Short fic: ริษยา ตอนที่ 1/2

ไม่คิดเลย  ว่าคนเราจะอิจฉากันได้ถึงเพียงนี้  ไม่ว่าจะเป็นกับใครก็ตาม

หากคุณเจอแบบนี้  พวกคุณจะทำอย่างไร

สำหรับผม... ผมจะดีใจกับคนๆ นั้น  เมื่อเขาเจอสิ่งที่ดีกับตัวเอง  หากคิดว่าเขาทำถูก  เราก็ควรสนับสนุน จริงมั้ย?

...
....

"พ่อดีใจด้วยที่คุณเรียนจบ  เย็นนี้ไปเลี้ยงฉลองกันสองพ่อลูก...เป็นไง?"

"ดีเลยพ่อ"




อีกด้านหนึ่ง



"คุณเรียนจบแล้ว  เราไปฉลองกันน่ะแทค  คุณจะชวนแม่ไปด้วย"

"อื้อ"



ตอนเย็น


เอริคและลูกชายที่พึ่งจะเรียนจบโท  มีเลี้ยงฉลองที่ร้านโปรดที่นิชคุณชอบไป  จากที่ตอนแรกว่าจะเลี้ยงกินกันสองคน  เขาเลยอนุญาติให้ลูกตนนำเพื่อนไปด้วยได้ เพื่อที่เจ้าตัวจะได้สนุกเฮฮาปาร์ตี้

อีกด้านของนิชคุณอีกคน  ก็ชวนมารดาของตนไปเลี้ยงฉลองสำหรับชัยที่เรียนจบออกมาเช่นกัน

ในช่วงที่กินเลี้ยงเสร็จแล้วทุกคนจึงขอตัวกลับ  บางรายไปฉลองกันต่อ แต่สำหรับนิชคุณตัวจริงเขาขอตัวกลับ  ถึงแม้ว่าเพื่อนๆ จะขะยั้นขะยอชวนไปก็ตาม

"ทำไมไม่ไปกับเพื่อนหล่ะคุณ"

"หึหึหึหึ  ไม่ดีกว่าครับพ่อ  เรากลับกันเถอะ"

"ไป"

..
..

"โอ้ยยยย!!!  อิ่มมากเลย!"

"หึ  ก็ใช่สิ...ก็คุณเล่นสั่งมาซะเยอะ"

"แต่แทคก็ช่วยกินจนหมดนี่"

"หึหึหึ  แม่ดีใจที่คุณกับแทคยอนเรียนจบ"

"เรียนจบแล้วก็โล่งอกเป็นบ้า  คราวนี้จะได้ทำงานมีเงินเก็บสักที"

"เหอะ  ทำอย่างกับว่าไม่มีเงินใช้แหละคุณ  นายน่ะใช้เงินเก่งจะตาย  อยากรู้นัก...ทำงานแล้ว  จะมีปัญญาเก็บเงินอยู่หรือเปล่า"

นิคคุณชะงักกึกเมื่อแทคยอนหาเรื่องตน  ชี้หน้าคาดโทษก่อนจะเกิดเรื่องชุลมุน  สองหนุ่มวิ่งไล่ตีกันอย่างกับเด็กๆ

ถนนสายหลักที่นิชคุณกับนิคคุณเดินมานั้น  เป็นเส้นทางเดียวกับทั้งสองมาทานข้าวกันในละแวกเดียวกัน ร้านหมูสามชั้นธรรมดาๆริมทางที่นิชคุณไปกิน  กับร้านอาหารอเมริกันหรูที่นิคคุณชอบทาน  ซึ่งร้านที่เอ่ยกล่าวมานั้นเป็นร้านที่ทั้งสองโปรดปรานในย่านนั้น

ตุ้บ!

"อุ้บ ขอโทษครับ"

นิชคุณเอ่ยขอโทษชายหนุ่มอีกฝ่ายที่วิ่งมาชนตน  เขาไม่ได้เห็นอีกฝ่ายเพราะเป็นถนนหัวมุมที่เป็นตึกตั้งอยู่

นิคคุณชายหนุ่มร่างบางถึงกับทรุดล้ม  แทคยอนและเอริคที่ยืนคนละมุมเห็นจึงเข้าไปช่วย

ขณะเดียวกันที่นิชคุณยื่นมือเพื่อที่จะดึงอีกคนขึ้น  ทุกสายตาและทุกคนพากันหยุดนิ่ง  เพราะภาพที่เห็นนั้นเป็นภาพผู้ชายสองคนที่หน้าตาเหมือนกัน

นิคคุณเงยหน้าขึ้นมองบุรุษปริศนา  ทำให้เขาต้องเบิ่งตาโตอ้าปากค้าง  รวมไปถึงนิชคุณด้วยที่ตะลึงงันกับภาพหลอนของตน  เหมือนเป็นเงาตัวเองบนกระจกที่ส่องเกือบทุกวัน

"เอริค"

"นุช"

สองผู้ใหญ่ที่ไม่เจอกันนานเกือบ 20ปี  ได้มาพบกัน

..
..

"ไม่อยากจะเชื่อ  นี่ผมมีพี่ชายฝาแฝดอย่างนั้นเหรอ" นิคคุณไม่คิดว่าตนจะมีพี่น้องฝาแฝด  ซึ่งแม่ไม่เคยเล่าให้ตนฟัง  เช่นเดียวกับนิชคุณเช่นกัน  ที่พึ่งจะรู้จากปากสองผู้ใหญ่

เอริคและนุช  บิดาและมารดาของทั้งสองที่ห่างจากกันเพราะตระกูลฝ่ายหญิงร่ำรวยกว่า  ชายหนุ่มใหญ่และลูกชายแฝดพี่จึงต้องระเหเร่ร่อนออกไปลำบากกันสองคนพ่อลูกตามลำพัง  เป็นเพราะเขานำนิชคุณออกมาไม่ให้ใครรู้นั่นเอง  จนทั้งสองฝ่ายได้มาเจอกันอีก

นิคคุณดูออกจะดีใจนอกหน้าเมื่อรู้ว่าตนมีพี่ชายฝาแฝด ผิดกับนิชคุณที่ยังตกใจไม่หายที่มารู้ว่าตนยังมีแม่และน้องชายที่พ่อไม่เคยเล่าให้ฟัง

สองหนุ่มน้อยยืนประชันหน้ากัน  เขาสองคนเพิ่งจะรู้ความจริงปรากฏเอาก็วันที่ทั้งสองเรียนจบพร้อมกันพอดี

นิคคุณสำรวจอีกฝ่ายเหมือนไม่เชื่อสายตาตัวเอง

แทคยอนที่ยังอึ้งกิมกี่อยู่เป็นนานสองนาน  ไม่นึกว่าจะมาเจอกับเหตุการณ์ไม่คาดฝัน

คืนวันเดียวกัน  นุช  มารดาของนิคคุณ  เธอนอนไม่หลับเพราะคิดถึงอดีตที่ผ่านมา  ที่บิดาของหล่อนไม่ยอมรับเอริคเพราะฐานะไม่มั่นคงเหมือนกับตน  จนทำให้เอริคต้องหอบลูกคนโตหนีไปเลี้ยงคนเดียว  และนิชคุณต้องกำพร้าแม่แต่เล็ก  มาถึงตอนนี้และบัดนี้ได้มาเจอกันก็เมื่อลูกชายเรียนจบทั้งคู่

เธอเข้าหน้านิชคุณไม่ติดเพราะคนร่างโปร่งถูกคนเป็นพ่อเลี้ยง  หล่อนจึงต้องใช้เวลาเป็นเครื่องจูนเพื่อปรับเข้าหาลูกชายคนโต  มันอาจจะไม่นานหรอก   ความสัมพันธ์ก็อาจจะค่อยๆ ดีขึ้นเอง

ตระกูลหรเวชกุลทราบข่าวทายาทคนโตที่หายสาบสูญไปได้กลับมา  ทุกคนดูตื่นเต้นกันมากเป็นพิเศษ   โดยเฉพาะคนเป็นตา...ชราภาพมากขึ้น  ทิฐิก็ลดน้อยถอยลงเมื่อเห็นหลานชายคนโต

"ไม่น่าเชื่อน่ะ  20กว่าปี  หลานตาจะโตได้ขนาดนี้  แล้วเหมือนนิคคุณอย่างกับแกะไม่มีผิด"  พศวัตผู้เป็นตาเอ่ย  ถึงแม้ว่าจะเข้าไม่ถึงใจตัวหลานชาย

"แหม  คุณก็... ควรให้เวลานิชคุณสักหน่อย  ให้เขาได้ปรับตัวเข้ากับพวกเราได้ด้วย  มามะ..นิชคุณ  มานั่งข้างยายหน่อย..ให้ยายได้ดูหลานชัดๆ"  คุณหญิงนิดานุชผู้เป็นยาย  ได้เห็นหลานชายคนโต

นิชคุณเห็นคนเป็นยายดูจะวางใจและรู้สึกอุ่นใจกว่าคนอื่นๆ ที่ยังไม่คุ้นเคยและคุ้นตาสำหรับเขา  รอบกายจึงดูแปลกสถานที่และแปลกคนด้วย  ทั้งที่เมื่อก่อนอยู่กับบิดากันสองคน  จนกระทั่งตอนนี้ก็ยังอาศัยอยู่ด้วยกัน เพียงแต่วันนี้เป็นครั้งแรกเท่านั้นที่ได้เข้ามาแล้วมาทำความรู้จักคนอื่นๆ ในครอบครัว

"คนในครอบครัวเป็นอย่างไรบ้าง?"  เอริคถามลูกชายในตอนเย็นของวันที่กลับมาบ้านหลังเล็กๆ ของพวกเขา

"ก็... แปลกๆ ครับ"

"อือ  พึ่งจะทำความคุ้นเคยกัน  ค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไป"  เอริคลูบผมลูกชาย

จากวันเป็นสัปดาห์  จากสัปดาห์เป็นเดือน  ทำให้นิชคุณและคนในตระกูลเริ่มมีความสัมพันธ์กันดีขึ้นโดยเฉพาะคนเป็นตายาย  เอาใจท่านเก่งกว่านิคคุณ  นิชคุณเป็นมิตรกับทุกคนในบ้านเริ่มตั้งแต่ไปเยี่ยมเกือบทุกสัปดาห์

"คุณน่าจะย้ายเข้ามาอยู่กับเราน่ะ"  คนเป็นยายเอ่ย  นิชคุณไม่รู้จะตอบว่าอย่างไรดี

"เอ่อ  คือ.. ว่า  บ้านหลังนี้  ผมว่ามันใหญ่ไปสำหรับผมครับ"  นิชคุณตอบแบบอ้อมแอ้ม

"โธ๊  หลานยาย.. ยายเข้าใจแล้ว  เป็นเพราะพ่อเราแท้ๆ ไม่น่าขโมยหลานไปเลย  สงสัยตอนอยู่กับพ่อคงจะลำบาก"

"คุณยายครับ  อย่าว่าพ่อเลยครับ  ท่านทำให้ผมรู้จักคุณค่าของเงินทุกบาททุกสตางค์ที่ท่านคอยใช้สอยตอนอยู่กับท่านสองคน  เงินทุกแบงค์และเหรียญล้วนมีความหมายเหมือนกันหมด"  มาถึงตรงนี้ท่านผู้หญิงของบ้านถึงกับอึ้งพูดไม่ออก

..
..


ต่อไป  เรามาพูดถึงเรื่องของความรักกันบ้าง



ตั้งแต่นิชคุณได้รู้จักกับคนในครอบครัว  นิคคุณดูร่าเริงเหมือนได้เพื่อนใหม่  มีหลายครั้งที่ดึงนิชคุณไปนอนด้วยที่ตึก  ทั้งสองคนแบ่งกันเล่าชีวิตและประสบการณ์ที่เจอมา

แทคยอนตั้งแต่พบนิชคุณวันแรก  เขาไม่ค่อยได้พบและพูดคุยกันเท่าไหร่

วันนี้เขามาหานิคคุณซึ่งเป็นคนรัก  เห็นยืนคุยกับคนสวน  เดินเข้าไปกอดเอวจากด้านหลังพร้อมกับกดจมูกคมสันลงบนแก้มนิ่มข้างหนึ่ง  ทำให้นิชคุณตกใจ คนสวนที่ยืนคุยอยู่ด้วยเห็นก็ขอตัว

"ฮึ้ย! ใครอ่ะ" นิชคุณสะดุ้งโหยงตกใจ  รีบสะบัดตัวออกห่าง "เอ่อ  นาย... ถ้าเดาชื่อไม่ผิด  แทคยอนใช่มั้ย? ฉันนิชคุณไม่ใช่นิคคุณ"

"อ้าว  นี่ฉันหอมคนผิดตัวหรอกเหรอเนี่ย  ขอโทษน่ะ"

"เอิ่ม  อือ.. นิคคุณอยู่ข้างในน่ะ"

"อะอ้อ  งั้น...ฉันขอตัวก่อนน่ะ"

"อืม"  นิชคุณพยักหน้าช้าๆ

แทคยอนออกเขินเล็กน้อยไม่คิดว่าจะสลับคนผิด  ก่อนจะเดินไปหานิคคุณในตัวบ้าน

ตายแล้ว  นี่ผมไปหอมแก้มนิชคุณหรอกเหรอ  แล้วทำไมเขาสองคนถึงเหมือนกันขนาดนี้หล่ะ  แทคยอนยิ้มแล้วก็คิดในใจ

ชายหนุ่มเข้มเดินจะเข้าไปในตัวบ้านแล้ว  เห็นนิคคุณยืนอยู่ตรงหน้าบ้านพอดี

"นิคคุณ"

"แทค"  นิคคุณชะงักตอนที่ทันมาได้เห็นคนรักกอดพี่ชายตนแล้วก็หอมแก้ม  มันทำให้เขา..หึงขึ้นมาอย่างนั้น

"เมื่อกี้  นายหอมแก้มนิชคุณ"

แทคยอนเกาท้ายท้อยแก้เขิน

"ก็นิคคุณมีฝาแฝด  แทคก็เลยงงไม่รู้เป็นนิชคุณนี่"

นิคคุณจับสีหน้าคนรักแล้วก็ถอนใจ  มันจริงนั่นแหละที่เขามีฝาแฝดเลยทำให้ใครกันงง  แยกแยะไม่ออกว่าใครเป็นใคร

"อือ  ยกโทษให้..แล้วคราวนี้ก็สังเกตให้ดีๆ ด้วย ว่าคนไหนเป็นฉัน  นิชคุณหน่ะ..เขาแต่งตัวซอมอ  ส่วนฉันแต่งตัวดี...เข้าใจมั้ย?"

"หึหึหึ  หึงเหรอ?"

"ก็หึงสิ  แฟนทั้งคนจะไม่หึงได้ไง"  นิคคุณตาถลนที่แทคยอนเล่นลิ้นกับตน

แทคยอนเห็นว่านิคคุณเริ่มของขึ้นก็รีบเข้าไปกอดโอ๋คนสวย  ก่อนที่ทั้งสองจะออกไปข้างนอก

นิชคุณมองตามหลังสองคนนั้นไป  ลูบแก้มข้างที่โดนหอม

"นิคคุณมีรสนิยมแบบนี้ได้ไงกัน"  เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ  คนสวนที่นั่งจอบดินอยู่ใกล้ๆ ได้ยินก็เอ่ยขึ้น

"มันยุคไหนแล้วครับคุณหนู"

นิชคุณก้มมองคนทำสวนที่เงยหน้าขึ้นมาพูดด้วย  นั่นสิน่ะ...มันสมัยไหนแล้ว  อะไรก็เปลี่ยนไปหมด
งั้น...พวกผู้หญิงคงต้องกินแห้วกันเป็นพรวนเพราะผู้ชายหันมากินเองซะแล้ว

อาหารเที่ยงนิชคุณอยู่ทานกับสองตายาย  ส่วนคุณแม่ของเขาได้ไปทำธุระข้างนอก

"ยายอยากให้คุณย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกัน"

ตะเกียบที่นิชคุณกำลังตักกับข้าวอยู่หยุดนิ่งไป  เขาไม่รู้จะตอบอย่างไรดี  แค่มาเยี่ยมเท่าไหร่แล้ว

"ผมขอคิดดูก่อนน่ะครับ"  ก่อนจะตักกับข้าวใส่จานตัวเอง

"ทำไมล่ะหลาน  มีอะไรหนักใจหรือเปล่า?"  ผู้เป็นตาถาม

"ผมยังไม่ชินครับ  ขอเวลาให้ผมสักหน่อย  มันยังเร็วสำหรับผมเกินไป"

"ตาเข้าใจเราน่ะ  อือ..ว่าแต่  ตั้งแต่เรียนจบออกมา  เราได้สมัครงานที่ไหนหรือยัง?"

นิชคุณชะงักกึกเมื่อคุณตาถามถึง

"เอ่อ  บางที่ครับ..ยังไม่ได้คำตอบ"  เขาไม่อยากนึกหรอก  ว่าคุณตาถามถึงทำไม  แต่ในใจกำลังหวั่นเรื่องที่ถาม

"ตาอยากให้เรามาทำงานที่บริษัท"

นิชคุณวางตะเกียบลงท้นควันแล้วก็รีบลุกพรวดออกไป

"ตายแล้วนิชคุณ!  เห็นมั้ยคุณ... คุณไม่น่าเร่งรัดหลานขนาดนั้น"

"แต่เราต้องการคนควบคุมบริษัทคนต่อไปน่ะ  เจ้านิคคุณดูไม่เหมาะเท่ากับนิชคุณ  ที่วันๆ เอาแต่เสริมหล่อแล้วออกไปกับแทคยอนแบบนั้น"

"ฉันรู้ค่ะ  แต่ว่าเราเพิ่งจะได้นิชคุณกลับมาในครอบครัวเองน่ะ  คุณควรน่าให้เวลาแกอีกสักนิด"

"แล้วเมื่อไหร่หล่ะที่นิคคุณจะหยุดเที่ยวแล้วหันมาเกี่ยวข้องกับงาน  ถึงจะเรียนจบได้ปริญญามาก็จริง ไม่ใช่เพราะแทคยอนหรอกรึ  ถ้าไม่ติวให้  ป่านนี้คงสอบไม่ติดหรอก  นิชคุณต่างหาก..ดูจะฉลาดกว่า  สุขุมเยือกเย็น  เจ้านี้อนาคตไกลกว่านิคคุณเป็นไหนๆ  ฉันแก่แล้วน่ะ.."

"งั้นผมจะทำครับ"

พศวัตและนิดานุชหันไปมองนิชคุณกันทั้งคู่ที่เดินหายไปจากห้องอาหาร  ชายหนุ่มไม่ได้เดินหนีไปไหน  หากเพียงออกไปทำใจเล็กน้อยนอกห้องเท่านั้น  แต่ก็ได้ยินเสียงบทสนทนาของคนทั้งคู่  ถึงได้รู้ว่าทำไมคุณตาถึงพูดเรื่องงานขึ้นมา

เขาไม่ได้คิดจะทำงานเพราะใครหรอกน่ะ  แต่เพราะว่าคุณตาชราภาพก็จริง  เพราะเขาต้องการให้นิคคุณหันมาสนใจตรงนี้

..
..

ปัง!

"อะไรน่ะครับ!  คุณตาจะให้นิชคุณเป็นคนดูแลบริษัท  แล้วผมล่ะครับ!..คุณตาจะให้ผมทำอะไร!  ในฐานะอะไร!?"

"ผู้ช่วยพี่ช่วยแก"

"ห่ะ! ผู้ช่วย!"

"เจ้านิคคุณ!  ฉันบอกแกแล้ว!  แต่แกไม่สน...พอฉันจะยกให้พี่แกเป็นประธานบริษัท  แกถึงกับสนใจตอนนี้!"

นิคคุณกำมือแน่น  เขาหน้าเสียเมื่อโดนคุณตาต่อว่าให้

เขากลับไปที่ห้องนอน  อารมณ์โกรธเกรี้ยวที่คุณตากำลังจะยกฐานะประธานบริษัทให้นิชคุณดูแล

ดูเหมือนว่าตอนนี้...นิชคุณกำลังกลายเป็นคนโปในที่นี้ไปแล้ว  ทุกๆคนชอบมัน

เขาเริ่มไม่ชอบใจพี่ชายฝาแฝด  เริ่มมาแย่งความรักจากคนในครอบครัว

..
..


บริษัท  นิชคุณเริ่มเข้างานวันแรก  โดยมีคนของพศวัตคอยช่วยสอนงานให้

แรกๆ ก็มีผิดถูกกันบ้างเป็นธรรมดา  ต่างจากนิคคุณขั้วลับที่นอนตื่นสาย  แล้วก็เที่ยวเตร่แทบจะไม่ทำงาน  จนคนเป็นปู่ต้องให้แทคยอนมาบอกให้ไปทำงานถึงยอม

เป็นเพราะแทคยอนหรอกน่ะถึงทำ

นิชคุณเห็นแฝดคนน้องมาทำงานก็ดีใจ  เข้าแผนตัวเอง ชายร่างโปร่งต้องการให้นิคคุณมาเป็นประธานบริษัทมากกว่าตนจะมานั่งตรงนี้

เลิกงานแทคยอนมารับนิคคุณก็เห็นนิชคุณอยู่ด้วยจึงชวนกลับ  นิคคุณไม่พอใจที่คนร่างสูงไปเชิญชวน  แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากตามใจ

"เอ่อ  กลับกันไปเถอะ  ฉันขอดูเอกสารอะไรอีกนิดหน่อย"

"แน่ใจน่ะ"

"อืม"

นิคคุณคว้าข้อมือแทคยอนเดินตามตนออกไป

"นี่  ทีหลังอย่าไปชวนอีกน่ะ"

"อ้าว  ทำไมหล่ะ"

"ฉันบอกก็ทำเถอะน้า"

"หึงอีกล่ะสิท่า"

"รู้แล้วยังจะถามอีก"  นิคคุณหันไปว่า

"หึหีหี  หึงไม่เข้าท่า"

"หึงไม่เข้าท่าได้ไง"  สองคนเดินต่อล้อต่อเถียงมาลิฟท์

นิคคุณกับแทคยอนออกไปแล้ว  นิชคุณก็ถอนหายใจเฮือกหนัก  เขาละสายตาจากประตูห้องก่อนจะก้มมองแฟ้มเอกสารที่นิคคุณทำ

นิคคุณทำงานไม่เป็น  เขาต้องแก้ไขใหม่