ริษยา ตอน จุดจบของนิคคุณ (ตอนจบ)

แทคยอนมั่นใจว่าหลงรักนิชคุณ  เขาพยายามที่จะชิดใกล้คนร่างโปร่งบาง  ถึงแม้ว่าจะมีอุปสรรคขวากหนามกับนิคคุณเขาก็ไม่ยอมแพ้

นิคคุณพยายามปรับตัวเข้าหาแทคยอน  แต่ในใจยังริษยาพี่ชายอยู่  เก็บความแค้นสุ่มลงบนอกไว้ภายในใจ

ขั้นอยากจะระบายอารมณ์ลงกับนิชคุณ  ไอ้พี่ชายของเขาก็คอยหลบหน้าตนอยู่ร่ำไป  จนกระทั่งได้สบโอกาส

คุณตาคุณยายของพวกเขาออกไปงานเลี้ยงกลางวันทั้งคู่  ส่วนคุณแม่กับพ่อของสองตนก็หวนกลับมาคบดีกันแล้วพากันออกไปเดท  ส่วนพวกคนงานก็ขอหยุดลากันครึ่งวัน  อีกบางรายก็ออกไปจ่ายตลาด

โชคเข้าข้างตนเสียแท้ๆ  

นิชคุณไม่ทราบเพราะไม่ได้บอกใครล่วงหน้าไว้ก่อนว่าจะเข้าไปที่คฤหาสน์  แต่ก็ไม่รู้อีกนั้นแหละว่านิคคุณอยู่บ้านคนเดียว  เขาตั้งใจว่าจะมารายงานเรื่องงานให้คุณตาทราบ 

คนร่างโปร่งเดินขั้นบันไดหมายจะไปดูข้างบนว่า  ยังมีใครอยู่หรือเปล่า  กลับพบนิคคุณเข้าพอดีที่น้องชายเดินออกมาจากห้องของเขาแล้วก็ให้นึกทันทีว่า  นิคคุณคือตัวอันตรายที่สุดสำหรับเขาในตอนนี้  

"นิคคุณ"  ครั้นจะถอยหลังก็ไม่ทันเสียแล้วเมื่อนิคคุณเห็นหน้าตน

นิคคุณเอะใจที่นิชคุณมาอยู่บ้านตน  เดินมาหยุดตรงหัวบันไดที่พี่ชายฝาแฝดยืนอยู่  

"มาทำอะไรที่นี่"

"มาหาคุณตาน่ะ  มาเรื่องงาน"  นิชคุณตอบไม่ค่อยเต็มปากนัก

"ไม่มีใครอยู่บ้าน"  นิคคุณขมวดคิ้วเข้าหากัน  เห็นหน้าพี่ชายตนเองก็เกลียดขี้หน้า  

"อืม..เหรอ  งั้นไว้ค่อยมาใหม่ก็ได้"  นิชคุณหันหลังขวับเตรียมตัวจะไปทันที  

... แต่ว่า  ...

"เดี๋ยว!"  ไม่ทันเสียแล้ว  นิชคุณหลับตากัดกรามตนเม้มปากแน่น  จะมีเรื่องอะไรอีกหนอ  เขาไม่อยากอยู่ตรงนี้เอาเสียเลย  ภาวนาในใจ  ระแวงเหลือเกินนิคคุณจะทำอะไรมิดีมิร้ายกับตนเองอีกหรือเปล่า

นิคคุณมองแผ่นหลังบาง อยากผลักตกลงบันไดให้ตายรู้แล้วรู้รอดไปเลยด้วยซ้ำ  

ด้วยความคิด  นิคคุณผุดยิ้มร้ายมุมปาก 

... จริงสิน่ะ  ไม่มีใครอยู่บ้าน  ...

"นะนิคคุณ  มีอะไรกับเรางั้นเหรอ"  นิชคุณถามตะกุกตะกักแต่ไม่ได้หันไป

คุยกับแฝดน้อง

"นายช่วยอะไรฉันหน่อยสิ"  ถามเสียงปกติ

"อะ อะไรเหรอ"  

นิคคุณสายตาขวาง  ค่อยๆเอื้อมมือไปที่หลังบางตรงหน้าขณะที่พูด  แล้วอารมณ์ชั่ววูบก็เกิดขึ้น

"ช่วยไปตายเถอะไป๊!"  และแล้วนิคคุณก็ผลักนิชคุณตกลงบันไดไป จากชั้นบันไดที่สูงชันสามเมตรกว่าอย่างแรงและอย่างจัง

นิชคุณด้วยความที่ไม่ได้ทันตั้งตัวและระวัง  ยืนกลางขั้นบันไดเสียนี้  ไม่ทันได้จับราวบันไดดีพอ  ตาเบิกโพล่งบวกกับความใจหายวาบ  ถูกผลักมาอย่างเต็มเสียแรงกลิ้งตกบันไดลงมา  บันไดโค้งกว้าง แขนคว้าอากาศมาข้างหน้าจะจับจะยึดอะไรก็ไม่ได้เสียแล้ว ไหลกระทบเข้ากับขั้นบันไดขั้นหนึ่งจนเกิดหัก  แล้วยังไหลกลิ้งลงมาด้วยความเร็วอีกแรง  

ขั้นสุดท้ายของบันไดนั่นเอง  ศรีษะเกิดกระแทกเข้ากับรั้วบันได  นิชคุณเกิดคอหักทันที 

เป็นชีวิตนาทีสุดท้ายที่นิชคุณเผชิญกับความตาย  นิคคุณเห็นนิชคุณเป็นศพก็ตกใจและเพิ่งได้สติกลับคืน

"พี่คุณ"  นิคคุณอุทานแล้วก็ตาเบิ่งกว้าง

..

..

 ... เพราะความริษยา  มันเลยก่อเหตุให้คนหนึ่งต้องเจอจุดจบเพราะคนอิจฉา   ...

                           ....   นิชคุณ   ....

..

..

นิคคุณเบิ่งตาโตอ้าปากค้าง  เขายังยืนค้างเติ่งอยู่ที่หัวบันไดชั้นสูงมองศพของพี่ชายฝาแฝด  เขาไม่คิดจะลงไปดู  จนนานพอสมควรนั้นแหละจึงก้าวย่างลงไปดู

อนิจจานิชคุณ  ต้องมาเสียชีวิตกะทันหันโดยไม่มีพยานเห็น  

"นิชคุณตายแล้ว"

นิคคุณไม่กล้าเข้าไปใกล้ศพนัก  สภาพที่ตัวไถลนอนราบยาวบนบันไดลงไป  หากแต่คอนั่นตั้งชูตรงราวกับบันไดขั้นสุด  ด้วยสายตาไม่หลับตาม  มันเหมือนกับว่ากำลังมองฆาตกรคนที่ฆ่าตนอยู่  

"นิชคุณตายแล้ว"  นิคคุณตกใจหัวใจเต้นแรงรัว  "ไม่จริง  ไม่ได้ทำ ไม่ได้ทำ  นิชคุณตกลงมาเอง  ฉันไม่ได้ทำ"  

นิคคุณเริ่มกลัวความผิดจึงบ่ายเบี่ยงการกระทำของตัวเอง  ตัวสั่นเทาเลิ่กลั่กหันซ้ายหันขวา  กลัวว่าจะมีใครมาเห็นตนกับศพพี่ชายตัวเอง 

คนร่างโปร่งอยากจะหนีไปให้ไกลๆ  แต่ติดที่ศพนิชคุณ

สายตาของนิชคุณยังไม่ได้หลับ  หากจ้องมาที่ฆาตกร นิคคุณรู้สึกกลัวสายตาคู่นั้น  ค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้พี่ชาย  กัดริมฝีปากแล้วกำมือแน่น  เอื้อมมือที่สั่นเทาหวังจะใช้มือปิดตาคู่นั้น  แต่แล้วศรีษะ...คอที่หักกลับไถลลง  เกิดให้นิคคุณตกใจเซถลาจนถอยหลังล้มลงก้นกระแทกพื้น

"เฮ้ย!"  หน้าอกกระเพื่อมหัวใจเต้นแรงสุดขีดด้วยความกลัว

"นิชคุณ  ฉันไม่ได้ตั้งใจ...ฉันไม่ได้ฆ่านายน่ะ ฉันไม่ได้ฆ่า"  สายตาต่อสายตาหน้าเดียวกันกับฝาแฝด  ส่ายหัวไปมา  เขาเริ่มงอแง  

"ฉันผิดไปแล้วนิชคุณ  ฉันสำนึกผิดแล้ว  อภัยให้ฉันด้วย"  นิคคุณเริ่มสำนึกผิดกับสิ่งที่เกิดขึ้นเรื่องราวทั้งหมดที่ผ่านมา   แต่เหมือนคำพูดนั้นที่แฝดน้องเอ่ยกล่าวมานั้น  เหมือนนิชคุณจะไม่รับ

มองจากสายตา...สายตาที่นิ่งมายังตน  น่าจะเป็นคำตอบที่ว่า  'ฉันขอสาปแช่งนาย  นิคคุณเย็นสันหลังวาบแล้วก็ขนลุกซู่  

ศพนิชคุณนอนราบอยู่ตรงนั้นพอสมควร  นิคคุณคิดว่าหากมีคนมาเจอเข้า  เขาต้องเดือดร้อนแน่  ทำใจสู้เสือลุกขึ้นฮึดใจดึงร่างไร้วิญญาณออกไปที่เกิดเหตุ  ลากไปจากคฤหาสน์ด้วยความทุลักทุเลเกือบล้มลุก  จนมาหยุดสวนข้างคฤหาสน์ลับจากสายตาผู้คนในบ้าน เหนื่อยหอบแฮ่กหายใจ

มองไปทั่วบริเวณ  ควรจะทำอย่างไรให้ศพหายไป แล้วเขาก็เสียใจ

"ฮือฮือฮือ  ฉันขอโทษนิชคุณ  ฉันเสียใจฉันผิดไปแล้ว ฮือฮือฮือฮือ  ฉันอิจฉาริษยานายเพราะความรักบังตา อภัยให้ฉันด้วยนะนิชคุณ  ฉันไม่ได้ตั้งใจๆ ฮึกฮือฮือฮือ"  นิคคุณคุกเข่าหมดแรง  สารภาพบาปที่ตนทำมาทุกอย่าง

แต่ความผิดบาปที่เขาทำมีหรือจะพ้นกรรมไปได้  

ลมพัดแรงพัดวูบเข้ามา  กลิ่นของดอกซ่อนกลิ่นที่พศวัตสั่งจากประเทศไทยเข้ามาปลูกในรั้วคฤหาสน์ที่เกาหลี  ดอกไม้ที่เขาชอบเพราะมันหอม  และเป็นดอกไม้ที่คุณตาใช้จีบคุณยายครั้งเมื่อพวกท่านยังหนุ่มสาว...ลอยปะทะเข้าจมูก  

"ดอกซ่อนกลิ่น"  นิคคุณเพิ่งจะสารภาพผิดอยู่แหม่บๆ เลือบหันไปมองดอกซ่อนกลิ่นปลูกรวมใกล้กับดอกกุหลาบของคุณแม่ตน  กลางสวนนั้น  มีวิธีเดียวที่ความคิดของเขาผุดขึ้นมาในฉับพลันคือ...

...ฝัง

ฝังศพนิชคุณใต้ดอกซ่อนกลิ่น  เขารีบทันที...คว้าจอบคว้าเสียมขึ้นมาขุดดินและดอกไม้  

จิตใจของนิคคุณคือซาตานไม่ใช่คน  ทำด้วยอะไรนะ

นิคคุณรีบขุดแล้วรีบฝังนิชคุณไว้ใต้ดอกซ่อนกลิ่นพร้อมดอกกุหลาบ  ดินสูงเนินกว่าปกติเล็กน้อยเพราะมีศพ แล้วก็รีบไปชำระเนื้อตัวที่เปื้อนดิน  

หลังจากเกิดเหตุในวันนั้น  ก็ไม่มีใครพบเห็นนิชคุณอีก จนกระทั่งแทคยอนหลงเข้าใจผิดอีกคิดว่านิคคุณเป็นนิชคุณ  แล้วนิคคุณก็เห็นว่าดีที่มีคนในบ้านหลงเข้าใจเช่นแทคยอน  เขาจึงทำตัวให้คล้ายคลึงแฝดพี่  จนคนร่างใหญ่แปลกและฉงนว่าทำไมอยู่ดีๆ นิชคุณถึงยอมให้เขาเข้าใกล้ได้ง่ายเช่นนี้  

คนตัวบางพยายามทำตัวให้เหมือนนิชคุณใกล้เคียง  ถึงแม้จะยากสักหน่อย

"น่าแปลกน่ะ  ปกติแล้วนิชคุณไม่ยอมให้ฉันเข้าใกล้"

"เอิ่ม  ฉันคิดว่าไม่รู้จะอคติกับนายไปทำไม  เป็นเพื่อนกันไม่ดีกว่าเหรอ"

"เพื่อน"

"ใช่  เพื่อน...เรามาเป็นเพื่อนกันดีกว่าน่ะ"

"แต่ว่า...ฉัน  ชอบนายจริงๆนะคุณ"

นิคคุณได้ยินแทคยอนสารภาพว่าชอบพี่ชายตนเองก็หึงแทนคนตาย  เขาอยากลั่นวาจาหรือปรี้ดแตกออกไปแต่ทำไม่ได้  กลัวคนตัวใหญ่จะจับได้ว่าไม่ใช่นิชคุณ

"เราว่าเป็นเพื่อนกันดีกว่าน่ะแทคยอน"  แทคยอนหน้าเศร้าหมอง  นิคคุณในคราบนิชคุณ   ตัดความสัมพันธ์แทนคนตายไปเสียเอง  

... แทคยอนเป็นของเรา  ไม่ใช่ของนิชคุณ ...

พศวัตมีความคิดเห็นว่าวันเกิดของตนปีนี้ที่ใกล้จะถึงอีกไม่กี่วัน  จะจัดงานขึ้นที่คฤหาสน์ของตัวเองในสวนดอกซ่อนกลิ่นของเขา  คนที่นั่งระแวงอยู่รู้สึกใจวูบขึ้นมาเสียทันที  ประมุขของบ้านถามหานิชคุณแล้วก็เอริค รอลูกชายกลับบ้านมาหลายวันแล้ว  ยิ่งทำให้นิคคุณตระหนักใจกระวนกระวาย  จะพลิกวิกฤติอย่างไรดีหนอ ลองเบี่ยงเบนให้คุณตาเปลี่ยนสถานที่  แต่พศวัตมั่นใจจะจัดขึ้นที่นี่

กลางดึกนิคคุณนอนหลับๆตื่นๆ  แบบไม่มีความสุข คอยหวาดระแวงอยู่ตลอดเวลา  เขาต้องคอยปลอมแปลงเป็นตัวนิชคุณไปอีกนานแค่ไหนไม่รู้เชียว

วันเกิดพศวัตตระกูลคนไทย  ยังมีเพื่อนคนไทยด้วยกันมาให้ความยินดีและอวยพร  ในงานดูราบรื่น  ต่างจากนิคคุณที่ยืนทำตัวเหม่อมองไปที่ดอกซ่อนกลิ่นขอบคุณตาบ่อยครั้ง  จนอูยองมองว่านิชคุณเป็นอะไรจึงเข้าไปถาม  คนร่างโปร่งถึงกับรีบปฏิเสธพัลวันว่าไม่เป็นอะไรแล้วก็เดินหนีไปอยู่ที่มุมอื่น  

แทคยอนเห็นนิชคุณยืนอยู่คนเดียวก็เข้าไปคุย

"ช่วงนี้ไม่เห็นนิคคุณเลย"

"ทะแทคยอน"  ตกใจหันหน้าไปมอง  

"เป็นอะไรหรือเปล่า"

"เอ่อเปล่า"

"โฮ่ง!"  ...สุนัข   สุนัขที่แขกท่านหนึ่งนำสัตว์เลี้ยงมาด้วย  มันถูกให้ไปอยู่อีกด้านของมุมคฤหาสน์  แต่ดันถูกปล่อยตัวออกมาเพ่นพ่าน  

มันเห่าไปที่ดอกซ่อนกลิ่น  แขกในงานคิดว่ามันคงเห่าใส่ตัวอะไรสักอย่างที่เป็นสัตว์เล็กก็ไม่ได้สนใจ  แต่แล้วจู่ๆ ลมที่ไหนไม่รู้พัดเข้ามา  กลิ่นของดอกไม้ในยามเย็นตอนหัวค่ำก็ส่งกลิ่นหอมแรงอบอวล

กลิ่นหอมของดอกซ่อนกลิ่นและดอกกุหลาบหอมเคล้าคลุ้งไปทั่วงาน  ทำให้ชื่นใจของเจ้าของงานและแขกเหรื่อที่เชิญ

"โห่งๆ"  เจ้าสุนัขยังเห่าไปที่เก่า  แล้วเข้าไปดมและขุ้ยเขี่ยดิน  

มันขุ้ยดินจนคนรับใช้คนหนึ่งเข้ามาเห็นและห้าม  หากไอ้หมาตัวนั้นก็ใหญ่แล้วลากไปไม่ได้  มันขุ้ยดินจนสำเร็จ

นิคคุณยืนคุยอยู่กับแทคยอน  ประหลาดใจกับไอ้หมาตัวหนึ่ง  มองมันเมื่อเห็นว่าสัตว์เลี้ยงตัวนั้นกำลังขุดขุ้ยเขี่ยดินที่ใช้ฝังศพนิชคุณใต้ต้นดอกซ่อนกลิ่น  เข้าไปเตะสุนัข

"งิ้ง!"

"นิชคุณ  ทำไมไปเตะสุนัขอย่างนั้นหล่ะ"  

"ก็มันขุ้ยดินดอกซ่อนกลิ่นของคุณตา"

แขกเหรื่อหันไปให้ความสนใจกับเรื่องคนหน้าสวยกับสุนัขตัวหนึ่งที่ถูกทำร้าย  เจ้าของหมาตัวนั้นเห็นก็ไม่พอใจการกระทำกับหลานเจ้าของคฤหาสน์  พอกำลังจะเอาเรื่อง  ลมพัดเย็นเข้ามาอีก  

กลิ่นดอกซ่อนกลิ่นคลุ้งมากับกลิ่นเหม็นเน่า ทำให้ทุกคนถึงรีบเอานิ้วอุดจมูก  ลมพัดเข้าอีกระรอก  กลิ่นนั้นก็เข้ามาอีก

"กลิ่นอะไรทำไมเหม็นอย่างนี้ล่ะ"

"นั้นน่ะสิ"  แขกเริ่มถามขึ้น

นิคคุณขนลุกวาบแล้วก็หัวใจเต้นแรง  กลิ่นศพของพี่ชายที่ตายอืดมาหลายวันเกือบครบอาทิตย์ส่งกลิ่นเหม็น  เขาตายแน่... เขากำลังซวยแล้ว  

... ทำไงดี  คนอื่นจะรู้ไม่ได้  ศพนิชคุณ  แทคยอนจะรู้ไม่ได้ว่าเราเป็นใคร  คุณตาก็รู้ไม่ได้อีกคน ...

ขณะที่นิคคุณจมปลักกับความคิด  สุนัขตัวเดิมเข้าไปป้วนเปี้ยนตรงพุ่มดอกซ่อนกลิ่นอีกครั้ง  คนตัวบางหันขวับไปมองก็ขึงตาใส่แล้วเข้าไปทำร้ายรอบสองอีกที

"งิ้ง!"

"ไอ้หมาบ้า!  มึงออกไปน่ะ!  อย่ามายุ่งกับดอกไม้ของฉัน!"  

แทคยอนขมวดคิ้ว  นิชคุณพูดไม่เพราะเอาเสียเลย เหมือนกับไม่ใช่นิชคุณตัวจริง  เขาเริ่มสงสัยในตัว  มองร่างบางกับการกระทำ

"นิคคุณ"

นิคคุณหันขวับมองแทคยอน  เลยทำให้คนร่างสูงรู้ความจริงว่านี้คือนิคคุณที่หลอกลวงเขา  

"แทคยอน"  นิคคุณเผลอจนได้  เผลอหลุดกิริยาให้แทคยอนเห็นและจำตนได้ทันที

"นิคคุณ  ทำไมนาย..."

"โฮ่งๆๆ!!  โฮ่งๆๆ!!"

สุนัขพันธ์ธรรมดาที่ไม่ใช่จะทำร้ายคนได้ง่ายๆ  ถึงจะโดนคนหน้าสวยทำร้ายขนาดไหน  มันยังเห่าไม่เลิก จนมีแขกเหรื่อคนหนึ่งที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ดอกซ่อนกลิ่นเห็นอะไรบางอย่างเข้าโผล่ผุดขึ้นเหนือดิน  ก็เดินเข้าไปส่องดูให้ชัดเจนเป็นเหมือนนิ้วคน

"เอะ  เหมือนจะเป็นนิ้วคน"

นิคคุณหันขวับกลับมามอง  ต้องเกือบหยุดหายใจและหัวใจหยุดเต้นให้ได้  เบิ่งตาโตๆ  เมื่อแขกรับเชิญของคุณตาดันดนหาเรื่องให้เขาเข้าซะแล้ว  

คนร่างโปร่งผลักชายวัยกลางล้ม  เขาคนนั้นก็ตกใจและไม่พอใจทันทีกับปฏิกิริยามารยาทหลานชายของพศวัต  

พศวัตเห็นการกระทำของนิคคุณเข้าพอดี  

"นี่มันอะไรกัน!  นิชคุณ...ทำไมถึงกับแขกเหรื่อในงานแบบนี้"

"โฮ่ง! งิงงิง"

มันน่าแปลกที่สุนัขเห่าใส่ดอกซ่อนกลิ่นของเขา  มันต้องมีอะไรผิดปกติสิน่ะ  

แขกคนนั้นดันตนลุกขึ้นแล้วก็พูดในสิ่งที่ตนเห็น

"คุณพศวัต  ผมเห็นมีอะไรอยู่ใต้ดินดอกซ่อนกลิ่นของคุณ"

"อะไร?"  พศวัตขมวดคิ้วแล้วก็มองดอกไม้ของเขา เลยไปยังบางสิ่งที่โผล่พ้นเหนือดิน  ก้มตัวเองนั่งยอง  ใช้เศษไม้แถวนั้นเขี่ย  กลิ่นเหม็นเน่าส่งกลิ่นจนตนต้องใช้แขนปิดบังจมูก

สิ่งที่เขาเห็นคือนิ้วมือสกปรกเปรอะดินของคนห้านิ้ว  มีศพอยู่ใต้ดอกไม้นั่นเอง  

เขาเงยหน้าขวับขึ้นมองหลานชายของตนที่ยืนนิ่งก้มหน้าห่อไหล่  เนื้อตัวสั่นเทางกๆๆ  น้ำตาท่วมหนองหน้า กำมือแน่นสองมือ

เขาไม่มั่นใจสักเท่าไหร่  รู้สึกผิดปกติกับหลานชายที่ยืนร้องไห้  เขาคิดว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าอาจจะไม่ใช่นิชคุณ  ในความรู้สึกเช่นนั้น ณ ในตอนนี้

"นิคคุณ"  

นิคคุณสะดุ้งตกใจเมื่อคุณตาเอ่ยชื่อเขา  เอาแล้วสิ หายนะมาเยือนเขาแล้ว

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น!! ศพใคร!!?  นิชคุณอยู่ไหน!!?"

แทคยอนได้ยินพศวัตเอ่ยชื่อนิชคุณ  คนร่างสูงเอะใจขึ้นทันควัน  เลยก้าวเข้าไปที่ดอกซ่อนกลิ่นรีบนั่งยองสำรวจมือของศพปริศนา

แขกเหรื่อในงานตกใจ  มีฆาตกรรมตายกันเกิดขึ้นในตระกูลรวยคนไทย  เริ่มมีเสียงซุบซิบนินทาเมียงมองกันให้ขวัก  ทุกคนที่เกี่ยวข้องในคฤหาสน์  เอริคและภรรยาเก่าที่เพิ่งจะคบหากันอีกครั้ง  คนรับใช้เข้าไปรายงานก็รีบมาอยู่ในจุดเกิดเหตุว่ามีคนตายซ่อนอยู่ในสวน  

อูยองและชานซองก็ถูกเชิญมาร่วมงานด้วยแต่อยู่ในตัวตึกออกมาดูกับเขา  

"ไอ้ชาน อูยอง  มาช่วยกันขุดศพ"  สองคนได้ยินก็อึ้ง  เข้าไปช่วยแทคยอนขุดศพ

แทคยอนภาวนาอยู่ในใจ  ขอให้ศพนั้นไม่ใช่คนอื่นไกล  

ดอกซ่อนกลิ่นถูกรื้อออกจนหมดสิ้นแล้วก็รีบขุดดิน  

นิคคุณหมดหนทางที่จะหนี  ยืนล้มตึงทรุดเข่ากับพื้นหญ้า  ร้องไห้โหยหวนลั่นในงาน

"ผมขอโทษ!!  ผมไม่ได้ตั้งใจ!!  ฮือฮือฮือฮือ ผมไม่ได้ตั้งใจทำให้นิชคุณตาย!!  พี่เขาตกบันไดลงไปเอง!  ฮือฮืออฮือฮือ"

"ห่ะ"  สามคนที่กำลังขุดศพหยุดชะงักกึกเสียมและจอบทันที  เมื่อนิคคุณสารภาพ  ศพที่ขุดอยู่นั้นจะคืออีกคนที่หน้าคล้ายกันก็คือนิชคุณ

อูยองและแทคยอนที่หลงรักนิชคุณคนเดียวกัน  ไม่อยากเชื่อว่าศพนั่นจะเป็นคนที่พวกเขาคิดกันหรือเปล่า รีบขุดดินให้เสร็จ  

ผลออกมาที่พวกเขาไม่อยากเชื่อสายตา  นิชคุณเสียชีวิตแล้วและกลายเป็นศพ!!

"ม่ายยยยย!!!!"  คุณผู้หญิงของบ้าน  ก็คือภรรยาของพศวัต  ผู้เป็นยายของสองแฝดหลานชาย  เห็นศพก็กรีดร้อง  

เอริคและภรรยา  โดยเฉพาะภรรยาตนเองถึงกับเป็นลมทันที

อูยองและแทคยอนถึงกับร่วงแผะคุกเข่า  ชานซองเหรอก็รีบเอามืออุดปาก

คนที่ตกใจและโกรธขึงที่สุดก็คือพศวัต  เห็นหลานชายฝาแฝดคนโตตายอยู่ตรงหน้าต่อตา  โกรธหลานชายนิคคุณ  ไม่อยากเชื่อเลย

นิคคุณตบตาพวกเขาหมดทุกคน  สับหลอกพวกตนว่าเป็นนิชคุณบ้างและเป็นตัวเองบ้าง  หลอกลวงพวกเขาได้เก่งแต่ไม่เนียนดีพอ

"ไอ้นิคคุณ!!  แกมันไม่รักดี!!!  ไอ้หลานทรพี!!  แกทำแบบนี้กับพี่แกได้ไง!!!  จิตใจทำด้วยอะไร! ห่ะ!!  แกมันไม่ใช่คน...แกไม่ใช่หลานฉันอีกต่อไป!!!"

เพี้ยะ!

"คุณตา... ไม่น่ะ  ผมไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนี้!ขอโทษ!!  ขอโทษครับ!!!"  คนร่างโปร่งโดนคนเป็นที่รักที่สุดลงโทษ  ได้ยินคำพ้อต่อว่าและไม่ใช่หลานตนอีกต่อไป ก็ถึงกับถลาเข้าไปกอดขาท่าน

ไม่อยากถูกคนในครอบครัวรังเกียจและนับญาติ  เขาทั้งร้องไห้และอ้อนวอนสารพัน  แต่ดูเหมือนจะใช้ไม่ได้ผลกับตัวเองเสียแล้ว

นิคคุณกอดเข่าคุณตาอยู่เป็นนานจนหมดสติไป  ตื่นขึ้นมาอีกทีก็พบตนอยู่อีกที่ที่ไม่ใช่บ้านของตัวเอง  เป็นห้องเล็กๆและแคบๆแล้วก็อึดอัด  มองรอบทั่วห้องสี่เหลี่ยมผืนผ้าสลัวๆ  มองเลยจนถึงแท่งเหล็กเล็กๆ ยาวเรียงกัน  มันเหมือนเขาอยู่ใน...

...คุก!  กรงขัง!

เขารีบกระเด้งตัวเองดีดตัวไปที่เกราะกรงขัง  ส่ายหัวรัวจับราวเหล็ก

"ไม่  ไม่จริงๆ  ฉันไม่ได้ติดคุกใช่มั้ย  ไม่น่ะ... ช่วยด้วย! ช่วยผมออกไปที!"

"โวยวายทะม่ายยย!!  ไม่มีใครช่วยเอ็งได้หรอกกก" นิคคุณสะดุ้งตกใจ  หันรีหันขวางทั่วห้องขังที่เรียงกันนับสิบ  มีนักโทษอยู่บ้างข้างในห้องขังบริเวณนั้น

"ไม่ใช่  มันไม่ใช่ความจริง  ฉันฝันไป...เราไม่ได้ติดคุก" นิคคุณตบหน้าตนเพื่อให้ตื่นจากฝันร้าย  เขาแค่ฝันไป มันแค่ฝันร้ายเท่านั้น

ตบให้แรงแค่ไหน  หลับตาแล้วลืมขึ้นมาใหม่  ก็ยังพบตัวเองอยู่ตรงที่เดิม

นิคคุณถูกจองจำติดคุกโดยไม่มีกำหนดให้ปล่อยตัว นั่นก็หมายความว่าติดคุกตลอดชีวิต  เพราะการพลั้งมือฆ่าคนตายด้วยความตั้งใจหรือไม่ได้ตั้งใจ  เขาไม่มีสิทธิ์ออกไปจากกรงขังนั่นได้  ไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวัน

ชีวิตของเขาหมดกัน  หมดอนาคตดับเหลือศูนย์  ทุกคนทิ้งเขาไปแล้ว  เหลือให้เขาอยู่คนเดียว  ทิ้งตัวลงพิงไปกับลูกกรงเหล็ก  

เขายอมรับผิดแล้วว่าตนได้ฆ่าพี่ชาย  เพราะอารมณ์ริษยาชั่ววูบแท้ๆ  ความรักบังตาตนเอง  ทำให้สองพี่น้องเจอจุดจบเช่นนี้  คนหนึ่งตายไปแล้ว  อีกคนก็ติดคุกเวทนาสิ้นดี  ไม่เหลือแล้วจริงๆ  แต่มันก็สมน้ำหน้าตัวเอง  คุณตาเกลียดเขาแล้ว...คุณยายและคุณแม่ก็คงเช่นกัน  เอริคพ่อบังเกิดเกล้าเขาเหรอ  เขายังไม่ได้บอกเลยว่ารักท่าน

..

..

แทคยอนยืนมองนิคคุณจากอีกมุมหนึ่งในที่ไกลห้องขังเพื่อไม่ให้คนร่างโปร่งเห็น  เขาเสียใจและโกรธนิคคุณมากแค่ไหนที่ทำกับตนและพี่ชายฝาแฝดของตัวเอง ถึงกับฆ่าแกงกันด้วยการผลักตกบันได  

ผลชันสูตรศพนิชคุณถึงขั้นคอหักและแขนหัก  นิคคุณเท่ากับเป็นคนใจคอที่โหดเหี้ยมมาก  ฆ่าได้แม้กระทั่งคนในครอบครัวตนเอง  

พอกันทีสำหรับเขา  เขาจะไม่ยุ่งเกี่ยวพันธ์กับตระกูลนี้อีก

"ไอ้แทค"  ชานซองรู้ว่าเพื่อนกำลังเสียใจอยู่  วางมือลงกับบ่าหนาๆ

แทคยอนส่ายหน้าช้าๆ เขาไม่คิดจะเข้าไปข้างใน เพราะไม่มีคำพูดใดอีกแล้ว  นั่นก็คือการจบสำหรับเขาระหว่างกับนิคคุณ  ไม่เกี่ยวข้องกันอีก

ศพนิชคุณถูกนำไปทำตามพิธีตามธรรมเนียมของไทยที่วัดในเขตกรุงโซล  ทุกคนสลดและเศร้าหมองกันตามๆในตระกูลหรเวชกุล  น่าอนาถแทนนิชคุณแฝดคนพี่  ที่ต้องมาตายจากกันกะทันหันเช่นนี้  โดยไม่ได้ร่ำลากันสักนิด  ยังไม่ได้บอกรักบุพการีหรืออะไรกับคนเป็นตาเป็นยายเลยด้วยซ้ำ

อูยองก็เศร้าเช่นกัน  เขายังไม่ได้สารภาพบอกรักนิชคุณสักคำให้รู้

คนที่ตรอมใจที่สุด  เห็นจะเป็นเอริคเพราะแฝดคนโตโตมากับสอง มือของเขา  จะทำอย่างไรได้...เขาต้องเข้มแข็งให้มากพอ

แล้วตอนนี้บริษัทก็เริ่มมีปัญหาไม่มีผู้นำ  คงไม่พ้นเขาที่อาจจะต้องดูแลและดำรง  ไม่พ้นอูยองอีกเช่นเคยที่จะต้องคอยสอนงาน

แทคยอนไม่ได้มาร่วมงานศพ  ก็เขาบอกแล้วไงว่าจะไม่มายุ่งกับครอบครัวและตระกูลนี้อีก  เขายังเสียใจไม่หาย  

ตัวเองมีความผิดอยู่ที่ใจโลเล  แต่นิคคุณทำกันเกินไปมั้ย  เขาเองก็ไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องเป็นแบบนี้  ที่ตนหันหัวใจไปให้นิชคุณโดยไม่ได้บอกเลิกกับนิคคุณให้ขั้นเด็ดขาด  ตกลงเขารักหรือหลงชั่วคราวกันแน่   มันอาจจะเป็นอย่างหลังมากกว่า  

ใช่แน่ๆ แค่หลงชั่วคราว  นิคคุณและนิชคุณสวยกันจริงๆ เป็นผู้ชายที่สวยแปลกตาสำหรับผู้ชายอย่างเขา

5ปี ผ่านไปกับการอยู่กินนอนในห้องกรงขังอันแคบๆ ที่แสนเหน็บหนาวบางคืนและบางวัน  สอนให้เขารู้สึกกับการใช้ชีวิตในคุกมันเป็นอย่างไร  ตอนนี้เขาเริ่มชินเสียแล้ว  ทำให้เขาไม่รู้สึกกลัวอะไรอีกแล้วที่อยู่คนเดียว  

แรกๆ เขาก็กลัวคนในคุกด้วยกัน  มีโดนแกล้งลวนลามกันแล้วข่มขืนจนเกือบบ่อย  เป็นเพราะหน้าเขามันสวยเกินหญิง  สมเพชโชคชะตาตนเองแล้วก็ร้องไห้  พอนานวันเข้าเขาก็เริ่มชิน  

คนในครอบครัวมาเยี่ยม  เขากลับไม่ออกไปพบเจอ เป็นอยู่อย่างนี้เข้า 5ปี  ไม่คิดที่จะปะพบหน้ากัน

คุณตาคุณยายเริ่มเสียชีวิตลง  นำข่าวมาบอกให้นิคคุณทราบ  เจ้าตัวก็ยังหลบหน้าไม่คิดจะพบคนในครอบคัว เรื่องอะไรที่เขาต้องทำอย่างนั้น

ก็เพราะว่าเขาแปดเปื้อนแล้วน่ะสิ  เปื้อนเลือดเปื้อนคาวเปื้อนความโสมมสกปรก  ใครที่ไหนจะเอาหน้าไปเผชิญกับคนใสสะอาดกันเช่นนั้นใช่มั้ย  

แล้วตอนนี้ความรู้สึกเมื่อแต่ก่อนที่เคยเป็นตอนยังมีชีวิตที่สนุกสนานกลับมลายหายไปสิ้น  มีแต่ความเฉยชาและเยือกเย็นเข้ามาแทนที่  เหลือแค่เพียงอารมณ์นิ่งเข้าครอบจิตใจ

ทุกอย่างในตอนนี้หันไปที่เอริคหมด  เขากลายเป็นผู้ดูแลทุกอย่างทั้งในบริษัทและก็ที่บ้าน  หมายถึงคฤหาสน์

เขาไม่เข้าใจนิคคุณสักเท่าไหร่  ที่ไม่ยอมพบพวกตนเมื่อแวะไปเยี่ยม

อีกหลายปีต่อมา  10 ปีผ่านไป  นิคคุณถูกสั่งให้ปลดปล่อยตัวออกไปจากเรือนจำในฐานะทำตัวดีเด่น  ไม่ใช่เพราะอะไรมากนักหรอก

เอริคชราภาพมากขึ้น  ส่วนแม่บังเกิดเกล้าก็สิ้นไปอีกคนด้วยโรคหัวใจ  เขาเลยประกันตัวนิคคุณออกมา  ยังหลงเหลือลูกชายอีกคนที่เหลืออยู่สุดท้าย

แล้วก็ไม่นานต่อมาเอริคเสียชีวิต  มีเพียงนิคคุณคนเดียวที่คงต้องดำรงชีวิตกับเรื่องมากมายเข้ามาในชีวิต สานต่อจากตระกูลที่ทำ

มันไม่ได้เท่ากับอะไรเลย  ชีวิตเขามันเหมือนอยู่ตัวเดียวเสียแล้วเมื่อตอนติดคุก  

ชีวิตของเขาก็เหมือนกับติดคุกดีๆ นี้เอง  

ด้านชีวิตแทคยอน  ชายหนุ่มใหญ่ได้แต่งงานกับสาวคนหนึ่งที่พบรักใหม่มีพยานรักด้วยกันทั้งคู่เป็นลูกผู้หญิงคนเดียว  วัยเรียนมัธยมศึกษาอายุ 13ปี  เท่ากับพบรักใหม่หลังจากที่นิคคุณยังถูกจองจำได้ 2-3ปี

ครอบครัวของชายหนุ่มมีความสุขมาก  ชีวิตของเขาไม่มีความเศร้าหมองตอนที่พบรักกับนิคคุณ

ชายหนุ่มร่างโปร่งในแว่นตาดำกันแดด  ยืนมองครอบครัวอบอุ่นในจากมุมที่คนพวกนั้นไม่เห็น  ด้วยความรู้สึกไม่มีอารมณ์บ่งบอก  แต่มีประโยคคำเดียวที่กล่าว

"ขอให้มีความสุขและโชคดี"  เป็นคำเอ่ยคำสุดท้ายก่อนก้าวเดินไปยังเส้นทางชีวิตของตนที่เป็นมา

จบ

+++++++++++++

++++++×××××××++++++

ฟิคมาแล้วจ้า  นานไปนิดนึง  ผิดถูกยังไงไม่ว่ากันน่ะ

ยังไม่ได้ตรวจ....