หนี้แค้นแสนรัก ตอนที่ 8 end.

นิคคุณนอนกระสับกระส่ายตลอดคืน  เขาไม่อาจข่มตาให้หลับลงได้  ความรู้สึกที่เกลียดชังเพราะแทคยอนเป็นผู้พรากชีวิตน้องชายของเขาไป  ตีกับความรู้สึกที่แทคยอนช่วยชีวิตเขาเอาไว้...นิคคุณยังจดจำภาพที่แทคยอนได้เอาร่างของเขาบังกระสุนให้กับตนเองได้ดี...มันทำให้เขาสับสนกับเหตุการณ์ต่างๆ  ที่เกิดขึ้น

ขณะที่นิคคุณครุ่นคิด  เสียงละเมอของแทคยอนก็ดังแว่วเข้ามาในห้องนอน  ทำให้เขาลุกขึ้นออกไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น

"ไม่นะ...อย่าตาย...น้อง...ลืมตาสิ...น้องชาย...นายอย่าตายนะ...ไม่"

เสียงของแทคยอนดังขึ้นในความมืด  นิคคุณขนลุกซู่กับคำละเมอของเขา  น้องชายนายอย่าตายนะ...เขาละเมอออกมาเช่นนั้นและนิคคุณก็มั่นใจว่าเขาหมายถึงใคร

แทคยอนนอนดิ้นไปมาอยู่ที่โซฟา  เหงื่อเม็ดใหญ่ผุดพรายอยู่ทั่วใบหน้าหล่อเหลา  สีหน้าขณะที่เขาละเมอ ทำให้นิคคุณนึกสงสารแทคยอนจับใจ  เพราะมันบ่งบอกถึงอาการตกใจ  หวาดกลัวสับสนไปหมด

"น้องชาย...ฟื้นสิ...ฟื้น...อย่าตายนะ"

แทคยอนละเมอออกมาไม่หยุด  นิคคุณเพิ่งได้รู้ความจริงว่าเหตุการณ์ในอดีตยังคงหลอกหลอนแทคยอนเช่นเดียวกับความคับแค้นที่นิคคุณฝังแน่นในใจ

"แทค....แทค...แทคยอน"

นิคคุณตัดสินใจเรียกเขาให้ตื่นจากฝันร้าย  เขาเรียกอยู่นาน  แทคยอนจึงตื่นขึ้นมา  เขาผุดลุกขึ้นนั่ง  สีหน้าตกใจลมหายใจหอบเหนื่อย

"ฉันฝันร้าย"

แทคยอนพึมพำออกมา  ยกมือลูบหน้าอย่างเหนื่อยอ่อน

"นายละเมอเสียงดังจนฉันตกใจ"

นิคคุณบอกตรงๆ  แทคยอนพยักหน้ารับรู้  ไม่ทันสังเกตความผิดปกติจากนิคคุณ  จึงเอ่ยขึ้นเสียงแหบพร่า

"ฉันฝันร้ายทุกวัน  นายรู้หรือเปล่า...ตั้งแต่ฉันขับรถชนเด็กผู้ชายคนหนึ่งตาย  ฉันก็ฝันร้ายตลอดมา  มันเหมือนเหตุการณ์เพิ่งเกิดกับฉัน...ฉัน...ฉัน"

แทคยอนสารภาพออกมาอย่างไม่ตั้งใจ  เขาเก็บความทุกข์เอาไว้กับตัวเองมานานแล้ว  และไม่เคยบอกให้ใครรับรู้...นิคคุณจึงเป็นคนแรกที่เขาอยากจะระบาย

"นายรู้มั้ย  คุณ...ฉันเคยขับรถชนเด็กคนหนึ่งตาย...จนถึงวันนี้ฉันไม่เคยลืมเหตุการณ์นั้นเลย  จนบางครั้งฉันเองอยากจะตายตามเด็กคนนั้นไปด้วยซ้ำ  นี่คือเหตุผลที่ฉันไม่เคยคิดโกรธพี่ชายฉัน  ทุกครั้งที่เขายิงฉัน...ถึงเขาจะไม่รู้ว่าทุกครั้งที่เขาลงมือทำ  ฉันจะรู้ความจริงก็ตาม"

"นายรู้ได้ยังงัย"  นิคคุณถามอย่างแปลกใจ

"เพราะฉันให้คนสะกดรอยตามเขานะสิ...เขาไม่รู้ตัวหรอก  ก่อนที่เขาจะยิงฉัน  คนของฉันจะรายงานมาก่อน  แต่ฉันก็ไม่เคยป้องกันตัวเองเลยนะ  ปล่อยให้เขาทำ  เพียงแต่คนอย่างฉันมันอาจจะบาปเกินไป ทำให้พระเจ้าไม่ต้องการ"

"นายดีเกินไปต่างหาก  เขาทำกับนายขนาดนั้น  ยังให้อภัยเขาอยู่ได้"

เพราะฉันเคยได้รับการอภัยมาแล้วนะสิ  คุณ...นายรู้มั้ย หากพ่อเด็กคนนั้นเอาเรื่อง  ฉันอาจจะไม่ผิด  แต่คนที่ติดคุกคือชานซอง"

"หมายความว่างัย"

นิคคุณงงกับคำพูดของแทคยอนยิ่งกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา...ชานซองไปเกี่ยวอะไรด้วย

"นายรู้มั้ยว่าทำไม  ฉันถึงชนเด็กคนนั้น"

"นายดื่มเหล้าและเมา  ขับรถประมาทเลินเล่อ"

แทคยอนส่ายหน้าช้าๆ  แววตาเศร้าสร้อย

"ไม่ใช่...เพราะรถของฉันถูกตัดสายเบรก"

"ว่างัยนะ"  นิคคุณลุกพรวดอย่างลืมตัว  แทคยอนมองนิคคุณอย่างงงๆ  แต่ก็คิดไปว่า  นิคคุณอาจจะตกใจแทนเขาเพราะเรื่องมันซับซ้อนก็เป็นได้  เขาจึงเล่าต่อ

"รถของฉันถูกตัดสายเบรก  มีคนคิดฆ่าฉัน"

"คุณซีวอน"  แทคยอนส่ายหน้า

"ไม่ใช่ ...แต่เป็นชานซอง"

"คุณชานซองงั้นเหรอ"  นิคคุณช็อกในทันที

"ใช่...ชานซอง  คุณพ่อท่านรู้  เลยตัดชานซองอีกคน...ท่านให้เงินครอบครัวของเด็กคนนั้นเพราะไม่ต้องการให้ตำรวจสืบสาวเอาเรื่องอีก  ถึงท่านจะโกรธ แต่ท่านก็ไม่อยากให้เขาติดคุก  ตอนที่ฉันรู้ความจริง ฉันแทบคลั่ง ให้ฉันตายเสียยังดีกว่าจะต้องมีคนอื่นมารับเคราะห์แทนฉัน"

นิคคุณน้ำตาไหลออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่  แทคยอนไม่ทันสังเกตจึงระบายความเสียใจต่อไป

"ถ้าฉันแลกได้  ฉันจะแลกชีวิตของเด็กคนนั้นกับตัวของฉันเอง  เพราะฉันก็ไม่รู้จะอยู่ในโลกนี้ไปทำไม ทั้งๆที่พี่ชายกับน้องชายอยากให้ฉันตาย  มันเจ็บมากกว่าอะไรในชีวิตเลยนะ  ที่รู้ว่าสายเลือดเดียวกันคิดฆ่ากันได้"

"แล้วทำไม...ทำไมนายไม่เอาผิดพวกเขา"

นิคคุณเกรี้ยวกราด  น้ำตาไหลอาบแก้ม  แทคยอนงุนงงกับอาการของนิคคุณยิ่งนัก

"คุณ  นายเป็นอะไร"

"ฉันถามว่าทำไมนายไม่เอาผิดกับมัน  คนระยำแบบนั้นนายปล่อยไปทำไม...มันทำอะไรเอาแต่ได้  เคยคิดถึงคนอื่นหรือเปล่า  ว่าเขาจะเดือดร้อนยังงัย"

นิคคุณตวาดลั่น  ร่างกายของนิคคุณสั่นเทาด้วยโทสะ ทำให้แทคยอนต้องคว้าต้วนิคคุณมากอดเอาไว้

"คุณ  นายเป็นอะไร...เรื่องมันผ่านไปแล้ว...มันจบไปแล้ว"

"ไม่...มันยังไม่จบ  มันอยู่กับฉันตลอดมา  เจ็ดปีเต็มๆ ที่ฉันเชื่อมาตลอดว่านายเป็นคนฆ่าน้องฉัน  นายขับรถเลินเล่อ  ทำให้น้องของฉันต้องตาย  และนายก็ยังลอยนวลเป็นเจ้าของบริษัทใหญ่โต  เพราะพ่อของฉันไม่เอาเรื่อง"

แทคยอนตาเบิกโพรงเมื่อได้ยินคำพูดของนิคคุณ

"คุณ...นาย...นายเป็นพี่ชายของเด็กคนนั้นเหรอ"

"ใช่...และฉันเพิ่งรู้ความจริงวันนี้  ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดเป็นเพราะอะไร  ฉันเข้าใจผิดมาตลอดว่านายพรากน้องฉันไป  ฉันเคียดแค้นชิงชัง  และคิดแก้แค้นนาย  ทำไม...ทำไมนายไม่เอาเรื่องไอ้ชานซอง...ทำไม...ทำไม"

นิคคุณตะคอกจนเสียงแหบ  แทคยอนกอดเจ้าตัวไว้แน่นด้วยความเห็นใจ

"ฉันเชื่อเรื่องกรรมนะคุณ...สักวันสิ่งใดที่เขาทำไว้  จะต้องได้รับผลของมัน  ขอให้ผลกรรมเป็นคนลงโทษเขาเถอะนะ...ได้มั้ย..คุณ"

"ฉัน...ฉัน"  นิคคุณอึกอัก

"นะ..ได้โปรดเถอะ...อภัยให้เขาไปเถอะ  นายเองก็ได้หมดทุกข์  สิ้นความแค้นลงไปด้วย นะ...เชื่อฉัน"

นิคคุณสะอื้นฮักในอ้อมแขนของแทคยอน  ในที่สุดนิคคุณก็พยักหน้าตอบรับทั้งน้ำตา

"ได้...แต่ต้องมีข้อแม้"

"อะไรเหรอ"

"นายต้องจัดการ  พี่ชายและน้องชายของนายให้เลิกคิดทำร้ายนาย  ก่อนที่พวกเขาจะลงมืออีก  ฉันสูญเสียมามากแล้ว  ฉันไม่อยากเสียนายไป"

แทคยอนยิ้มกับคำสารภาพของนิคคุณ  ในขณะเดียวกันก็ตัดสินใจเด็ดขาดที่จะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยเสียที...เพราะมันคาราคาซังมานานแล้ว

✿

✿

✿

แทคเรียกซีวอนเข้ามาพบที่ห้องทำงาน  แม้ท่าทีของซีวอนจะเยือกเย็นเสียจนกล้าเผชิญหน้ากับน้องชายที่เขาคิดฆ่าอย่างไม่หวั่นเกรง  แต่ลึกๆแล้วซีวอนก็มีความหวาดระแวงอยู่ไม่น้อยกลัวว่าการที่มือปืนที่เขาจ้างวานทำงานผิดพลาดบ่อยๆ  จะทำให้แทคยอนจับได้เข้าสักวัน

"ว่างัย  แกมีธุระอะไรกับฉัน"

แทคยอนมองหน้าพี่ชายตรงๆ  ก่อนจะโพล่งออกมา

"ผมจะส่งพี่ไปคุมโรงงานที่เกาหลีเหนือ"

"ไม่...เรื่องอะไร  โรงงานที่นั่นเป็นโรงงานเล็กๆ  เรื่องอะไรฉันจะต้องไป  ไม่ไป...ฉันไม่ไป"  ซีวอนโวยวายลั่น

"แต่พี่ต้องไป"

แทคยอนย้ำเสียงหนัก  โยนรูปถ่ายและเทปบันทึกเสียงที่คนของเขาแอบบันทึกภาพของซีวอนและคนร้ายที่ลักลอบพบกันเพื่อวางแผนฆ่าเขา  และภาพในวันที่คนของซีวอนซุ่มยิงแทคยอน  ทันทีที่ซีวอนเห็นรูปถ่ายก็หน้าถอดสี  แทคยอนเห็นใจพี่ชายไม่น้อย  แต่ต้องทำตัดใจ

"การที่ผมให้พี่ไปคุมโรงงานที่นั่น  คือบทลงโทษที่ผมปรานีพี่ที่สุดแล้ว  ผมไม่เคยถือโกรธพี่เลยนะ  พี่ซีวอน ผมเข้าใจว่าการที่พ่อมอบทุกสิ่งให้ผมทำให้พี่ไม่พอใจ เอาเป็นว่าโรงงานที่เกาหลีเหนือเป็นของพี่ ผมยกให้ กำไรหรือขาดทุนนับจากนี้ต่อไป  ผมจะไม่ยุ่งด้วย"

"ไอ้แทค...แก...แกไม่โกรธพี่เหรอ"

"ไม่...เราเป็นพี่น้องกัน  ผมไม่เคยโกรธ  ผมขอเพียงพี่เลิกคิดทำร้ายผมหรือนิคคุณเท่านั้น  เพราะมันจะบาปติดตัวพี่  ผมขอเท่านั้น"

ซีวอนมองแทคยอนน้องชายคนรอง  น้ำตาคลอหน่วยแต่เขาก็ใจแข็งเกินกว่าจะปล่อยให้มันไหลออกมา

"ฉันขอโทษ"

เขาพูดได้เพียงเท่านั้น  ก่อนจะเดินออกจากห้องไป  แต่คำพูดเพียงแค่นั้น  แทคยอนก็ยิ้มโล่งอกและดีใจที่สุดแล้ว

แทคยอนนำเรื่องของซีวอนมาเล่าให้นิคคุณฟัง  นิคคุณเห็นดีด้วยที่แทคยอนแก้ปัญหาด้วยวิธีที่ง่าย

"ก็ดีนะ  หวังว่าเขาคงกลับตัวได้  ว่าแต่นายชานซอง"

เสียงของนิคคุณยังมีร่องรอยไม่พอใจอยู่นิดๆ

"ฉันยังไม่พบเขาเลย  ตั้งแต่วันที่เขามาหานายครั้งล่าสุด  เขาก็หายตัวไปไหนไม่รู้"

แทคยอนกลัดกลุ้มไม่น้อย  ยังไม่ทันที่จะพูดอะไรต่อ เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น  เมื่อวางสายไป เขาก็พึมพำออกมาเสียงแหบพร่า

"ตำรวจโทรมา...ชานซองเมามาก  ขับรถคว่ำ...เขาตายแล้ว"

ตอนแรกที่นิคคุณได้รู้ข่าว  เขาคิดว่าตัวเองจะสะใจ  แต่ความจริงแล้ว  เพิ่งรู้ว่าตัวเองเสียใจกับแทคยอน...ตอนนี้เขารู้ว่าการสูญเสีย  ไม่ว่าเกิดกับใคร  ก็น่าหดหู่ทั้งสิ้น

✿

✿

✿

งานศพของชานซองผ่านพ้นไปแล้ว  นิคคุณเพิ่งเห็นน้ำตาของแทคยอนและซีวอนเป็นครั้งแรก  ภาพที่สองพี่น้องกอดกัน  ถ่ายทอดความสูญเสียรวมกัน  ทำให้นิคคุณสะเทือนใจไม่น้อย  เขาเป็นต้นเหตุการตายในครั้งนี้  เพราะชานซองดื่มเหล้าเพราะเสียใจที่นิคคุณปฏิเสธความรักของเขา  อุบัติเหตุจึงเกิดขึ้น  แต่แทคยอนไม่ได้โทษนิคคุณสักนิด

"กรรม...คุณ  ฉันบอกแล้วว่าใครทำอะไรย่อมได้ผลตอบแทนอย่างนั้น"  แทคยอนพึมพำเสียงเศร้า  นิคคุณกอดแทคยอนเอาไว้หลวมๆอย่างปลอบใจ

"ฉันเพิ่งรู้นะ  ว่าสิ่งที่ฉันคิดแก้แค้นคนที่ทำร้ายน้องชายฉันมันไม่ทำให้ฉันมีความสุข  ทำให้ฉันทรมาน  ตอนชานซองตายฉันน่าจะดีใจ  แต่ฉันกลับรู้สึกผิดที่เป็นสาเหตุ"

"ไม่...คุณ  นายไม่ใช่คนผิด  อย่าคิดแบบนั้น"

"ก็ได้...ฉันจะพยายามไม่คิด"

"ไม่ใช่พยายาม  แต่นายต้องไม่คิดแบบนั้นเลย...มันจบแล้วทั้งความแค้นและการสูญเสีย  ต่อไปเราจะสร้างครอบครัวของเราชีวิตใหม่ด้วยกัน...ทิ้งอดีตทั้งหมดไปซะ"

"แทค..."นิคคุณอุทานออกมาเบาๆ  เมื่อเขาเอ่ยถึงครอบครัวชีวิตใหม่...แทคยอนยิ้มนิดๆ

"ฉันขอนายกับพ่อนายแล้วนะ  ถึงท่านจะตกใจอยู่ไม่น้อยที่ฉันโทรไปขอลูกชายอย่างนายแต่งงาน  ตกลงนะคุณ  เราไปแต่งงานที่อเมริกากัน"

"แล้วพ่อก็ยอมเหรอ"

"อืม"  แทคยอนยิ้มให้แทนคำตอบ

"ก็ลองไม่ไปแต่งที่อเมริกาดูสิ  ฉันก็ไม่ยอมแต่งเหมือนกัน"  นิคคุณกระซิบเบาๆ  แต่อ้อมแขนที่เขากอดแทคยอนเอาไว้กระชับแน่นขึ้น...จบเสียทุกความแค้นที่ฝังแน่นในใจ...จบเสียทีความสูญเสีย...ต่อไปนี้ความรักระหว่างเขากับแทคยอนควรเริ่มต้น  และงอกงามนิรันทร์

ระหว่างที่ทั้งสองคนกอดกันกลม  สายตานิคคุณพลันไปเห็นชายหนุ่มคนหนึ่ง  ยืนห่างจากพวกเขาห้าเมตรใต้ร่มต้นไม้   หน้าตาออกไปทางตี๋ใส่ชุดดำทั้งชุด  ยืนน้ำตาไหลโดยไร้เสียงมองไปทางหลุมศพชานซอง  

นิคคุณผละออกจากอ้อมกอดของแทคยอน  แทคยอนมองการกระทำของนิคคุณงงๆ  มองตามสายตานิคคุณที่มองไป  เขาและนิคคุณจึงตัดสินใจเดินเข้าไปหา

"คุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับ"  นิคคุณถามชายหนุ่มแปลกหน้าด้วยความแปลกใจ

"ดีแล้วละ  ที่เขาตายไป  ผมล่ะสะใจที่เห็นเขาตาย"  จุนโฮพูดด้วยทั้งน้ำตาแสยะยิ้ม

"หมายความว่างัยครับ  แล้วคุณเป็นใคร"

แทคยอนถามคนแปลกหน้าที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาสองคนด้วยไม่พอใจนิดๆ  ที่ใครไม่รู้มาว่าน้องชายเขาที่เสียไป

จุนโฮละใบหน้าที่มองหลุมศพของชานซอง  หันมามองคู่รักที่ยืนมองหน้าเขาด้วยสายตาแปลกใจ  จุนโฮทำหน้าเศร้าสร้อยด้วยความเสียใจ

"ผม...จุนโฮ  คนรักของชานซองครับ"  

แทคยอนและนิคคุณตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน  ไม่คิดว่าคนตรงหน้าพวกเขาที่ยืนอยู่คือคนรักของชานซอง ทั้งๆที่ชานซองไม่เคยพูดหรือเล่าอะไรให้ใครฟัง  แม้แต่แทคยอนพี่ชายของเขาก็ไม่เคยรู้มาก่อน  ว่าน้องชายตัวเองได้แอบไปมีอะไรกับคนที่ชื่อจุนโฮ

"ทำไมคุณถึงดีใจที่เห็นเขาตาย  เขาทำอะไรให้คุณเหรอ"

"เขาเห็นผมเป็นแค่ตัวสำรองของใครบางคน  ได้แต่รองรับอารมณ์ของเขา  เขาไม่รู้หรอกว่าตลอดที่ผ่านมาที่เราสองคนคบกัน  ผมเสียใจขนาดไหน"  

จุนโฮมองหน้านิคคุณ  เพื่อต้องการให้รู้ว่าเขาหมายถึงใคร  นิคคุณรู้สึกเสียใจที่เขาเป็นต้นเหตุ  ทำให้ชานซองต้องตาย  ทั้งๆที่เขาไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนั้น

"เอาเถอะ  ยังงัยซะ  ชานซองก็ตายไปแล้ว  อย่าไปขุดคุ้ยเรื่องนี้ขึ้นมาอีกเลย  ปล่อยให้เขาไปสงบสุขที่ภพภูมิที่ดีขึ้นดีกว่า"

แทคยอนเอ่ยขึ้นเพื่อให้คนตรงหน้าลืมความแค้นที่มีให้กับชานซอง  จุนโฮพยักหน้ารับแทนคำตอบ  ทั้งสามคนหันหน้าไปมองหลุมศพที่ตั้งแท่นด้วยหินอ่อนรวมกับหลุมศพอื่นๆ  ก่อนจะเดินออกไปจากสุสาน จบสิ้นเสียทีกับความแค้น

ⓐⓑⓒⓓⓔⓕⓖⓗⓘⓙⓚⓛⓜⓝⓞⓟⓠⓡⓢⓣⓤⓥⓦⓧⓨⓩ

End

ปลายน้ำฝน