Short fic: รักกันจะตาย

ต้อนรับฮาโลวีน

11-04  วันสงกรานต์

"สงกรานต์ปีนี้ไปฉลองที่ไหนกัน 2ต่อ2 กับพี่คุณเหรอพี่แทค"  ด้งถามแทคยอนพี่ชายรุ่นในบริษัทด้วยท่าทางอยากรู้


"เห็นคุณว่าจะไปรดน้ำดำหัวผู้ใหญ่ก่อนอ่ะน่ะ  แล้วถึงจะมากรุงเทพ"


"ฮั่นแน่  ทีนี้.. พี่แทคก็จะได้... พั่บ พั่บ พั่บ กับพี่คุณอะดี๊"  ด้งประกบมือเข้าหากันให้แทคยอนดู  ซึ่งเขากำลังวุ่นกับปริ้นกระดาษที่เครื่องถ่ายอยู่


แทคยอนใช้กระดาษปึกใหญ่ที่ยังไม่ได้ใช้แกะจับกระแทกเข้ากลางศรีษะด้งอย่างจังแก้อาการเขินเสีย

โป๊ก!


"โอ้ย!  พี่แทค!  ดังตุ้บเลย หัวแตกหรือเปล่าเนี่ย"  ด้งจับจุดที่แทคยอนทุบเข้ามา  สีหน้าบอกเจ็บจริงไม่ได้ล้อเล่น "ผมจะฟ้องพี่คุณ"


"เอาเลย"  แทคยอนไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรถ้านายด้งจะฟ้อง   ก็ถ้าไม่สอดรู้สอดแนมความส่วนตัวของเขามากเกินไปก็คงไม่เจ็บตัวฟรีๆแบบนี้หรอก  ด้งชี้หน้าคาดโทษแล้วเดินหนีไป แทคยอนยิ้มเล็กน้อยแล้วส่ายหน้าเบาๆ  จะไปเอาอะไรมากมายกับไอ้ไก่น้อยที่ชอบแหย่คนในบริษัทออกบ่อยๆ


แทคยอนมองนาฬิกาข้อมือตน  ดึกแล้ว...


เขาต้องอยู่ทำโอทีกับด้งเมื่องานค้างมากมายที่ต้องสะสางเยอะแยะ  แล้วด้วยพรุ่งนี้มีประชุมแต่เช้าคงต้องค้างคืนที่งาน  แต่ก็อดคิดถึงอีกคนไม่ได้


ป่านนี้นิชคุณจะนอนแล้วหรือยัง  กินข้าวกับอะไร  คงมีความสุขกับครอบครัว


นิชคุณลาพักแค่วันเดียวเอง  เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็กลับมาหาเขาแล้ว  แท้จริงควรน่าจะลาพักสัก 2-3 วัน อดใจรอหน่อยเป็นไร  แต่อยู่กับนิชคุณแล้วแทคยอนมีความสุขเพียงใดเขาทราบดี  อดอมยิ้มไม่ได้..


บอกไม่ได้เหมือนกันว่ารักกันตอนไหน  มันอาจจะเริ่มจากความสัมพันธ์เป็นเพื่อนนี่แหละมั้ง


ในขณะที่แทคยอนยืนคิดถึงคนรักอยู่


"แทค" แทคยอนหันมองคนเรียกเขา  เมื่อเห็นเป็นนิชคุณอยู่ในบริษัทก็แปลกใจ  นิชคุณควรจะอยู่กับครอบครัวในเวลานี้ไม่ใช่เหรอ


คนร่างโปร่งวิ่งเข้าหากอดแทคยอนด้วยความคิดถึง  ชายหนุ่มใหญ่ยืนเอ๋ออึ้งไปด้วยความงวยงง


"คุณ  มาได้ไง... ไหนบอกจะกลับพรุ่งนี้"


นิชคุณคลายอ้อมกอดแล้วยิ้ม


"ไม่อยากปล่อยแทคอยู่คนเดียว  คุณบอกแล้วให้ไปด้วยกันก็ไม่ยอม  แม่ถามหาแทคแหนะ" นิชคุณเอื้อมมือหนาขึ้นจับ  ชื้นใจแทนชายหนุ่มใหญ่  แทคยอนยิ้มให้นิชคุณ  รั้งร่างบางเข้ามากอดอีกครั้ง  แล้วก่อนที่สองคนจะได้ชื่นใจ


"พี่คุณ มาได้ไงเนี่ย"  ด้งเองที่เดินเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อนเลยหมดอารมณ์ทั้งคู่  แต่พวกเขาก็ยิ้มให้แก่กัน


"พึ่งมา"


"มาพอดีเลยพี่  ผมขอฟ้องเรื่องพี่แทคเลย +×@#$/%"  นิชคุณคล้องคอไอ้น้องหนุ่ม  ฟังเขากำลังฟ้องเรื่องคนรักสารพัน


แทคยอนส่ายหน้าเอือมเจ้าน้องขี้ฟ้อง  แต่สีหน้าบ่งบอกเปี่ยมสุขเมื่อนิชคุณมาอยู่ตรงนี้ นึกว่าจะต้องนั่งเหงากับไอ้คนขี้ฟ้องเสียแล้วคืนนี้


"มา  คุณช่วย.. จะได้เสร็จไวๆ พรุ่งนี้สงกรานต์.. ประชุมเช้าเสร็จพวกเราจะได้ไปเล่นน้ำสงกรานต์ที่ข้าวสารกัน"
นิชคุณอาสาช่วยแทคยอนและด้งทำงาน แทคยอนดีใจที่มีนิชคุณอยู่เคียงกัน  เป็นเพราะความเอื้ออารีมีน้ำใจของคนหรือเปล่าน่ะ ทำให้เราได้รักกัน


"นี่ๆๆ พี่แทค  อย่ามองพี่คุณให้มากนักเดี๋ยวพี่เขาก็ท้องกันพอดี"


"เว่อร์เกินไปเรา"


"หราาาา!!"  ด้งแหย่  แล้วทั้ง 3คน ก็หันมาทำงานจริงๆจังๆเพื่อให้งานเสร็จโดยไว  แล้วเพียงเวลากับ 3ชั่วโมงใช้เวลาออกแบบร่างคอนโดมิเนี่ยมริมน้ำ


ประชุมเสร็จเรียบร้อยในช่วงเช้าสายๆ  ชานโฮ ด้งและปู่จุน  แทคยอนแล้วก็นิชคุณ ก็พากันไปเล่นน้ำสงกรานต์ที่ตั้งใจกันไว้


"วู้ว~ ฮ่ะฮ่ะฮ่ะฮ่า  นี่แหน่ๆ"  ทุกคนพากันสนุกสนานกับการเล่นน้ำสงกรานต์ยกใหญ่  ปืนฉีดน้ำใหญ่คนละกระบอก


โดยกลุ่มของแทคยอนดูจะเป็นที่ต้องตาของสาวๆ มากมายที่ขอมาฉีดน้ำใส่ด้วยคน  ชานโฮ ด้งและปู่พร้อมใจให้สาวๆ ถ่ายรูปด้วยกัน


แต่แทคยอนเสียอีกกลับโดนสาวขอถ่ายรูปมากเป็นส่วนใหญ่  นิชคุณเกิดอาการน้อยใจและเคือง  ชายหนุ่มใหญ่เห็นก็หน้าเฝื่อน  แต่ก็ยอมหันมาโอ๋ให้คนตัวบางหายงอน  แล้วก็ยอมเล่นน้ำด้วยกันต่อ


ขณะเดียวกันกำลังสนุกสนานอยู่  เสียงเพลงกระหึ่มดังจากคนเล่นน้ำด้วยกัน  ด้งคนที่ชอบขี้แกล้งอยู่แล้ว  เต้นโยกย้ายหลุดโลกจนเพลิน   แว่นกันแดดสีดำหล่นจึงก้มลงเก็บ แล้วเผอิญทำให้ได้เจอกับบางสิ่งเข้าขณะมองลอดใต้หว่างขาของตนเองต้องเบิกตาโต


"เชี่ย!"  ด้งอุทานเสียงดัง  ถึงแม้ว่าเสียงเพลงจะกลบแค่ไหน  ยืดตัวขึ้นได้แล้วก็รีบแจ้นจากกลุ่ม


"อ้าว ด้ง!"  โฮตะโกนเรียก  แล้วเกาท้ายศรีษะตนเองไม่เข้าใจ


"ไอ้ด้งเป็นอะไร"


"ไม่รู้หัวมัน"  ชานถามโฮ  ทั้งสองคนยักไหล่ก่อนจะหันมาสนใจกันเอง  กลับมาฉีดน้ำใส่กันต่ออย่างสนุกเฮฮา "ฮ่า!/ย้าก!"


ทุกคนดูจะเล่นน้ำกันสนุกสนาน  แต่กลับมีด้งคนเดียวที่ไม่สนุก  เปียกปอนกลับมาบ้านของพวกตน


ชาน โฮแล้วก็ปู่จุนเห็นบ้านเงียบ  สี่หนุ่มอาศัยในหลังคาบ้านเดียวกันแชร์ผ่อนกันอยู่


"ไอ้ด้ง  อยู่ไหนว่ะ"  โฮตะโกนถามหา  เขาไม่ได้เสียงตอบรับ


3คนพากันงงแล้วก็ออกหาเจอในห้องนอน ก้นโด่งอยู่ใต้ผ้าห่มนั้นเอง


"ไอ้ด้ง!"


"ว๊ากกกก!! บรื๊ออออ!"  ด้งสะดุ้งโหยงตกใจ  คิดว่าสิ่งที่เขากลัวมาหลอกตน


"เฮ้ย!!"  ทุกคนพากันตกใจตามกัน  ก็ไอ้ที่จู่ๆ ด้งกลับมาก่อนพวกเขา  แล้วมีท่าทีแปลกไปอกสั่นขวัญหลอนอยู่คนเดียว


"ปู่! ไอ้ชานไอ้โฮ  ฮื่อ!  น่ากลัวมากกก... มานี่  ฉันจะเล่าให้ฟัง"


"หื้อ?  เรื่องอะไรว่ะ"  ปู่เอ่ยแต่ทุกคนก็ยอมเข้าไปนั่งฟัง



เย็นเดียวกันที่แทคยอนกับนิชคุณเล่นน้ำกันมาจนเหนื่อยเพลียกลับมานอนหลับและพักผ่อน ทั้งคู่พักอยู่ด้วยกันห้องเช่า  แทคยอนซึ่งเอนหลังนอนอยู่โซฟาดูโทรทัศน์


'เมื่อเวลาที่ผ่านมาเย็นของวานนี้ 18นาฬิกา  มีข่าวเหตุการณ์เครื่องบินลำเล็ก โบอิ่ง88...'


ข่าวเครื่องบินลำเล็กในทีวีกำลังออกอากาศ  นิชคุณเห็นแล้วรีบคว้ารีโมตคอนโทรลโทรทัศน์ขึ้นมาปิด  ซึ่งแทคยอนกำลังดูอยู่  คนตัวบางเอนเอียงให้ชายหนุ่มใหญ่หันมาสนใจตน กระโดดขึ้นคร่อมนั่งตักขาใหญ่


"แทค  คุณง่วงแล้วอ่า"


"หือ? อะไร..เราก็นอนมาทั้งวัน  แทคดูข่าวอยู่นะเมื่อกี้"  แทคยอนเงยหน้ามองคนรักจู่ๆ เข้ามาอ้อนกัน  นิชคุณคล้องคอใหญ่แล้วคลอเคลีย  นัวเนียใกล้ๆ แก้มสาก  เป่าลมรดต้นคอหนาเอาแทคยอนสยิวกิ้วเล่น   จนอะไรบางอย่างกำลังดุนดันอยู่ใต้ล่างก้นที่นั่งทับ  นิชคุณรู้ซึ้งถึงพิษมันดีนักและกำลังจะเกิดขึ้น เขายิ้มยั่วยวนให้แทคยอนเกิดอารมณ์ขึ้นแล้วก็สำเร็จ  แทคยอนคนอ่อนไหวต่อความรู้สึกเข้าครอบงำร่างกายและจิตใจนิชคุณได้โดยง่ายดาย


"อืม  แทค"
.
.

12-04  วันสงกรานต์


เช้ามาในบริษัท


"หึ้ย! พี่คุณอยู่ไหนว่ะ  ยัง..ยังไม่มาใช่มั้ย"


"จะพูดทำไมว่ะ  เดี๋ยวก็มาหรอกมึง  อย่าพูดดิ"  ชานและโฮ  กลัวนิชคุณเมื่อได้ทราบข่าวจากด้ง  หากไม่รู้จากปากคนแก้มอูม  พวกเขาก็คงต้องรู้ข่าวจากทางอื่นอยู่ดี  มีเพียงคนเดียวยังไม่รู้เรื่องนี้คือแทคยอนที่จะต้องบอกให้ทราบเรื่อง


ทันทีที่ร่างใหญ่ก้าวขาออกจากลิฟต์ก็เจอสหาย 2เกลอรอเขาที่หน้าลิฟท์อยู่แล้วและก็แปลกใจ


"อ้าว  มายืนกอดกันกลมอะไรตรงนี้ว่ะพวกนาย"


"Hello  everybody"


"เฮ้ยยย!/  พี่คุณ!  เชี่ยแล้วไงล่ะไอ้ชาน  ฮื่ออ!"  พวกเขาไม่คิดว่านิชคุณจะตามแทคยอนมาด้วย  เลยไม่ได้ที่จะบอกความจริงกับแทคยอนออกไป


"อะไรกันพวกนาย  ทำหน้าเข้า"  แทคยอนมองหน้าไอ้สองคน


"ฮื่ออ!  ไปดีกว่า!  นายบอกพี่แทคเอาเองแล้วกัน  กูไปล่ะ"


"ไอ้โฮ.. ไอ้ทรพี  ฮื่อ!  พี่แทค..."  โฮ  ทิ้งชานไว้ด้านหลังแล้วส่วนตัวเองนั้นขอตัวหนีไปตั้งหลักเสียใหม่เมื่อใจไม่กล้าพอเผชิญกับนิชคุณ


"เอ้า"  แทคยอนเริ่มไม่ขำที่สองคนมาเล่นตลกแถวนี้


"มีอะไรบอกพี่ก็ได้นะชาน"  นิชคุณเดินยิ้มเข้าไปคล้องคอเพื่อนหนุ่ม  แล้วค่อยๆ เผยตัวตนที่แท้จริงออกมา  เนื้อตัวไหม้ดำเกรียม โดยไม่ให้แทคยอนได้สังเกตเห็น  ชานถึงกับตาประหลับประเหลือกแล้วก็เป็นลมล้มพับลงไป


"เฮ้อ"


ตุ้บ


"หว่าาา  ชานเป็นลมไปแล้วอ่ะแทค"  นิชคุณหันยิ้มให้แทคยอนปกติ


ใช่ว่าจะมีชานคนเดียวที่พบเจอผีนิชคุณ  ยังมีคนอื่นๆในบริเวณตามมุมโต๊ะทำงานต่างๆก็ด้วย  ต่างพากันเห็นแล้วก็ช้อคไปไหนคนละลักษณะ



ตั้งแต่เช้ามาวันนี้  พนักงานพากันกลัวผีนิชคุณหัวหดตดหาย  ไม่มีใครกล้าเข้าไปยุ่งใกล้โต๊ะส่วนตัวของแทคยอนสักคนแม้แต่นิดเดียว แม้แต่ปู่จุนเองก็เถอะไม่กล้าเข้าไปยุ่มย่าม  นิชคุณนั่งปั่นยิ้มปั่นเจ่อเท้าคางคอยคนรักทำงานอยู่เงียบๆ  แทคยอนเองก็นั่งทำงานของเขาไม่ปริปากพูดหรือคุยอะไรสักคำเดียว


สงกรานต์ปีนี้กลับกลายเป็นปีหลอนแห่งปีสำหรับคนในบริษัท  ทุกคนรู้เรื่องนิชคุณเสียชีวิตกันแล้ว  มีแทคยอนคนเดียวที่คิดว่าคนรักของเขาเป็นคนธรรมดายังไม่ตาย  ไม่มีใครกล้าเข้ามาบอกความจริงกับเขา  ปล่อยให้ชายหนุ่มใหญ่กินอยู่และรักกับผี


พวกเขายอมหนีงานเพราะไม่กล้าอยู่เผชิญกับนิชคุณ  แต่ใครจะว่านิชคุณยังไง  แทคยอนกลับมีความสุขกับคนรักที่ได้อยู่ใกล้ชิดกัน


ปู่จุนและพวกๆ ไม่มีใครกล้าพอจะคุยกับแทคยอนจริงๆจังๆ  พวกเขาสี่คนรู้ข่าวสารจากทีวีและข่าวหน้าหนังสือพิมพ์แล้ว  และไหนจะพยานจากปากสำคัญอีกคนก็คือแม่ของนิชคุณนั้นเองที่พวกเขาโทรศัพท์ติดต่อไป


"นิชคุณเสียชีวิตแล้วจริงๆ ตกเครื่องบิน  เนี่ยแม่อยู่งานศพคุณอยู่  บอกแทคให้แม่หน่อยได้มั้ย  อยากให้เขามาร่วมงานศพคุณด้วย"  นั้นคือคำสารภาพจากลำโพงมือถือสื่อสารที่ด้งเปิดให้ทุกคนได้ยินอย่างชัดเจน


ปู่จุน ชานโฮและด้ง  ได้ยินกันถ้วนหน้าก็พากันนั่งอมทุกข์  ด้วยที่ว่าจะบอกกับแทคยอนอย่างไรให้ทราบ


มาถึงขั้นนี้แล้ว  พวกเขาก็ยังกลัวหัวหดไม่หายอยู่ดี  ก็นั้นมันผีไม่ใช่คน


"เอาไงดีปู่  พวกเราต้องบอกพี่แทคเรื่องพี่คุณให้ได้น่ะ  จะให้พี่เขาอยู่กินกับผีเหรอ" โฮถามด้วยหน้าเครียด เมื่อทุกคนมาอยู่ในบ้านเช่าของพวกเขาแล้ว


"ต้องเอาไอ้แทคออกมา"  ปู่จุนบอก


"วิธีไหนล่ะ"  ทุกคนเอ่ยพร้อมเพรียงใจกันโดยไม่ได้นัดหมาย  ปู่จุนคิดหาวิธี


"นิชคุณเป็นเพื่อนพวกเรา  ทำไมต้องกลัวด้วย  คิดเสียว่าไอ้คุณเป็นคนเหมือนพวกเราสิว่ะ"  วิธีดีมาก


ผัวะ


ฝ่ามือทั้งสี่หมายกันที่ศรีษะพร้อมใจกัน


"จะบ้าเหรอ!  คนตายไปแล้ว  ผีนะเว้ย" โฮต่อว่า


"นี่พวกมึงตบหัวกูเหรอ"  ปู่จุนอาวุโสที่สุดในบ้าน  ที่น้องๆ ให้เขาเป็นหัวหน้าพ่อบ้านชี้หน้ากราดทุกคน


"แหะแหะแหะแหะ  ขอโทษคร้าบ"  ทุกคนยกมือขอโทษ


"นี่ปู่  วิธีที่ดีกว่านี้อ่ะ"  ชานถาม


"จะเอาวิธีไหนล่ะว่ะ  อย่าลืมดิ  ไอ้คุณก็เพื่อนพวกมึง  ยังไงก็... สงสารมันหน่อย  ใจกล้าสิว่ะ  อย่าทำตัวเองให้กลัว  ถ้าพวกนายกลัว  ก็รอให้ไอ้คุณหลอกพวกมึงจับไข้หัวโกร๋นอยู่อย่างนี้เถอะว่ะ"  ปู่จุนฮึดสู้ท่าตั้งมั่น


แต่แล้ว...


"แต่กูก็กลัวว่ะ"


"อ้าว/อ้าว/อ้าว"


แป๋ว @~@


ในคืนเดียวกัน


"แทค  คุณรักแทคน่ะ"  นิชคุณบอกรักแทคยอนในขณะที่ชายหนุ่มใหญ่หลับไปแล้ว สภาพตามจริงของนิชคุณที่พุพองไหม้เกรียมดำแผลเปรอะบางส่วน  มือข้างหนึ่งและมือหนาประสานกัน  ริมฝีปากอิ่มประกบจูบเบาๆ แก้มคนนอนหลับ  แล้วน้ำตาหยดหนึ่งไหลรินลงแก้มคมเข้ม
.
.

13-04  วันสงกรานต์


"Hello  everybody"


"เฮ้ย!/เฮ้ย!/มาอีกแล้วเหรอ!"  ทุกคนผงะเมื่อนิชคุณกลับมาเยือนที่บริษัทอีกครั้ง


นิชคุณฉีกยิ้มดีใจที่ได้เจอทุกคนที่ตนรัก


แทคยอนเดินตามนิชคุณมาด้วยใบหน้าเรียบนิ่งเงียบๆ  ไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ ทั้งสิ้น เมื่อถึงโต๊ะทำงานของตนแล้วก็ลงนั่งทำงานตามปกติ


"หึ้ยย!  พี่คุณมา  เอาไงดีว่ะ" ด้งว่า...


ชาน โฮ ด้งแล้วก็ปู่จุนจับกลุ่มคุยกันเบาๆ มุมหัวโต๊ะทำงานของปู่เอง


นึกถึงเรื่องเมื่อวานที่คุยกันที่บ้านแล้ว  จะให้พวกเราทำตัวเหมือนเดิมกับนิชคุณมันก็ยากกระไรอยู่น่ะ  คนกับผีตีสนิทกัน  หึ้ยย!!  ไม่เข้าท่า  บ้าไปแล้ว!


แต่ว่านิชคุณก็เพื่อนพวกเรา  จะใจร้ายเกินไปหน่อยก็ใจยักษ์ใจมาร


ทั้งสี่คนสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ทำใจสู้เสือ


...  เอาว่ะ... ผีก็ผี  ...


"อือ   เพื่อพี่คุณ"  โฮว่าก่อนจะคว่ำมือยื่นมาข้างหน้า  ทุกคนเห็นด้วยในเมื่อลงเรือลำเดียวกันแล้ว


"สู้"


ด้งอาสาเป็นคนแรกกล้าเข้าไปหานิชคุณ


"พี่คุณ  พี่ไปช่วยงานผมหน่อยสิ  ผมไม่เข้าใจอะไรบางส่วนน่ะ  มาแล้ว...มานั่งเฝ้าพี่แทค  พี่เค้าไม่ได้หายไปไหนหรอกน้า"  ด้งยิ้ม


"หืม"  นิชคุณขมวดคิ้วมุ่นงง  มองหน้านายไก่ด้ง  ทุกคนรู้ว่าเขาเป็นผี  แต่ทำไม...  ไม่กลัวกันแล้วเหรอ  เห็นอยู่ว่ากลัวหัวหดกันหมด ไม่กล้าเข้ามาทำงานกัน  แต่นี่มีคนกล้ากระตุกหนวดเสืออย่างเค้า  กล้าเข้ามาแหย่และอำ อย่างนี้ก็ดีไม่ใช่เหรอ ที่ด้งกล้าเข้ามาคุยกับเค้าเป็นคนแรก  ฮึก..ชื้นใจนิชคุณ  น้ำตาอยากสิไหลเด้... ฮื้ออ!


ด้งยิ้มอ่อนละมุนให้นิชคุณ  เข้ามาฉวยข้อมือจูงไปร่วมโต๊ะกับพวกเค้า  ชาน  โฮ แล้วก็ปู่พากันยิ้มให้นิชคุณด้วยรอยยิ้มเช่นเดียวกับด้ง


"นี่พวกนาย.. ไม่กลัวฉันกันแล้วหรา"  ทุกคนส่ายหน้าพร้อมกัน


"หึ  ไม่กลัว  พี่คุณเป็นเพื่อนพวกเรา  ถึงพวกเรากลัวก็สงสารพี่คุณ"  ด้งพูด


นิชคุณซึ้งใจ  นึกว่าจะต้องกลายเป็นผีขี้เหงามีแต่คนกลัวเสียแล้ว  ก่อนที่ร่างของตนจะกลับสภาพตามความเป็นจริง  ร่างกายที่ถูกเผาไหม้ดำจากแรงระเบิดของเครื่องบิน  เสื้อผ้าขาดวิ่นแล้วบาดแผลเปรอะเลือดอีกช่วงบางส่วน


ทุกคนเห็นแล้วและถึงจะกลัว  แต่ความสงสารมีมากกว่า  พากันหน้าเศร้าตามๆ กัน


"โธ่  ทุกคน"  นิชคุณโผเข้ากอดเพื่อนรักกับทุกคน


...ซึ้งอ่ะ...


...ไม่มีอีกแล้ว  เพื่อนที่ดีแบบนี้หาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว  น่าพาไปอยู่ด้วยจัง  ฉันอยากมีเพื่อนอยากพวกแกอ่า...


"ฮืออ ฮือฮือ  กูรักพวกมึงว่ะ  ซึ้งมากเลย"  นิชคุณร้องโห


"ฮึกฮึก คุณ"  แทคยอนเดินมาเห็นจับกลุ่มร้องไห้  เค้าเองก็ร้องไห้ซึ้งใจเช่นกัน


"พี่แทค  พี่แทครู้ความจริง  ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ทำไมไม่เห็นบอกพวกเรา"  ด้งถามแล้วน้อยใจพี่ชายในเวลาเดียวกัน  คลายอ้อมกอดออก


"ตั้งแต่เมื่อวาน"  แทคยอนตอบ  "ซึ้งอ่ะ ฮึก"


"โธ่ มา  คุณกอด"  นิชคุณผละอ้อมกอด  ก่อนจะโผเข้ากอดแทคยอนแทน  แทคยอนจึงกอดตอบ


ทุกคนพากันร้องไห้ด้วยความซึ้งใจ  ภาพสองคนรักกอดกัน  เมื่อแทคยอนหยุดหายร้องไห้แต่ยังมีอาการสะอื้นเหลืออยู่


"แล้วถ้าฉันตายล่ะ  พวกนายจะรัก.. แล้วก็จะซึ้งเหมือนกับคุณมั้ยว่ะ"  แทคยอนถาม


"ทำไมว่ะ"  ปู่จุนถามด้วยความงุนงง


แทคยอนปาดน้ำตาตัวเองด้วยแขนเสื้อของเขา  ก่อนจะเผยหน้าตาที่แท้จริงในซากผีดิบ


"เฮ้ย!/เฮ้ย!/เฮ้ย!/เชี่ย!"  ทุกคนอุทานออกมาพร้อมกัน  แล้วก็ผงะถอยหลัง


อะไรว่ะ  ความหายกลัวที่ผ่านมาเมื่อครู่  ความควายก็เข้ามาเยือน  เมื่อมีผีถึง 2ตัว  โอ้ว ไม่!..


"ตายตอนไหนว่ะไอ้แทค"  ปู่จุนถามด้วยความตกใจ


"เมื่อคืน"  แทคยอนตอบ


"ห๊ะ!  เมื่อคืน แล้วพี่คุณ  พี่คุณ.."  ด้งอ้ำๆอึ้งๆ


"กูตายได้ 2วัน"  ผีคุณตอบ


"ถ้าพี่คุณตายได้ 2วัน  พี่คุณมาอยู่ที่บริษัทนี่ได้ไง"  ด้งถาม


"ไม่รู้ว่ะ  รู้ตัวก็ตอนเห็นแทคแล้ว"


"แล้วพี่แทค  เป็นไรตาย"


"หัวใจวาย" แทคตอบ


"แหะแหะแหะ  คือว่า  ฉันเองแหละ  ที่ทำให้เขาตายอ่ะ" ทุกคนโต้ตอบข้ามกันไปมา คำถามมานิชคุณก็ตอบปุบได้อย่างรวดเร็วทันใจ


"เชี่ย!"


ไม่เชื่อ!  แทคยอนตายอีกคน  เพราะโดนผีเมียหลอกเนี่ยน่ะ!


"ฉันไม่ได้ตั้งใจจะหลอกแทคยอน  แต่ว่า.. เขาตื่นขึ้นมาเห็นเอง  ก็เลย..ช็อคคาเตียงอ่ะ"  นิชคุณตอบเสียงอ่อย


"แล้วๆๆๆ  พวกพี่ตาย  แล้วมาทำอะไรที่นี่  ทำไมต้องมาหลอกพวกเรา" ด้งถาม


"พวกกูจะมาลา  จะไปอยู่ในที่ของพวกเรา" แทคยอนตอบ  ร่างกายของเขาซีดเผือดขาวไม่มีเส้นเลือดฝาดให้เห็น


แทคยอนกับนิชคุณหันมองด้วยกันแล้วยิ้ม สองมือพวกเขาสานกัน  ก่อนที่พวกเขาจะหายวับไปต่อหน้าต่อตาเพื่อนๆ


ต้องเสียใจกับคนพวกนั้นด้วย  ไม่ได้ตั้งใจจะมาหลอกมาหลอนอะไรกันเลย  ก็แค่มาให้เห็นเท่านั้นเอง  แหะแหะแหะแหะ...


แทคยอนและนิชคุณไปที่ชอบๆแล้ว  ก็โล่งอกคนในบริษัทกลับมาทำงานตามเดิม  แต่ก็ยังมีคนอาลัยอาวรณ์บางส่วน  ถึงจะไม่มากและไม่น้อย


ก่อนไปทำงานในช่วงเช้าของวันถัดมา  ปู่จุนและเพื่อนๆร่วมใจกันพาทำบุญส่งข้าวส่งน้ำให้เพื่อนๆที่ตายจาก  เมื่อบินฑบาตรพระหน้าบ้านกันเรียบร้อย


"คิดถึงว่ะ"  โฮเอ่ย


"คิดถึงทำไมว่ะ  เดี๋ยวก็โผล่มาหรอก" ชานว่ายืนเท้าสะเอว


"พี่แทคกับพี่คุณเป็นเพื่อนพวกเราน่ะเว่ย"  ด้งต่อว่าชาน


"ก็รู้  หรืออยากให้มาเยี่ยมพวกมึง"


"หึ  ไม่อ่ะ"  โฮและด้งส่ายหน้าพร้อมกัน


"ใช่  พวกเราเป็นเพื่อนกัน  กูจะไม่ลืมเลย ว่าเคยมีความทรงจำอะไรกันบ้าง สนุก ตลก และฮาขนาดไหน"  ปู่จุนเอ่ยกับท้องฟ้าสดใส




สุดท้ายนี้


"แทคจะอยู่กับคุณไม่ไปไหน  เราสองคนจะจับมือกัน  แทคจะไม่ปล่อยให้คุณต้องอยู่คนเดียวอีกแล้ว"  แทคยอนกอดเอวบางซึ่งนั่งตักเขาอยู่


"จริงน่ะ  อย่าปล่อยคุณน่ะ  คุณกลัวอยู่คนเดียว"  นิชคุณจึงกอดแทคยอนตอบ


"อือ  ไปไหน..เราจะไปด้วยกัน  โอเคน่ะ" แทคยอนยื่นนิ้วนางขึ้นมาเกี่ยวกับนิชคุณ  ให้คำมั่นสัญญากับคนรัก  นิชคุณยิ้มดีใจที่แทคยอนมีความรักให้กับตน


จะอยู่ในรังรักของพวกเขา  รังรักที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นของผีๆ ก็คือ อพาร์ทเม้นท์ห้องเช่าเล็กๆ ที่สิงสถิตของพวกเรานั่นเอง


.....


หึ หึ หึ หึ หึ ...


.
.
.

จบ