Short fic: False Love ความรัก...ที่มากับความผิดพลาด

"คุณแทคยอนนี่ลูกชายคนเล็กของผม  นิชคุณ"

"สวัสดีครับ"  มือบางและมือใหญ่ประสานกันทำความรู้จัก

"ภรรยาท่านคุณกุ้ยกุ้ย"

แทคยอนชายหนุ่มผู้มั่งคั่งเต็มไปด้วยวุฒิคุณต่างๆ ผู้ชายร่ำรวยทั่วไปคนหนึ่งที่พึงจะมีแล้ว  เขายังมีภรรยาสาวสวยเชื้อชาวจีน  ที่ขอติดตามมาด้วยเพื่อเปิดหูเปิดตา

วันนี้เขาได้รู้จักกับลูกชายเอริคหนุ่มน้อยนิชคุณของตระกูลหรเวชกุล  เป็นตระกูลของเอริคชายหนุ่มใหญ่ผู้เป็นที่ปรึกษาของเขาในบริษัท  แล้วตนยังมีดำรงตำแหน่งประธานบริษัทคนใหม่ในประเทศเกาหลีใต้ที่เพิ่งจะย้ายมาปักหลักอยู่ที่นี่

แทคยอนยังไม่เป็นที่รู้จักในวงสังคมเท่าไหร่นัก  เขายังไม่มีเพื่อน  เอริคจึงเป็นคนเดียวที่เขารู้จักและสนิทกันตอนนี้  แล้วันนี้คนร่างใหญ่ถูกเอริคเชิญชวนมาออกกำลังกายกลางแจ้งกันคือตีกอล์ฟ  เป็นกีฬาที่แทคยอนชอบเล่นพอดี

อากาศแดดร้อนจัดจนกุ้ยกุ้ยต้องไปหลบร้อนดื่มน้ำในรถกระบังโล่งที่มีไว้ขับขนเครื่องไม้ตีกอล์ฟ  สองหนุ่มใหญ่กับอีกหนึ่งหนุ่มน้อยหน้าใส  เห็นว่ากุ้ยกุ้ยเหนื่อยแล้วจึงพากันตัดสินใจขับรถกลับสโมสร

แทคยอนถูกชะตานิชคุณตั้งแต่แรกเห็น  แล้วคนตัวเล็กเองก็เช่นกัน  แต่ความรู้สึกคนร่างบางมีให้ในตอนนั้น มีให้กับคนร่างสูงเหมือนญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง

หลังจากที่ทุกคนกลับมาจากเล่นกอล์ฟ  นิชคุณพาแทคยอนไปชำระร่างกาย  และคนตัวเล็กก็ต้องทำด้วย  นั่นเป็นครั้งแรกที่แทคยอนได้เห็นเรือนร่างของนิชคุณ

ความสัมพันธ์ระหว่างสองหนุ่มค่อยๆ ขยายขึ้นเป็นเพื่อนซี้ต่างวัยไปในพริบตา  แล้วเอริคก็เห็นด้วยว่าทั้งคู่ดูเข้าขากันได้ดีขนาดไหน

จากวันนั้นมาความสัมพันธ์ก็ก่อเกิดความรู้สึกในใจแต่ละคนเป็นต้นมา

ยามเมื่อมีงานเลี้ยงสังคมเข้า  แทคยอนจะเชิญชวนนิชคุณผ่านที่ปรึกษาของเขาก็คือเอริคนั่นเอง

"พรุ่งนี้ตีกอล์ฟกันอีกน่ะ"

"อื้อ ครับ"  นิชคุณรับคำชายหนุ่มใหญ่หลังจากจิบไวน์ขาวนิดนึงในแก้วเข้าไปแล้ว

หลังจากวันนั้นจิตใจของแทคยอนก็เริ่มมีนิชคุณไปพัวพัน   เขาเอานิชคุณไปเพ้อเกือบทุกคืนโดยลืมภรรยาเสียสนิท

ถัดวันมาคำพูดเมื่อวานที่เขาได้พูดกับนิชคุณในวันงานเลี้ยงเอาไว้ว่าจะมาตีกอล์ฟเขาก็มา  และเมื่อพวกเขาเล่นกันไปได้หลายเกมส์จบแล้วจึงยุติการเล่นเพราะเหนื่อยจากการตากแดด

แล้วอีกเช่นเคยที่นิชคุณจะถอดเสื้อประจำของสโมสรออกเพื่อที่จะไปชำระร่างกายให้สะอาด  โชว์เนื้อหนังมังสาหุ่นขาวๆ

ทุกครั้งที่ชายหนุ่มใหญ่เห็นผิวขาวอันบอบบาง  หัวใจของเขาจะเต้นแรงทุกที  ซึ่งเขาไม่เข้าใจในตัวเอง  เล่นเอาซะจนกระเดือกน้ำลายก้อนกลมใหญ่ลงคอแบบฝืดๆ

แทคยอนยอมรับว่านิชคุณสวย  สวยเหมือนดั่งรูปปั้นที่สร้างขึ้นมาประดับอยู่บนแท่นสูงแล้วโชว์ในพิพิธภัณฑ์ นิชคุณเหมือนเทวดาน้อยชัดๆ

เขากำลังหลงใหลใบหน้าละอ่อนของคนตัวเล็ก  และดวงตากลมโตที่ใสแจ๋ว  จมูกที่โด่งรั้นและริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงสดที่น่า...จูบ

ใช่  ปากของนิชคุณช่างน่าจูบเสียชะมัด

แทคยอนสลัดความคิดออกไป  ใจของเขาเริ่มไม่ปกติอีกเช่นเคย

..
..

"ฮึ้บ"

"อ๊ะ แทค"

หลายคืนผ่านมานี้แทคยอนหึกเหิม  เอานิชคุณมาซ้อนทับร่างภรรยาสาว  ให้ได้เหมือนกับว่าเขากับคนตัวเล็กกำลังร่วมรักกันอยู่

กุ้ยกุ้ยไม่รู้หรอกแทคยอนนึกอย่างไรถึงได้คึกขึ้นมากับหล่อนหลายคืนแล้ว  และเธอก็รู้สึกดีด้วยกับสัมผัสที่สามีปรนเปรอให้

เพราะหลายคืนแทคยอนกลับมาเหนื่อยๆ จากข้างนอกแล้ว  พอหัวถึงหมอนก็ผล็อยหลับทันที  จนตัวเธอเริ่มไม่แน่ใจและน้อยใจสามี  ที่ไม่ค่อยมีเวลาให้ในช่วงนี้

"อ่า!"

แทคยอนเริ่มมั่นใจตัวเองแล้ว   เขากำลังตกหลุมรักนิชคุณหนุ่มน้อยผู้หน้าสวย

..
..

การทำงานของเขาเริ่มมีปัญหา  กระดาษที่เซ็นสัญญาหรืออะไรก็ตามที่จดปลายปากกาลงไปบนเอกสาร  จะมีการขีดเขียนผิดๆถูกๆ หลายครั้งอยู่ด้วยกัน  แล้วเขาต้องมาแก้ใหม่  สมองของเขาเริ่มรับข้อมูลไม่ได้ เพราะในสมองแทคยอนมีแต่ภาพหลอนนิชคุณเต็มไปหมดมันเหมือนเป็นเงาตามตัวติดตาม  จนชายหนุ่มใหญ่ไม่สามารถลบภาพออกจากสมองกลวงๆได้  มันเหมือนว่าตัวเขากำลังต้องมนต์สะกดเสน่ยาแฝดห์อย่างนั้นแหละ

นิชคุณ  เธอกำลังมีอิทธิพลต่อหัวใจฉัน

วันนี้เป็นอีกวันเช่นเคยที่แทคยอนไปตีกอล์ฟที่สโมสร หัวใจของเขาเต้นแรงยามได้พบคนที่เขาเอาแต่เฝ้าฝันและพร่ำเพ้อหาเรียกในยามที่เริงรักกับภรรยาสาว

แทคยอนรู้สึกผิดที่ทำแบบนั้นลงไปกับกุ้ยกุ้ย  ที่แอบมีใจปันใจให้นิชคุณไปกว่าครึ่งหนึ่ง  หรืออาจจะบอกไปก็ได้ว่า...

...เขารักนิชคุณเข้าอย่างเต็มเป้า...

แทคยอนพยายามเฉียดฉิวสัมผัสร่างกายตัวเล็ก  เพราะต้องการอยากอยู่ใกล้คนร่างบางให้ได้มากที่สุด  ถึงแม้ว่านิชคุณจะคิดกับเขาแค่อาหลานก็ตาม

เขาสามารถจับสังเกตอาการสะดุ้งเล็กน้อยจากนิชคุณได้และชัดเจนด้วย  นิชคุณมีอาการอะไรบางอย่างที่เขากำลังเดาอยู่ในตอนนี้  ซึ่งเขาไม่แน่ใจเท่าไหร่นัก ท่าทางนั้นมีอาการเหม่อลอยไปมา  จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว  ไม่ค่อยมีสมาธิกับการตีกอล์ฟ...สายตาเลิ่กลั่กไปมา  จนเมื่อทั้งสองได้มาหยุดอยู่ด้วยกันในห้องที่เป็นส่วนตัวแล้ว

ชายหนุ่มใหญ่เข้ามาในห้องก่อนที่นิชคุณจะเข้ามาแล้วล็อคประตู

แทคยอนถอดเสื้อตราสโมสรออกไปได้เพียงตัวเดียวแล้ว  เมื่อเสื้อพ้นตัวก็ต้องตกใจเบิ่งตาโต  ก็นิชคุณมาหันหลังให้เขาแล้วปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจากลำตัวจนหมดสิ้น  เหลือแต่เพียงร่างขาวเปล่าเปลือยยืนอยู่หน้าห้องส่วนที่เป็นอาบน้ำรวมของผู้ชายด้วยกัน

ใบหน้าเล็กหันข้างมาทางตน  เหมือนจงใจเชื้อเชิญเขาอะไรบางอย่าง  หรือนิชคุณจะคิดอะไรเหมือนกับที่เขาคิดหรือเปล่าน่ะ  จะเป็นไปได้มั้ยโดยที่...

...นิชคุณมีใจให้เขา...

คนร่างเล็กหันหน้าเดินเข้าไปในห้องอาบน้ำ  ไปอาบน้ำใต้ฝักบ้ว...

แทคยอนใจเต้นไม่เป็นส่ำ  เขาหยุดหัวใจตัวเองไม่ได้อีกแล้ว  เพราะรักนิชคุณมากว่าเกินครึ่งทาง  ทางมันตันแล้วจริงๆ  ...รักมาก  อาจจะรักมากกว่าภรรยาตนเอง...

...ขอโทษน่ะกุ้ยกุ้ย  ที่ผมอาจจะต้องนอกใจคุณ...

แทคยอนหยุดอยู่ข้างหลังร่างบาง  ซึ่งหันหน้าเข้าหาฝักบัวยืนปล่อยให้สายน้ำไหลลงกระทบผิวอย่างเงียบๆ

ร่างโปร่งบางเล็กๆ ล่อตาอยู่ตรงหน้า  เขาเอื้อมมือไปแตะหัวไหล่บางเบา  แตะเพียงแค่นิดเดียวจนคนที่ยืนหันหลังให้สะดุ้งตกใจ  เขาเลยต้องผละมือออก

ฉับพลันที่กำลังปล่อยมืออยู่  นิชคุณหันหน้ามาแล้วคว้าคนร่างใหญ่ไปกอดไปจูบ  แทคยอนตกใจอยู่ในคราแรก

แล้วจากนั้นความรู้สึกรักมากมายที่มีให้คนหน้าสวยตรงหน้าต้องขาดสติลง  จูบนิชคุณตอบกลับไปในคราวเดียวกัน

"นิชคุณ"

"ผมรักอาแทค  ผมรักอาแทค"  นิชคุณสารภาพรักเสียงดังออกไปให้คนร่างใหญ่ได้ยิน

นิชคุณรักเขา  ไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

แทคยอนฝังจมูกลงบนซอกคอขาวแล้วดมดอมหอม   ไม่กลัวสักนิดว่าน้ำจะเข้าจมูก  เขานำร่างบางมากอดไว้ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นควบขึ้นสอบเอวหนาของตน และสิบนิ้วมือประสานกันหมดบนกำแพง

"ฉันรักเธอ..รักนิชคุณ"  ปากบอกทั้งรักและพร่ำจูบกันใต้สายน้ำ  บดเคล้ากันอย่างดูดดื่ม

สองร่างนัวเนียเนื้อแนบชิดกันลูบคลำบนผิวร่าง  คนร่างใหญ่ค่อยๆ กดท่อนเนื้อเข้าไปในช่องทางรักน้อย  โชคดีที่มีน้ำช่วยล่อลื่นทำให้แท่งเนื้อเข้าไปในร่างกายเล็กได้โดยอย่างง่ายดาย  เขากัดฟันข่มความเจ็บนิดหน่อยเพราะเส้นทางเข้ามันฝืดและแคบ

นิชคุณกอดคอใหญ่แน่นทันทีเมื่อเนื้อแท่งใหญ่เข้ามาในลำตัว  กดเขี้ยวฟันลงบนหัวไหล่หนาเพื่อข่มความเจ็บ

ท่อนเนื้อค่อยๆ ขยับเข้าไปจนสุดและค่อยๆ ขยับเข้าหาไปเรื่อยๆ  เปลี่ยนระยะแรงขึ้นเป็นความเสียวซ่านแทน

"อาา  อาแทค... ผมรักอาแทค"  นิชคุณเงยหน้าขึ้นเกยกำแพง  สองแขนโอบไหล่หนาเอาไว้  สติสัมปชัญญะของหนุ่มน้อยหน้าสวยมันเบลอพร่ำแต่บอกรักชายหนุ่มใหญ่ตลอดเวลา

"ฉันก็รักเธอ"  แทคยอนบอกรักออกไปด้วยเสียงทุ้มต่ำที่พร่า  ทั้งที่จมูกซุกอยู่บนใบหน้าขาวข้างๆ  คลอเคลียใกล้กับซอกคอและกกหู

"อีกนิดเดียวๆ"

"อื้มม!"  ร่างใหญ่ซอยยิบเมื่อตนใกล้ถึงฝั่งแล้วเหมือนกัน

"ฮึก/อ่า"  น้ำขุ่นขาวข้นทะลักเปรอะออกมาข้างในและนอกร่าง  แล้วค่อยๆ หายไปกับสายน้ำที่ไหลผ่านตัว ร่างสองร่างหอบกระเส่าแข่งกันหายใจ

หัวเล็กๆ ถึงกับหมดแรงปล่อยศรีษะลงบนไหล่หนา  หันหน้าเข้าหาและรดหายใจตรงต้นคอใหญ่

การหายใจของนิชคุณทำให้เขามีอารมณ์รักขึ้นมาอีกครั้ง  มันยังไม่จบแค่นี้  เขายังบอกรักนิชคุณไม่พอ  ยังไม่สาสมที่เขาอัดอั้นตันใจมาหลายวัน

แทคยอนสองแขนที่ช้อนใต้ขาร่างเล็กอยู่แล้วยกขึ้นมา นิชคุณตกใจรวบคอใหญ่เอาไว้  คนร่างสูงนำพาร่างน้อยนั้นนอนลงกับพื้นปูนกระเบื้องเย็นๆ นับกว่า 1000 ชิ้นเล็กๆ  เขาไม่ได้ใส่ใจกับพื้นห้องที่เปียก  แล้วนำพาร่างสองร่างของพวกเขากระพือปีกบินบอกบทรักไปด้วยกันทั้งคู่อีกรอบ

..
..

คืนนี้แทคยอนกลับคฤหาสน์ดึกกว่าปกติ  มาถึงเขาก็เปลี่ยนชุดขึ้นเตียงนอนเลย  เขาเพลียมาก

ชายหนุ่มใหญ่มีความสุขที่วันนี้ได้มีโอกาสบอกรักนิชคุณไม่รู้ตั้งกี่รอบ  เขาไม่ได้นับมันหรอก  รู้แต่ว่ามีความสุขมากก็แล้วกัน   และก็ต่อท้ายด้วยดินเนอร์ใต้แสงเทียนกันที่โรมแรมหรู  มันช่างวิเศษเสียจริง  เป็นความจริงที่เกิดขึ้นกับตัวเขา

แต่แทคยอนหารู้ไม่ว่า  ...นั่นคือคืนสุดท้ายที่พวกเขาได้เจอกัน...

นิชคุณเตรียมการเอาไว้หมดทุกอย่างแล้ว  ชายหนุ่มน้อยรู้สึกผิดที่ไปรักคนมีเจ้าของ  รักแทคยอนตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ได้  มันเป็นความรักระหว่างชายกับชาย เขารู้สึกไม่ดีเหมือนเป็นมือที่สามสองสามีภรรยาคู่นี้...ด้วยที่ไปเล่นกับไฟ  ไม่อยากเห็นครอบครัวพวกเขาแตกแยกกัน  แล้วมารู้ความลับตอนเอาทีหลังอีก  ถึงแม้จะรู้ดีอยู่แก่ใจกับเรื่องผัวเมียเดียว  เขาจึงขอผิดบาปเป็นครั้งเดียวและครั้งสุดท้ายด้วยการทำอะไรลงไปแบบนั้น  เขาเสียใจจริงๆ

ชายหนุ่มน้อยขึ้นเครื่องบินเอาตอนเที่ยงคืน

"ผมขอโทษครับอาแทค"

นิชคุณตัดสินใจไปเรียนต่อที่แอลเอเพื่อลืมทุกอย่างที่นี่ เขายื่นสิทธิ์ให้พี่ชายนายชานซองดูแลสโมสรแทนต่อจากตน  และยื่นคำขาดอีกไม่ให้บอกแทคยอนออกไปว่าเขาไปแล้ว  เพราะไม่ต้องการให้คนร่างใหญ่ต้องตามไปหา

แล้วคิดหรือว่าจะพ้นหูพ้นปากคนร่างใหญ่ไปได้  ทันทีที่แทคยอนรู้ข่าวนิชคุณจากไปก็ปาเข้าไปเป็นเดือน เขาพยายามโทรและไปหาคนตัวเล็กที่สโมสรหลายครั้งกลับติดต่อไม่ได้  ในคราแรกเขาก็นึกว่านิชคุณอาจจะแค่ไปเที่ยวไปพักผ่อนตากอากาศอย่างเดียวแล้วเดี๋ยวกลับมา  แต่พอผ่านพ้นไปสองสัปดาห์จึงเห็นผิดปกตินิชคุณไม่กลับมา  จึงมาคาดคั้นเอาความจริงกับเอริคถึงได้รู้

แทคยอนเสียใจที่นิชคุณจากไปไม่บอกกล่าวกัน  มันเลยทำให้หัวใจเจ็บปวด

เอริคหวั่นในใจตอนที่แทคยอนเรียกเข้าไปพบที่ห้องทำงาน

"คุณแทคยอน  ผมบอกได้แค่นั้นจริงๆ ครับ"

แทคยอนซึมเศร้าและเครียดขรึมไปหลายวัน

ตั้งแต่นิชคุณไม่อยู่เป็นเดือน  กุ้ยกุ้ยน้อยใจที่สามีไม่พูดจาและน่ากลัวขี้นทุกวัน  เธอไม่กล้าที่จะถามและไม่กล้าที่จะเข้าใกล้

2 เดือนผ่านไป  กุ้ยกุ้ยมีอาการผิดปกติคลื่นไส้อาเจียน  แทคยอนจับอาการคนท้องคนไส้ได้ก็ซักไซร์ความทันที

เขาไม่ได้ร่วมหลับนอนกับภรรยามาหลายเดือน  กุ้ยกุ้ยไม่กล้าที่จะสารภาพเพราะกลัว  เธอร้องห่มร้องไห้เสียใจ

"จะไปไหนก็ไป  ฉันอยากอยู่คนเดียว"

แทคยอนไม่อยากทำให้หล่อนสะเทือนใจและมีผลกระทบกับเด็กในท้องเลยไล่กุ้ยกุ้ยออกจากห้องทำงานทันทีซึ่งอยู่ในคฤหาสน์

..
..

นิชคุณจากเขาไปแล้ว  มันช่างทรมานเขาเสียจริง  เริ่มเข้าหน้าหนาวแล้วก็รู้สึกเย็นขั้วหัวใจ

กุ้ยกุ้ยหย่ากับแทคยอนทันทีที่คนร่างใหญ่ทราบเรื่องท้อง  จนป่านนี้เธอไม่ยอมปริปากบอกว่าท้องกับใคร

"นิชคุณ  ฉันหย่าแล้วน่ะ... เธออยู่ที่ไหนกัน?"

แทคยอนเงยหน้าเอ่ยกับเมฆขาวปุยขุ่นสีเทาที่ก่อตัวขึ้นแล้วปิดบังท้องฟ้า

"ฉันคิดถึงเธอเหลือเกิน"  เขาเหงาและเศร้า

ก๊อกก๊อกก๊อกก๊อก

"คุณผู้ชายค่ะ"  เสียงคนรับใช้  แทคยอนให้เข้ามาได้

คนใช้วางซองจดหมายฉบับหนึ่งลงบนโต๊ะ

"จดหมายการ์ดเชิญงานแต่งค่ะ"

งานแต่งใครอีกหล่ะ  เขาถอนหายใจเฮือกจนคนที่ยืนรอได้ยินเสียงถนัด  ชายหนุ่มกระดิกนิ้วให้ออกไปได้

แทคยอนไม่ได้สนใจการ์ดเชิญที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน  เขาน่าจะหันไปมองดูสักนิด

ชายหนุ่มใหญ่นั่งและนอนจิบของมึนเมาแต่หัววันที่กำลังเมา  จนเวลาล่วงเลย 6โมงเย็นกว่า

(((Rrr)))

ใครกันโทรมากวน  เขาไม่อยากลุกแต่ก็ลากสังขารมารับ

"ฮัลโหล"

(ท่านประธานครับ  ไม่คิดจะมางานแต่งคุณกุ้ยกุ้ยสักหน่อยหรือครับ  หรือว่าท่านประธานยังทำใจไม่ได้)

แทคยอนขมวดคิ้ว  ชานซองโทรมา...พี่ชายของนิชคุณ

...งานแต่งกุ้ยกุ้ย?...

"งานแต่ง?"

(ใช่  คุณแทคยอนยังไม่เห็นการ์ดเชิญหรือครับ  งานเขาเริ่มทุ่ม)

"งานแต่งของใคร?"

(อ้าว  แสดงว่าคุณยังไม่ได้เปิดการ์ดอ่านน่ะสิ  มันเป็นงานแต่งของพ่อผมเอง  นายเอริคที่ปรึกษาของคุณไงเล่า)

หื้อ?  งานแต่งคุณเอริค  บิดาของนิชคุณเนี่ยน่ะ

แทคยอนสร่างเมาเล็กน้อย  เหน็บมือถือเข้ากับไหล่แล้วรีบคว้าซองการ์ดเชิญงานแต่งมาเปิดออกดู  มองดูแค่ชื่อคนแต่งทั้งสองชื่อ  เขาถึงกับอ้าปากค้างและอึ้งไปเลย  ชื่อบนการ์ดนั้นมันเป็นชื่อของเอริคและของกุ้ยกุ้ย

สองคนนี้กำลังจะแต่งงานกันภายในครึ่งชั่วโมง  มันเกิดอะไรขึ้น

"คุณเอริคจะแต่งงาน"  แทคยอนพึมพำเบาๆ

(ใช่ครับ  ตกลงคุ...)  คนในปลายสายพูดไม่ทันจบแทคยอนก็กดปิดมัน

เขามึนไปหมดแล้ว  เอริคจะแต่งงานกับภรรยาเก่าของเขาได้ยังไง  ก็ในเมื่อกุ้ยกุ้ยท้อง  ท้องกับใครที่เขาเคยถามหล่อนเมื่อสองเดือนก่อนแต่เธอก็ไม่ตอบ  จนมาถึงตอนนี้ที่จู่ๆ สองคนนี้มาลั่นวิวาห์กัน

คนร่างใหญ่พยายามหวนคิดวันเก่าๆ ที่ผ่านมาระหว่างมีนิชคุณเข้ามา

หรือว่า  กุ้ยกุ้ยกับเอริคแอบคบกันในช่วงที่เขากับนิชคุณ...เอ่อ เขาไม่ขอพูดแต่เดาล่ะกัน  เธอเป็นชู้กับเอริค และอาจจะท้อง...กับ

ไม่อยากจะเชื่อ  ต่างคนต่างเป็นชู้ใส่กัน

แทคยอนลูบหน้าสากๆ แรงๆ  เขาเซเกือบล้มไปด้านหลังนิดนึงเพราะด้วยความเมา

งานแต่งงานของคุณเอริค

แล้วนิชคุณ... จะมามั้ยน่ะ

...งานแต่งของพ่อเขา  นิชคุณต้องมาสิ...

เท้าใหญ่ไวกว่าสมอง  ก้าวออกไปด้วยความเร็วจากห้องทำงานใหญ่  กำลังมีความหวังใหม่ว่าจะได้พบนิชคุณคนที่เขารัก

แทคยอนพุ่งไปที่ห้องนอนด้วยความเร็ว  ไปจัดการกับตัวเองให้สะอาด  ใช้เวลาแค่เพียง 10นาที  แต่งตัวเพื่อเข้ากับงานมงคลแล้วรีบบึ่งรถออกไป

ในใจของเขาตอนนี้มีคำถามมากมายที่อยากจะถามเอริคและกุ้ยกุ้ย  และอยากจะสารภาพบาปรักกับเอริค เรื่องที่ขุ่นข้องใจทำให้คนร่างใหญ่ยิ้ม  ยิ้มให้กับเรื่องตาลปัตรที่เกิดขึ้น

แทคยอนรู้ว่าเขาไปไม่ทันงานเลี้ยงช่วงแรก  เพราะกำลังเฮิร์ตอย่างรุนแรง  กำลังจมปลักกับความคิด

มาถึงโรงแรมหรูแห่งหนึ่งที่จอดรถไม่มีให้  ทำให้เสียเวลาในการหา  ตัดสินใจจอดขวางหน้าโรงแรมเสียเอง

เสียงปรบมือกันเป็นพรวนในห้องบอลรูม  แทคยอนเข้าไปด้านใน

อันดับแรกเลยทันทีที่เข้าไปในงาน  เดินค้นหาคนตัวเล็กของเขาที่เฝ้าคิดถึงและโหยหามาโดยตลอด  หาจนให้ขวัก

คนเยอะมากมายหนาตาไปหมด  แล้วไหนจะแสงสีที่ฉายแสงกันเป็นพัลวันไปที่คู่บ่าวสาว

"คุณแทคยอน  คุณแทคยอนครับ!"

แทคยอนหันตามเสียงเป็นชานซอง  ถลาเข้าไปหาชายร่างสูงยักษ์ที่ไล่เลี่ยกับตน

"คุณชานซอง  นิชคุณ...นิชคุณมางานด้วยหรือเปล่า"

"ผมว่าคุณอย่าพึ่งร้อนใจดีกว่าครับ  เข้าไปอวยพรคุณพ่อผมหน่อยดีกว่า"

"เอ่อ  แต่ว่า..."

"หึ  ไอ้คุณอยู่ที่งานครับ"

"จริงเหรอ"  แทคยอนยิ้มได้  เมื่อรู้ว่านิชคุณอยู่ในงานด้วย

"ก่อนอื่น  คุณควรจะพบพ่อผมก่อนดีกว่า"

แทคยอนดีใจล้นอก  เขาอยากไปหานิชคุณใจจะขาดแต่ต้องติดใจไว้ก่อน  เดินตามหลังชายหนุ่มยักษ์ไปพบกับเอริค

ทั้งสองคนและอีกหนึ่งหญิงที่เคยเป็นคนรักเก่า  พบหน้ากันแล้วต่างคนอ้ำอึ้งพูดจากันไม่ออก

"คุณเอริค  คือ...ผมขอโทษ  ผมเป็นคนต้นเรื่องของทั้งหมด  ผมขอสารภาพผิดกับคุณ  ผมรักนิชคุณ...รักลูกชายคุณ"  แทคยอนเอ่ยกล่าวก่อนคนแรก

"คุณแทคยอน  ผมเองก็ขอโทษเช่นกัน  ที่ผมกับกุ้ยกุ้ย... แอบอะไรกันลับหลังคุณ"

"ไม่ใช่ความผิดของคุณหรอก  มันเป็นความผิดพลาดของผมเอง  ผมนิสัยไม่ดีเองแหละที่นอกใจกุ้ยกุ้ยไปรักกับลูกชายคุณ  ถ้าจะมีคนผิดเป็นผมคนเดียวเท่านั้น"

"ดูคุณแทคยอนตื่นเต้นน่ะครับ"  เอริคยิ้ม

"คือ..  ผมอยากเจอนิชคุณ"

"เดี๋ยวคุณก็ได้เจอ"  สองหนุ่มใหญ่จับมือสารภาพผิดกันทั้งคู่  เอริคและแทคยอนประชันหน้ากัน  ดูเหมือนทั้งคู่ไม่ได้โกรธเคืองใส่กันเลยแต่กลับมีสีหน้าสุขสมแทน

แทคยอนหันไปมองกุ้ยกุ้ยอดีตภรรยาสาวที่ยืนข้างเจ้าบ่าว  แล้วมองท้องน้อยนูนขึ้นให้เห็นที่อยู่ใต้ผ้าเล็กน้อย

"กุ้ยกุ้ย  ผมเสียใจที่เรื่องตาลปัตรชุลมุนแบบนี้  ผมขอโทษที่นอกใจคุณ"  กุ้ยกุ้ยรู้สึกเสียใจเช่นกัน  ถ้าแทคยอนไม่นอกใจหล่อน  เธอเองคงไม่คิดนอกใจคนร่างใหญ่เช่นกัน  ไปแอบลับๆ กับเอริคพ่อของนิชคุณ  พอคิดถึงเรื่องนิชคุณตรงนี้แล้ว

"นิชคุณ..."  เธอเอ่ยชื่อนิชคุณแล้วก็เม้มปากเป็นเส้นตรง

"นิชคุณรู้เรื่องเราสองคนแล้วไม่พอใจ  แต่เขาก็ยอมสารภาพกับผมและกุ้ยกุ้ย  เรื่องคุณสองคน...เขาก็รู้สึกผิดบาปกับพวกคุณน่ะ  ที่กลายเป็นที่มือสามทำให้คุณ..และกุ้ยกุ้ยต้องแตกแยกกัน"  เอริคเล่าเรื่องทั้งหมดที่นิชคุณมาสารภาพผิดกับตนก่อนเขาจะแต่งงานได้ 2-3 วัน

แทคยอนรู้เรื่องนิชคุณจากปากเอริค  เจ้าตัวเล็กของเขาโทษตัวเองอย่างนั้นเหรอ  ไม่ใช่ความผิดนิชคุณหรอก  เขาต่างหากหล่ะที่เป็นคนผิด  ถ้าเขาไม่ได้รู้จักกับนิชคุณ   เรื่องคงไม่เกิดขึ้น

ตอนนี้ใจเขาสงบลงเมื่อได้สารภาพความจริงออกไปแล้ว  ผิดกับความรู้สึกก่อนหน้านี้  ใจเขาโลดโผนคอยแต่อยากจะเจอคนที่รัก

"โชคดี  ที่คุณไม่ค่อยได้เป็นที่รู้จักของสังคมเท่าไหร่  ไม่งั้น...คุณคงข่าวฉาวอื้อ"

ใช่  เขายังไม่ใช่คนที่รู้จักในวงสังคม  เพราะทำธุรกิจในบอสตันมานาน  แล้วพึ่งย้ายมาอยู่เกาหลี 5เดือนเอง

"ผมว่าเราหยุดโทษกันดีกว่า  คุณอยากเจอนิชคุณไม่ใช่เหรอ... นี่ครับ"

บัตรคีย์การ์ดของโรงแรม  เขามองหน้าเอริค

"รีบไปก่อนจะสาย"  เอิรคบอก  แทคยอนงง  "นิชคุณจะบินกลับก่อนหรอก  คุณรักลูกชายผมไม่ใช่เหรอ"

ร่างสูงตากว้างทันทีรีบคว้าบัตรแล้วหันหลังออกไป  แต่ก่อนจะไปทั้งสองหนุ่มใหญ่ก็เช็กแฮนด์กันอีกรอบ

"แล้วคุณไม่หยุดกินเลี้ยงกับผมก่อนเหรอ"

"ถ้าผมอยู่ก็อดเจอลูกชายคุณสิ"

แทคยอนตะโกนแข่งกับเสียงผู้คนที่ดังกันเซ็งแซ่  แล้วก็หันหน้าวิ่งออกไปจากงาน

เรื่องวุ่นๆ เคลียร์เสร็จไปเรียบร้อย  หมดปัญหาใหญ่ไปแล้ว  ทีนี้ก็เหลือแต่เขากับคนตัวเล็ก  ใจเขาเต้นตึกตักเสียงหอบดังแฮ่กอย่างรุนแรงไปตามทาง  กึ่งเดินกึ่งวิ่งเพื่อไปพบคนที่ต้องการจะพบ

...  ความรัก..ที่มากับความผิดพลาด  ...

จะเป็นบทเรียนในใจเขาตลอดไป   ส่วนนิชคุณ...เขามั่นใจตัวเองแน่นอนว่ารัก

เขาเสียดายเมื่อครู่ที่ไม่ได้อยู่อวยพรเจ้าบ่าวเจ้าสาว แต่พวกเขาน่าจะเห็นใจเขาอยู่หรอก

ชายหนุ่มใหญ่มาหยุดตรงห้องพักหนึ่ง  เขากำลังทำใจเพื่อที่จะสู้หน้ากับนิชคุณ  เขารู้สึกชะล่าใจชะมัด รวบรวมสติก่อนจะนำคีย์การ์ดขึ้นไปเสียบตรงล็อคประตู

ขณะที่ยังไม่ทันจะเสียบการ์ดด้วยซ้ำ  มือถือดังขึ้นเป็นสายของชานซองโทรเข้ามา

จะโทรมาทำไม  คนอุตส่าห์รีบ

"ชานซอง"

(คุณรีบลงมาด่วนเลยน่ะ  ไอ้คุณมันกำลังจะกลับอเมริกา)

"หา!"  แทคยอนใจหายวาบ

อะไรกัน  นิชคุณกำลังจะหนีเขาอีกแล้วเหรอ

(ผมกำลังต้านทางให้ /พี่ชานปล่อยผม)

"คุณ!"

เสียงนิชคุณ  เขาจำได้  เสียงดังเล็ดลอดจากอีกฝ่าย

เขาอยากเจอนิชคุณ  ไม่ยอมหรอกนะ  ยังไม่ได้คุยกันเลย  เขาต้องรีบไปเอาตัวเล็กให้ได้  จะไม่ยอมเสียคนร่างบางไปอีกครั้งที่สอง

แทคยอนรีบลงไปด้านล่างของโรงแรม  ยืนรอลิฟต์ไม่ทันใจจริงๆ  เลยใช้บันไดหนีไฟแทน  เล่นเอาเขาซะหอบเหนื่อย  แต่จะมาเหนื่อยตอนนี้ไม่ได้  เขาต้องรีบไปก่อนที่จะพลาดตอนเวลาสำคัญ

"คุณแทคยอน!  ไอ้คุณอยู่ทางนู้น!  รีบไป!"

ชานซองตะโกนเรียกแทคยอน  ชายหนุ่มหันไปมองตามนิ้วชี้ทางออกของโรงแรม

นิชคุณหนีรอดไปได้  เขารีบวิ่งสุดกำลังไปทางออกที่ประตู  พอพ้นออกมาก็เห็นคนตัวเล็กกำลังก้าวขึ้นแท็กซี่ไป  แล้วตอนนี้เขาต้องรีบตะครุบตัวเอาไว้ก่อน วิ่งข้ามขั้นบันไดลงไปเพียงแค่ไม่กี่ก้าวก็ถึงรถพอดี แทคยอนรีบนำร่างเล็กออกมาได้ทันเวลาแล้วเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนใหญ่ทันที

"นิชคุณ"

"เฮือก!  อาแทค!"

"จะไปไหน!?  ฉันไม่ให้เธอไปไหนทั้งนั้น  เราต้องคุยกัน!"

"อาแทค!  ปล่อยผมเถอะครับ!"

"ไม่!  เธอใจร้ายมากรู้หรือเปล่า  มานี่!"

แทคยอนต้องเหนื่อยอีกรอบ  เขาอุ้มร่างเล็กขึ้นผาดบ่าแล้วเข้าไปยังในโรงแรม  นิชคุณตะโกนโวกเวกจนคนตกอกตกใจแตกตื่น  ยังดีที่ชานซองเคลียร์สถานการณ์ละแวกไว้ได้

นายหมียักษ์เองแหละที่เป็นคนไปดักทางนิชคุณด้านนอกห้องบอลรูมเอาไว้  เห็นนิชคุณลากกระเป๋าเดินทางออกมาจากลิฟต์  ทั้งสองยื้อฉุดกันไปมา  ชานซองไม่เห็นด้วยเลยที่น้องชายจะมาหนีเล่นเหมือนเด็กๆ เลยโทรตามแทคยอนลงมา

เอริคได้ยินเสียงดังมาจากข้างนอกบอลรูมก็ออกมาดู   ชายหนุ่มวัยกลางหัวเราะชอบใจเมื่อเห็นแทคยอนตีก้นไอ้คนหัวดื้อรั้น  ไม่รู้คู่นี้จะลงเอยด้วยกันวิธีไหน  แต่ก็คอยเอาใจทั้งคู่อยู่ข้างล่าง

แทคยอนพาไอ้ตัวแสบของเขาไปที่ห้องที่เอริคให้คีย์การ์ดมา

พอห้องถูกปิด  นิชคุณเหมือนกำลังเข้าไปอยู่ในแดนประหารชีวิต  ไม่อยากจะนึกเลยว่าจะเจออะไรต่อจากนี้
"ปล่อยผมมมม!!!!  อึก!"

แทคยอนโยนร่างเล็กลงกับที่นอน  จะบอกว่าโยนก็ไม่ใช่  เรียกว่าทุ่มลงจะดีกว่า

"แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก"  ชายหนุ่มเข้มเท้าสะเอวจังก้าต่อหน้านิชคุณที่ปลายเตียง  เขาเหนื่อยจริงๆ บอกตรงๆ

หนุ่มน้อยหน้าใสจุกและดูเหมือนกำลังพยายามจะลุกขึ้นมาหนีอีกรอบ  แต่คราวนี้มีเหรอที่จะหนีคนตัวสูงได้

แทคยอนผลักร่างเล็กลงนอนราบบนเตียงแล้วตามขึ้นไปทับร่าง  นิชคุณกลัวเลยดิ้นเอาตัวรอด  ไม่เป็นผลเมื่อคนร่างสูงตรึงแขนเอาไว้ไม่ยอมให้หนี

"อาแทคปล่อยผมเถอะครับ"

"ไม่  จะหนีไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น  เธอต้องฟังฉันนิชคุณ เรื่องมันคลี่คลายแล้ว  เธอเห็นไม่ใช่เหรอ...ว่าพ่อเธอตอนนี้แต่งงานไปแล้ว  แล้วฉันก็หย่าขาดนานแล้ว...เรื่องไม่ติดใจอะไรแล้วนี้"

"แต่ผมยังก็ยังผิดอยู่ดี!  ที่เป็นสาเหตุให้อาแทคกับ... ว่าที่แม่ใหม่ของผมต้องแตกแยกกัน  ผมรับไม่ได้!"  นิชคุณกล้าๆ กลัวๆ แต่ก็ต่อปากคำกับชายหนุ่มใหญ่

"รับไม่ได้แต่เกิดเรื่องแล้ว!  ฉันขอโทษ!...หากคนผิดเป็นฉันนี่หล่ะที่เริ่มต้นก่อน  ฉันชอบเธอแต่แรกเห็นแล้ว"

"อาแทค"

"คุณ  อย่าหนีฉันอีกเลยน่ะ"

นิชคุณเงียบปาก  ชายหนุ่มน้อยโทษตัวเองมาตลอดว่าแย่งผัวชาวบ้าน  แต่พอมาได้ยินคนบนร่างตัวเองสารภาพ  ก็โล่งใจนิดหน่อยที่ไม่ใช่เขาคนเดียวที่ผิด มันผิดด้วยกันตั้งแต่แรกแล้วที่เล่นชู้ทั้งคู่

"ตอนนี้พ่อเธอก็แต่งงานกับกุ้ยกุ้ยไปแล้ว  เธอต้องยอมรับกุ้ยกุ้ยในวันข้างหน้าให้ได้"  แทคยอนไม่รู้หรอกนิชคุณจะยอมรับกุ้ยกุ้ยได้หรือไม่

"ฉันเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น  แต่ฉันก็รักเธอไปแล้วและรักมากด้วย  อาจจะ...รักมากกว่าภรรยาเก่าด้วยซ้ำ"

"อาแทค" นิชคุณพูดไม่ออก

นี่อาแทครักเรามากขนาดนี้เลยเหรอ งั้นแสดงว่าที่ผ่านมาเราไม่ได้หลงรักอาแทคอยู่ฝ่ายเดียวงั้นสิ

ชายหนุ่มน้อยหลุบตาไม่กล้าสบตาคมกริบ  เม้มปากแน่น...

แทคยอนมองหน้าสวยๆ ใต้ร่าง...หมดฤทธิ์พยศ  เขาคิดถึงใบหน้าสวยนี้เพียงใด

...คิดถึงสายตากลมๆ

...คิดถึงจมูกโด่งรั้น

...คิดถึงปากอวบอิ่มสีแดง


เขามองริมฝีปากก่อนตัดสินใจบรรจงจุมพิตลงไป  ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นจูบหอมหวาน

"ตกลงนายยังจะหนีฉันอยู่อีกมั้ย"

แทคยอนพูดขึ้นหลังจากปล่อยจูบนานพอสมควร  นิชคุณส่ายหน้าช้าๆ คนร่างใหญ่ถึงยิ้มได้

"ดี  ถ้าเราหนีอีก  ฉันตามไปแน่  แล้วจะล่ามโซ่ไว้ด้วย..จำไว้"

คนใต้ร่างสบตาได้  แทคยอนจะล่ามโซ่เขาเหรอ  ไม่มีทางหรอก

...เพราะ...

เขาก็รักแทคยอนมากเหมือนกัน

แต่...

แทคยอนเริ่มจูบนิชคุณใหม่  หากแต่คราวนี้มันไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น

เวลาที่ห่างหายไปทำให้เขาคิดถึงคนตัวเล็กใจจะขาด เขาต้องชำระความกับคนตรงหน้านี้ให้หายคิดถึงซะก่อน

เรือนร่างสองร่างไม่ได้หยุดขยับกันเลยตั้งแต่เจอหน้ากันตอนหัวค่ำ  จนกระทั่งบทรักจบลงเกือบเที่ยงคืน ชายหนุ่มใหญ่สลบเหมือดไปได้  นิชคุณตื่นขึ้นมาแล้วได้มองหน้าแทคยอนอย่างชัดเจน

..
..

... ผมคิดว่าตัวเองจะผิดอยู่ฝ่ายเดียวซะอีก  ที่ไปรักคนมีอายุตรงหน้า

... ผมคาดโทษตัวเองจนต้องหนี

... ถามว่าหลงรักคนนี้ตอนไหน  น่าจะเป็นตอนที่เราตีกอล์ฟด้วยกัน

เขาดูมีเสน่ห์ตอนตีกอล์ฟนี่แหละ  ผมมองทุกอิริยาบถที่เป็นตัวเขา  แต่พอมองหน้า...แม่เลี้ยงตัวเอง  ผมรู้สึกด้อยทันที

แล้วตอนที่อยู่กับอาแทคสองคนในห้องเปลี่ยนเสื้อ  ผมไม่ได้ตั้งใจจะแก้ผ้าให้เขาเห็นสักหน่อย  ก็มันเป็นห้องเปลี่ยนเสื้อและที่อาบน้ำ

พอหลังๆ อาแทคมีอาการแปลกๆ ยามมองหุ่นเรา  ตัวเราก็ใจกล้าบ้าบิ่นถอดเสื้ออาบน้ำทุกครั้งเมื่อเขามาตีกอล์ฟที่สโมสร

จนนานวันเข้าผมเอาเขาไปเพ้อแล้วช่วยตัวเองทุกครั้ง ตอนแรกคิดว่าตัวเองเป็นเกย์หรือเปล่า...ก็ไม่น่ะ  เอาไปปรึกษากับเพื่อนพ้องคนที่เป็นเกย์  ถึงได้รู้ว่า...

... ความรักไม่จำกัดเพศและความรู้สึก

ผมเลยตกหลุมรักอาแทคมาตั้งเเต่วันนั้น  แต่ก็มักเตือนใจเสมอว่าเขามีภรรยาแล้ว  ผมจะทำยังไงได้  มันทนไม่ไหวเลยผิดบาปไปเสียตัวให้เขาได้ซะงั้น

ผมไตร่ตรองมาหมดแล้ว  และวางแผนหนีหัวใจไปเรียนต่อเมืองนอก

ตอนหนีแล้วนี่หล่ะ...ไม่พ้นที่จะคิดถึงคนตัวใหญ่  เรียนหนังสือรู้บ้างไม่รู้บ้าง

จนเมื่อวันหนึ่ง  พ่อ...ซึ่งอยู่โสดมาตั้งแต่แม่เสียไปได้หลายปี  ท่านไม่ได้แต่งงานใหม่อีกเลย  จู่ๆ มีแพลนแต่งงานขึ้นมา  แล้วคนที่จะมาเป็นแม่ใหม่ของผม  ดันกลายเป็นคนรักของอาแทคไปซะได้

ผมงงไปหมด..แล้วไม่รู้เกิดอะไรขึ้น  พี่ชานบอกให้ผมกลับไปร่วมงาน  ใจผมมันตุ่มๆ ต่อมๆ  ว่าถ้าหากกลับแล้วไปเจอคนที่ผม...ตกหลุมรัก  จะทำตัวอย่างไร

มาถึงก่อนวันงานแต่ง 2-3 วัน ตัวเองได้มีโอกาสเจอคนรัก(เก่า) อาแทค  ผมอึ้งไปเลยกับอนาคตแม่เลี้ยงตนเอง  ซึ่งเราอายุห่างกัน 7ปี  แก่กว่าผมนิดหน่อย

เธอท้อง... กับพ่อของผม

พ่อสารภาพว่าแอบคบเธอตอนที่อาแทคแปลกๆ ไป คุณกุ้ยกุ้ยเล่าด้วยว่าแทคยอนเอาแต่ทำงานไม่พูดไม่จากับหล่อนเหมือนแต่ก่อน  นอนก็นอนละเมอเพ้อหาชื่อผม  ผมก็ไม่พูดออกสิครับ  ตัดสินใจสารภาพผิดออกไป ที่เป็นสาเหตุให้เขาเป็นแบบนั้น

เธออึ้งและสะอึก  รู้ความจริงจากปากผมแล้ว  ทีแรกผมคิดว่าจะโดนเธอตบซะแล้วด้วยซ้ำ  กลับกลายเป็นว่าเธอยอมสารภาพผิดว่ารักพ่อผม

เรื่องทุกอย่างคลี่คลาย  วันงานแต่งมาถึงผมไม่รู้จะมองหน้าอาแทคติดได้ยังไง  เพราะใจยังเป็นสาเหตุทำให้เรื่องเก่าติดค้าง  จึงยอมหนีอีกรอบแต่ไม่ก็พ้น

...หนีไม่พ้นอาแทค  แล้วก็หนีใจตัวเองไม่พ้นเช่นกัน...

ผมยิ้มให้กับหน้าคมเข้มในอ้อมแขนของเขา  ผมจะไม่หนีใจตัวเองอีกแล้ว  แต่ว่าผมต้องไป...

..
..

...  ผมไม่ได้หนีไปไหน  

เพียงกลับไปเรียนต่อเท่านั้น  

แล้วจะกลับมา

ผมสัญญา ...

ฮรึ่มมม!!

นิชคุณ!  เรามันแน่มาก  แสบได้ใจจริงๆ

แทคยอนตื่นขึ้นมาพบเศษกระดาษ  เป็นโน้ตแปะข้อความเอาไว้

เขาตื่นขึ้นมาไม่พบคนรักตัวน้อยๆ  อยู่ข้างๆกัน  คว่ำตัวเองแล้วโขกหน้าผากลงกับหมอนนุ่มๆ

เขาต้องปล่อยให้คนตัวเล็กไปสิน่ะ  ปล่อยให้ไปทำในสิ่งที่เจ้าตัวต้องการ  แต่ก็สัญญานี่ว่าจะกลับมา

เอาว่ะ.. รออีกกี่ปีกันเชียว



4 ปีผ่านไป


นิชคุณชูมือขึ้นมองแหวนบนนิ้วนางข้างซ้าย  ชมแหวนไม่รู้กี่ร้อยรอบแล้ว  แหวนต้องแสงแดดยามพลบค่ำ แสงตะวันค่อยๆ หลับไหลลงทีละนิดๆ  แต่แหวนวงนั้นมันน้ำงามจริงๆ  เขายิ้มและหัวเราะกับคนให้

"สนแต่แหวน  ชักจะน้อยใจแล้วน่ะ"

หนุ่มน้อยมองหน้าคนนอนในอ้อมกอดข้างๆกัน

"หึหึหึ  ก็เป็นแหวนแต่งงานของเราสองคนนี่ครับ"

แทคยอนลืมตาขึ้น  มองแหวนทองเกลี้ยงบนนิ้วเรียวที่นิชคุณชูขึ้นดู  แหวนน้ำงามที่เขาเป็นคนเลือก  มันเหมาะกับมือบางๆ นี่เสียจริง  เขาเลือกแหวนได้ถูกใจคนข้างๆ ไม่งั้นจะชมจะมองเสียอยู่นานทำไม

แทคยอนกับนิชคุณลั่นระฆังวิวาห์กันหลังจากคนตัวเล็กกลับจากเรียนจบอเมริกาได้  4อาทิตย์  ทั้งคู่ราบรื่นและมีความสุขตั้งแต่แต่งงานกันมา  แล้วก็มาสวีทกันบนเรือยอร์ชลำใหญ่  ซึ่งเป็นเรือส่วนตัว  แล่นเรือท่องเที่ยวในเขตอ่าวจังหวัดปูซาน

ชายหนุ่มใหญ่นอนคิดตัวเลขระหว่างตนเองและคนรัก ทั้งที่เขาอายุปูนเข้าไป 44 ปีแล้ว  ทำตัวเหมือนเด็กหนุ่มแตกเนื้อที่เพิ่งเจอรักแรก  น่าขันสำหรับเขาที่มีเมียเด็กหนุ่ม  ไม่คิดเลยว่าในชีวิตจะได้ผู้ชายมาเป็นคู่ครอง

"หึหึหึ"

"หัวเราะอะไรครับ"

แทคยอนหันไปมองเมียเด็กข้างกันแล้วจรดจมูกลงบนเหม่งกลมๆ

"เราไปปั้มลูกกันดีกว่ามั้ย?"

"ห่ะ ปั้มลูก?"  นิชคุณหยุดมองแหวนเกลี้ยงบนนิ้วนาง หันขวับไปมองคนร่างใหญ่ข้างๆ  "ผมเป็นผู้ชายน่ะ  จะมีลูกได้ไงกันครับ"

แทคยอนยิ้มแฉ่งแล้วยักไหล่ก่อนจะลุกขึ้น  ฉุดเมียอันสุดที่รักขึ้นพาดบ่าลงใต้เรือยอร์ชลำใหญ่

"แทคยอนครับ!  ปล่อยผมน่ะ!  ผมเป็นผู้ชาย..จะมีลูกได้ไงกันครับ!"


... โธ่เอ้ย  พ่อเทวดาทูลหัวของผม  ช่างไม่รู้อะไรเอาเสียเลย  ไร้เดียงสาจริงๆ นิชคุณ ...


... ขอบคุณความรัก...ที่มากับความผิดพลาด  ทำให้ผมได้จดจำเหตุการณ์ที่ตัวเองได้ก่อขึ้นเอาไว้  ไม่งั้นผมคงไม่ได้เจอกับนิชคุณและได้รักเขา  และก็ทำให้ผมรู้ใจตัวเองเสียที  ...

End

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ห่างหายไปนานเพราะปั่นฟิคเก็บเอาไว้  กลับมาอีกทีพร้อมกับ Short fic ตามเคย  ไม่ว่ากันน่ะค่ะ... ติดตามกันเรื่องต่อไป