ใจเดียว ตอนจบ
ความสัมพันธ์ของทั้งสองค่อยๆ ถอยห่างไปเมื่อนิชคุณเริ่มจะโตเป็นหนุ่มขึ้นเรื่อยๆ กำลังเป็นหนุ่มฮอตฮิตในมอปลายและกำลังเข้ามหาลัย เริ่มมีสาวๆ เข้ามาเกี่ยวพันธ์ หรือจะเรียกว่ากำลังแตกเนื้อหนุ่มอยู่นั่นเอง
นิชคุณเปลี่ยนไปเยอะมาก เจ้าเด็กแตกเนื้อหนุ่มไม่ค่อยชอบจะยุ่งกับผู้ชายเปราะบาง เพราะจะทำให้เขาเปราะบางไปด้วย อาจจะให้เป็นเด็กที่ถูกรังแกเอาได้ง่ายดาย จึงต้องทำตัวแมนๆ เข้าให้ไว้ตลอดเพื่อป้องกันดีกว่าจะให้คนอื่นมารังแกเอา
ด้วยหน้าตาดีมีแมวมองมาทาบทามเด็กหนุ่มเป็นดารา แทนปฏิเสธทุกอย่างสำหรับนิชคุณ
"ทำไมล่ะครับอาแทน ผมก็กตัญญูอามาตลอด ให้ผมมีประสบการณ์อะไรนิดๆ หน่อยๆ แค่นั่นเอง น่ะครับ แค่นี้เอง"
"ไม่" แทนยืนกรานทันที
"อาแทน.... ทำไมเดี๋ยวนี้อาขัดผมแทบทุกเรื่อง แม้แต่ผู้หญิงอาก็ไม่ให้ผมยุ่ง มันเรื่องอะไรที่อามาตัดสินใจให้ผมทุกเรื่อง"
"ก็เพราะเราอยู่ในความคุ้มครองของฉันไง! เราเพิ่งจะ 18 เองน่ะ สำหรับอาเรายังเด็กนัก ขอให้เราพ้น 20 ไปก่อน แล้วอาจะไม่ห้าม"
คำพูดและเหตุผลของแทนทำให้นิชคุณเงียบกริบทันที ไม่ต้องคิดต่อรองอีก
แทนเข้าใจความรู้สึกนิชคุณ เลือดคนหนุ่มมันเป็นอย่างไร พฤติกรรมของคุณกำลังเป็นเหมือนเขาตอนหนุ่มไม่มีผิด คนกำลังคึกคะนอง นิชคุณกำลังเป็นแบบเดียวกับเขา
อีกใจหนึ่งก็อดหึงหวงไม่ได้ รู้ตัวด้วยว่าอายุของเขากับนิชคุณต่างกันมากเกือบ 2เท่า ซึ่งเขากำลังจะ 42 ไม่ใช่น้อย บิดาถามเขาเกือบแทบทุกปีที่วันเกิดมาถึง
"แกอายุไม่น้อยแล้วน่ะ เมื่อไหร่จะหาเมีย" แทนจึงตอบออกไปไม่ได้ว่าเขากำลังรออะไรบางอย่างอยู่ ปิดปากทุกครั้งที่ทนุธรรมถาม
"หึย คุณ.. 'ไมนายไม่ลองคบแบบพวกเราดูบ้างว่ะ น่าสนออก ประตูหลัง...ฝืดดีน่ะเว้ย หนุกกว่าเอาประตูหน้าผู้หญิงอีกเยอะ"
"ไม่เว้ย" นิชคุณพูดก่อนจะพ่นลมควันบุหรี่ออกจากปาก "ผู้หญิงก็มี ทำไมฉันต้องไปเอาผู้ชายด้วยกันว่ะ"
"ลองดูก็ไม่เสียหายตรงไหนนี่หว่า ลองคบกับพวกกูดูก่อนก็ได้น่ะเว้ย กูยอมเพราะมึงสวย.."
"มึงหยุดปากไปเลยไอ้กษัตร์ไอ้เหี้ยสัส"
"อ้าวไอ้คุณ มึงแรงไปแล้ว"
"กูไม่ยุ่งกับพวกมึงแล้ว" นิชคุณด่าให้แล้วก็ออกไปจากห้องหนึ่งของรุ่นพี่ที่ไว้สุ่มเสพสุข
เรื่องนี้แทนจึงยังไม่รู้เบื้องหลังนิชคุณ เพราะเด็กหนุ่มกลบเกลื่อนกลิ่นดีเป็นที่สุดเพื่อไม่ให้แทนได้สงสัยในตัว
เมื่อความลับไม่มีในโลก นิชคุณกลับมาบ้านก็พบกับชายหนุ่มใหญ่ในห้องของตน ชูซองบุหรี่ขึ้นหรา
"อาแทน" นิชคุณอุทานตกใจแทบเห็นผี
ยังไม่พอ เพราะยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้เขาตกใจไปยิ่งกว่านั้นคือ กล่องถุงยางอนามัยในมือพร้อมกันกับซองบุหรี่ที่แทนจับอยู่ในมือตอนนี้
"มันหมายความว่ายังไง!" แทนตวาด นิชคุณสะดุ้งตกใจจนสุดโหยง "บอกฉันมาเดี๋ยวนี้ เราทำเรื่องแบบนี้...นานแล้วหรือยัง" เขากดเสียงต่ำ
นิชคุณรีบก้มหน้าตัวสั่นงั่นงกด้วยความผิดเต็มประตู
"ฉันถาม!!" แทนตวาดอีกครั้งพร้อมกับเหวี่ยงของสองสิ่งในมือที่ชูโยนลงตรงหน้าชายหนุ่มน้อยแทบเท้าทันที
นมช่อกลิ่นกับทนุธรรมได้ยินเสียงเอะอะก็ตามมาดู
แทนสงสัยในตัวนิชคุณมานานแล้ว ถึงแม้ว่าคนตัวเล็กจะกลบเกลื่อนยังไงก็ไม่มิดที่สุด กลิ่นตัวจางๆ ปนกลิ่นสาปของบุหรี่
"ผม ผม.." นิชคุณเลิ่กลั่กไม่อาจตอบออกมาได้
"ฉันผิดหวังในตัวเรามากนะ สิ่งที่ฉันเคยเตือนไม่มีความหมายเลยใช่มั้ย"
"..."
"ต่อไป นอกจากเรียนห้ามไปไหนอีกเด็ดขาด! แล้วฉัน...จะเป็นคนไปรับไปส่งเราทุกวัน"
นิชคุณเงยหน้าขึ้นทันควัน ได้เห็นสายตาที่โมโหและเอาจริงของแทน
"อาแทน ผมขอโทษ... ผมจะไม่ทำอีกแล้วครับ! ผมจะเลิกสูบบุหรี่!"
"แล้วจะให้ฉันเชื่อได้อย่างไร"
นิชคุณก้มหน้าอีกครั้งซ่อนสายตาที่กำลังจะเอ่อด้วยน้ำตาและใจที่สั่นไหว
"ตบผม ตีผมก็ได้หากผมทำผิดอีก" แทนอึ้งเมื่อนิชคุณกล้าท้าเขาขนาดนั้น
"ฉันจะรอดู ว่าเรากล้าเลิกทำพฤติกรรมแบบนั้นได้"
ว่าแล้วแทนก็ปล่อยนิชคุณอยู่คนเดียว
หลายวันทีเดียวที่แทนไม่เอ่ยหรือพูดกับนิชคุณเพื่อต้องการสั่งสอน เขาไปรับไปส่งนิชคุณที่โรงเรียนทุกวันอย่างที่พูดไว้
เจ้าเด็กเพิ่งจะประจักษ์ใจก็วันนี้ ว่าไม่ควรทำสิ่งที่แทนเคยเตือน น่าจะรอไปอีก 2ปี
บอยซึ่งไม่ค่อยได้มาเยี่ยมอาของเขาและนิชคุณเพราะติดติวหนังสือเตรียมสอบมหาลัย สองอาหลานที่พักบ้านหลังเดียวกันไม่พูดคุยกันก็สงสัย ลอบถามทนุธรรมกับนมช่อกลิ่น จึงทราบเรื่องวีรกรรมที่นิชคุณไปสร้างไว้
เห็นหน้าน้องชายตาละห้อยเป็นพัลวันเขี่ยเท้าตัวเองเล่น
"อยากง้ออาแทนมั้ยล่ะ"
นิชคุณนั่งเท้าคางเซ็งๆ ช้อนหน้าขึ้นมองบอย
"อาแทนชอบไอติมรสกาแฟ ถ้าเขาเห็นแล้วได้กิน รับรองอารมณ์ดีขึ้นแน่ๆ"
นิชคุณรีบเด้งตัวสุดฤทธิ์ ลุกขึ้นลากข้อมือบอยไปในทันที
"เฮ้ย! จะไปไหน"
"ก็ไปซื้อไอติมไงเล่า"
สองคนรีบออกไปซื้อไอศกรีมให้แทน แทนซึ่งอยู่บนห้องเมื่อแอบมองลงมาเห็นนิชคุณกับบอยออกไปข้างนอก แล้วยิ่งเห็นนิชคุณจับมือกับบอยก็เกิดอาการหึงหวง
นิชคุณกลับมาพร้อมถ้วยไอศกรีมในมือแล้วตรงดิ่งไปที่ห้องของแทน ลืมไปว่าเขาเคยบอกไม่ให้เข้าไปยุ่งในห้อง แต่แอบย่องเข้าไป คิดว่าจะเอาไอศกรีมไปวางแล้วรีบออกมา
แต่เมื่อเข้ามาแล้ว สิ่งที่เขาต้องพบในห้องของแทนก็คือ พนังกำแพงทั้งสี่รอบด้าน เต็มไปด้วยรูปของคนคนหนึ่งก็คือตัวเขานั่นเอง รูปที่เต็มไปทุกอิริยาบถบาท
ของที่ตั้งใจจะเอามาให้แทนได้กิน เกือบแทบร่วงหล่นมือ
นิชคุณก้าวไปที่พนังซึ่งมีรูปติดเต็มมากมาย ค่อยๆ เอื้อมมือขึ้นแตะ แทนแอบถ่ายรูปเยอะแยะมากมาย
นิชคุณรู้แล้วทำไมแทนถึงหวงห้องนี้มากนัก เพราะไม่อยากให้ใครรู้นั่นเอง ว่าคนตัวใหญ่มีความในใจกับตนเช่นไร แล้วไอ้รอยจูบนั่นอีกที่เคยฝากฝั่งประทับเอาไว้บนริมฝีปาก
ก่อนที่แทนจะออกจากห้องน้ำเมื่อได้ยินเสียงน้ำจากฝักบัว นิชคุณรีบออกมาทันที ขาอ่อนเข่าแทบทรุดหัวใจเต้นแรงตูมตาม
"คุณ..." บอยมองถ้วยไอศกรีม ก็เข้าใจว่าอาแทนคงยังงอนไม่หายโกรธนิชคุณ ได้แต่ตบบ่าแล้วปลอบประโลมขวัญ
"พี่บอยกินเถอะ"
"อะฮื่ย ขอบใจน่ะไอ้น้อง.. อาแทนไม่กิน พี่กินเอง" เห็นแก่กินนั่นเอง
นิชคุณแอบไปนั่งคิดคนเดียว เรื่องราวมากมายที่เจอะเจอกับแทนมาในชีวิต ที่ครั้งหนึ่งเคยช่วยชีวิตเขาในยามยาก ในวันที่ไม่มีข้าวกิน แล้วเราก็เป็นคนหามาให้ แต่พอเป็นเราเองบ้างไม่มีบ้านอยู่ ก็ได้เขาอีกนั่นแหละช่วยให้เราได้มีที่ซุกหัวนอน ได้มีครอบครัวใหม่ได้เรียนหนังสือต่อ
ความรักที่แทนมีให้กับตนมันมากมายจริงๆ เคยคิดและแอบสังเกต ว่าทำไมอาแทนไม่มีแฟนเหมือนกับคนอื่นๆเขา
ช่วงอาหารมื้อเย็นทุกคนมารวมตัวกันที่โต๊ะ นิชคุณมาช้ากว่าคนอื่น บอยอยู่รับประทานอาหารด้วย นิชคุณเงียบกว่าปกติผิดวิสัยคนขี้เล่น
แทนเองก็สังเกตนิชคุณเงียบไปไม่พูดไม่จากับตน ซึ่งอาจจะเป็นเรื่องวีรกรรมที่นิชคุณสร้างไว้แล้วเขาดุไป คนตัวเล็กก็เลยไม่ยอมคุยกับเขาอีกเลย ถ้าเขามัวแต่เคืองอยู่อย่างนี้ แล้วจะอยู่กันได้อย่างไร เขาต้องแก้สถานการณ์
แทนตักกับข้าวอย่างหนึ่งให้คุณใส่ในจานให้
"คุณ"
เคล้ง!
"อะไรน่ะครับ..ขะขอโทษครับ.. ผมเหม่อลอยไปหน่อย อาแทนมีอะไรหรือครับ"
นิชคุณตื่นตระหนกใจ แทนไม่ได้ตั้งใจทำให้คนตัวเล็กตกใจ เด็กหนุ่มรีบเปลี่ยนโหมดอารมณ์ให้เป็นปกติทันที
แทนเฝือนยิ้มให้ ทนุธรรมกับบอยสังเกตอาการสองคน แล้วหลังอาหารจึงมานั่งคุยกันเงียบๆ
"คุณลุงคิดว่า สองคนนี่มีท่าทางแปลกๆ มั้ยครับ เหมือน... ประมาณว่าแฟนงอนกัน"
"หึย...คิดอะไรบ้าๆ คงไม่หรอกน่า"
"ก็... คุณลุงไม่สังเกตหรือครับ ตั้งแต่นิชคุณเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ สองคนนี่เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย ไปไหนก็ไปด้วยกัน แต่พอหลังๆ คุณโตขึ้น ไอ้คุณมันสวยน่ะครับคุณลุง ขนาดผมเองยังใจแป้วๆ มีท่าทีเอนเอียงให้ไอ้คุณเลย อาแทนก็ต้องเป็นเหมือนผมบ้างสิ เชื่อได้เลย...อาแทนมีใจให้ไอ้คุณมัน เพียงแต่ไอ้คุณไม่รู้"
เรื่องราวที่ทั้งสองคนพูดมานั้น มันได้เข้าไปอยู่โสตประสาทของคนแอบฟัง
นิชคุณได้ยินทุกเรื่องราวที่ทนุธรรมกับบอยพูดคุยกัน ไม่เพียงคนร่างบางเท่านั้นที่จะได้ยินบทสนทนานั่น ยังมีแทนที่ได้ยิน แล้วก็แอบเห็นนิชคุณยืนฟัง
คราวนี้นิชคุณก็คงจะรู้แล้วว่าเขาคิดอย่างไร ขึ้นอยู่กับคนตัวเล็ก
รถยนต์จอดลงตรงหน้าทางเข้าโรงเรียน บนรถไม่มีแม้แต่เสียงหรือบทสนทนาอะไรกันทั้งคู่ ที่นิชคุณจะเคยเจี้ยวจ้าวเป็นประจำ มีเพียงแต่ลมหายใจอึดอัดยากที่จะพ่นลมออกจากปาก
"จะไม่พูดอะไรสักหน่อยเลยเหรอคุณ"
"ไม่ครับ" นิชคุณพูดแล้วรีบลงจากรถเดินเข้าไปในรั้วโรงเรียน เพราะว่าใจของตนมันสั่นขนาดจนต้องรีบปกปิดเอาไว้เพื่อไม่ให้คนตัวใหญ่ร่วงรู้ ต้องเกร็งสุดๆ แค่ไหนที่รู้ว่าคนในรถมีใจให้กับตนเอง
"นิชคุณ ฉันจะทำยังไงกับใจตัวเองดี หลงรักเด็กนี่มันบ้าสิ้นดี" แทนหนักใจ
ตัวหนังสือบนกระดานเขียวที่อาจารย์สอน ไม่ได้เข้าไปอยู่ในสายตาหนุ่มน้อยแม้แต่นิดเดียว มีเพียงแทนชายหนุ่มใหญ่เข้ามารบกวนในจิตใจ
"ไอ้คุณ.. ไม่เห็นไปหลุมบ้างว่ะ แล้ววันนี้จะไปด้วยป่ะ" กษัตรย์เพื่อนในกลุ่มถาม
หลุมดำคือสถานที่เสพสุข เป็นชื่อตั้งในนามเล่นขนานกัน
นิชคุณคิดว่า ควรจะไปดีหรือไม่ เพราะตนได้สัญญากับแทนเอาไว้แล้วว่าจะไม่ทำมันอีก แต่ถ้าเขากลับไปบ้านตอนนี้ ก็ต้องเจอหน้ากับแทนอีกอยู่ดี แล้วใจก็ไม่กล้าพอที่จะสู้มอง
"อือ" แต่นิชคุณหารู้ไม่ว่า แทนนั่งคอยเฝ้ารอกลับบ้านพร้อมกัน
ชายหนุ่มใหญ่มองนิชคุณไปกับเพื่อนก็เกิดขุ่นเคืองในใจ คำสัญญาที่ให้ไว้ไม่ได้ติดอยู่ในใจเด็กหนุ่ม จึงแอบขับรถตามดูอยู่ห่างๆ จนมาถึงตึกห้องเช่าแถวเล็กๆ สองคูหา
นิชคุณเดินด้วยใจเหม่อลอยไปกับเพื่อนๆ จนถึงห้องเช่าสี่เหลี่ยมเล็กๆ จนเมื่อประตูปิดลงนั่นแหละถึงตื่นจากภวังค์ได้ แล้วตามมาด้วยอีกสี่มือขนานข้างประกบที่แขนขาวเอาไว้
"เฮ้ย อะไรว่ะ...พวกมึงจะทำอะไร?"
"คราวนี้แหละไอ้คุณ มึงจะมีผัวถึง 4คน"
"เฮ้ย! หมายความว่าไงว่ะ!"
"หมายความว่าไง? อย่ามาทำไก๋ มึงก็รู้..."
กษัตรย์กำลังใช้มือช้อนคางนิชคุณ แต่นิชคุณไวกว่าเบี่ยงหน้าได้หลบทัน
"เล่นตัวน่ะมึง หึย...เตียงเว้ย" กษัตรย์สั่งเพื่อนของเขาเอาตัวนิชคุณไปที่เตียงนอนซึ่งตั้งอยู่มุมห้อง
นิชคุณขัดขืนดิ้นรนเพื่อให้หลุดพ้นจากการจับกุม ดิ้นหลุดออกมาได้แต่ก็ถูกจับได้อีก มีการต่อสู้กันเกิดขึ้นเล็กน้อย
"ช่วยด้วย!"
"ไอ้คุณ!"
ตุ้บ!
"อุก! ไอ้...สัส" นิชคุณถูกกษัตรย์ต่อยเข้าท้องน้อยจนจุกล้มไปกองกับพื้น และก่อนจะโดนทำร้ายไปมากกว่านี้ก็มีการเปิดประตูเข้ามาด้วยการถูกเท้าของใครคนหนึ่งกระแทกเข้ามาอย่างจัง
เมื่อแทนเห็นภาพนิชคุณนอนจมที่พื้น ก็เข้าใจทันทีว่าเกิดเรื่องกับคนตัวเล็ก
"เฮ้ย! มีฮีโร่มาช่วยไอ้คุณว่ะ" หนึ่งในเพื่อนกลุ่มตกใจเห็นแทน เพราะว่าแทนยืนดักหน้าประตู
"คุณ!"
"เหี้ยล่ะพวกมึง!"
สี่คนแก๊งเพื่อนเลว ถูกแทนให้เรียกขึ้นโรงพักแล้วแจ้งผู้ปกครอง ส่วนนิชคุณก็มีแทนอยู่ข้างๆ ช่วยพยุง
และเป็นครั้งที่สองที่ไม่มีใครยอมพูดจาขึ้นมาอีกสักครั้ง จนแทนอดทนไม่ไหวต้องหยุดรถในซอยเปลี่ยว
"อาแทน หยุดรถทำไมครับ? อื่อออ!" นิชคุณถามเมื่อเข้ามาจอดรถในถนนซอยหนึ่ง
แทนหยุดรถยนต์ ฉวยโอกาสนิชคุณทีเผลอเบลอในตอนนี้รีบนำเข้ามาฉวยฉกจูบริมฝีปากอิ่ม
นิชคุณไม่ได้ตั้งตัวทัน ทุบไหล่กว้างหนาขยำเสื้อแทนจนยับยู่ยี่
อยู่นานโขที่นิชคุณจะตั้งหลักรับจูบจากแทนได้ สนองจูบจากชายหนุ่มใหญ่ ทำเอาทั้งคู่หอบหายใจรดกันเอาเป็นเอาตาย
"ขอโทษ ฉันขอโทษคุณ...ฉันบ้า ฉันเลว แล้วยังจะ..."
"ไม่ครับ อาแทนไม่ผิด.. ผมเองต่างหากที่ผิด" นิชคุณรีบกอดแทนเมื่อเขากำลังจะผละตนขณะฉวยหน้าของตนจูบริมฝีปาก "ผมรักอาแทน"
"คุณ!" แทนตกใจไม่อาจเชื่อในสิ่งที่ได้ยินเมื่อครู่
"ผมรักอาแทน เพียงแต่ผมไม่แน่ใจตัวเองเท่านั้น ตอนนี้ผมมั่นใจตัวเองแล้ว"
ความรู้สึกภายในหัวใจนิชคุณ กำลังถูกเปิดเผยในวันนี้ ทุกคำพูดออกมาจากใจทั้งสิ้น
"เธอรักฉัน"
"ครับ ผมรักอาแทน.. ตั้งแต่จูบแรกผมอายุ 15ปี ผมไม่เข้าใจมันคืออะไร แต่พอได้สุงสิงกับเพื่อนๆ ทำให้ผมได้เข้าใจความรักของผู้ชายด้วยกัน แค่เห็นแต่ไม่ได้ทำ..."
"นี่เรายังไม่ได้... มีอะไรหรอกเหรอ แล้วไอ้ถุงยางนั่น..." แทนพยุงร่างนิชคุณออกจากอ้อมกอดแล้วจึงถาม นึกถึงวันที่เขาเข้าไปค้นตรวจที่ห้องแล้วพบซองบุหรี่และกล่องถุงยางอนามัย
"ผมยังไม่มีอะไรทั้งนั้น ไอ้พวกนั้นให้ผมมา ผมแค่ลองคบกับผู้หญิง มันไม่ใช่เหมือนตอนอยู่กับอาแทน แล้วไอ้พวกนั้น ผมก็ไม่มีความรู้สึกว่าผมชอบผู้ชายตรงไหนอย่างพวกมัน แต่กับอาแทน... มันดันรู้สึก"
แทนปลื้มปิตินิชคุณยังไม่ได้เสียผู้เสียคน กอดนิชคุณด้วยความรัก จรดจมูกประทับเข้าที่หน้าผากน้อยกว้าง
"ฉันรักคุณน่ะ"
"ครับ ผมรู้...อาแทนรักผมมากขนาดไหน ผมเห็นภาพตัวเองในห้องนอนอาแทน ผมถึงได้รู้ ว่าอาแทนแอบรักผม"
"อะไรน่ะ นี่เรา.. แอบเข้าไปในห้องฉันเหรอ" อีกรอบที่ผละอ้อมกอดแล้วมองหน้าเด็ก คนที่ตนเองรัก นิชคุณยกยิ้ม
"ครับ ผมแอบเข้าไปตอนอาแทนทีเผลอเข้าไปอาบน้ำเมื่อวันก่อน ผมตั้งใจซื้อไอติมไปง้อ แล้วเผอิญก็เห็น.. รูปภาพพวกนั้น" พูดถึงรูปภาพมากมาย อดไม่ได้ที่จะเขินหน้าแดง
แทนเห็นอาการเขินอายของเด็ก ก็อดไม่ได้เช่นกันที่จูบนิชคุณด้วยรักอีกครั้ง
ทุกคนรู้แล้วว่าแทนกับนิชคุณรักกันฉันชู้สาว ทนุธรรมกับนมมีตะขิดตะขวงใจเล็กน้อยแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะยุคสมัยใหม่มาไวไปไว อะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น
แทนรอนิชคุณเรียนจบมหาวิทยาลัย จึงไตร่ตรองพาคนตัวเล็กไปเรียนต่อที่ยุโรปโดยมีเขาเป็นคนไปคอยดูแลอีกเช่นเคย และยังมีโอกาสจะได้ใกล้ชิดกันอีกมากขึ้นถึงสองเท่าด้วยเช่นกัน ได้เลื่อนจากผู้อุปการะเป็นผู้ดูแลหัวใจดวงน้อยๆ
นิชคุณเข้าสู่เต็มวัย อายุ 24ปี เลือดในตัวแทนเริ่มลดน้อยถ้อยหลังอายุก็มากขึ้นเรื่อยๆ ก็ไม่เข้าใจว่านิชคุณจะแกล้งกันหรือเปล่า
เสื้อผ้าที่ใส่อยู่เสื้อยืดสีขาว กับบอกเซอร์ขาสั้นเดินเช็ดผมเปียกผ่านไปผ่านมาให้ใจเขาเสียวเล่น เหมือนคนยั่วกัน ก็นิชคุณเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ
แต่เมื่อคนร่างบางเดินเข้าห้องแล้วหันกลับมามองกัน ยืนเท้าสะเอวมือข้างหนึ่งแล้วยิ้มขยิบตาให้ แทนจึงได้มั่นใจว่ายั่วกันจริงๆ มีเหรอที่ชายหนุ่มใหญ่จะห้ามพลาด เมื่อวันรอมาถึงเป็นวันของเรา อดใจมานานนับสิบกว่าปี
"พร้อมมั้ย"
"อือหือ ครับ" นิชคุณตอบรับ สบตากับดวงตาคมที่เสมอกัน ร่างกายที่เปลือยเปล่าไปด้วยกันทั้งคู่โดยไร้อาภรณ์ปกปิด ร่างกายของแทนที่ยังเต็มไปด้วยกล้ามมัดแน่น
.
.
.
.
.
.
"อื้อ อ่ะ"
.
.
.
อวสาน
ใจเย็นจริงๆนะ ถ้าเด็กไม่ยั่ว ก็ยังใจเย็นอยู่ใช่ไหม
ตอบลบ