไป  คุณหญิงเลยให้บ่าวไปนิมนต์พระมา  ให้ท่านดูทางในให้เผื่อจะหาของเจอแล้วก็เจอจริงๆ  พร้อมกับตุ๊กตาฝังหุ่น  พระภิกษุอาวุโสจึงใช้น้ำมนต์แก้คลายออกให้  สายสิจน์และทั้งหุ่นเปลือยเหมือนเถ้าธุรีผง


"ดินเจ็ดป่าช้ากับเลือดแมวดำ  มนต์ก็เสื่อมแล้ว  ไม่มีอะไรแล้วน่ะ  อ่ะนี่...น้ำมนต์  เอาให้ลูกชายท่านดื่ม"


คุณหญิงผกากองรีบรับโดยใช้มือของคุณหญิงรองมือพระภิกษุห่างลงมาเพื่อไม่ให้ใกล้เกินไป


เรื่องเลวร้ายวันนี้มันทั้งยุ่ง  ทั้งคนแล้วก็ผี  แต่ผ่านพ้นอะไรไปได้ดี  ต่อจากนี้คงจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกแล้ว




คืนเดียวกัน


"ฮือฮือฮือ"  เสียงร้องไห้ของนิชคุณ ดังไปถึงข้างในตึกแล้วฝนก็ตกหนัก ปลุกให้คนที่นอนพักมาเกือบวันต้องลุกขึ้น


"คุณ พี่จะไปหาคุณ"  ชายทัดเดินตากฝนที่ตกหนักไปเรือนไทย


ของที่หาเจอแล้ว  ถูกทำลายหมดแล้วแต่นิชคุณไม่ลงมาจากเรือนไทย  นั่งกอดเข่าซุกในห้องนอนติดมุมภายในห้อง


หลังจากที่วิญญาณถูกขังในเรือนไทย เขาได้หยุดคิดจะฆ่าท่านชายทัด  ก็ในเมื่อล่วงรู้ความจริงหมดทุกอย่างแล้วเพราะอะไรที่ท่านชายทำลงไปแบบนั้น แต่ใจหนึ่งอยากคิดจะฆ่าเพราะอุ้งมืออุ่นนั่น  คือตัวที่กำจัดเขาจนตาย  นิชคุณกำลังสับสน


ขณะที่กำลังฟุ้งซ่าน  ประตูห้องถูกเปิดเข้ามา  ปรากฏกายคนที่ตนกำลังคิดถึงอยู่พอดี  เห็นคนที่ฆ่าตนมาเยือนถึงบนนี้ก็ดีล่ะ  ความโกรธแค้นผุดเข้ามาในหัวแทนที่ควรจะปล่อยปะละเลยไปตามเวรตามกรรมของคนร่างใหญ่


"คุณ  พี่มาหาคุณแล้วน่ะ"


นิชคุณหายวับมาอยู่ตรงหน้าชายหนุ่มใหญ่  กอบรอบกำคอหนาแล้วบีบ


"มึงฆ่ากู!"  มองด้วยสายตาแข็งกร้าวและวาวโรจน์


"พี่ขอโทษ  พี่ขอโทษ  พี่ยอมรับชะตากรรม  คุณจะทำอะไรกับพี่ก็ได้  ฆ่าพี่...ฮือฮือฮือ"  ชายทัดคุกเข่าตรงหน้า ตัวของเขาเปียกไปหมดจากน้ำฝนที่ตรากหน้ามาหาคนรักถึงเรือน


ฝนข้างนอกยังคงตกหนักจนมืดดำสนิทไปทั่ววังธรรมรัตน์เดชา ชายหนุ่มบางใช้มือสองข้างบีบเค้นคอใหญ่กัดฟันขบกรามแน่น  คิดอยู่แล้วต้องเอาให้ตาย


"ฮึก เฮือก! อ่อก!" นิชคุณบีบคอนั้นแรงๆ


"อย่าโยมนิชคุณ  อย่าทำร้ายเขา  ถ้าเจ้าทำท่านชาย วิญญาณของเจ้าก็จะถูกจองจำอยู่แต่ในเรือนไทยกลายเป็นสัมภเวสี  ปล่อยให้เป็นบาปบุญคุณโทษตัดสินเขาเถิด  เป็นวิญญาณ...หมั่นสร้างทำบุญเยอะๆ  จะได้พาลมาพบกันอีกในชาติหน้า  เชื่ออาตมาเถอะโยม"  เสียงของพระภิกษุดังเข้ามาในโสตประสาท  ที่ช่วยแก้อาถรรพ์ของอาคมเมื่อตอนบ่าย


นิชคุณคำนึงถึงบาป  เขาไม่อยากตกนรกหมกไหม้  ไม่อยากติดอยู่ในเรือนไทย  มองคนคุกเข่าตรงหน้าอยู่ในอาการอึกอัก


"คุ คุณ"  ชายทัดมองวิญญาณนิชคุณ  เขาไม้รู้ว่าทำอะไรกับคนร่างบางไปบ้างในตอนนั้นเพราะตนไม่มีสติ  "พี่อยาก...ขอโทษ  พี่อาจจะไม่รู้ตัว  ทำอะไรกับคุณ เอาไว้  แต่พี่...อยากขอโทษคุณ...ด้วยความจริงใจ  ว่าพี่ไม่เคยคิด จะฆ่า...น้อง  หากมันจะทำให้คุณคลายความแค้นลงได้  ฆ่าพี่ซะ..." คำพูดของท่านชายทัด  ทำเอานิชคุณอ่อนลงทันที  ผ่อนคลายอุ้งมือที่บีบคอหนาออกเล็กน้อย


ตอนนี้วิญญาณของเขาสับสนไปหมด ไม่รู้จะดำเนินต่อไปอย่างไร


"ท่านชายทัด"  พึมพำชื่อคนรักเสียงเบา  ก่อนจะปล่อยมือของตนออกจากคอใหญ่ที่บีบรัด
แล้วหายไปในอากาศ


"คุณ...ไปไหนอย่าเพิ่งไป  กลับมา...กลับมาฆ่าพี่  ได้ยินมั้ย"  ทัดไทพอพ้นเงื้อมมือจากวิญญาณคนรักก็ทรุดฮวบลงตรงประตูห้องนอน  มองหานิชคุณจนทั่วมุม  ทั้งล้มทั้งคุกคลานตามหาทั่วบริเวณ  กลางลานกว้างที่มีดนตรีไทยตั้งอยู่ก็ไม่มี  จะไปอยู่ที่ไหนของเขา


นอกเสียจากว่า  ที่สระบัว...ตรงที่เกิดเหตุคราวนั้น


ชายหนุ่มใหญ่ทุลักทุเล  เหน็บหนาวร่างกายและหัวใจไปหมดด้วยน้ำฝนที่ตาก


มาถึงที่สระบัวก็เจอวิญญาณนิชคุณสะอื้นไห้กอดเข่าที่สะพาน


"คุณ  นิชคุณ"


"อย่าเข้ามา"


"ไม่  พี่จะอยู่กับคุณ"  ไม่ว่าเปล่าเดินเข้าไปหาแล้วนั่งกอดจากด้านหลัง "อย่าไล่กัน  พี่จะไม่ไปไหนทั้งนั้น  จะอยู่กับคุณ"  นิชคุณสะอื้นไห้ในอ้อมกอดชายหนุ่มคนรัก




ปัจจุบัน


"เฮือก  นิชคุณ!/เฮือก  ท่านชายทัด"