OneFic: My House

"คนอะไรไม่เจียมตัว  สะเออะมาชอบผู้ชายของฉัน เขาบอกไม่ชอบก็คือไม่ชอบสิ  เลิกตามตื๊อซะให้ยากเถอะ"

ผมไม่ได้บอกสักหน่อยว่าชอบหรือไม่ชอบใคร  เจสสิก้านี่ก็เป็นแบบนี้เสมอละน่ะ  ชอบทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของผมอยู่เรื่อย  ผมก็แค่มนุษยสัมพันธ์ดีก็เท่านั้น

ผมเบื่อ  นิชคุณก็อีกคน  เขาเป็นเพื่อนร่วมห้องผมเอง ไม่ได้ดูสารรูปตัวเองเอาซะเล้ย  สอมอขนาดนี้ใส่แว่นตาหนาเตอะซะขนาดนั้น  ทรงผมหรือก็ดูไม่เป็นทรง  ใครเขาจะอยากให้ร่วมกลุ่มด้วย

ผมรู้นะว่าทำไมนิชคุณถึงชอบผม  ก็เพราะว่าเมื่อเดือนก่อนผมมีซ้อมบาสเกตบอลน่ะสิ  แล้วนักศึกษามานั่งดูพวกเราซ้อมกันเต็ม  เขากำลังจะโดนลูกหลงจากฝ่ายทีมตรงข้ามของผมเองซึ่งส่งลูกให้ทีมของตน  แต่ลูกบาสนั้นที่ส่งต่อถูกคนเล่นเหวี่ยงมาอย่างแรงส่งไปให้ลูกทีมอีกคนที่ยืนรับตรงที่นิชคุณอยู่นั่งพอดี  และเผอิญว่าลูกทีมคนนั้นดันหลบลูกบาสที่โยนไปได้ซะก่อน  ผลเลยทำให้ลูกบาสโดนนิชคุณเข้าเต็มเป้าอย่างจังที่ศรีษะจนสลบเมือดไปเลย แล้วผมที่เป็นหัวหน้าทีมและเห็นว่านิชคุณเป็นเพื่อนร่วมชั้นก็เข้าไปดู  หากไม่ช่วยเหลือก็ดูจะใจดำล่ะ

วันต่อมาเขาก็มาขอบคุณผม  และหลังจากวันนั้นนั่นแหละเขาก็ตามผมไปเรื่อย  จนบางครั้งก็มีแอบตาม... พักหลังๆ มานี่ก็มายืนสารภาพชอบผมอยู่บ่อย  ผมก็แค่เฉยน่ะไม่ได้รู้สึกอะไร

"ดูสารรูปตัวเองซะก่อนดีกว่ามั้ย  สอมอขนาดนี้  ใครจะชอบนายลง"

ผมถอนหายใจเฮือก  คงต้องทำอะไรสักอย่างให้นิชคุณเลิกตื๊อผมสักที  มองร่างบางที่ยืนก้มหน้าสลอน

"นี่นายฟังฉันพูดหรือเปล่า?"
"เอาล่ะพอเถอะเจสสิก้า  นิชคุณ...ฉันว่า  นายเลิกตามตื๊อฉันสักทีเถอะฉันรำคาญ  ฉันไม่อยากให้ความหวังกับใครมากมาย  มันดีน่ะที่มีคนมาชอบฉันยังดีกว่าเกลียด"

ผมลุกขึ้นจากเก้าอี้หินอ่อนใต้อาคารคณะบริหารของตัวเอง  เพื่อจะหนีความรำคาญจากตรงนี้  ผมหยุดเดินก่อนจะคิดอะไรขึ้นมาได้  หันกลับไปมองนิชคุณอีกครั้งตั้งแต่หัวจรดเท้า...เท้าจรดหัว

"นายบอกว่าชอบฉันอย่างนั้นเหรอ?"

นิชคุณพยักหน้าหงึกหงัก

"แล้ว...ถ้าฉันอยากให้นายทำอะไรบางอย่างเพื่อฉันนายจะยอมทำมั้ย?"
"อะไรเหรอ?"

ร่างหนากระตุกยิ้มที่มุมปาก

"ได้สิ  นายน่าจะทำให้ฉันได้"

มองร่างบางนั่นก่อนจะเฉลย

"เปลี่ยนตัวเองไง  แปลงโฉมทำได้มั้ย?  ถ้านายไม่กล้า  ก็อย่ามาให้เห็นหน้า  ฉันไม่ชอบคนสกปรกสอมอ"

นิชคุณมองสภาพตัวเองและก็ทรงผมเผ้า  จะให้เขาเปลี่ยนตัวเองอย่างนั้นเหรอ  แล้วจะให้เขาเปลี่ยนยังไงล่ะ

เงยหน้าขึ้นมองแทคยอนปรากฏว่าเขาหายไปแล้ว

เจสสิก้าและคนในกลุ่มของแทคยอนมองเขาเหมือนตัวอะไรสักอย่าง    โดยเฉพาะเจสสิก้าคู่ควงของแทคยอน มองเขาเหมือนกันตั้งแต่หัวจรดล่างก่อนจะเบ้ปากใส่เชิดหน้ากอดอกแล้วเดินตามหลังแทคยอนไป

เลิกเรียนภาคบ่ายนิชคุณกลับบ้านพร้อมกับกังวลที่แทคยอนท้าเขา  ท้าให้เขาเปลี่ยนลุคใหม่  แต่คนอย่างนิชคุณไม่รู้เรื่องแฟชั่นน่ะสิ

มาถึงบ้านไขกุญแจเข้ามา  ถอดรองเท้าอะไรเสร็จเรียบร้อยแล้วก็เดินผ่านห้องนั่งเล่นเลยขึ้นห้องไป  จุนโฮนั่งเล่นมือถือในห้องนั่งเล่นหน้าทีวีจอแบน  ได้ยินเสียงปิดเปิดประตูบ้านก็หันกลับไปมองคุณฮยองพี่ชายตน  มาถึงไม่ทักกันเลย  ปกติจะยิ้มแล้วก็ทักว่าเป็นอย่างไรบ้างวันนี้  ไงวันนี้เงียบไปได้น่ะ

บนห้องนิชคุณวางกระเป๋าเป้สะพายลงข้างตู้เสื้อผ้า ยืนตรงหน้ากระจกตู้เสื้อผ้าพอดี  ส่องถึงร่างตัวเอง

ก๊อกก๊อกก๊อก ก๊อกก๊อก!

เสียงเคาะประตูห้องนอนเป็นทำนองเพลงจากด้านนอก จะมีใครซะอีกนอกจากจุนโฮเปิดประตูเข้ามาแล้วมาล้มตัวลงที่นอนเขา

"พี่คุณ  เป็นอะไรอ่ะ  มาถึงก็ไม่ทักกันเลย"

ร่างโปร่งบางถอนหายใจเฮือก  หันหน้ามาหาน้องชายตาตี่

"โฮ  นายว่า...พี่ดูเป็นยังไง"

โฮจังมองพี่เขาตั้งแต่หัวจรดถึงเท้า

"อยากรู้จริงเหรอ?"

ไม่รู้สิ  ถ้าคำตอบนั้นเป็นเรื่องที่เขาไม่ค่อยอยากยอมรับมันเท่าไหร่  แต่ก็ต้องยอมสิน่ะ

"อืม"
"เฉิ่ม"

คำตอบของจุนโฮทำเอานิชคุณเบิกตาโต

"จืดชืด"  ตากลมๆ ก็เบิกโตขึ้นอีก
"ไร้รสนิยม"  อันนี้ยิ่งเบิกใหญ่

เป็นอย่างนั้นจริงๆ เหรอ  ถ้าอย่างนั้นผมก็หมดหวังน่ะสิ

"ขนาดนั้นเลย"  จุนโฮพยักหน้าหงึกหงัก

ร่างโปร่งถอยหลังทิ้งก้นตัวเองลงเตียงนอนอย่างเต็มแรงอย่างกับคนหมดเรี่ยวแรง

"ถามแบบนี้มีอะไรหรือเปล่า?"

ยู่หน้าก่อนถอนหายใจหนัก  มองจุนโฮก่อนจะเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง

"หา!!  พี่คุณชอบนายแทคยอนเพื่อนร่วมคณะตัวเองยังงั้นเหรอ?"

นิชคุณพยักหน้าช้าๆ หน้าหลุบต่ำ

"เขาก็เลยบอกให้พี่ไปเปลี่ยนลุคใหม่?"  คุณฮยองพยักหน้าอีกครั้ง
"อ๋อออ...พี่ก็เลยทำหน้าเป็นตูดกลับมา"

จุนโฮมองพี่ชายตนที่เอาแต่ก้มหน้าลงเสียใจที่คนพวกนั้นเหน็บแนม  ไอ้คนพวกนี้ตาถั่วไม่รู้เรื่องอะไร  ชอบมองคนแค่ภายนอกก็ตรงที่หน้าตา

ใครละจะรู้ว่าพี่คุณของเขาสวยขนาดไหนเมื่อถอดแว่นสำปะหลังเคออก  มีแต่เขาคนเดียวเท่านั้นที่เห็นความสวยในตัวคุณฮยอง  ไอ้เรื่องทรงผมน่ะไม่มีปัญหาอะไรหรอก   แค่จัดให้เป็นรูปเป็นทรงนิดหน่อยก็เท่ห์แล้วเรื่องพวกเสื้อผ้านี้สิ

มันทำให้เขาครุ่นคิด  แปลงโฉมอย่างนั้นเหรอ  จุนโฮพยักหน้าเล็กน้อยและอมยิ้ม  ถ้าพี่คุณแปลงโฉม...อยากรู้นักว่าไอ้คนพวกนั้นจะทำหน้ากันยังไง


++++++++ M Y   H O U S E +++++++++


"นี่นายจะพาฉันมาที่ห้างทำไม?"
"เออนา  เดินๆไปเถอะ  เดี๋ยวก็รู้เองแหละ"

จุนโฮดุนหลังนิชคุณเดินข้างหน้าไปเรื่อยๆ จวบจนมาถึงร้านตัดผม

"ร้านตัดผม?"
"เออ  ไป...เข้าไปกัน"

จุนโฮฉวยข้อมือคุณฮยองจูงเข้าไปในร้าน

"สวัสดีฮา  ยินดีต้อนรับบริการร้านเสริมสวยของเราฮา"
"พี่ครับ  ผมขอแบบเอาจำกันไม่ได้เลย"

จุนโฮบอกกับชายหนุ่มพนักงานสาวประเภทสอง แล้วดุนหลังนิชคุณส่งให้เขาบริการ

นิชคุณรู้สึกกระอักกระอ่วน  ไม่รู้เขาควรจะทำตามใจน้องดีหรือเปล่า

"เถอะนา  พี่คุณ...เขื่อใจผมสิ  ทำเพื่อแทคยอน"

แทคยอน... นั้นสิ  ผมอยากอยู่ในสายตาเขาบ้าง  อยากให้เขาหันมามองกันสักนิดก็ยังดี  นิชคุณสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะถอนออกมาอย่างหนักหน่วงแล้วตัดสินใจอย่างมั่นเหมาะที่จะแปลงโฉม  เดินตามพนักงานเข้าไปสระผมก่อนจะมีการตัดผมออกเล็กน้อยเพื่อให้ดูเป็นทรงขึ้น

ผลลัพธ์ออกมา  นิชคุณดูดีขึ้น ดีขึ้นกว่าแต่ก่อน  ยังมีไอ้แว่นหนาเตอะนี่น่ะสิ บดบังใบหน้าสวยๆอยู่ดีจุนโฮคิด  จากนั้นก็ทำการจ่ายเงินแล้วพานิชคุณออกจากร้านไปยังร้านแว่นตา  เพื่อให้เขาที่นั่นดูตาให้ก่อนจะเปลี่ยนให้คุณฮยองของเขาหันมาใส่คอนแทคเลนส์

"มันจะดีเหรอจุนโฮ  พี่กลัวตาบอด"
"ดีซะอีกพี่คุณ  ทำตามที่ผมบอกแล้วทุกอย่างจะดีขึ้นเอง   ถ้าพี่อยากให้เขาหันมามองเราต้องเชื่อผม รับรองว่าเขาต้องหันมามองพี่คุณแน่นอน"
"เอาจริงเหรอ?"
"เออ  เถอะนา...เชื่อน้องชายคนนี้  เอาเลยครับคุณหมอ"   จุนโฮบอกกับพี่ชายก่อนจะหันไปเอ่ยกับหมอ

โอย... เหนื่อยนูนอ  ต้องคอยไกล่เกลี่ยคุณฮยองให้ทำเหมือนปลอบเด็กเล็กเลยว่ะ

หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจที่ร้านแว่นตาแล้ว  เมื่อนิชคุณหันมาใส่คอนแทคเลนส์   จุนโฮแทบจะไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองว่าพี่คุณที่ดูเนิร์ดๆ เมื่อก่อนจะกลับกลายเป็นนางซินไปได้  ที่มีเขาเป็นเทวดาดลบันดาลให้พี่ชายเขากลับมาเป็นผู้เป็นคนอย่างเหลือเชื่อ  เหลือก็แต่เสื้อผ้าที่ยังต้องจัดการ

ออกจากร้านแว่นมา  นิชคุณรู้สึกไม่มั่นใจตัวเองเอาเสียเลย  มันเหมือนไม่ใช่ตัวเขา  มันแปลกๆ แล้วไหนจะสายตาคนรอบข้างที่มองมาที่เขา

"ดูสิพี่คุณ  มีแต่คนมองพี่ทั้งนั้น  พี่สวยออกจะปานนั้น"
"สวย?"  สองพี่น้องพูดกันอย่างกระซิบกระซาบ
"อือ  หน้าพี่คุณหวานอย่างกับผู้หญิง  ใครเขาต้องคิดว่าพี่เป็นผู้หญิง  เอาล่ะ...คราวนี้ทีนี้เหลือแต่เสื้อผ้า  เราไปดูทางนู้นกันดีกว่า"
"ยังมีอีกเหรอ!?"
"แน่นอน!  หรือพี่ไม่อยากให้นายนั่นหันมามอง" เป็นรอบที่ 3 หรือที่ 4  ได้หรือเปล่าไอ้ประโยคนี้

นี่เขาต้องตามน้ำไปกับจุนโฮจริงๆ หรือนี่  เอาว่ะ...มาถึงขั้นนี้แล้ว  ลงทุนไปซะเยอะแล้ว

นิชคุณกับจุนโฮเดินเข้ามาในร้านเสื้อผ้าร้านหนึ่งเลาะหาเสื้อผ้ากันอยู่พักใหญ่  ได้เสื้อผ้าติดมือมาแล้วบางชุดและเอาไปลองใส่แล้ว จึงตัดสินใจซื้อและใส่มันเลย

"พี่คุณ"  จุนโฮเรียกให้คุณฮยองออกมา

นิชคุณเปิดประตูห้องลองเสื้อออกมา  สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าจุนโฮ  แทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง ว่าพี่คุณของเขาจะเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้  ตาตี่ๆ ต้องเบิกค้างขึ้น

"พี่คุณ! โอโห้!  ไม่น่าเชื่อ  จากหนุ่มเนิร์ดจะกลายเป็นไอ้ซินไปได้"

นิชคุณงงกับคำพูดจุนโฮ

"เอ้า! ก็นางซินเดอเรลล่าไง"

ร่างโปร่งบางเค้นยิ้มและรู้สึกกระดากอาย

"เป็นไง  ฝีมือผม...ผู้เลอโฉม"

เคล้ง!

สองพี่น้องหันไปมอง  ก็เจอชายหนุ่มคนหนึ่งเดินตาถั่วมองนิชคุณไม่วางตาจนเดินชนแขวงราวผ้าล้ม  ทั้งสองคนมองหน้ากันก่อนจะหัวเราะใส่กัน  นานแค่ไหนนะที่พี่คุณไม่ค่อยได้หัวเราะแบบนี้  และนั่นทำให้นิชคุณมีความมั่นใจในตัวเองขึ้นมาอีกนิด

เรียบร้อยจากการช้อปปิ้งแล้ว  พวกเขาก็รู้สึกหิวกันจึงตัดสินใจไปหาอะไรทานกันก่อนกลับ

ระหว่างทางนั้นอีกด้านของแทคยอนที่นั่งทานอาหารในห้างสรรพสินค้ากับซึลองและเจสสิก้า  เบื่อหน่ายกับเจสที่เอาแต่เดินตามต้อยๆๆ คอยป้อนอาหารเข้าปากให้เขา  มันเขินต่อหน้าเพื่อนและเลยทำทีหันหน้ามองออกนอกทางหน้าต่าง  เป็นเวลาพอดีที่เขาเห็นผู้ชายคนหนึ่งกำลังจะเดินผ่าน  หน้าผู้ชายคนนั้นหวานและสวยผิดแผกกว่าสาวคนอื่นๆ  และเสี้ยววินาทีนั้นทำให้พวกเขาสองคนสบตากัน  บวกกับรอยยิ้มสดใสนั่นอีกชนิดที่ว่ายิ้มสวยมาก รู้สึกเสียดายในใจลึกๆเมื่อเขาคนนั้นเดินผ่านร้านไปแล้วจนทำเอาเขาต้องหันหลังไปมอง   น่าแปลกไปกว่านั้นคือ...หัวใจของเขากลับเต้นแรงผิดจังหวะเร็ว

ใครว่ะ.. น่ารักอ่ะ  ขนาดผู้ชายด้วยกันนะ  เอ่อ.. ไอ้เหมียว  มึงกำลังสนใจเขา  เราหัวใจเต้นแรงไปหรือเปล่าว่ะ

นิชคุณไม่คิดว่าจะได้พบแทคยอนที่นี่  ทำเอาหัวใจเขาแทบพาลจะหยุดเต้นทันทีเมื่อสบตากัน

"เมื่อกี้นี้นายแทคยอนนี่พี่คุณ  ดูเขามองพี่ด้วยน่ะ"
"ไม่หรอกมั้ง  เขาก็มองไปเรื่อยแหละ"  นิชคุณเอ่ย  แต่ในใจรู้สึกน่าจะใช่
"นี่  ไหนว่าชอบเขาไม่ใช่เหรอ  เดินตามหลังเขาต้อยๆๆ ทีตอนนี้พอเปลี่ยนลุคใหม่  ไงมองข้ามเขาไปได้ล่ะ  จะว่าไปก็ดีน่ะพี่คุณ  เมื่อก่อนพี่เดินตามหลังเขาเป็นบ้า  งั้นทีนี้พี่ก็ทำให้เขาเดินตามหลังพี่คุณสิ"

ใช่สิน่ะ  เมื่อก่อนผมมันเนิร์ด  และตอนนี้ทำให้ตัวเองเริ่มมั่นใจขึ้นมาอีกนิดแล้ว  สวยด้วย... เฮ้ย ไม่ใช่สิ... หล่อเดะ  เออ...

วันต่อมา  ความมั่นใจที่มีอยู่ก่อนหน้านี้ทำให้นิชคุณลืมมลายสิ้นกองอยู่กับพื้น  ยืนตรงหน้ากระจกตู้เสื้อผ้าในตอนเช้า

ก๊อกก๊อกก๊อก ก๊อกก๊อก!

จุนโฮเคาะประตูห้องคุณฮยองก่อนจะเข้ามา

"พี่คุณ  เสร็จหรือยังจะได้ไปมหาลัยพร้อมกัน"

นิชคุณมองจุนโฮทางกระจกตู้เสื้อผ้าที่เดินผ่านทางหลังตัวเองมา

"โฮ"

จุนโฮมองคุณฮยองทางกระจกเช่นกันมองปราดเดียวรู้เลยว่าต้องการความช่วยเหลือ

"โอย  เอาอีกแล้วเหรอพ่อเนิร์ด  มา...ผมช่วย"  จุนโฮเข้าไปช่วยนิชคุณเซตผมใส่คอนแทคเลนส์ให้  ทุกอย่างจึงเรียบร้อยและออกจากบ้านพร้อมกัน  แต่นิชคุณก็เข้าห้องมาใหม่รีบคว้าเอาผ้าปิดปาก แว่นตาเก่าของตัวเองและหมวกแก็ปปี้สีแดงที่วางอยู่โต๊ะหนังสือเผื่อเอาไว้อำพรางปิดปากปิดหน้า  หากมันจนใจหมดความมั่นใจขึ้นมาอีกเมื่อไหร่  อย่างน้อยเรายังมีสิ่งนี้ช่วยเหลือยามที่ไม่มีจุนโฮอยู่ช่วย

มาถึงมหาวิทยาลัยทุกคนรอบด้านต่างมองนิชคุณด้วยความสนใจ  ไม่ว่าจะรุ่นน้องหรือรุ่นพี่และสาวๆ  จุนโฮภูมิใจในฝีมือตัวเองที่เขาดลบันดาลพี่ชายให้สวยขึ้นมาได้  รวมไปถึงซึลองด้วยอีกคนอ้าปากตาค้างไปตามๆคนอื่นๆ  คงจะคิดว่านิชคุณเป็นน้องใหม่เข้ามาเรียน

"สวยยย"  ซึลองเหมือนกับเจอนางฟ้ามาหยาดดิน เมื่ร่างโปร่งบางเดินผ่านไปพร้อมกับกลิ่นกายหอมจางๆ ของน้ำหอม  เขาถึงกับสูดดมกลิ่นหอมนั้นเข้าปอด


++++++++ M Y   H O U S E +++++++++++


"เป็นไง  เห็นมั้ย...มองตามหลังกันซะ..." จุนโฮสะกิดเอ่ยกับคุณฮยอง

มันเป็นอย่างที่จุนโฮว่า   นิชคุณไม่พูดอะไรมียิ้มเล็กน้อยให้

"โอเคพี่คุณ  เจอกันตอนเที่ยง  เลิกบ่ายใช่มั้ย"
"อือ"
"เจอกันพี่"  สองพี่น้องยกมือขึ้นเชิงลาแล้วแยกจากกันคนละทางไปคณะของใครของมัน

หลังแยกทางกันเมื่อครู่กับจุนโฮนิชคุณรีบเข้าตึกคณะแจ้นเข้าห้องน้ำทันที  รีบคว้าผ้าปิดปาก แว่นตาและหมวกแก็ปในกระเป๋าเป้ขึ้นมาอำพรางใบหน้าตน ทำให้เหมือนว่าตัวเองแกล้งป่วยเป็นหวัดแล้วก็ออกจากห้องน้ำไป  โดยที่ไม่รู้เลยว่ามีคนอยู่ในนั้นและแอบเห็นทุกการกระทำหมด มินโฮรุ่นคณะเดียวกันกับนิชคุณ เข้ามาทำธุระส่วนตัวในสุขาเปิดประตูห้องน้ำแล้วแต่ต้องชะงักตรงบานประตูปิดแง้มเล็กน้อย  เห็นเป็นใครมายืนตรงอ่างล้างมือหน้ากระจก  จะว่าเป็นนักศึกษาในคณะนี้ก็ไม่น่าจะเชิง  เรียนอยู่คณะนี้ย่อมรู้ว่าใครเป็นใครเขาจำได้หมด  ถ้าเป็นนักศึกษาใหม่ก็น่าแปลก ทำไมต้องปิดบังใบหน้าตัวเองขนาดนั้นด้วยไม่เข้าใจเหมือน...กำลังปิดบังอะไรบางอย่างอยู่ใบหน้าที่แสนหวานแล้วก็สวยกว่านักศึกษาสาวทั่วไป  นึกให้แล้วเขาก็รู้สึกสนใจในตัวร่างโปร่งบางคนนั้นอย่างไรบอกไม่ถูกในใจ

นิชคุณหลังจากอำพรางใบหน้าตนเรียบร้อยแล้วก็ออกจากห้องน้ำแล้วรีบเข้าเรียนห้องเรียนไป  ทุกคนที่เดินผ่านไปมาก็มองกันแปลกใจ  คงจะนึกอยู่ในใจว่าไอ้นี่มันเป็นใคร  เข้าห้องเรียนมาพ้นขอบประตูดีแล้ว  ทุกคนในห้องนั้นหันมาที่นิชคุณกันเป็นจุดเดียวกันหมดพร้อมกับแทคยอน

นิชคุณเดินไปนั่งที่ประจำของเขา  หัวใจตอนนี้เต้นแรงผิดปกติก็เพราะแทคยอนนั้นแหละ  คำพูดเมื่อวานที่เขาพูดทิ้งไว้ก่อนจะเดินหนีไป

"เปลี่ยนตัวเองไง  ทำได้มั้ย?  ถ้านายไม่กล้าเปลี่ยน...ก็อย่ามาให้เห็นหน้า  ฉันไม่ชอบคนสกปรกสอมอ"

หัวใจเต้นไม่เป็นส่ำ  เหมือนคนมีความผิดติดตัวมายังไงยังงั้นนั้นแหละ  ทั้งๆ ที่เขาไม่มีความผิดอะไรเลยสักนิดเดียว

ซึลองวิ่งเข้าห้องเรียนมาถึงกับหอบตัวโยนเข้าไปหากลุ่มตัวเอง

"แฮ่กแฮ่ก แฮ่ก"
"วิ่งซะหน้าตาตื่น  มีอะไรว่ะ?"  ชานซองถามซึลองที่นั่งด้านหลังแทคยอน
"ใครไม่รู้ว่ะ แฮ่ก แฮ่ก  โคตรน่ารักเป็นบ้าเลยว่ะ  นางฟ้าาาา...."
"นักศึกษาสาวที่ไหนว่ะ?"  ชานซองเมื่อได้ยินเรื่องเกี่ยวกับสาวๆ สวยๆ  ถึงกับกระวีกระวาดขึ้นมา
"ไม่ใช่สาวที่ไหน  นักศึกษาผู้ชายว่ะ"
"หา!!  ผู้ชาย"  ชานซอง  ไอ้หมีตะกละตกใจไม่เชื่อคำพูดซึลอง  เพราะไม่ได้เห็นด้วยกับตาตัวเอง  เป็นไปไม่ได้  มีด้วยเหรอที่จะมีผู้ชายสวยกว่าผู้หญิง
"เออสิว่ะ  โคตรรร... น่าาา...รักเลยว่ะ  หน้านี่หวานนน...สวยกว่านักศึกษาสาวบางคนซะอีก"
เจสสิก้าที่นั่งข้างคู่กับแทคยอน  คลอเคลียอยู่กับแขนใหญ่กล้ามมัดๆ ได้ยินเข้าก็ ถลึงตาใส่ซึลองที่ตนเหมือนรโดนเหน็บกลายๆ
"นายว่าใครซึลอง?"  เจสสิก้าห้วนใส่
"แล้วฉันได้เอ่ยชื่อเธอหรือเปล่าล่ะแม่คุณ?"
"นี่นาย..."
"หยุด  พอได้แล้ว...เจส หยุดเกาะแกะแขนฉันได้มั้ย  มันรำคาญ"
เจสสิก้าหน้าเหยเมื่อแทคยอนว่าใส่


นิชคุณที่นั่งอยู่ทำให้เขาพะวงขออย่าให้ใครสังเกตใบหน้าเขาเลย  ไม่อยากเป็นเป้าสายตาใครในห้อง   คิดผิดที่ไม่น่าไปแปลงโฉมอะไรนั่นเลย  มันไม่ใช่ตัวเขาเลยสักนิด

มินโฮเดินเข้ามาในห้องเรียนผ่านนิชคุณไป  สายตาของเขาก็มองลอดทะลุผ่านแว่นตาหนาและผ้าที่ปิดปากเอาไว้  ประจักษ์กับตนว่านี่คือนิชคุณ  นักศึกษาเนิร์ด  ไม่น่าเชื่อว่าคนเนิร์ดๆอย่างเขาจะมีใบหน้าหวานและสวยซ่อนใต้แว่นนั่น  อยากรู้นักว่าไปทำอีท่าไหนถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้  หรือว่าเป็นเพราะแทคยอน ใช่สินะ....นิชคุณชอบแทคยอน  เห็นวิ่งตามก้นนายนี้อยู่บ่อยๆ  น่าจะเป็นเช่นนั้นเขาคิด  แทคยอนต้องไปท้าอะไรไว้กับคุณแน่นอน  ถ้าอย่างนี้มันก็ทำให้เขานึกสนุกขึ้นมา

นิชคุณไม่รู้ทำไมมินโฮถึงได้มองตนแบบนั้น  ส่วนด้านแทคยอนก็ไม่ได้สนอะไรอยู่แล้ว...ยังคงเฉยอยู่เหมือนเดิม

ได้เวลาเรียน  อาจารย์ที่สอนเช็คชื่อนักเรียนทุกคน  ถึงคิวนิชคุณเห็นปิดหน้าปิดตาในห้องเรียนก็ไม่พอใจ ไม่ใช่ในสวนสาธารณะจึงบอกให้ถอดหมวกออก

"นิชคุณ  ทำไมถึงใส่หมวกในชั้นเรียน  และทำไมต้องปิดหน้าขนาดนั้นด้วย"

นักศึกษาทุกคนหันไปมองเขาเป็นจุดเดียวกันหมด  นิชคุณรู้สึกโดนต่อต้านจากสายตาและสงครามประสาทรอบด้าน  ใจไม่ดีจะอกแตกตายเสียตรงนี้ให้ได้ อยากเป็นลมเป็นแล้งให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย  เขาจะทำอย่างไรดีถ้าอาจารย์ให้ตนถอดผ้าปิดปากออก  ไอ้หมวกแก็ปนี่ไม่เท่าไหร่  แต่หน้านี่สิ...แทคยอนต้องเห็นหน้าตาเขาแน่ๆ  จะว่าเราลืมอะไรไปหรือเปล่า  ยังมีแว่นหนาๆ นี้อยู่ แทคยอนคงมองไม่เห็นหน้าที่เปลี่ยนไปหรอก  ว่าแล้วนิชคุณจึงยอมถอดหมวกแก็ปและผ้าปิดปากออกแล้ววางของลงข้างกับอุปกรณ์การเรียนของตน อาจารย์ก็เอ่ยชื่อนักศึกษาต่อไป

แทคยอนเห็นนิชคุณถอดหมวกออกดังนั้น  ก็เห็นว่าทรงผมของนิชคุณถูกตัดให้เป็นทรงขึ้น  หึ...สงสัยคงจะชอบเรามากสิท่า  ยอมเปลี่ยนตัวเอง  แต่ก็คงจะเปลี่ยนได้แค่นั้นละหว่า

"เอ... นิชคุณดูคุ้นๆว่ะ"  ซึลองมีความรู้สึกคุ้นๆนิชคุณเหมือนใครบางคนที่เขาเพิ่งจะเจอ

แทคยอนที่นั่งข้างกันก็หันไปมองเพื่อนด้วยสีหน้าเฉยชาแต่ปนงงกลับไม่พูดอะไร  เพราะเก๊กขรึมมากกว่า  ซึลองเห็นแทคยอนมองตนก็ไม่คิดจะพูด  ก็เพราะเห็นว่าเพื่อนไม่ได้สนใจในตัวนิชคุณอยู่แล้วจึงเงียบปากดีกว่า  แต่คนอย่างซึลองยังอดสงสัยอยู่ดี ทรงผมแบบนี้...เสี้ยวหน้าด้านข้างภายใต้แว่นแบบนี้หรือก็คล้ายนักศึกษาคนนั้น  รวมไปถึงโครงร่างกายนั้นอีกด้วย  คล้ายนางฟ้ามาหยาดดินคนนั้นจัง  ที่เดินขนานคู่ข้างกับรุ่นน้องคนละคณะตน  เขาคิดไปคิดมาพร้อมกับพินิจอยู่เป็นนานสองนาน

"ทรงผมแบบนี้  โครงร่างแบบนี้  เหมือนนางฟ้าเมื่อเช้านี้หรือเปล่าน้า"
"มึงพูดอะไรคนเดียว  กูงงกับมึงนานแล้ว"

อาจารย์สอนคาบคณิตศาสตร์คาบแรก  ไม่ได้เข้าตาซึลองเลยสักนิด ยังงุ่นอยู่กับสังเกตในตัวนิชคุณเต็มที่ กระซิบกระซาบกับแทคยอนสองคน

"ทำไมมันเหมือนกันขนาดนี้น่ะ"
"ตกลงมึงพูดอะไรไอ้ซึล"

ซึลองยอมหันไปมองแทคยอนแล้วอธิบายให้เพื่อนตนฟัง

"ก็นิชคุณคล้ายคลึงคนที่ฉันเล่าให้ฟังไง  เหมือนคนน่ารักคนนั้นน่ะ คนที่ฉันเจอเมื่อเช้านี้  สวยมาก...สวยกว่าผู้หญิง  หน้าตางี้หวาน...ปากอิ่มแดงสดน่าจูบ  ตากลมโตๆ... ทรงผมหยิกสวยสั้น อย่างนี้เลยน่ะเว่ย ถ้าให้ฉันเดา...นิชคุณกับคนที่ฉันเจอเมื่อเช้าน่าจะเป็นคนๆ เดียวกัน" ซึลองขยายความให้แทคยอนฟังพร้อมกับทำท่าเพ้อฝันไปด้วย  และกลับเป็นปกติอีกครั้ง

แทคยอนได้ยินแบบนั้นทำให้เขาครุ่นคิดเรื่องเมื่อวานที่เขาได้ขอท้านิชคุณเอาไว้  หันไปมองร่างโปร่งบางที่นั่งห่างจากพวกเขาข้างหน้าไปห้าแถว  นิชคุณจะกล้าทำแบบนั้นจริงๆ เหรอ  คนขี้อายแบบนั้น...เปิ่นๆ เนิร์ดๆอย่างนั้น  จะกล้าแปลงโฉมตัวเองเพื่อเขาได้

มินโฮ  ที่นั่งด้านหลังแทคยอนห่างจากชานซองไม่กี่โต๊ะ  ได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่หมด   แสดงว่าแทคยอนยังไม่ได้เห็นความสวยที่อยู่เบื้องหลังแว่นของนิชคุณน่ะสิเขาคิดในใจ

แต่แล้วไม่คาดฝันเมื่อจู่ๆ แทคยอนก็พรวดพราดลุกขึ้นยืนมาซะงั้น ลุ่มเดินเข้าไปหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะเรียนนิชคุณที่นั่งคนเดียวกลางห้องทั้งแถว

"ไอ้แทค"  ซึลองอุทานเสียงไม่ดังมากนัก  เห็นแทคยอนลุกขึ้นลุ่มเดินไปหานิชคุณ  ท่ามกลางสายตาทุกคู่ที่หันขวับไปมองกันเป็นจุดเดียว  รวมไปถึงอาจารย์ที่ยืนสอนอยู่หน้าไวท์บอร์ด  ไม่ใช่แค่ซึลองคนเดียวที่แปลกใจ  เจสสิก้าและมินโฮด้วยต่างหากที่แอบได้ยินทั้งสองคุยกัน  แต่ไม่กล้าพูดขึ้นเพราะอาจารย์สอนอยู่

"นิชคุณ  นายถอดแว่นออกเดี๋ยวนี้"

นิชคุณในตอนแรกงงไม่เข้าใจทำไมแทคยอนมายืนอยู่หน้าโต๊ะเรียนเขา  แต่ตอนนี้รู้แล้วและกลับรู้สึกตระหนกใจแทน  หรือว่าแทคยอนจะรู้แล้วว่าเขาไป...

"นิชคุณ...ถอดแว่นออกได้มั้ย?"

ถอดแว่น... ใจเขาตอนนี้หล่นวูบไปที่ตาตุ่ม  ไม่นึกว่าจะเร็วเกินคาดที่แทคยอนต้องสงสัยเขาไม่นานถึงครึ่งวันเลยทีเดียว

"มีอะไรพวกนายสองคน"

อาจารย์หนุ่มลีมินโฮเอ่ยขึ้น  แต่ไม่ได้ก่อให้เกิดกับร่างสองร่างที่ประจันหน้ากันจังๆ

นิชคุณหันไปมองเพื่อนๆทุกคนที่จ้องพวกเขาสองคนกันอย่างอยากรู้อยากเห็น

เอาว่ะไอ้คุณ  มาถึงขั้นนี้แล้วปิดไปก็ไร้ความหมายแล้ว กะอีแค่เรื่องแปลงโฉมแค่นี้เองมันจะอะไรนักหนา  แล้วถ้าผมจะเปลี่ยนตัวเองขึ้นมาใหม่บ้างล่ะ  เปลี่ยนนิสัยให้กล้าขึ้นดูสิ  เบื่อเต็มทนที่ต้องกลายเป็นคนที่ไม่เป็นยอมรับของเพื่อนๆ  อยากจะรู้นักแทคยอนจะรู้สึกอย่างไร

นิชคุณถอนหายใจก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นยืนประชันหน้ากันกับร่างสูงของแทคยอน เอื้อมมือขึ้นปลดแว่นตาออก  ลองนึกภาพสโลว์โมชั่นเอาเองตอนที่นิชคุณถอดแว่นออก

เมื่อปลดแว่นออก ร่างสองร่างยืนจ้องกัน ตาต่อตา...ฟันต่อฟัน

แทคยอนตะลึงงัน  ผู้ชายคนเมื่อวานนี้นี่  คนที่เราสบตากันที่ห้าง  จะกลายเป็นนิชคุณไปได้  แสดงว่าที่คนเราเห็นเมื่อวานที่ห้างที่เดินข้างกับผู้ชายตาตี่จะกลายเป็นคนเดียวกัน  ไม่ใช่เขาคนเดียวที่ตะลึง...ทุกคนในห้องต่างหาก


+++++++++++ M Y   H O U S E ++++++++++


เที่ยง  นิชคุณ จุนโฮและอูยองรุ่นน้องเดินขนานข้างกันเพื่อไปทานข้าวที่โรงอาหาร  นักศึกษาหนุ่มและสาวต่างพากันมองนิชคุณแทบกันเหลียวหลังทุกราย ต้องรีบหลีกทางให้คนตัวขาวโอโม๋โมเอะ ใครบางไม่อยากรู้อยากเห็นหน้าหวานๆสวยๆของเขาและทรงผมที่เปลี่ยนไป  จากหน้ามือกลายเป็นหลังมือ...จากลูกเป็ดขี้เหร่กลายเป็นนางฟ้าไปได้

ทั้งสามคนเดินไปสั่งข้าวในโรงอาหารพร้อมกับหิ้วถาดหาที่นั่ง  ทำอะไรแทบจะพร้อมเพรียงกัน

"ด้งจ้า!"  มินจุนหรือจุนซูขวัญใจของน้องด้งเขา  ยกมือให้เชิงว่าจองที่นั่งให้เรียบร้อยแล้ว
"ที่ร้ากกก..."
"อุ แหวะ... หวานกันจังสองคนนี้"  จุนโฮแซว
"เชอะ  อิจฉาไปสิ..."

ด้านแทคยอนที่นั่งทานข้าวเที่ยงในโรงอาหาร สายตาคมของเขายังคงจับจ้องใบหน้าขาวใสนิชคุณ  ตั้งแต่เช้าแล้วที่เขายังอึนเรื่องของนิชคุณอยู่  ไม่น่าเชื่อว่าภายใต้แว่นตาหนาเตอะนั่นจะซ่อนความสวยเอาไว้ เป็นเพราะเขาที่เอาแต่ทิฐิหยิ่งและเฉยชาใส่คนร่างโปร่งบาง

"แทค  มองนิชคุณไม่วางตาแบบนี้  อย่าบอกนะว่าสนใจอ่ะ"  เจสสิก้าแอบสังเกตแทคยอนตั้งแต่คาบเรียนแรกแล้ว  มันทำให้เธอริษยานิชคุณอยู่ในใจ
"นั้นน่ะสิ  ฉันก็สังเกตนายมองนิชคุณตั้งแต่คาบเรียนแรกแล้ว"  ชานซองว่า

เลิกเรียนภาคบ่ายหลังทานมื้อเที่ยงเสร็จ  นิชคุณและพรรคพวกของเขานัดกันว่าจะพาเขาไปช้อปปิ้งอีก  พาพี่ชายไปซื้อเสื้อผ้าดีๆ ใส่  เพื่อให้นิชคุณดูดีขึ้นมาบ้าง

ระหว่างที่เลือกเสื้อผ้าอยู่  จุนโฮรู้สึกสังเกตมีคนแอบดูตั้งแต่พวกเขาออกจากมหาวิทยาลัยแล้ว  ครั้งนี้เขาก็รู้สึก

นิชคุณที่เลือกดูเสื้อผ้าบนราวอยู่  เห็นสีหน้าจุนโฮแปลกๆ จึงถามน้อง

"จุนโฮ  นายเป็นอะไรหรือเปล่า?"

จุนโฮเม้มปากเป็นเส้นตรง  คิ้วจรดกันจนเป็นปมมองพี่ชายตนก่อนจะถาม

"พี่คุณ  รู้สึกมั้ย... ฉันรู้สึกมีคนเดินตามพวกเรา" นิชคุณคิ้วขมวดมุ่น  เขาก็รู้สึกเช่นกัน   เพียงแต่ไม่แน่ใจ... แต่ตอนนี้เชื่อแล้วว่าจุนโฮก็รู้สึกเช่นเดียวกัน

หลายวันผ่านไปตั้งแต่นิชคุณแปลงโฉมเปลี่ยนลุคใหม่ ล้วนนักศึกษาไม่ว่าจะรุ่นน้องหรือรุ่นพี่หรือรุ่นเดียวกัน นักศึกษาชายและหญิงต่างพากันแจกขนมจีบกัน  แต่นิชคุณหาได้สนใจไม่... ถึงกับเอาจุนโฮและอูยองเป็นไม้กันหมา  รวมไปถึงมินโฮด้วย...เมื่อเขาถูกมินโฮตามตื๊อเหมือนกับที่ตนเคยตื๊อแทคยอนจนน่ารำคาญ  เขาเพิ่งจะรู้แล้วว่าตอนนั้นแทคยอนรู้สึกยังไง  จะว่าไปตั้งแต่เขาเปลี่ยนไป ก็ไม่เห็นแทคยอนอีกเลย  บวกกับตอนนี้เป็นช่วงซ้อมบาสด้วย  เพราะอีกไม่กี่วันจะถึงวันแข่งแล้ว  นิชคุณจึงช่วยเพื่อนๆ ทำป้ายสี  ไม่น่าเชื่อว่าตอนนี้มันทำให้เขากลายเป็นที่ยอมรับในกลุ่มไปแล้ว

"คุณ  สีหมด...  นายช่วยไปดูสีที่ห้องเก็บอุปกรณ์ให้เราหน่อยได้มั้ยอ่ะ?"  เจียถาม
"อืม  ได้สิ... ไปดูให้"  นิชคุณยิ้มรับก่อนจะไปดูกล่องสีห้องอุปกรณ์ชั้นล่างของตึกคณะ

เมื่อมาถึงห้องเก็บของที่มืดนัก  ควานหาสวิตช์ไม่เจอ...จึงต้องใช้ไฟฉายจากมือถือแทน  ค่อยๆ เดินเข้าไปหากล่องสีบนชั้น  ห้องเก็บของก็ไม่ได้ใหญ่อะไรนัก  แต่ของพวกนั้นไปวางไว้อยู่ตรงไหน

ปัง!!!

นิชคุณสะดุ้งโหยงตกใจสุดจนทำมือถือในมือหล่นหายดับไป  หัวใจเต้นตูมตามประตูห้องเก็บของโดนปิดเสียงดังอย่างแรง  จะเกิดจากลมแรงเป็นไปไม่ได้เพราะอยู่ในตัวตึก  มองหามือถือที่ตกกลับต้องสะดุ้งเฮือกอีกครั้งเมื่อมีใครอยู่ในนี้ด้วย  และเขาก็ถูกใครไม่รู้รุกรานด้วยการถึงเนื้อถึงตัว  ประคองหน้าตนให้รับจูบร้อนอีกฝ่าย  นิชคุณก็ดิ้นรนขัดขืน...แต่ขัดขืนให้ตายยังไงคนตรงหน้าก็ไม่หยุด  มือของเขาสะเปะสะปะไปทั่ว ปัดป่ายไปโดนของบนชั้นหล่นลงมาจนเกิดเสียงดังโคลงเคลง นิชคุณตะครุบชายเสื้อคนนั้นได้ก็กำจนแน่นมือด้วยความเกร็ง  ตนรู้สึกได้ว่าคนที่ขโมยจูบเขาน่าจะเป็นผู้ชายแข็งแรงพอตัว  หากเป็นผู้หญิงต้องตัวเล็กและบอบบาง  แต่นี่ไม่ใช่...กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ติดเสื้อ  มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าเป็นผู้ชาย ใครกันอาจหาญขโมยจูบแรกของเขาไป  จากที่ตกใจเมื่อกี้เริ่มโอนอ่อนตามรสจูบหวาบหวามและหวั่นไหวทำให้ตัวอ่อนปวกเปียก  เมื่อต้องโดนลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดและต้อน เขาคนนั้นดันนิชคุณให้ไปหยุดที่โต๊ะตัวหนึ่งตั้งอยู่ในนั้นติดกับชั้นวางของกำแพง  เพื่อไม่ให้คนร่างโปร่งต้องทรุดลงกับพื้น...แต่ปากก็ยังทำงานอยู่  เขาคนนั้นในที่มืดใช้มือข้างหนึ่งสำรวจเล้าโลมจากใบหน้าสวยของนิชคุณก่อนจะผ่านคอบางระหงเลื้อยลงไปผ่านเสื้อนักศึกษาที่ปิดกั้นร่างกายที่ซ่อนรูปเอาไว้  จัดได้ว่านิชคุณก็หุ่นดี

"อืม"  นิชคุณเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสรสจูบที่อีกฝ่ายป้อนมาให้  จูบที่ยาวนานระหว่างคนสองคนที่เรียกได้ว่าสวรรค์ชั้นเจ็ดของนิชคุณ  ที่ไม่เคยได้รับจูบจากใครมาก่อนโดยเฉพาะผู้ชายด้วยกัน  จูบที่ไม่ได้จาบจ้วงหรือรีบร้อนอะไร  หากเป็นไปตามทำนองที่ซาบซึ้งของผู้ชายคนนั้นที่น่าจะเป็นนักศึกษาด้วยกัน

มือที่เล้าโลมร่างกายนิชคุณอยู่นั้นได้เลื่อนมาเป็นโอบกอดเอวบางให้แนบชิดกับตน  ก่อนจะผละจูบออกแล้วเลื่อนริมฝีปากนั้นมาที่แก้มบางประทับรอยรักเอาไว้

นิชคุณหลับตาลงซึมซับผ่านความรู้สึกของเขาคนนั้น เขาน่าจะเป็นคนโรแมนติกมากๆคนหนึ่ง... ความรู้สึกน่ะ อย่างนี้ผมจะรู้ได้ไงว่าเขาเป็นใครมืดแบบนี้ นิชคุณคิดในใจ

ชายปริศนาในที่มืด  ใช้จังหวะที่นิชคุณหลงกับรสจูบตนหนีไปตอนนี้  ไม่อยากให้นิชคุณรู้ว่าเขาเป็นใคร  เพราะเขาแอบมองอยู่เป็นนานและรู้เพียงว่าต้องการกำลังใจจากนิชคุณ  จึงแอบตามหลังร่างโปร่งบางมาที่นี่

นิชคุณเบลออยู่จนนาน  ตั้งสติได้เมื่อเพื่อนเข้ามาสะกิดเรียก   หามือถือได้ก็ออกไปจากห้องมืดๆ โดยไม่ลืมกล่องสีเพื่อไประบายสีป้ายทีมของตนต่อ

ด้านแทคยอนผิวปากอย่างอารมณ์ดีเมื่อเข้ามาในชมรมบาสเพื่อเปลี่ยนเสื้อทีมในห้องก่อนจะออกไปซ้อมบาส

"อารมณ์ดีอะไรมาว่ะ?"  ชานซองถามแทคยอน  หากได้รับยิ้มบาง
จากเพื่อนแทน  ไอ้หมียักษ์เกาหัวแกรกด้วยความงง

ตอนเที่ยงในวันเดียวกันที่โรงอาหาร  นิชคุณนั่งทานข้าวเที่ยงกับจุนโฮสองคน  ส่วนอีกคนที่ว่าคืออูยองดันไม่สบาย  นิชคุณเบลอและมึนทำอะไรไม่ถูก  เป็นเพราะใครคนนั้นในที่มืดคอยรบกวนจิตใจเขาตลอดสองชั่วโมง

นิชคุณเกลี่ยนิ้วบนริมฝีปากตน  รสจูบใครคนนั้นยังตรึงใจเขาอยู่

"พี่คุณ... เป็นอะไรหรือเปล่า?"  จุนโฮถามพี่ชายตน เห็นพี่คุณเหม่อลอยจับริมฝีปากเล่น  เป็นห่วงจึงสะกิดถาม

นิชคุณสะดุ้งโหยงเล็กน้อย  หันขวับมองจุนโฮที่นั่งข้างตน

"จุนโฮ"  เอ่ยเสียงเบา
"พี่เป็นอะไร?  เห็นพี่นั่งเหม่อเกลี่ยริมฝีปากเล่น"

นิชคุณปรับสติสตังอยู่กับที่

"มีใครทำอะไรพี่คุณหรือเปล่า?"
"ปะ เปล่า"  นิชคุณส่ายหน้าเล็กน้อย  กลบเกลื่อนพิรุธ

พี่คุณดูแปลกๆ ต้องมีอะไรแน่เลย... เดี๋ยวคอยก่อนเถอะ  หูแดงแบบนี้...แก้มแดงแบบนี้  เหมือนคนมีความลับแน่ๆ รู้นิสัยพี่คุณดี... เวลาที่ปิดบังอะไรได้ไม่นาน จะต้องสารภาพออกมา

"พี่โดนขโมยจูบ"  นั้นไง
"หา!  ขโมยจูบ!"  จุนโฮเบิ่งตาโต  ตาที่ตี่ๆ อยู่แล้ว จะเบิ่งยังไงก็ยังตี่อยู่วันยังค่ำ  นิชคุณรีบตะปบปากจุนโฮเมื่อเสียงดัง
"ชรรรรู!  จะเสียงดังทำไม"  จุนโฮฉวยมือพี่ชายออกจากปากก่อนจะมองรอบโต๊ะใกล้พวกเขา  ที่มองพวกเรากันที่จุดเดียวกัน    ยิ้มแหยผงกหัวเชิงขอโทษที่เสียมารยาทเสียงดัง  ก่อนหันกลับไปกระซิบไต่สวนความกับพี่คุณ
"มันเป็นใคร  บังอาจหาญมาขโมยจูบพี่คุณ  บอกมาเลยน่ะ... ผมจะ  จะ..."  จะอะไรไม่รู้ตอนนี้  ควรดีใจหรือเสียใจดีกับพี่ชายตัวเองดี
"พี่ไม่รู้"  นิชคุณเอ่ยเสียงเบา
"แล้วพี่ไม่เห็นหน้าเขาเหรอ?"  นิชคุณเบ้ปากนิดหน่อยก่อนส่ายหน้าช้าๆ
"มันมืดอ่ะ  แล้วเป็นห้องเก็บของด้วย"  นิชคุณพูดเสียงอ่อย
"ห่ะ!! อยู่ในที่มืดๆสองต่อสองเนี่ยน่ะ!!"  จุนโฮตกใจเผลออุทานเสียงดังจนโต๊ะรอบข้างสะดุ้งอีกรอบ
"จะเสียงดังทำไมไม่เข้าใจ  อยู่กันสองคนแค่นี้"  นิชคุณเอ็ด
"ก็คนมันตกใจนี่นา"

หลังจากที่เค้นความจริงกันแล้วก็ตกอยู่ในความเงียบจมกับความคิด  แบบนี้มันเหมือนในหนังก็ไม่ปานจุนโฮคิดในใจ เขารู้ดีว่าคุณฮยองมีนิสัยยังไง  ขี้อายจะตายไป  หรือว่าต้องรอเพื่อนพระนางคนนี้จัดการ  อย่างนี้เราต้องมีตัวช่วยซะแล้ว  อูยองเอ้ยน้องไก่นายต้องช่วยเพื่อนคนนี้แล้วสิ

จุนโฮลำพองใจยิ้มเล็กยิ้มน้อย  หันไปมองพี่คุณของเขาตกอยู่ในภวังค์  เหม่อลอยคิดถึงเจ้าชายปริศนา


++++++++++++ M Y   H O U S E ++++++++++


วันนี้เรียนภาคเช้าเช่นเคย  นิชคุณรวมกลุ่มทำรายงานกับเพื่อนโดยมีมินโฮจับกลุ่มด้วย   ก็เพราะใครล่ะที่โดนจับกลุ่มกับนายนี้ด้วยกันน่ะ  ก็มันเองนั้นแหละ

นิชคุณถอนหายใจเซ็ง  เลือบมองไอ้ผอมที่นั่งตรงข้าม มันก็หน้าตาดีอยู่แต่ไม่ใช่สเปก

นับตั้งแต่วันที่ผมเปลี่ยนไป  นายนี้ก็ตามผมไม่เลิก  ไม่นับกับที่มันมีซ้อมบาสหรอกน่ะผมจึงโล่งอกโล่งใจ  แต่วันนี้อาจารย์บอกให้รวมกลุ่ม  เลยต้องยอมมันไปก่อน ผมถอนใจเล็กน้อยก่อนจะตั้งใจทำงานบนโต๊ะ

มินโฮถึงกับเท้าคางนั่งจ้องคนสวยด้วยอาการยิ้มน้อยยิ้มเล็ก

นิชคุณที่กำลังง่วนกับอักษรตรงหน้า  ในหัวพลันคิดถึงเรื่องเมื่อวานในห้องเก็บของ  คนในที่มืดเป็นใครกัน

นิชคุณผละตัวหนังสือหันไปมองรอบห้อง  จับสังเกตคนในห้องเรียน  ต้องเป็นใครสักคนในที่นี้ซิที่รู้จักเรา ไม่งั้นจะรู้ได้ไงว่าเราทำอะไรอยู่ที่ไหน

จับเหตุการณ์เมื่อวานนี้ในที่มืด  เขาคนนั้นที่ผมสัมผัสได้  รูปร่างของเขาเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นและสูง เท่าที่จำได้ก็แค่นั้น

ซึลองหรือมันก็สูงน่ะแต่ผอมเหมือนนายมินโฮ  ชานซองล่ะ... ไม่น่าใช่  สูงไล่เลี่ยกับผม  แทคยอน....

ขณะที่ผมเลื่อนสายตาไปเรื่อยๆ จนหยุดที่เขา  สายตาเราสองคนสบกันพอดี  ผมชะงักก่อนจะหลบสายตาคู่นั้น และก็ตกใจกับมินโฮที่เบี่ยงตัวมาข้างหน้าจนผมเกือบผงะถอยหลัง

อ๊อดดดดด!!!

หมดเวลาเรียนทุกคนในห้องรีบเก็บของตนเองแล้วจ้ำอ้าวหนี    ทุกคนที่ทยอยกันออกจากห้องเรียนกลับหยุดที่หน้าห้องเรียนทุกห้อง

ผมไม่รู้พวกเขาหยุดกันทำไม  จึงรีบเก็บหนังสือแล้วตามไปดู  ออกมาผมต้องอึ้งตามคนอื่นๆ ไปด้วย เพราะว่าบนผนังกำแพงติดใบประกาศใครคนหนึ่งในเครื่องหมายคำถามล้อนทั่วกำแพงยาวตลอดทางเดิน บนแผ่นกระดาษเป็นรูปผู้ชายแบล็คกราวน์สีดำ  ผมดึงกระดาษบนผนังมาดู

ใต้รูปเขียนว่า ' เจ้าชายปริศนาพรากจูบแรกซินเดอเรลล่าในที่มืด '

นี่มัน... ต้องเป็นฝีมือไอ้น้องตัวดีแน่ๆ ไม่ใช่ใครที่ไหนมือบอน  มันเอาเวลาที่ไหนมาติดของมันเนี่ยะ

ทุกคนในฟลอร์ต่างพากันฮือฮาทั่วทางเดิน  นิชคุณมองทุกคนวิพากษ์วิจารณ์เขากับใครอีกคนในใบกระดาษ  มีทั้งดีและไม่ดี

เห็นสถานการณ์แบบนี้อยู่ไม่ได้  หัวใจเต้นไม่เป็นส่ำรีบจ้ำอ้าวออกไปจากตรงนี้เสียก่อนดีที่สุด  ออกจากตัวตึกได้ก็ต้องตกใจอีกรอบ  ไม่ใช่แค่ในตึกคณะเท่านั้นที่ติดป้ายใบกระดาษไปทั่ว  ข้างนอกก็ยังมีอีก  ตามตรงมงตรงไม้บ้างล่ะ

"อี  จุนโฮ"  นิชคุณขบฟันบดกรามแน่น


ด้านแทคยอนกลับถึงบ้านปิดประตูห้องนอนเสียงดังปังก็กลับติสแตก

"อร๊ากกกกก!!!  นิชคุณ!! นิชคู๊ณณณ!!!.... ทำไมถึงน่ารักขนาดนี้!!  อกอีเหมียวจะแตกตายแล้วรู้มั้ย"  ก็คนมันไม่ไหวอ่ะ... เลยขโมยจูบเขาเอง  เป็นเขาเอ็งงง...

ใช่ครับ... ฝีมือผมเอง  ไปท้าเขาแล้วตัวเองดันบ้าเอง แต่ทำเป็นเก๊กหล่ออยู่ซะนาน  อีกนานแค่ไหนไม่รู้จะควบคุบอารมณ์ได้  แล้วเนี่ย... ฝีมือใครว่ะ โคตรบอนเลย... ติดกระดาษไปทั่ว  นิชคุณไปให้สัมภาษณ์ใครว่ะ... มันน่าจับฟัดให้น่วมเลย

"คุณณณณณ....  ฮืออ... เฮิกกก... อะฮึ้ยๆๆ  ไอ้มินโฮ... ไอ้มารหัวใจ  ฉันจะต้องเขี่ยแกออกไปจากนิชคุณ แต่ว่าตอนนี้.... คูณณณณ  คุณจ้า.... นายต้องเป็นของฉันคนเดียว"

เกราะความเก๊กหล่อของไอ้แมวขี้เก๊กพังทลายลงอย่างไม่มีชิ้นดีพังไม่เป็นท่า เหลือแต่แมวยักษ์หูตก  โวยวายคิดถึงคนสวยใจจะขาด

"เขาผิดเอง  ที่ไปท้าคนสวย ไม่ได้ๆๆ นิชคุณต้องขี้เหร่เหมือนเดิม  เราจะไม่ยอมให้คุณสวยต่อหน้าคนอื่น ต้องเราเท่านั้น  เราคนเดียว... รอยยิ้มนั้นด้วย  ต้องเป็นเราคนเดียวเท่านั้นน่ะ  หึหึหึ... เอิ๊กกๆๆ" บ้าไปแล้วววว....

ความบ้าไอ้แมวเหมียวจิกหมอนรัวคิดว่าหมอนนั้นคือไอ้กะเหรี่ยง


นิชคุณกลับมาบ้านก็ตรงดิ่งหาจุนโฮให้ทั่ว  เจอตัวนั่งเล่นเกมมือถืออย่างอารมณ์สบายใจเฉิบในห้องนั่งเล่น เข้าไปมะเหงกหัวทีนึงให้สะใจ

"โอ๊ย! พี่คุณ!"  จุนโฮกระเด้งตัวลุกจากโซฟาจะหนี  แต่ก็ไม่ทันมือบางที่กระชากคอเสื้อพ่อตัวดีได้
"จะไปไหน?  มานี่เลย"  นิชคุณลากคอน้องให้นั่งลงตามเดิม  ก่อนจะเปิดกระเป๋าสะพายตัวเองหยิบกระดาษแผ่นนึงให้
"อะไรหรือพี่คุณ?"
"อย่ามาซื่อ  ฝีมือแก..."
"อูยองกับพี่จุนซูด้วย!"  เหี้ย!  หลุดปาก!  จะหุบปากก็ไม่ทันซะแล้ววว...เรา
"นี่แกยกทั้งแก๊งเหรอ!?" นิชคุณอุทานเสียงดังพร้อมกับเบิ่งตาโต
"แหะแหะแหะ  ขอโทษษษ...  แต่ แต่ว่า... ที่ผมทำไปทั้งหมดก็เพื่อพี่คุณเลยน่ะ"   นิชคุณย่นคิ้วงงกับสิ่งที่จุนโฮเอ่ย ก่อนจะคลายปมคิ้วออก  เหลือคำถามบนใบหน้าแทน
"ทำเพื่อฉัน?"
"อื้อ"  จุนโฮพยักหน้าดิก
"เพื่ออะไร?"  นิชคุณถามก่อนจุนโฮจะเล่ารายละเอียดให้ผู้เป็นพี่ฟัง


วันต่อมาข่าวเรื่องเจ้าชายปริศนาในที่มืดยังคงดังทั่วมหาลัย  ยังมีนักศึกษาให้ความสนใจเป็นอยู่มาก

"เฮ้ย! เร็วๆๆ เดี๋ยวอดได้จูบจากเจ้าหญิง  คนเขารอต่อคิวกันเพียบเลยว่ะ"
"ใช่  ที่แท้...เจ้าหญิงก็คือนิชคุณปี 4 คณะบริหารนี่เอง คราวนี้แหละ  ฉันจะจูบให้แบบดีพพพ....คิส  ผู้ชายน่ารักขนาดนั้นใครจะอดใจไหว"

นักศึกษาชายสองคนเดินคุยกันผ่านอค แทคยอนไป คำพูดเมื่อกี้ของสองคนนั้นเข้าหูสองข้างหนา  นิชคุณคือเจ้าหญิง...แล้วก็จูบ  หมายความว่าไง... เกิดอะไรขึ้น?

ใครบังอาจจูบคนสวยของฉันมีตาย!!  ต้องข้ามศพข้าไปก่อนเว้ยเฮ้ย

แทคยอนรีบจ้ำอ้าวไปที่คณะบริหารของตน  สักครู่มาถึงก็เจอคิวยาวเยียดต่อกันเป็นแถวข้างตึกคณะตัวเอง

"มันอะไรกันเนี่ย?"  แทคยอนไม่รู้เกิดอะไรขึ้น
"เฮ้ยไอ้แทค  มาช้า" ซึลองเห็นแทคยอนมาถึงก็เข้ากอดคอหนาของเพื่อน  แทคยอนย่นคิ้วไม่เข้าใจ  ทำไมเขาต้องมาช้า
"เนี่ย  แกรู้มั้ย...ว่าเจ้าหญิงซินเดอเรลล่าคนนั้นคือใคร   และตอนนี้น่ะเวย  เขากำลังตามหาเจ้าชายปริศนาพรากพรมจรรย์จูบแรกเขาเลยล่ะ ไอ้คนพวกนี้... คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าชายคนนั้นน่ะสิ  จึงมาต่อคิวรอจูบจากนิชคุณ  และเนี่ย... กูก็จะเข้าไปต่อคิวด้วยว่ะ  ถึงจะไม่ใช่เจ้าชายคนนั้น... แต่ฉันคนนี้ก็อยากได้จูบจากเขาว่ะ ฮึ้ย!  ขาวสวยโมเอ๋ขนาดนี้... ผู้ชายก็เถอะว่ะ  มีหรือใครจะไม่อยากได้  ไปก่อนน่ะเว้ย"  ซึลองเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนจะไปเข้าแถวต่อคิวเหมือนคนอื่นๆ

อะไร...น่ะ  ขายจูบเหรอ!?  นิชคุณ... นายใช้วิธีล่อเหยื่อติดเบ็ดแบบนี้นะเหรอ  จะให้ฉันติดเบ็ดนาย  แล้วรู้หรือเปล่า... ว่ากำลังทำให้ฉัน... หึง!  ไม่ได้... ฉันจะไม่ยอมให้นายต้องมาขายจูบอะไรบ้าๆ เนี่ย!

นิชคุณยืนอยู่หน้าแถวนับกว่าสิบนักศึกษาชาย โดยมีจุนโฮอูยองและรุ่นพี่จุนซูคนรักของน้องด้งอยู่ด้วย  เขาไม่แน่ใจไอ้แผนการของจุนโฮเท่าไหร่  มันเหมือนล่อตะเข้...

"จะดีเหรอจุนโฮ?"  สะกิดสีข้างคนตาตี่พร้อมกับกระซิบกันสองต่อสอง
"ดีสิพี่คุณ  พี่ไม่อยากรู้เหรอ... ว่าเจ้าชายในฝันพี่เป็นใครอ่ะ"
"จิ... แต่ว่า  ดูสายตาไอ้พวกนี้ก่อนดีกว่ามั้ย?"  ทั้งสองชำเลืองไปทางไอ้พวกที่ยืนรอกันหน้าสลอน  หน้าตาวิบวับกันทุกคน  บางรายถึงกับกระลิ้มกระเลี้ยริมฝีปาก ไม่เว้นนายมินโฮที่อยู่หัวแถวเป็นคนแรก  นิชคุณยิ้มแหยให้คนพวกนั้น

จุนโฮดุนหลังนิชคุณไปด้านหน้า  แทบจะเรียกว่าผลักมากกว่า  เมื่อตัวเองถลาไปอยู่ในอ้อมกอดมินโฮพอดี และนายกะเหรี่ยงนั่นก็โอบรัดเอวบางนิชคุณชิดเข้าหาอกทันที  จนคนร่างบางถึงกับมือยันอกทั้งสองข้าง

คิดผิดตั้งแต่ทีแรก  ไม่น่าตามเกมกับไอ้ตี่แสบ

"แหะ... เออ  ระ...เริ่ม เริ่มเลยดีมั้ย?"  ปากเหรอ... ไม่ตรงกับใจเอาเสียเลย  ตอนนี้หัวใจไอ้คุณเต้นแรงมากกก  จะวายก็ตอนนี้ล่ะ

มินโฮเลื่อนใบหน้าตนเข้าไปใกล้ใบหน้าสวยนิชคุณให้ได้มากที่สุด แต่นิชคุณกลับเบนหน้าตัวเองออกนิดนึง เหมือนตนจะยังไม่พร้อมจึงยันอกนายมินโฮออกห่างอีกนิด  ใบหน้าสวยนั้นเหมือนจะยิ้มก็ไม่ใช่... จะฝืนก็ไม่เชิง  มินโฮทำปากจู๋เล็กน้อย  มองปากแดงๆ อิ่มนั้น  อยู่ตรงหน้าแล้ว... เสร็จฉันแน่นิชคุณ

"แหะแหะ"  นิชคุณเค้นยิ้มอีกนิด  และตัวเขากำลังโดนโอบกอดเข้าหาอย่างแรงจากคนตรงหน้าด้วยแรงมหาศาล ตัวบางขนาดนี้แรงเยอะไม่เบานะไอ้ผอม  มือหนึ่งของมินโฮพยายามอย่างยิ่งดันหลังนิชคุณให้เข้าหารับจูบตน  แต่นิชคุณก็ไม่แพ้เช่นกันยังดันอกบางนั้นออกให้พ้น

จุนโฮซึ่งลุ้นอยู่กับอูยองและจุนซูที่ยืนทำปากจู๋ยืนเชียร์ทางด้านหลังนิชคุณ  ขัดใจไอ้ตี่อย่างแรง  ที่พี่ชายไม่ทำตามแผน

ด้านแทคยอนและหลายคนอีกมากมายในที่นั้นยืนมองกันเพียบและลุ้นไปกันด้วย  มันทำให้คนร่างใหญ่ต้องยืนนิ่งขบกรามจนแน่น  เห็นแล้วมันแสลงใจตัวเองจนต้องกำมือแน่น  ยิ่งกับไอ้กะเหรี่ยงยาวนั้น...มารหัวใจอ๊ค  แล้วจะยอมให้มันได้จูบนิชคุณอยู่อย่างนั้นเหรอ ยิ่งมันโน้มหน้าเข้าไปใกล้มากทีไร  หัวใจที่เต้นอยู่ด้านอกข้างซ้าย... มันเจ็บจี๊ดดด...  หน้าอกกระเพื่อมแรงขึ้นๆๆ หายใจขัดด้วยความขุ่นใจปนโมโหนิชคุณ  คิดขายขนมจูบ

นิชคุณขัดขืนจนตัวเองจะหมดแรงอยู่แล้ว  จะว่าไปไอ้มินโฮมันหล่อน่ะ  ทำไมเราไม่ให้โอกาสมันบ้างล่ะ  ช่างเถอะไอ้เจ้าชายปริศนาอะไรนั่น  มาขโมยจูบกันแล้วหนีไปแบบนี้  ตามหาให้ตายก็ไม่เจอหรอก  จากที่ขัดขืนอยู่นาน  ยอมอ่อนแรงให้...หลับตาลงปล่อยให้คนข้างหน้าได้จูบตน

มินโฮเห็นว่านิชคุณยอมอ่อนแรงให้แล้วก็ดีใจยิ้ม  โน้มหน้าเข้าไปประกบจูบนิชคุณที่หลับตาพริ้มรอจูบจากเจ้าชายมินโฮ

"อ๊ายยยย"
"กรี้ดดดด...."
"ม่ายยยยย...."

ไม่ไหวแล้วโว๊ย  ด้วยแรงหึงหวงพุ่งขีดสูงจนหมดจำกัดสติขาดผึ่ง  แทคยอนตรงดิ่งเข้าไปหาทั้งสอง กระชากนิชคุณออกมาให้พ้นทางก่อนจะสวนหมัดใส่หน้ามินโฮ

"ไอ้กะเหรี่ยง!!!  มึงอย่าอยู่เลย!!"  ทนไม่ไหวแล้ว  ผมเห็นมันจูบนิชคุณไม่ไหวแล้ว  มันได้จูบของคุณไป  ผมไม่ยอม!!!

แทคยอนซัดน่วมร่างบางสูงนั้นจนล้มทรุดกับพื้น  ตามไปซัดต่อเอาให้เละ

"แทค!"  มันเกิดอะไรขึ้น  นิชคุณถูกกระชากจากใครไม่รู้ตอนแรกเกือบล้มลงพื้น  ดีที่จุนโฮเข้ามารับตัวคุณฮยองทันพอดี เงยหน้าขึ้นมองก็พบแทคยอนต่อยมินโฮจนเลือดอาบจมูกและปาก  ไม่ใช่แค่เขาคนเดียว... ทุกคนในที่นั้นด้วยต่างพากันตกใจตะลึง

"ไอ้แทค!"  ซึลองที่ต่อคิวท้ายสุดเจ้ามาดู  เห็นเพื่อนก่อเรื่องก็ไม่เข้าใจ  แต่เห็นว่าไม่ดีแน่... แถมเป็นนักกีฬาทีมบาสอีกด้วย  มีหวังหมดสิทธิ์ลงแข่งแน่กับพฤติกรรมอันธพาลเช่นนี้  หลังจากยืนบื้อมองไอ้แทคต่อยมินโฮอยู่นาน

"ไอ้ซึล! จะมองห่าเหี้ยอะไร!  ทำไมไม่ห้ามไอ้แทคว่ะ" ชานซองเพิ่งมาถึงเห็นคิวแถวอะไรไม่รู้  เจอไอ้แทคต่อยมินโฮเป็นบ้าดีเดือดจนอีกฝ่ายชุ่มไปด้วยเลือด  จึงเข้าไปห้ามทัพจับแทคยอนแยก

"ไอ้แทค!  แกเป็นอะไรว่ะ!  หยุด!"

แทคยอนลืมตัวไปเลยว่าเขาทำอะไรลงไป  พอตั้งสติได้หยุดหายใจหายเหนื่อย  มองนิชคุณและมินโฮนอนสลบคาพื้นสลับกัน

"คุณ"  แทคยอนอุทานเสียงเบา  ก่อนจะสบัดตัวเองออกจากกักขังไอ้หมียักษ์ไปหานิชคุณ  จับมือสองข้างขาวบางขึ้นมากุม
"แทคยอน  นาย... "  นิชคุณยืนลำดับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น  มันทำให้เขารู้แล้วว่าใครกันที่ขโมยจูบตนไป  และตอนนี้เขากำลังเป็นสาเหตุให้เพื่อนมีเรื่องต่อยกัน


++++++++++ M Y   H O U S E ++++++++++


"คราวหน้าห้ามมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก ฉันอาจจะสั่งพักการแข่งบาสเก็ตบอลได้เข้าใจมั้ยอค  แทคยอน"
"ครับอาจารย์"
"อือ เราด้วยนิชคุณ  อย่าทำเรื่องเสื่อมเสียแบบเมื่อกี้นี้อีก"
"ขอโทษครับ"
"ไปได้"


สองหนุ่มถูกอาจารย์เรียกไปตักเตือน  ทำให้แทคยอนยอมลงไปได้บ้าง  ออกจากห้องอาจารย์ใหญ่ก็เจอเพื่อนๆ ทั้งสองฝ่ายยืนรอกันเป็นถ้วนหน้าด้วยความเป็นห่วง

"พี่คุณ"
"ไอ้แทค"
"แค่ตักเตือนน่ะ  ไม่มีอะไรหรอก"
"พู่ว~ โล่งอก  ปะ... แยกย้ายกันกลับ"  นิชคุณพยักหน้าก่อนจะปลีกตัวไปกับจุนโฮ  แทคยอนรั้งแขนบางนั้นไว้ก่อน
"นิชคุณ"
"ขอตัวก่อนนะ"  ฉุดแขนตัวเองก่อนจะเดินหลีกเลี่ยงออกไป
"ไม่น่าเชื่อนะ  จากลูกเป็ดขี้เหร่กลายเป็นหงส์ขึ้นวอซะด้วย"  เจสสิก้าที่รู้เรื่องจากซึลองก็รีบมาให้กำลังใจแทคยอนทันที    เหน็บแหนมนิชคุณเข้าให้ก่อนจะเดินหนีไป


มาถึงบ้านจุนโฮก็ขอโทษขอโพย  นิชคุณทำอะไรได้นอกจากให้อภัย  ขึ้นห้องมาก็นั่งจับเจ๋าคนเดียวคิดอะไรเพลินๆ  ถอดถอนใจทีแล้วทีอีก

จุนโฮก็นั่งเซ็งเป็ดเศร้าใจเรื่องคุณฮยอง  ก็ผมอยากช่วยพี่คุณนี่นา  ไม่คิดว่าผลจะออกมาเป็นแบบนี้  ถึงกับเข้าห้องอาจารย์ใหญ่

ติ๊ด

เสียงเตือนข้อความเข้าบนมือถือ  เมื่อเปิดดูเป็นอูยองเมสเสจเข้ามา

อีกด้านหนึ่งก็ไม่แพ้กันกังวลความรู้สึกที่มีต่อคนร่างโปร่งบาง    เขาไม่ค่อยมีจิตใจซ้อมบาสเลย  ซ้อมเสร็จก็จัดการธุระส่วนตัว  เพราะในหัวคิดแต่เรื่องนิชคุณ ไม่รู้ป่านนี้ทำอะไรอยู่และกำลังเคืองเขาอยู่เป็นได้

"ตั้งใจซ้อมหน่อยสิว่ะไอ้แทค  ฉันรู้นะว่าแกคิดอะไรอยู่ แต่เรื่องนี้ก็สำคัญไม่แพ้กัน  จะถึงวันแข่งแล้วน่ะเว้ย"

ร่างใหญ่ใต้ฝักบัวชโลมความรู้สึกว้าวุ่นออกไป  พยักหน้าให้ซึลองเข้าใจ

เสาร์อาทิตย์ไม่รู้จะไปไหน  นิชคุณจึงอยู่บ้านอ่านหนังสือ  ส่วนจุนโฮเองก็ออกไปช้อปปิ้งกับอูยองและจุนซู

"เฮ้ออ... จะคิดอะไรมากนะนี่เรา  ก็ถูกของเจสสิก้า  ไม่เจียมกะลาหัวเอง"  จากที่หมกมุ่นกับหนังสือที่ไม่ได้เข้าตาตัวเองสักกะตัว  จึงหยุดพักสายตา  แต่ยังรกสมองเรื่องแทคยอนอยู่ดี

เข้าวันจันทร์เป็นวันที่นิชคุณเข้าเรียนภาคเช้า  แต่งตัวไปเรียนเหมือนเฉกเช่นทุกวัน  แต่วันนี้รู้สึกว่าตัวเองไม่เป็นตนเองเอาเสียเลย  มันขาดอะไรไปอย่าง  การแต่งตัวจากที่มีจุนโฮคอยดูแลความหล่อให้โอเคอยู่  น่าจะเป็นคอนแทคเลนส์มากกว่า  เลยจัดการเปลี่ยนมันออกมาเป็นใส่แว่นตาเดิมอย่างที่ตนเคยเป็นมาก่อน

มาเรียนหนังสือนิชคุณไม่เห็นแทคยอนมาเรียน  วันต่อมาและวันถัดๆไป ร่วงเลยไปสามสี่วันแทคยอนไม่มาเรียนหนังสือ  และสังเกตด้วยว่าซึลองและชานซองด้วยที่ไม่อยู่เรียน  เป็นเพราะซ้อมบาสนี่เองเพื่อลงแข่งวันมะรืนนี้  อีกสองวันสิน่ะวันแข่งบาสเก็ตบอลกับมหาวิทยาลัยอื่นจะมาถึง

แทคยอนตั้งใจซ้อมบาสไม่มีเหนื่อย  ไม่รู้เอาเรี่ยวแรงมาจากไหน  ฮึกเหิมได้ก็เพราะคิดถึงจูบนิชคุณนี่เอง และตั้งใจจะสารภาพรักนิชคุณหากเขาชนะจากการแข่งขันเรียบร้อยแล้ว  หลังจากที่นั่งจับเฉามาสองสามวัน  ต้องขอบใจไอ้ซึลด้วยที่คอยแนะนำอะไรดีๆ ให้ด้วย

"แข่งขันบาสเกตบอลแล้ว  จะชนะหรือแพ้ก็ช่างมันเถอะ  เราทำดีที่สุดแล้ว  ก็หาเวลาไปสารภาพรักเขาซะ ดีกว่ามาแมวเหมียวบ้าอยู่คนเดียว  กูรำคาญเสียงมึง"
"อือ"  ยิ้มบางเล็กน้อยก่อนยักคิ้วสองข้างให้ไอ้ซึล

วันแข่งบาสเกตบอลมาถึงนักศึกษาทุกคนทุกคณะต่างมาร่วมเชียร์ฝ่ายทีมมหาลัยตนเอง  คนเยอะแบบนี้จะหานิชคุณเจอได้ไง  แล้วไปอยู่มุมไหนคนเดียวอีกน่ะ  หรืออยู่กับน้องชายของเขาหรือเปล่าก็ไม่รู้  เขารู้แล้วว่าคนตาตี่ๆ นั่นคือน้องชายต่างมารดาของนิชคุณ  สอดส่องส่ายตาคนร่างโปร่งบางไม่เจอจึงหยุดหา  เสียงเชียร์ลีดเดอร์โดยมีเจสสิก้านำทีมส่งเสียงเชียร์อยู่เป็นเนืองๆ

เมื่อเกมลงแข่งไปแล้วได้ครึ่งแรก  นิชคุณเพิ่งจะเข้ามาดูทีมมหาวิทยาลัยตนเล่น  แทคยอนจึงไม่รู้ว่านิชคุณเปลี่ยนโฉมกลับตามเดิม

นิชคุณมองหาจุนโฮ  นานอยู่โขกว่าจะเจออยู่กับอูยองและจุนซูชั้นบนสุดของที่นั่งที่มีทั้งหมด 10 แถว  เพราะคนเยอะมากเลยล่ะ

"เย้!!!!!!"

เสียงโห่ร้องจากทีมฝั่งตน  ลูกเข้าห้วงทำให้นิชคุณตกใจชะงักหันขวับไปมองขณะที่ตนเดินไปหาจุนโฮที่นั่งอยู่บนสุดแถว  เป็นแทคยอนเองที่โยนลูกบาสเข้าห้วง  ตอนนี้เขาดูเซ็กซี่เป็นบ้าเสื้อกล้ามสีขาวและกางเกงขาสั้นสีเดียวกันเบอร์ 88  เหงื่อเกาะพราวเต็มใบหน้าลามถึงคอ เรียกลูกกระเดือกลงคอคนร่างโปร่งบางได้ไม่ยาก  บวกกับหัวใจของเขาที่เต้นแรง

โอ้วว.... แทคยอนเซ็กซี่เป็นบ้า.....

"นายปีศาจคนนั้นน่ากินจังเลยเธอ  ฟันเหยินไปหน่อยแต่หล่ออ่ะ"
"ใช่  หล่อน่ะ... อยากรู้จังเรื่องบนเตียงจะแซ่บเว่อร์ขนาดไหน?"

นักศึกษาสาวคนละคณะตั้งฉายาให้แทคยอนว่า... ปีศาจ  ได้ยินก็รู้สึกหึงขึ้นมา  หงุดหงิดไม่ชอบใจที่สองคนนี้ทำอย่างกับอยากจะขึ้นเตียงกับแทคยอน  ให้นึกภาพก็ไม่อยากอยู่ดูเขาแข่งกันแล้ว  ตีตัวออกห่างไปหาจุนโฮดีกว่า

ขณะที่แทคยอนอยู่ในสนามแข่งขัน  สายตาเขาจับไปที่ร่างหนึ่งเดินขึ้นไปนั่งข้างบนสุดแถว  เป็นนิชคุณเองแต่ว่าเปลี่ยนโฉมหันมาใส่แว่นตาเดิม   แค่นี้หัวใจเขาก็พองโตแล้ว  ถึงจะมาไม่ทันเกมแรกแต่ยังมาทันเกมส์สองก็ยังดี  ได้เห็นหน้าแล้วชื่นใจ

การแข่งบาสเกตบอลเป็นไปอย่างดุเดือดสูสี  เหลืออีกแต้มเดียวเท่านั้นทุกคนจึงใจจดใจจ่อว่าทีมใหนจะเป็นผู้ชนะ  นิชคุณแทบลืมหายใจก็ว่าได้  อีก 10 วิลูกสุดท้ายที่แทคยอนจะต้องโยนเข้าห้วง  แต่ว่าระยะไกลมากเพราะทีมคู่แข่งอยู่ข้างหน้ากันหมดถึงจะมีลูกทีมตนคอยสะกัดทางให้ก็เถอะ  และตอนนี้แทคยอนมีเวลาแค่นั้นจริงๆ จึงตัดสินใจโยนออกไป

นิชคุณไม่กล้าดูจึงหลับตาลงพร้อมหัวใจเต้นระทึกขวัญ

ตึกตึก  ตึกตึกตึก!

"เย้!!!!!!!!"
"พี่คุณ! พี่คุณ!  เราชนะแล้ว!"  นิชคุณตัวสั่นหัวคลอนจากแรงเขย่าจุนโฮ  ลืมตาขึ้นมาดู
"Beast!  Beast!  Beast! "   แล้วตามมาด้วยเสียงร้องขนานนามฉายาให้ใหม่จากฝ่ายตน    ไม่รู้ว่าที่ตั้งชื่อนี้ขึ้นมาเป็นเพราะแม่สองสาวนั่นหรือเปล่าที่อาจจะเห่ขึ้นมาก่อน  แต่ว่าตอนนี้ไม่เท่าอะไรกับการที่แทคยอนชนะหรอก

นิชคุณยิ้มดีใจจนปากฉีกเผลอตบมือให้

แทคยอนดีใจที่ทีมตนชนะ  เรื่องแค่นี้กุ๋ยมาก  เพราะซ้อมบาสแทบจะทุกวันเลยล่ะ  มีแรงบันดาลใจจากใครด้วยมากกว่า

ทุกคนปรี่เข้าไปกอดและยินดีด้วยกับแทคยอน  คนที่เขาอยากให้ยินดีด้วยนั่งอยู่ข้างบนหลังสุด  เมื่อแหงนหน้าขึ้นไปมองร่างโปร่งบางภายใต้กรอบแว่นตา  ส่งยิ้มให้กันกับหัวใจที่พองโต  น่าเสียดายที่นิชคุณไม่ได้นั่งข้างหน้าสุด  ไม่งั้นเขาคงได้จับคนน่ารักมากอดสักพันครั้งแล้ว  แต่ก็ไม่เป็นไรไว้ค่อยสารภาพรักดีกว่า

เมื่อกรรมการเปิดงานเข้ามาสมทบที่ลานบาสแทคยอนก็ฉวยไมค์ในมือกรรมการขึ้นมาประกาศ

"ชนะครั้งนี้... ฉลองปาร์ตี้ฮาโลวีนกันที่บ้านผมน่ะครับ  แล้วอย่าลืมใส่ชุดแฟนตาซีมากันด้วย  Welcome  to  my house!  ยู้ฮู้!"
"กรี้ดดดดด!!!!"

ประกาศลั่นออกไปแล้ว  และเขาขณะที่กำลังดีใจจนเนื้อเต้นอยู่กับชัยชนะ  ใบหน้าของเขาถูกประคองจากเจสสิก้าและแนบจูบมาที่ปากด้วย  เขาต้องตกใจการกระทำของเธอต่อหน้านักศึกษานับร้อยคน  เรียกเสียงฮือฮาได้เป็นอย่างดี

"กรี้ดดดด!!!"
"ยินดีด้วยนะแทค  พวกเราชนะแล้ว"

แทคยอนย่นคิ้วมองหน้าเจสสิก้าเขม็งด้วยความไม่พอใจ  อยากผลักไสออกให้ห่างแต่ทำไม่ได้  เจสซี่ไม่ได้แคร์สายตาใครเลยกลับดีใจซะอีก  เหมือนประกาศสิทธิ์ขาดว่าคนๆนี้เป็นของหล่อน

แทคยอนมองไปที่นิชคุณอีกครั้งที่ยืนนิ่งไม่ไหวติง คงจะเห็นภาพบาดตาเมื่อครู่แล้วสิน่ะ  ไม่อยากคิดเลยว่าคนร่างบางจะรู้สึกอย่างไร

นิชคุณอึ้งกิมกี่กับภาพเมื่อกี้  ตอกย้ำความรู้สึกว่าเขาไม่คู่ควรกับแทคยอน  เขาไม่น่ามาดูเลยไอ้แข่งบาสอะไรนี่

จุนโฮเองก็เห็น  อย่าว่าแต่เขาคนเดียวเลยทุกคนในที่นี้ด้วยรวมไปถึงอูยองกับจุนซูหันขวับไปมองนิชคุณยืนเม้มปากเป็นเส้นตรงคิ้วจรดกันจนยุ่ง

จุนโฮเป็นห่วงความรู้สึกของฮยองไม่รู้จะทำอะไรได้มากไปกว่านี้  มีอย่างเดียวคือบีบมือให้กำลังใจกัน ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าฮยองของเขารู้สึกเช่นไรกับแทคยอนเพื่อนร่วมห้องตนเอง

เมื่อเกมการแข่งขันจบลงนิชคุณจึงรีบหนีไปก่อน  ส่วนแทคยอนและคนอื่นๆ ก็ไปฉลองชัยกันคืนนี้ก่อนจะจัดปาร์ตี้จริงๆขึ้นอีกทีก็สองอาทิตย์ข้างหน้า

"วู้ววว~  เชียร์ส!!!"  ได้ชัยชนะกลับมา  แต่เหมือนว่าตัวเองจะไม่ดีใจด้วย  เพราะมีเจสสิก้า... นางนั่งเกาะแขนเขาอยู่ข้างๆที่ไม่ใช่นิชคุณ  เขาเอือมระอาเต็มทน อยากตะเพิดไล่มันก็จะดูไม่ดีอีก  ผมมันสุภาพบุรุษเกินไป...

"อ้าว  ไอ้แทค... มึงเป็นไรว่ะ  ทำหน้าอย่างกับคนปวดอึ"

แทคยอนไม่พูดอะไรปลายตาให้เพื่อนดูเอาเอง  เมื่อมันเห็นก็เข้าใจ

อ่อ.... ลืมไป  ว่าพวกเรามาเลี้ยงกันที่ผับ

"เออ!  ไอ้แทค... ฉันไหว้วานแกไปซื้อของอะไรให้หน่อยสิว่ะ  ออกให้กูก่อนนะเว้ย... ติดไว้ก่อน"  ตอนแรกแทคยอนไม่เข้าใจซึลองว่าให้เขาไปซื้ออะไรให้ตอนนี้  ดูหน้าเพื่อนเหมือนส่งซิกอะไรบางอย่างจึงรู้ความหมาย  เลยขอตัวออกมา... ถึงแม้ว่าเจสสิก้าจะขอออกมาด้วย  แต่โชคดีที่ซึลองกันท่าไว้ให้

"พู่ว~"  เหมือนยกภูเขาออกจากอก โล่งอกเป็นบ้า

แทคยอนไม่รู้จะไปทางไหนดีเมื่อออกจากผับแล้ว  มีอยู่อย่างที่คาใจตลอดคือนิชคุณมากกว่า


++++++++++ M Y   H O U S E +++++++++++


2 วันต่อมาหลังจากที่ได้ชัยชนะจากการแข่งขันบาสเกตบอลมา  ทุกคนดูตื่นเต้นและดีใจเป็นพิเศษกับงานปาร์ตี้ฮาโลวีนครั้งนี้

มีอยู่คนเดียวแหละที่ไม่ดีใจเหมือนเพื่อนคนอื่นๆ  ถึงแม้ว่าร่างโปร่งบางนั้นจะยังอยู่ภายใต้กรอบแว่นตาหนาเป็นที่ยอมรับในหมู่กลุ่มไปแล้ว  จิตใจต่างหากมันหดหู่ ดูน่าเบื่อสำหรับนิชคุณไปแล้ว  หนีไปอยู่ห้องสมุดเป็นดีที่สุด... นั้นคือที่ของเขา

แทคยอนอยากตามไปปลอบประโลม  แต่มีบางอย่างทำให้เขาคิดอะไรขึ้นมาได้  จึงตามหาตัวจุนโฮและมานั่งปรึกษา  และดูเหมือนว่าทั้งสองจะชอบใจกันและสมานฉันด์

ก่อนวันงานฮาโลวีนหนึ่งวันทุกคนตั้งหน้าตั้งตาหาชุดเพื่อจะให้เข้าชุดคู่กับเจ้าชายอสูร  ฉายาที่แทคยอนได้มันมาจากการแข่งบาสวันนั้น  ซึ่งมีแทคยอนครองตำแหน่งนี้  ทำเอาสาวๆ กันให้ว้าวุ่นหาชุดเพื่อที่จะเข้ากับตนเองให้ได้  ใครเลยจะรู้ว่าพรุ่งนี้แทคยอนจะใส่อะไร  มีเพียงเขาและจุนโฮเท่านั้นที่รู้กันสองคน


"พรุ่งนี้ฮยองไปน่ะ"
"ไม่ไปอ่ะ  โฮไปเถอะ... พี่ขออยู่บ้าน"
"โฮ้ยยย... ไม่เอาอ่ะ  โฮอยากให้ฮยองไปอ่ะ  ไปเป็นเพื่อนไง... อูยองกับพี่จุนซูก็ไป  ไปหน่อยน้า... นะ นะน่ะ"

นิชคุณหายใจเข้าออกเดินหนีไปทางไหนคนตาตี่ก็เดินตาม  รบเร้าให้ฮยองไปให้ได้

ไม่รู้ล่ะ... พรุ่งนี้พี่คุณต้องไปให้ได้! เพราะผมรับปากแทคยอนไว้แล้วว่าจะดึงพี่คุณไปให้ได้ จุนโฮหยุดเดินตามคุณฮยองก่อนจะกอดอก  ทำหน้าอย่างมั่นใจตัวเอง  ต้องมีขัดใจกันหน่อยล่ะ... ยิ้มเจ้าเล่ห์กับตนเอง

วันต่อมาเมื่องานมาถึง  แทคยอนอยู่ในงานแล้ว  แต่นิชคุณนี่สิ... จนป่านนี้ยังไม่เห็น  เขาละร้อนใจ... ทุกคนต่างพากันสนอกสนใจแทคยอนไม่น้อย มาในชุดหมาป่าใส่คอนแทคเลนส์ข้างเดียวเพื่อให้ดูเท่ห์และน่ากลัวมีอำนาจ  ทรงผมเซตขึ้นอีกต่างหาก  ที่ไหล่ของเสื้อคลุมมีขนสัตว์จากหมาป่า เพื่อนของตนอีกคนก็ใช่ย่อย... ชานซองที่แต่ง Phantome หน้ากากครึ่งซีกใบหน้าที่เปรอะเลือดติดมาด้วยนิดหน่อย  สาวๆเชื่อมสายตาส่งไปให้คนร่างใหญ่... แต่ไม่เห็นว่าแทคยอนจะชะม้ายตามองใครกลับเลย  นอกจากชานซองแล้วซึลองแต่งเป็นแดร็กคิวล่าได้น่ากลัวเช่นกัน

อีกด้านฝ่ายจุนโฮเมื่อคุณฮยองไม่ยอมไปงานเลี้ยงกับตน  จึงเรียกกำลังเสริมมาช่วยด้วย  เป็นใครไปไม่ได้นอกจากอูยองและจุนซู

"เฮ้ย... ทำอะไรเนี้ยะ"
"อย่าเรื่องมาก  ไม่มีเวลาแล้ว... เร็วๆๆ อูยอง... จับพี่คุณถอดเสื้อผ้าออกเลย  พี่ซู..."
"จ้าจ้ะ"  ตาตกพร้อมที่จะช่วย
"ไปรอที่รถ  สตาร์ทเตี้ยมไว้เลย"
"ได้เล้ย"  ทุกคนพากันจ้าละหวั่นทำหน้าที่สารถีแปลงโฉมนิชคุณ

จุนซูออกไปรอที่ข้างนอก  จุนโฮปิดประตูห้องนอนพี่ชายเสียงดังปังก่อนจะไปช่วยอูยองกำจัดฮยอง

"เฮ้ย  อะไรกันเนี้ย เฮ้ย! เฮ้ย! จุนโฮ!"

เสียงนิชคุณดังเล็ดลอดออกจากห้อง  แต่ไม่ได้สะเทือนกึ๋นจุนโฮอะไรเล้ย  ทำหน้าเซตผมแต่งตัวให้ฮยองเร็วได้ที่สุด  ไม่ลืมคอนแทคเลนส์

"ใส่"
"ใส่?"
"ใช่"
"ใส่ทำไม?"
"พี่คุณ  อย่ามาทำไก๋... เร็วเข้า"
"เออๆๆ ก็ได้"
"แค่เนี้ย  จะไปยากอะไร"

สักครู่เมื่อแต่งตัวให้นิชคุณเรียบร้อยทั้งสองสไตลิสต์จึงยิ้มแก้มปริกับผลงาน  เมื่อมองนาฬิกาที่หัวเตียงก็เห็นว่าสายแล้ว

"หา!  สายแล้ว.... เร็วๆๆ  งานเริ่มแล้ว... มีแต่ฮยองนี่แหละชักช้ากว่าคนอื่น  อูยองลากฮยองขึ้นรถเลย  ฉันจะปิดบ้าน"
"ได้เลยเพื่อน  ไปพี่คุณ"
"เฮ้ย... จะรีบอะไรกันเนี้ย"
"เถอะนา"

นิชคุณถูกกระชากถู่ลู่ถู่กังลงจากบันได  แหม่... ปานยังกับซินเดอเรลล่ายังไงยังงั้นนั้นแหละ  มาถึงนอกบ้านจุนซูสตาร์ทรถติดทันที  และเป็นอูยองเปิดประตูรถด้านหลังแล้วโยนพี่คุณเข้าในรถทันที... โยนจริงๆ แล้วตนก็เข้าไปนั่งข้างคุณฮยอง  ส่วนจุนโฮก็เช่นกันเปิดประตูรถอีกด้านมาได้ก็กระโจนขนานข้างคู่กับอูยอง  ประกบคนละข้างกันคนหนีอย่างกับนิชคุณเป็นนักโทษประหารชีวิตไม่ผิด

กว่าจะมาถึงงานที่บ้านแทคยอนได้รถติดไปหลายแยก

"กว่าจะมาถึง  เพราะไอ้ตาตกขับช้า"  อูยองว่าให้คนรัก
"มาโทษเขาเดี๋ยวตีปากด้วยปากเขาซะเลยนี่"  จุนซูงอนง้อ
"มาเลยๆๆ"
"อย่าเพิ่งมาเถียงกันสองคนนี้  ดูพี่คุณก่อน"

ทุกคนลงจากรถได้ก็เดินเข้างานกัน

"เดี๋ยวๆๆๆ  พี่คุณ.... เปิดอกหน่อย  อื้อ"
"จะบ้าเหรอ?"
"ไม่บ้าหรอก เม็ดเดียวสองเม็ดจะเป็นไรไป  ไป... เข้างาน"

เออ... ไอ้นี่  อยู่ดีๆก็มาจับผมแต่งหน้าแต่งตาทำผมแต่งตัว  ตกลงมันเป็นพ่อผมเหรอ  บ๊ะ! ไอ้น้องนี่  มันน่าถีบกระเด็น  บอกมันแล้ววว... ว่าไม่มาๆ ดันคะยั้นคะยอมาให้จงได้  เฮ้อออ...


ผมเดินตามหลังอูยองและจุนซูตามด้วยจุนโฮด้านหลังไปเรื่อยๆ ในเขตบ้าน  บ้านแทคยอนใหญ่จริงๆ ไม่น่าเชื่อว่าแทคยอนจะรวยมากขนาดนี้  คนอื่นแต่งตัวมาซะเต็มยศเลือดสาดกระเด็นเมื่อเห็นนักศึกษาบางกลุ่มจับกลุ่มอยู่หน้าบ้านกัน

ผมอะไร... อย่างกับชาวสวน... แล้วก็อะไรนี้  ผ้าคลุมสีแดงสดเหมือนหนูน้อยหมวกแดงแหนะ

พี่ซูเหรอ...เป็นเจ้าชายในนิทานเจ้าหญิงนิทราที่รอจุมพิต

อูยอง... เจ้าชายแห่งดินแดนสโนว์ไวท์ถือแอปเปิ้ลในมือ

ส่วนจุนโฮก็เจ้าชายในดินแดนอลิส แห่งวอนเดอร์แลนด์  ดูแต่งดีกันหมดทุกคน  มีแต่ผมนี่แหละ... ชาวสวนชัดๆ ขอปลีกตัวก่อนนะ  อายว่ะ...

"เฮ้ยพี่คุณ!  จะไปไหนอ่ะ?"  อูยองทักขึ้น
"เออ  ปล่อยพี่คุณไปเถอะ  มาถึงงานแล้ว"

นิชคุณเดินเข้าไปในบ้านก่อนพวกนั้น  โอ้โฮ้... บ้านแทคยอนใหญ่โอ่อ่าน่าดู  ยุคสมัยก่อน... เข้าท่ากับงานเลี้ยงจริงๆ

"วี้ดวิ้ว"  เสียงผิวปากจากนักศึกษาชายบางคนที่นิชคุณเดินผ่าน  ในงานเลี้ยงฮาโลวีนไม่มีอะไรมาก  ผู้คนโอเคอยู่จับกลุ่มบางจุด

ชานซองที่ยืนอยู่ชั้นบนส่องทางไกลด้วยกล้อง  หานิชคุณจากการคำบอกเล่าแทคยอน  เพื่อจะได้ทำการแผนต่อไป  เมื่อพบตัวแล้วจึงกดหูฟังสื่อสารไปยังแทคยอน ที่คนร่างใหญ่จะได้อยู่กับนิชคุณสองต่อสอง

แทคยอนเดินไปหานิชคุณที่เดินปนกับผู้คนกลางห้องโถงใหญ่โต  โดยข้างบนมีแชงเดอร์เลียอันใหญ่ห้อยอยู่กลางห้อง  ฉุดมือบางให้เดินตามตนออกไปที่หลังบ้านในสวนที่เขาได้เตรียมเอาไว้ที่ศาลา

"แทคยอน"  นิชคุณอุทานเสียงเบา  เดินตามแรงจูงคนร่างใหญ่ออกไป
"หึหึหึ  มานี่"
"จะพาไปไหน?"

แทคยอนพามาหยุดที่ศาลาตั้งเดี่ยวโดยมีต้นไม้ที่ตัดทรงกำแพงปิดกั้นรอบสี่ด้าน  สามารถบังตาคนได้แต่มีทางเดินทุกสี่ด้านมุม  ไฟถูกเปิดพรึ่บแสงสว่างทันทีที่มาถึง  จากต้นไม้ที่มีไฟห้อยระโยงระยาง  นิชคุณถึงกับตาโตวาววับ  เพราะต้นทรงกำแพงมีดอกกุหลาบติดอยู่ด้วยทุกด้าน  ข้างหน้าศาลามีน้ำพุเล็กๆ ตั้งอยู่ เป็นรูปเทวดาน้อยแผลงศร

"สวยใช่มั้ย?"  นิชคุณมองแทคยอนที่ยืนอยู่หน้าตน หน้าเขาตอนนี้รู้สึกร้อนผ่าวไปหมด  หน้าตาที่ไร้แว่นหนาปิดบังสายตาสีน้ำตาล  ผิวแก้มที่ขาวอมชมพูปากแดงอิ่มนั้นอีกที่น่า.... จูบ  ผมหยิกถูกทำให้ดูดีเป็นทรง และชุดที่แทคยอนส่งผ่านจุนโฮไปให้นิชคุณใส่เพื่อเข้ากับนิทานของตน  จากหนูน้อยหมวกแดงเปลี่ยนเป็นหนุ่มน้อยหมวกแดงกับหมาป่าเจ้าเล่ห์ที่รอคอยขย้ำได้ทุกเมื่อ

นิชคุณเองก็สำรวจแทคยอนเช่นเดียวกัน  แทคยอนดูดีเป็นบ้าในชุดนี้

"ชุดนาย?"  ต่างคนต่างเขินกัน  เกาท้ายทอยไม่แพ้กันทั้งสอง
"อ้อ  ชุดหมาป่า"  นิชคุณพยักหน้าช้าๆเมื่อรู้

วูบ~~

ลมเย็นพัดวูบเข้ามาทำเอาผ้าคลุมสีแดงสดบนหลังนิชคุณปลิวไสว จนทำตัวเองหนาวถึงกับก้มหน้าห่อไหล่ทันที

"นิชคุณ  นี่นายไม่ได้ใส่เสื้อกันหนาวหรอกหรือเนี่ย"  แทคยอนเพิ่งสังเกต
"แทค... ฉันหนาว"  บอกเสียงสั่นเล็กน้อย แทคยอนเห็นอาการก็ไม่รู้ทำอย่างไร  มองตนเองที่มีผ้าคลุมไหล่สีดำเช่นกัน  น่าจะหนาพอเดินเข้าไปกอดนิชคุณแนบอกชิดกันโดยมีคนร่างใหญ่เอื้อมผ้าคลุมตนคลุมพวกเขาด้วยกันภายใต้ผ้าผืนนั้น
"แทค"  นิชคุณอุทานเสียงเบาแทบหวิว ระยะใกล้ชิดเกินไปหัวใจสองดวงที่เต้นแรงทำให้รู้สึกถึงกันได้  คนร่างโปร่งบางเงยหน้าขึ้น  สบเข้ากับสายตาคมนั้นที่มีแรงดึงดูด  สามารถดึงดูดใจสาวๆให้หลงใหลได้ไม่ยาก นิชคุณเป็นผู้ชายกลับรู้สึกเช่นนั้นได้เหมือนกัน
"จะจ้องนานกว่านี้ก็ได้น่ะ"

นิชคุณเผลอมองเพลินไปหน่อย  จะกลับมายืนดีๆ แทคยอนดันกอดนิชคุณแน่นขึ้นอีกเดิม

"คุณ  ฉัน... ชอบนาย"  นิชคุณหยุดดิ้นแล้วเงยหน้ามองแทคยอน

เมื่อกี้นี้แทคยอนว่าอะไรน่ะ  ผมหูไม่ฝาดใช่มั้ย

"เอ่อ... เมื่อกี้  ช่วย...พูดอีกทีได้มั้ย"  แทคยอนอมยิ้มและรู้สึกเขิน  เพราะไม่เคยสารภาพรักใครมาก่อน  เป็นนิชคุณคนแรกเลยกับผู้ชายด้วยกัน  ก่อนจะตั้งสติบอกความในใจออกไป
"คุณ... ที่ผ่านมาฉันขอโทษที่ไปท้าทายนาย  ให้...นายเปลี่ยน..."

แทคยอนมองเข้าไปในสายตานิชคุณลึกๆ

"เปลี่ยนตัวเอง"  นิชคุณลุ้นกับคำพูดแทคยอนที่กำลังสารภาพ... รักตนอยู่  เกือบลืมหายใจว่าได้
"แล้วไงต่อ?"
"จากที่นายเดินตามตื๊อฉันอยู่เป็นนาน  แล้วพอฉันแอบตามนายไปนู้นไปนี้บ้าง  ตอนแรกฉันว่าตัวเองเป็นอะไร  ไม่เคยเดินตามใครมาก่อน"
"เดี๋ยวน่ะ  นายแอบตามฉัน?"    แทคยอนยิ้มเก้อเขินนิดนึง
"อือ"
"อ้อ  แล้วที่ฉันกับจุนโฮรู้สึกก็เพราะว่ามีคนเดินสะกดรอยตามก็คือนายเองหรอกเหรอ?"  คราวนี้แทคยอนยิ้มกว้างเมื่อนิชคุณกระจ่างเหตุการณ์ทั้งหมด
"รู้แล้วใช่มั้ย...มันเป็นยังไง  การที่เราชอบใครคนหนึ่งเอามากๆ"  แทคยอนหน้างอพยักหน้ายอมรับ  เขารู้แล้วว่าเขารู้สึกยังไงกับนิชคุณตอนนี้  นิชคุณเองก็อมยิ้มดีใจที่แทคยอนมีใจให้ตน  ได้รับความสุขสักทีสิน่ะ  เมื่อไม่มีอะไรจะพูดแล้วนิชคุณจึงซบหัวตัวเองลงกับไหล่หนาตรงซอกคอซึมซับความรักผ่านความรู้สึกกัน

แทคยอนดีใจที่นิชคุณมีใจให้เขาตลอดมา  ซบอกกันขนาดนี้แล้ว  มองแก้มขาวปริน่าหอม  จึงบรรจงจรดจมูกลงแก้มหอมนั้น

เสียงดนตรีดังคลอจังหวะช้าจากในตัวคฤหาสน์ เหมือนจะเป็นใจกับบรรยากาศรอบบริเวณที่อบอวลไปด้วยความรัก  แทคยอนพานิชคุณโยกย้ายสะโพกเบาๆคลอตามเสียงเพลงบรรเลง

"หึหึหึ  ฉันไม่ใช่ผู้หญิงน่ะ... ที่ชวนเต้นรำ"  นิชคุณผงกศรีษะขึ้นมาตามเดิมและมองหน้ากัน  แทคยอนจะผละตัวออกเพื่อที่จะขอบิวตี้คุณเต้นรำ  ตำแหน่งบิวตี้ที่แทคยอนแต่งตั้งให้นิชคุณคู่กับเขา  แต่คนร่างโปร่งบางกับกอดคนตรงหน้าไว้
"อยู่อย่างนี้ก็ได้"  อายจะตายอยู่แล้ว  แทคยอนยกยิ้มมุมปากด้วยเจ้าเล่ห์
"ฮั่นแหน่... อยากอยู่สองต่อสองก็ไม่บอก"  ล้อนิชคุณจนเจ้าตัวเขินจนหน้าแดง  นิชคุณไม่รู้จะทำยังไงจึงหยิกขมับเข้าให้ที่เอวสีข้างแทนแก้เก้อ
"โอ๊ยะ หยิกเขาเลยเหรอเจ็บน่ะ"  แทคยอนยู่หน้าจนหงิกงอ

โกรกกราก!

"อุ้ย... แหะแหะแหะ  คือว่า... ยังไม่ได้ทานอะไรมาอ่ะ" นิชคุณอายจนไม่รู้จะว่าอย่างไรแล้ว  เสียงท้องร้องดัง จนทำแทคยอนกลั้นยิ้มแทบจะหัวเราะ
"หยุดหัวเราะนะ  แค่นี้ฉันอายจะแย่อยู่แล้ว  โทษทานที่นายหัวเราะเยาะฉัน  ไปหาอะไรให้ฉันทานและดื่มเลย" แทคยอนหยุดเต้นก่อนจะโค้งเล็กน้อยให้บิวตี้ผู้เลอโฉมที่อยู่ในมาดหนุ่มน้อยหมวกแดง
"ข้าน้อยจะรีบไปแล้วรีบกลับมา"
"ดีมาก  รีบๆด้วยล่ะ  ข้าอยากทานที่นี้... เพราะข้าชอบบรรยากาศรอบตัว"  สองคู่รักที่พึ่งสารภาพรักกันมาหมาดๆ  ได้ทีนึกสนุกกันจึงเล่นตามบทนิทานกริมม์สองพี่น้องผู้เป็นบทประพันธ์ขึ้นมา
"ข้าน้อยรับสั่ง"  แทคยอนผละตัวออกหันหลังเตรียมกำลังจะเดิน
"เดี๋ยว"  แทคยอนหันกลับมาย่นคิ้วงง  นิชคุณทำฟอร์มเจ้าหญิงเล็กน้อยเหมือนคนเรื่องมาก
"คือ..."  นิชคุณเขินอายเล็กน้อย  ลูบแขนตัวเองเพราะหนาว  แทคยอนพอเข้าใจจึงเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าคนร่างบาง  ปลดผ้าคลุมไหล่ตนสละผ้าคลุมไหล่ให้ผู้เลอโฉม
"จะรีบไปรีบมา"  นิชคุณพยักหน้าช้าๆ ให้แทคยอนก่อนคนตัวใหญ่จะไปจัดการตามคำบัญชาสั่ง

แทคยอนไปแล้วนิชคุณจึงหายใจโล่งอก  เขาตื่นเต้นเพราะไม่เคยใกล้ชิดใครแบบนี้มาก่อน  แบบชนิดที่ว่าเนื้อแนบเนื้อ

นิชคุณเดินมาหยุดที่ระเบียงในศาลาขนาดย่อมเล็ก มองน้ำพุเทวดาน้อยแผลงศร  ที่ปล่อยให้น้ำไหลออกจากหัวลูกศรเหมือนยิงปลักอกให้คนรักกัน  เหมือนที่ตนแอบชอบแทคยอนนั้นไง  นิชคุณยิ้มบางให้รูปปั้นเล็กนั้น  ก่อนจะเงยหน้าขึ้นกะว่าจะมองท้องฟ้าที่กระจ่างใสประกบกับพระจันทร์สว่างไสวและดาวนับหมื่นนับพันถึงแม้ว่าจะหนาวก็ตาม  สายตาของเขาดันเห็นใครแว่บๆ อยู่หลังพุ่มไม้กำแพงกั้นสูง  นิชคุณตกใจเมื่อเห็นใครคนหนึ่งสูงและใหญ่อยู่ในชุดคลุมทั้งชุดดำเมี่ยมแทบไม่เห็นหน้า  เพราะมีหน้ากากดำซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุมหัวนั้น  อย่างกับในนิทานแต่ละเรื่องที่รับบทเป็นพ่อมดหรือแม่มดดีล่ะ

"คุณเป็นใคร?  แทค... นายหรือเปล่า  เล่นบ้าอะไร... ฉันตกใจน่ะ"
"หึหึหึหึหึ"  เสียงหัวเราะในลำคอ  เสียงทุ้มแบบนี้น่าจะเป็นผู้ชาย  และดูผู้ชายคนนั้นกำลังเดินเข้ามาหา
"แทคยอน! เล่นอะไร... ฉันขนลุก"  นิชคุณแปลกใจใช่แทคยอนหรือเปล่าไม่รู้  แต่ดูเขาจะเดินเข้ามาใกล้ในศาลาทุกที  นิชคุณคิดว่าไม่ใช่แทคยอนแล้วล่ะ ก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว  รู้สึกถึงอันตรายแปลกๆกับผู้ชายปริศนาคนนี้  ถามอะไรก็ไม่ตอบ  หันหลังออกวิ่งได้สองก้าวก็ถูกกระชากจากด้านหลังให้หันกลับไป เบิกตาโพล่งก่อนตนจะโดนทำร้ายด้วยการโดนโปะยาสลบ


+++++++++++ M Y   H O U S E ++++++++++


แทคยอนเข้ามาในงานเลี้ยงฮาโลวีน  จัดการหาของกินให้นิชคุณที่โต๊ะอาหารยาวในห้องโถงใหญ่  บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารสีสันมากมาย  ล้วนถูกจัดแต่งให้เข้ากับบรรยากาศ  อาหารพวกนี้ถูกสั่งจากภัตตาคารเลิศหรู และบางจำพวกอาหารทำเองเอาด้วยประกอบกันไปในครัวของตระกูลอค

พูดถึงตระกูลอค  แทคยอนไม่รู้มีคนต้องการเซอร์ไพรส์ตน

"ป่านนี้แล้ว  นายน้อยของเรายังไม่รู้ว่าพี่ชายตัวเองกลับมาแล้ว  และกำลังรอเซอร์ไพร์สอยู่"  คนครัวนางหนึ่งพูดขึ้นดีใจที่ลูกชายคนโตของตระกูลกลับมาอยู่บ้าน
"นั้นสิ  คุณซีวอน... ไปเรียนหมอและทำงานแล้ว  หน้าตาหล่อขึ้นเป็นกอง"  ป้าแทยินพูดสำทับต่อ
"ใช่... ไม่รู้ว่าตาซีวอนจะเซอร์ไพรส์อะไรตาแทค?" คุณผู้หญิงของบ้านเดินเข้ามาในครัวเพื่อจะช่วยทำสำรับอาหาร  ทันมาได้ยินคนในครัวพูดกันพอดี  เธอยิ้มดีใจที่ลูกชายคนโตที่ได้กลับบ้านเกิด


แทคยอนเลือกอาหารได้และน่าทานให้นิชคุณ  หันกลับจะเอาของกินไปให้คนรักเจอมินโฮนังรถเข็นสภาพหน้าปิดแผลจมูกเกือบหัก  แก้มโหนกใหญ่ ปากแตก คอที่เข้าด้ามปลอก

"มินโฮ"  ไม่คิดว่าไอ้กะเหรี่ยงจะมาปาร์ตี้ด้วย
"แผลนาย  ขอโทษนะ  แล้วก็เรื่องลงแข่งบาส"
"อือ  แล้วๆไปเถอะ  ฉันดีใจด้วยที่ได้ชัยชนะบาสเกตบอลกลับมา"  แทคยอนยิ้ม

ระหว่างที่ทั้งสองสนทนากันอยู่  ไฟในห้องโถงใหญ่กลับกระพริบปริบๆอยู่สักครู่ก่อนจะดับสนิท

พรึ่บ

ห้องทั้งห้องมืด  และตามด้วยเสียงแตกตื่นจากคนในงาน

"ไฟดับ!"
"ว้ายยย!"

แทคยอนที่ถือจานอาหารและแก้วน้ำแดงพันช์ตกใจเหมือนกันเผลอทำแก้วน้ำในมือหลุดตก

เพล้ง!

"กรี้ดดด!!"

แทคยอนมองแก้วน้ำที่หลุดมือฝ่าความมืดเมื่อจับภาพในที่สลัวได้แล้ว  รู้สึกเป็นห่วงนิชคุณขึ้นมา  รู้อย่างนี้ให้เข้าบ้านดีกว่าไปรอเขาอยู่ข้างนอก  เดินไปส่องนิชคุณนอกหน้าต่างเห็นไฟระยางที่ห้อยต้นทรงกำแพงเปิดอยู่

ข้างนอกไฟเปิด  แต่ทำไมข้างในไฟดับ  ผมไม่เข้าใจ... แล้วคุณล่ะ...

แทคยอนออกไปหานิชคุณที่ศาลากลับไม่เจอ  เจอผ้าคลุมไหล่สีดำขนหมาป่าของเขาหล่นอยู่กลางศาลาหยิบขึ้นมาย่นคิ้วคิดด้วยความสงสัยว่านิชคุณหายไปไหน...

"นิชคุณไปไหนของเขา?"  แทคยอนปลายตาไปรอบด้าน  ไม่มีร่องรอยของนิชคุณ... น่าแปลก

ผมเป็นห่วงคุณซะแล้วสิ

"คุณ! นายอยู่ไหน!? คุณ!"  แทคยอนออกเดินตามหานิชคุณ  ป้องปากตะโกนหาคนร่างบาง  เงียบไม่มีคำตอบให้
"คุณ! นายอยู่ไหน!?" แทคยอนตะโกนเรียกกลับไม่มีวี่แววได้ยินเสียง
"ไอ้แทค... เกิดอะไรขึ้น?"
"ไอ้ซึล... ไอ้หมี  นิชคุณหายไป  หายไปไหนไม่รู้... ช่วยกันตามหาหน่อยเร็ว"  แทคยอนเป็นกังวลจนร้อนใจ
"อือ...ได้  เดี๋ยวฉันจะช่วยให้คนในงานเลี้ยงออกกันตามหาอีกแรง"
"อือ"  แทคยอนพยักหน้าตบไหล่เพื่อนตัวสูงเท่าเขาก่อนจะเบี่ยงตัวออกตามหาคนร่างโปร่งบางอีกทางทันที

ซึลองเข้าไปในงานเลี้ยงระดมคนในงานที่มาร่วมปาร์ตี้ออกกันตามหานิชคุณ  จุนโฮได้ยินก็ตกใจที่คุณฮยองของเขาหายไป

"อะไรนะพี่คุณหายไป  หายไปได้ยังไง  เขาอยู่ที่ไหน... พี่ชายผมหายไปทั้งคน  เขาไปอยู่กับใครที่ไหนก่อนหน้านี้"
"เอ่อ  อยู่กับแทคยอน... แทคยอนเข้ามาในบ้านก่อนหน้านี้สักครู่  เขาออกไปหานิชคุณก็ไม่พบตัวแล้ว"
"หา"  จุนโฮหน้าซีดเผือด  อากาศข้างนอกหนาวแบบนี้ ก่อนมางานพี่คุณไม่ได้เสื้อกันหนาวมาซะด้วยสิ  ตอนนี้ไปหนาวตายที่ไหน
"หลีก... ผมจะไปตามหาพี่ชายผมเอง"
"จุนโฮ รอด้วย.. เราไปด้วยคน"  จุนโฮหันมองอูยองที่แทรกผ่านผู้คนออกมาหา  พยักหน้าให้กันออกไปตามหาทุกคนในงานด้วย  มีเพียงอยู่คนเดียวนี้แหละที่ไม่อยากไปตามเท่าไหร่
"หึ  เรียกร้องความสนใจซะมากกว่า"  ...เจสสิก้า

ซึลองหันเตรียมเดินจะออกไปเพื่อที่จะช่วยกันออกตามหานิชคุณหยุดชะงัก

"ถ้าไม่อยากออกไปก็อยู่ในนี้คนเดียวในที่มืดๆไปเถอะ" ซึลองเบื่อเจสสิก้าที่เป็นคนเห็นแก่ตัวและขี้อิจฉา  เปรยเสร็จแล้วก็ออกไปตามหานิชคุณกับคนอื่นๆ

เจสสิก้าโดนทิ้งให้อยู่มืดๆคนเดียว

"อ๊าย! รอด้วย!"


แทคยอนและชานซองแยกกันออกตามหา  บริเวณบ้านเขากว้างเกินไปกินเนื้อที่ไกลออกไปถึงข้างหลังบึงใหญ่โน้น  ที่ห่างจากตัวคฤหาสน์กิโลเมตร  นิชคุณไปอยู่ไหนของเขา  หนาวแบบนี้ลมก็แรง  แล้วไหนจะใส่เสื้อผ้าบางอีกด้วย  ผมยังหนาวเลยขนาดมีผ้าคลุมไหล่แค่นี้

แทคยอนยังคงป้องปากตะโกนเรียกนิชคุณอยู่เป็นเนืองๆ

"เจอแล้วๆ!!"  ชานซองตะโกนทางอีกฝากคนละทางไปทางบึงใหญ่  คนที่อยู่ใกล้ๆกันร้องบอกต่อๆกันไป ส่งสัญญาณว่าเจอนิชคุณแล้ว

แทคยอนได้ยินก็รีบรุดตามไปถามคนอื่นๆ

"นิชคุณอยู่ไหน?" แทคยอนร้อนรนใจ
"อยู่ในสวนแก้วกุหลาบ"

สวนแก้วกุหลาบ... สวนที่สร้างขึ้นด้วยกระจกรอบด้าน สวนที่คุณแม่ชอบไปปลูกดอกกุหลาบ  ท่านชอบกุหลาบมาก... โดยเฉพาะสีแดง

ทุกคนเข้ามาอยู่ในสวนแก้วกุหลาบกันหมดทุกคนในที่มืดสลัวๆที่ยังดีมีแสงสว่างจากไฟข้างนอกสวนแก้ว ต่างพากันตกใจและแปลกใจ  เห็นนิชคุณนอนหลับหมดสติในโรงแก้วกลางสวน  ในโลงล้อมไปด้วยดอกกุหลาบที่ตัดไร้หนามจัดวางสวยรอบๆโลง  มือนิชคุณที่วางประสานอยู่บนหน้าท้องถือกุหลาบแดงดอกหนึ่งดอกใหญ่

ร่างนิชคุณยังใส่ชุดเดิมตอนที่เข้ามาในงานเลี้ยง  และผ้าคลุมหัวสีแดงสดถูกสวมอยู่บนหัว  ตอนนี้นิชคุณเหมือนเจ้าหญิงนิทราไม่มีผิด  หรือจะสโนว์ไวท์ดีน่ะ

ทุกคนเปิดทางให้แทคยอนเข้ามาพบกับนิชคุณซึ่งนอนอยู่ในโลง  ทุกคนในที่นั้นต่างพากันอึ้งอย่างกับว่าตนอยู่ในนิทานหลอกเด็กไม่ผิดเพี้ยน  ต่างพากันซุบซิบทำไมนิชคุณถึงมานอนในโลงแก้วนี้ได้  และบางคนว่าใครเป็นคนทำสถานการณ์แบบนี้ขึ้นมาและต่างๆนานาอีกมากมาย

แทคยอนไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น  ทำไมนิชคุณถึงมาอยู่ที่นี่และในโลงได้  ใครทำแบบนี้กันแน่น่ะเขาคิด

"พี่คุณ!  ทำไมพี่ชายผมถึงมานอนอยู่ในโลงแบบนี้ได้ นี่พวกคุณเล่นอะไรกัน  เจสสิก้า... เธอใช่มั้ยนังตัวร้าย เธอไม่ชอบขี้หน้าพี่คุณอยู่แล้ว  เธอเป็นคนทำใช่มั้ย... ขอตบสักฉาดเถอะ"  จุนโฮเข้ามาในสวนแก้วเห็นนิชคุณแล้วก็โมโหคนทำ  บังอาจให้คุณฮยองของเขานอนในโลง... พี่เขายังไม่ตาย! นึกถึงเจสสิก้าคู่ควงของแทคยอนเป็นคนแรกจะปรี่เข้าไปทำร้าย  ดีที่อูยองอยู่ใกล้ด้วยจึงเข้าล๊อคแขนจุนโฮสองข้างไว้ข้างหลังซะก่อน

"หยุด! จะทะเลาะกันไปทำไม เจส... ตกลงเธอทำหรือเปล่า?"
"ฉันอยู่ในงานเลี้ยงตลอด  แล้วฉันจะไปทำตอนไหน?"
"ใช่ ฉันเป็นพยานได้... เจสซี่อยู่ในงานตลอด  ยังไม่ได้ออกไปข้างนอกเลย"  เพื่อนๆ ในห้องชั้นเรียนเดียวกันต่างกันช่วยเป็นพยาน

ถ้าเจสซี่ไม่ได้เป็นคนทำ  แล้วใครกันที่ทำเรื่องพิเรนทร์ แทคยอนคิด  แต่ตอนนี้อย่าเพิ่งคิดเลยดีกว่า

"ไอ้ซึล ไอ้หมี มาช่วยฉันเอาไอ้โลงนี้ออก  ป่านนี้นิชคุณเป็นไงบ้าง  หายใจออกหรือเปล่าก็ไม่รู้"
"ได้"
"หึหึหึหึหึ 5555555"  เสียงหัวเราะในลำคอเปลี่ยนเป็นหัวเราะเสียงดังเหมือนดังจากลำโพง  ทุกคนพากันหุนหันตามเสียงน่ากลัวนั้น
"สวัสดี...ทุกคน"  แทคยอนหยุดชะงักในตอนแรกแต่ก็ยังที่จะช่วยนิชคุณออกจากโลงแก้ว
"สุขสันต์วันฮาโลวีน... แทคยอน"  ใคร... รู้จักเขาได้ยังไง  แต่เขาและซึลองและชานซองช่วยนำโลงแก้วออกจากสำเร็จวางไว้ข้างที่นิชคุณนอนข้างล่างแท่น
"คุณ ตื่นเถอะคนดี"  แทคยอนเข้าไปดูนิชคุณตบแก้มเบาๆ เพื่อเรียกคนตัวบางตื่น
"ปลุกแบบนั้นมันก็ไม่ได้ผลน่ะซีเจ้าชายอสูร  เอ... เป็นหมาป่าไม่ใช่เหรอ  หรือจะเป็นเจ้าชายฟิลลิปดี  จะเจ้าชายอะไรก็แล้วแต่..."

ทุกคนยืนนิ่งไม่ไหวติง  ไม่รู้ใครเล่นตลกหลอนแบบนี้

"คุณเป็นใคร  รู้จักฉันได้ยังไง  คุณใช่มั้ยเป็นคนพาคนรักผมมาไว้ที่นี่  แล้วคุณทำอะไรเขา?"
"หึหึหึ"  เสียงหัวเราะทุ้มมาอีกแล้ว  แทคยอนรู้สึกคุ้นเสียงนี้อย่างไรบอกไม่ถูก  แล้วเสียงหัวเราะนั้นก็หายไป

ฟู่~~

ควันขาวโพลนปรากฏขึ้นทีละน้อยและมากขึ้นตามทางเดิน  กระจายขาวทั่วบริเวณพร้อมกับปรากฏตัวใครในชุดดำทั้งชุดคลุมหัวคลุมหน้าปิดบังด้วยหน้ากากดำด้วยอีกต่างหาก  แถมยังมืดอีก

"ฉันสะกดรอยตามนายมาสักพักแล้ว  นายเป็นคนเย็นช้ามากแทคยอน  เย็นชากับคนๆ หนึ่งที่มอบหัวใจให้ แล้วไหนไม่ได้เป็นที่ยอมรับคนรอบข้างอีก พอมาวันนี้เมื่อเขายลโฉมใหม่เพิ่งจะเห็นคุณค่าของเขา  ฉันเลยต้องสั่งสอนนาย... แทคยอน"

แทคยอนพยายามจับน้ำเสียงในการพูดคุย  พล่ามเรื่องเขาประณามให้คนที่นี่ได้ฟัง

ผมว่ารู้จักผู้ชายคนนี้น่ะ  เป็นใครกัน... คุ้นเสียงนี้มาก... เหมือน  เหมือน...

จู่ๆเขาก็นึกถึงพี่ชายต่างบิดาขึ้นมา  เสียงแบบนี้มันน่าจะใช่  ต้องเป็นพี่ชายเขาแน่  แต่ว่าอยู่อังกฤษไม่ใช่เหรอ

"พี่ซีวอน"
"โอะโอ หว้า!... ความลับแตกซะแล้วซิ  ใช่... ฉันเองไอ้น้องชาย"

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพี่ซีวอนจะเซอร์ไพรส์เขาด้วยวิธีนี้  ซีวอนนายแพทย์หนุ่มดึงผ้าคลุมหัวออกก่อนจะเผยตัวตนที่แท้จริง  ความหล่อที่ไม่แพ้น้องชาย ทุกคนต่างตะลึงงันโดยเฉพาะพวกผู้หญิงในนั้น  เจสสิก้าด้วยอีกคนที่หูตาแพรวพราวขึ้นมาทันทีด้วยความสนใจ

"นี่... พี่ซีวอนหรือเนี่ย พี่เป็นคนวางแผนในบ้านเหรอ?"
"เขาเรียกว่าซ้อนแผน  เป็นไงสบายดีมั้ยวะ"

สองพี่น้องโผกอดเข้าหากันดีใจกัน

"อย่าเพิ่งดีใจกันได้มั้ยครับ  ช่วยดูพี่ชายผมก่อน"  เป็นจุนโฮที่ขัดความสุขสองพี่น้อง  แทคยอนเกือบลืม.. แต่ลืมคนรอบข้างจริงๆ แทคยอนผละตัวออกดูนิชคุณ

"พี่ทำอะไรกับคนรักของผม?"
"เฮยย..ไม่ต้องห่วง  ฉันเป็นหมอ  แค่โดนยาสลบอ่อนๆ ก็แค่..."  ซีวอนหยุดพูดก่อนจะล้วงมือในกระเป๋าเสื้อโค้ทตนเองแล้วเฉลยคำตอบเชิงคำถาม
"นายว่าเจ้าหญิงนิทราทำยังไงน่ะถึงจะต้องตื่น ฉันเฉลยให้แล้วน่ะ..นายน่าจะรู้"

แทคยอนยกยิ้มมุมปาก

"อ้อ  ก็จุมพิตไง"  จุนซูที่เงียบอยู่นานเป็นคนเฉลยขึ้นมาบ้าง
"ผมเป็นเจ้าชายฟิลลิป  ให้ผมถอนพิษให้น่ะ"  จุนซูอาสาสมัครจะจุมพิตนิชคุณ  อูยองได้ยินถึงกับหึงดึงหูไอ้ตาตกตามแรงบิด
"โอ้ยะ โอ้ยๆๆ"
"ไม่ต้องเลยไอ้แพนด้า  ไม่ใช่เรื่องตัวเอง  มานี่เลย..." อูยองดึงหูหมีแพนด้าตามตนออกไปนอกสวนแก้ว
"เรื่องก็คลี่คลายแล้ว  พวกเราก็ออกไปจากตรงนี้ดีกว่า ปล่อยให้เจ้าชายฟิลลิปอยู่กับเจ้าหญิงออร่อล่าสองต่อสองดีกว่าน่ะ"  ซึลองแก้ไขสถานการณ์ก่อนจะพาที่เหลือพากันออกจากสวนแก้วกลับไปฉลองกันต่อในคฤหาสน์
"อย่าปล่อยให้เขาต้องเดียวดายอีกล่ะ  รักษาความรักไว้ให้ดี... เข้าใจมั้ย?"

แทคยอนยิ้มพยักหน้าช้าๆให้พี่ชายตนก่อนซีวอนจะปล่อยให้เขาอยู่ตามลำพังกับนิชคุณ

แผนที่เขาหาทางสารภาพรักนิชคุณ  กลับถูกซีวอนซ้อนแผนเพื่อเซอร์ไพรส์การกลับมาและดัดนิสัยตน

ต่อไปนี้ผมจะไม่เฉยชาใส่นิชคุณอีกแล้ว

ทุกคนออกไปแล้วเหลือแต่หมาป่ากับหนุ่มน้อยหมวกแดงที่นอนหมดสติสลบสไลอยู่  แทคยอนยิ้มส่ายหน้าเล็กน้อยกับแผนซีวอน  นึกขอบใจอยู่ลึกๆ  แต่ว่า... ซีวอนรู้เรื่องทั้งหมดเกี่ยวกับตัวเขาได้ยังไง
ต้องมีสายสปายแน่เลย  เอาไว้ค่อยเค้นความจริงเอาทีหลังดีกว่า  ตอนนี้ขอถอนพิษให้เจ้าหญิงก่อน

แทคยอนมองร่างโปร่งของนิชคุณ  เข้าไปนั่งเคียงข้างร่างบางโถมตัวลงไปหาคนนอนก่อนจะค่อยๆจรดปลายจมูกลงที่แก้มนุ่มนิ่มก่อนจะเลื่อนหยุดที่ริมฝีปากแดงสดอิ่มนั้น  เอามือเกยคางเล็กแล้วประทับรอยริมฝีปากตัวเองลงไปทาบทับกลีบกุหลาบตรงข้างหน้าอย่างแผ่วเบาและแปรเปลี่ยนเป็นจูบหวาน  ค่อยๆละเมียดชิมความหอมหวานจากริมฝีปากด้านบนสลับกับด้านล่าง นิชคุณสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาด้วยแรงจูบใครบางคน

"อื้อ โอย... เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?"
"ตื่นจากบรรทมได้แล้วเจ้าหญิง"  แทคยอนละจูบออกผงกหัวขึ้นเล็กน้อย

นิชคุณค่อยๆ ลืมตาขึ้นมากุมศรีษะตัวเองเล็กน้อย  พบแทคยอนอยู่ตรงหน้าไม่กี่คืบ  ปลายตารอบตัวพบตัวเองนอนอยู่ที่ไหนสักแห่งจะลุกขึ้นมานั่งดันโดนแทคยอนกดตัวลงนอนตามเดิม

"นอนอยู่เฉยๆเจ้าหญิงออร่อล่า ฉันเพิ่งจะจุมพิตให้ฟื้นเมื่อครู่นี้เองน่ะ  ให้หายสะลึมสะลือก่อนแล้วค่อยลุกดีกว่ามั้ย"

นิชคุณเอามือที่กุมศรีษะออก  มองหน้าแทคยอนแล้วยิ้มบางๆ

"เจ้าหญิง? ฉันเป็นหนุ่มน้อยหมวกแดงไม่ใช่เหรอ?"
"จะเจ้าหญิงหรือไม่ ฉัน... รักนายนะนิชคุณ"

แทคยอนสารภาพรักผม อย่างนี้ผมก็มีสิทธิ์รักแทคยอนได้เต็มที่น่ะสิ...

นิชคุณโอบคอหนาแทคยอนไว้

"ฉันก็รักนาย... หมาป่าของฉัน... แทคยอน"

แทคยอนได้ยินก็ดีใจ  เพื่อเป็นรางวัลจึงก้มจูบนิชคุณอีกรอบ  คราวนี้ลึกซึ้งและดูดดื่มกว่าครั้งแรก

"เฮ้!!!!!!"  ทุกคนที่ออกไปกันกลับดันสุ่มหลบข้างกระจกแก้ว  ตอนแรกพวกเขาคิดว่าจะกลับเข้าไปเฮฮาปาร์ตี้กันต่อ  ที่ไหนได้พากันแอบดูสองคนข้าวใหม่ปลามันจู๊จุ๊บกระหนุงกระหนิงดื่มด่ำกัน  หวานกันซะความดันขึ้นจะตายคาอกให้ได้  อกนิชคุณ...

แทคยอนกับนิชคุณพากันตกใจผละจูบกันออก  หันกันไปมองเพื่อนๆ  น่าอายชะมัดสำหรับนิชคุณ  แต่แทคยอนไม่  พวกเขาหันกลับมามองตามเดิมก่อนหน้าผากชนกัน  ยิ้มให้กันอีกต่างหากด้วย

"ไปๆๆ พอได้แล้ว  นิทานจบแล้ว... เจ้าหญิงก็ฟื้นแล้ว ปาร์ตี้กันต่อเร็ว"  ซึลองชวนนักศึกษาทุกคนกลับไป ร่วมด้วยซีวอนและเจสสิก้า

"ขอบใจน่ะ  ที่คอยส่งข่าวให้ฉันฟัง"
"ก็แค่เล่นละครนิดหน่อยนะค่ะ"

พ้นสายตาพวกนั้นไปแล้ว  ซีวอนก็ถือโอกาสจับมือเจสสิก้าเข้าไปร่วมปาร์ตี้ข้างในกัน

วนกลับมาที่คู่รักข้าวใหม่ปลามันกันในสวนแก้ว

"แทค... มันเกิดอะไรขึ้นกับฉัน  ฉันจำได้ว่ารอนายในศาลา  แล้วก็..."  นิชคุณนึกเหตุการณ์ก่อนจะสลบไป นึกถึงจุดที่เจอคนร่างใหญ่ในชุดดำ

"ใช่แล้ว... มีคนโปะยาสลบฉัน!  ร่างของเขาใหญ่... ใส่ชุดดำทั้งชุดคลุมหน้าคลุมตา" นิชคุณเล่าเหตุการณ์ซะตื่นเต้นให้แทคยอนฟัง  จนคนตัวใหญ่หัวเราะในลำคอ
"ฉันรู้แล้ว"
"หื้อ? งั้น...นายก็รู้คนทำน่ะสิเป็นใคร"
"ใช่ แล้วฉันก็พลอยโดนหลอกไปพร้อมกับนายด้วย แผนซ้อนแผนยังไงล่ะ"
"แผน?... แล้วตกลงเป็นใครกันที่ทำแบบนี้"  แทคยอนมองหน้านิชคุณก่อนจะปิดปากคนพูดมาก
"อื้อ"


เหตุการณ์ทั้งหมดล้วนเกิดจากแผนของกระจกวิเศษเจสซี่และพ่อมดซีวอนทั้งนั้น  เจสสิก้ารู้อยู่แล้วว่านิชคุณชอบแทคยอน  เธอเองก็เห็นความสวยในตัวนิชคุณภายใต้กรอบแว่นตาหนาเตอะนั่น

หล่อนพบซีวอนที่โรงแรมหรูของพ่อหล่อนเอง  ตอนที่เขากลับมาอยู่เกาหลีได้ไม่กี่วัน  เป็นช่วงที่นิชคุณตามตื๊อแทคยอนอยู่  พวกเขาเดินชนกันจนมือถือตกหล่น และทำให้เจสซี่ปิ้งซีวอนในวันนั้นทันที  ตอนที่สบตากันทำให้พวกเขาสองคนมือถือสลับกัน  เพราะเครื่องคล้ายรุ่นเดียวกัน  เมื่อถึงห้องพักซีวอนนำมือถือออกมาจะโทรหาคนที่บ้าน  แต่รูปบนหน้าจอมีรูปแทคยอนติดอยู่ด้วยถ่ายเป็นกลุ่ม  และฝ่ายเจสซี่เองรู้ว่ามือถือตนโดนสับเปลี่ยนกัน  เธอถือวิสาสะกดดูนั้นดูนี่ของอีกฝ่ายจนพบเข้ากับรูปครอบครัวโดยมีแทคยอนอยู่ในนั้นด้วย  ทำให้ทั้งคู่รู้ว่ามีความเกี่ยวพันกัน  ทั้งเธอและเขาจึงโทรนัดกันเพื่อที่จะคืนมือถือให้กันและกันพร้อมกับแลกรายละเอียดเรื่องแทคยอนให้กันฟัง  เจสซี่และซีวอนเลยนึกอยากสนุกแกล้งแทคยอนเล่นในวันฮาโลวีน  ตั้งแต่ตอนนั้นทั้งคู่มีความรู้สึกมีใจให้กันจึงคบกัน  แล้วเรื่องก็เป็นอย่างนี้นี่แหละ...



ในงานเลี้ยงทุกคนเต้นรำกัน  จำลองเหตุการณ์ในคฤหาสน์ให้เป็นนิทาน  สวมบทเจ้าชายขอเจ้าหญิงเต้นรำ  โดยมีคู่แทคคุณเป็นคู่นำและคู่ของซีวอนกับเจสซี่เป็นคู่รอง  งานรื่นเริงอะไรก็เริงร่า  เที่ยงคืนเมื่อเข็มสั้นและเข็มยาวมาประจบที่เดียวกันก็ดังก้องกังวานทั่วคฤหาสน์

"เที่ยงคืนแล้วเหรอ?"
"ใช่  เที่ยงคืนแล้ว... แต่เอ? แล้ว... นิทานเป็นยังไงต่อนะ"  แทคยอนยกยิ้มมุมปากตาวิบวับเป็นประกาย
"นางซินก็ต้องหนีสิ  จริงมั้ย?"  นิชคุณรู้ว่าแทคยอนหมายถึงอะไร  มองตาคมคู่นั้นก็รู้แล้ว
"งั้นก็..."  แทคยอนกับนิชคุณหยุดเต้น  สื่อความหมายกันให้รู้สองคน

นิชคุณออกตัวเริ่มหันวิ่งออกไปจากงานเลี้ยง  วิ่งไปโดยไม่รู้จุดหมายปลายทาง  ผ้าคลุมสีแดงที่พันอยู่บนคอปลิวไสวหลุดจากบ่า  นิชคุณจะหันมาเก็บก็นึกได้ว่าตนหนีแทคยอนอยู่จึงออกวิ่งอีกครั้ง

แทคยอนหยิบผ้าสีแดงสดของนิชคุณปลิวหล่นทิ้งขึ้นมาแล้วยกยิ้มมุมปาก  ยิ้มของหมาป่าที่กำลังจะได้เหยื่อมาขย้ำลงท้อง  เหมือนกับได้กินคุณยายของหนูน้อยหมวกแดงเป็นอาหาร

นิทานยังคงเดินหน้าต่อ  นิชคุณกึ่งวิ่งกึ่งเดินไปตามไร้มุมทิศทางใน  คฤหาสน์

พรึ่บ!

ไฟดับ  นิชคุณยกยิ้มมุมปากบ้าง  แทคยอน... ฝีมือนายแน่นอนที่สั่งให้คนดับไฟ  ...ไอ้หมาป่าเจ้าเล่ห์

นิชคุณวิ่งฝ่าความมืด  โชคดีที่มีแสงไฟส่องจากเสาไฟข้างนอกหน้าต่างลอดเข้ามาพอให้ได้เห็นทางเดิน ทางข้างหน้าเหมือนมีจุดสองดวงเจิดในที่มืด  เหมือนตาแมวอย่างนั้นแหละ  ด้วยความกล้าๆกลัวๆเดินเข้าไปใกล้ๆ เห็นเป็นกระต่ายน้อยมาหลบอยู่มุมประตูห้องหนึ่ง

หื้อ?  แทคยอนเลี้ยงกระต่ายด้วยเหรอ?  นิชคุณเห็นมันน่ารักเลยอุ้มขึ้นมาแนบอก

"อื้อ.. อ๊ะ... ชานซอง โอ้วว... ซี้ดด... เร็วกว่านี้อีก"
"จุนโฮ อื้อ..อึบ อ่าา!"

เสียงสองเสียงเล็ดดังออกมาจากประตูที่กระต่ายน้อยหลบมุมอยู่  นิชคุณได้ยินเสียงเข้า  ด้วยความอยากรู้จึงเปิดแง้มดูก็ต้องตาโต

เฮ้ย! ไอ้โฮ... ไอ้น้องตัวแสบกับ.. ไอ้ชานซอง  เป็นแฟนกันตอนไหนว่ะทำไมฉันไม่รู้  แล้วมาอึ้บกันในห้องน้ำไม่ล็อคประตู ไอ้พวกนี้นี่... เออ... เราก็บ้าหรือเปล่า  เหมือนกับสนับสนุนน้อง

"🎶🎼🎵🎼"

เสียงผิวปากจากแทคยอน  นิชคุณเงี่ยหูฟังจับน้ำเสียงก่อนจะถามเจ้ากระต่ายน้อยในอ้อมแขน  แต่เสียงไอ้สองตัวในห้องน้ำก็ยังดังเรื่อยๆ

"หือ.. จะไปทางไหนดีต่ออ่ะกระต่ายน้อย"

ในนิทานหนูน้อยหมวกแดงบอกไว้ว่า  หากเจอสิ่งที่น่าสนใจข้างทางอาจจะทำให้เราเพลินจนหลงทางได้  แต่นี่เป็นกระต่ายน้อย... คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง

นิชคุณออกเดินอีกครั้งไปเรื่อยๆ จวบจนมาถึง... ลิฟท์ เอะ... ในคฤหาสน์หลังนี้มีลิฟท์ด้วยเหรอ  มีสามชั้นแค่นี้ต้องใช้ลิฟท์  รวยจริงๆ เลยน๊าคนบ้านนี้  คนร่างบางกดมันเพื่อจะรอขึ้น  อยากรู้นักว่าลิฟท์นี้จะขึ้นหรือจะลงไปชั้นไหน

เมื่อลิฟท์มาถึงและเปิดออกตนก็เดินเข้าไป  แล้วหันมากดปุ่มขึ้นชั้นที่ต้องการ  ประตูลิฟท์ค่อยปิดลง  แต่ดันมีมือมาหนาขวางกั้นไว้ซะก่อน  อีกนิดเดียวเท่านั้น  นิชคุณถอยหลังกรูดไปหยุดผนังลิฟท์สุดที่กว้างแค่เมตร

ประตูเปิดเผยให้เห็นโฉมคนตรงหน้า  จะเป็นใครไปไม่ได้... ก็ไอ้หมาป่าเจ้าเล่ห์นั้นไง

"แทค..."  นิชคุณอุทานเสียงเบา

แทคยอนก้าวเดินช้าๆ เข้ามาในลิฟท์ก่อนจะกดปุ่มโค้ด 2pm หลังจากนั้นมันก็เลื่อนขึ้นไปชั้นบนสุดของชั้น 3 ใครจะรู้ล่ะว่าชั้นนั้นคืออะไร  และรอนิชคุณอะไรอยู่




จบ




++++++++++++++++++++++++++


เอา One  long  Fiction   ไปอ่านก่อนน่ะ  เอาเรื่องนี้มาชดเชยไปก่อน  เพิ่งจะพิมพ์เสร็จหมาดๆ  ใครชอบไม่ชอบติชมกันได้  ไรท์เตอร์ไม่ซีเรียส  ไม่มีโปสเตอร์รูปติดน่ะ เพราะใช้มือถือพิมพ์  นานโขกว่าจะเสร็จ ต้องใช้เวลา  แล้วไหนจะทำงานอีก  ขอโทดน้าาาาา.... จะพยายามมาอัพเดทให้ได้เร็วที่สุด