One Short Fic: เพื่อนกัน รักกันนะ
เวลา 5ทุ่มมันเป็นเวลาของการหลับนอน แต่เวลาแบบนี้ก็เป็นเวลาออกทำมาหากินตอนกลางคืนของใครหลายๆคนเช่นกัน เงินที่ต้องเก็บเอาไว้เลี้ยงชีพ
เสียงเพลงที่ดังสนั่นในผับกลบเกลื่อนเสียงคนคุยกัน แต่กับอีกสองคนที่กำลังคลอเคลียกันอยู่ไม่ได้สนใจกับสิ่งแวดล้อม คนร่างใหญ่กำลังนัวเนียกับสาวสวยรูปร่างรัดรูปเดรสสีแดงเพลิงกระโปรงสั้นอย่างดื่มด่ำ ไม่ได้ละอายสายตาของใครหลายคนที่เดินผ่านไปมา
"น้อยๆหน่อยเว้ย ที่นี่ไม่ใช่โรงแรม" นิชคุณตะโกนแข่งกับเสียงเพลงในผับ ตบมือหนักลงบนบ่าใหญ่กว้างของเพื่อนรักอีกข้างที่ไม่ได้เอียงซุกซบซอกคอระหง แล้วถึงจะอ้อมมานั่งโซฟาอีกตัวตรงข้ามเพื่อนตัวใหญ่ โดยคนร่างโปร่งก็ควงสาวสวยในอ้อมกอดมาด้วย
นิชคุณรินน้ำสีอำพันในแก้วแล้วยกขึ้นดื่ม แทคยอนถอนจูบหญิงสาวด้วยความเสียดาย แล้วถึงจะปาดน้ำสีใสเลอะจากมุมปากตนเองออก
จะใครซะอีกที่ชอบขวางความสุขของผม นิชคุณเพื่อนรัก แทคยอนยิ้มปากบาง
"ชางมินกับซึลอง ไม่มาด้วยเหรอว่ะ" เค้าถามหาเพื่อนอีกสองคนซึ่งก็เป็นเพื่อนสนิทของพวกเค้าเช่นกัน แต่ไม่ใช่เพื่อนรักที่คนร่างใหญ่จะสนิทเท่ากับนิชคุณที่โตมาด้วยกันตัั้งแต่เด็ก แถมครอบครัวของพวกเค้าก็รู้จักกัน และยังเป็นเพื่อนบ้านใกล้เคียงกันอีก นี่สิถึงจะเรียกว่าเป็นเพื่อนแท้ทีี่รู้ใจกันที่สุด และ... ตายแทนกันได้ด้วย
"เดี๋ยวตามมา นั่นไง" นิชคุณตอบแล้วโบ้ยหน้าให้แทคยอนหันไปมองทางเข้า แค่ก้าวเข้ามาไม่ทันไรก็ควงสาวแถวหน้ามาเดินข้างกาย โคตรไวจริงๆ นิชคุณยิ้มเย้ยแล้วส่ายหน้าเอือม
สองคนนั้นเดินเข้ามาสมทบกับนิชคุณและแทคยอน ทุกคนดื่มกินกันอย่างสบายต่างคนมีสาวให้คลอเลียข้างกายอีกเช่นเคย ไม่พ้นเป็นแทคยอนที่จะหิวในความใคร่กระหายในเรื่องพวกนี้ คนร่างใหญ่สันทัดดีนักแลทนไม่ไหวเมื่อผู้หญิงชวนให้ยั่วยวนซะเหลือเกิน มีเหรอเค้าจะพลาด แน่นอนมันควรจะจบกันที่ไหนสักแห่ง แต่มันไม่ใช่คอนโดของเค้าแน่นอน
"โอววว"
"อ่าา นิชคุณ"
นิชคุณเองไม่อยู่รอเสียเวลาเช่นกันหลังจากคล้อยหลังแทคยอนไปได้แล้ว มีสาวสวยพยักเพยิดให้ทั้งที ปล่อยให้เพื่อนอีกสองคนสำราญกันเองต่อไปในผับ
"อาา"
"อืมมม แทคยอน" นิชคุณครางชื่อแทคยอนออกมา
เพื่อนรักอะไรกัน ต่างเรียกชื่อของอีกฝ่ายออกมา
อิ่มหนำสำราญใจกันพอควรแล้วนิชคุณส่งจูบลาเธอก่อนเดินจากไปตบท้ายด้วยวิ้งค์พิฆาตของเค้า ส่วนเธอก็รับจูบมาไว้ในมือแล้วถึงโบกมือลาบ๊ายบายให้
คนร่างโปร่งออกมาจากห้องถึงมาเจอแทคยอนห้องโรงแรมถัดไป ตบมือกันก่อนคล้องคอออกไปทั้งคู่ ขับรถตามกันมาหยุดที่สาธารณะแม่น้ำฮันวิวใจกลางของเมืองศิวิไล
"พ่อจะให้กูไปเรียนต่อที่บอสตัน" แทคยอนเอ่ยสนทนาบทประโยคแรกหลังจากสนุกกันมาหลายชั่วโมง
"มึงก็ไปสิว่ะ"
"กูอยากให้มึงไปด้วย"
"หึ มึงไปเรียนนะ" นิชคุณยกยิ้มมุมปาก
"แต่กูไม่อยากห่างมึง" แทคยอนคิ้วหนาขมวดเข้าหากันหันตัวมาข้างนิชคุณ ตอนนี้เค้ากำลังคิดมาก
"ติดเพื่อนเกินไปหรือเปล่าว่ะ" นิชคุณว่าแล้วหันหน้ามาประจันกับแทคยอน ใบหน้าห่างกันไม่กี่เซนต์
"มึงเป็นเพื่อนรักกู" คำกระซิบแผ่วเบาชะโงกหน้าเข้าไปบอกความนัยข้างหูบาง คนร่างโปร่งแอบยิ้ม ความสำคัญที่แทคยอนมอบให้ มันช่างต่างจากคำว่าเพื่อนลิบลับ
แทคยอนถอยใบหน้าออกห่างมาอยู่ในองศาเดิมใกล้กับใบหน้าหวานสวย ริมฝีปากแทบติดกันอยู่แล้วเชียว
"ใช่ กูเป็นเพื่อนมึง แล้วไงว่ะ" นิชคุณตอบออกไปสบตาคมเฉี่ยวตรงหน้า
"แต่กูอยากให้มึงไปด้วยจริงๆ" แทคยอนมองลึกลงไปในแววตาสีนิลและริมฝีปากอวบอิ่มตรงหน้าก่อนก้มจุมพิตปากอิ่มสีเรื่ออย่างดั่งตั้งใจหวัง และถึงจะช้อนใบหน้าสวยด้วยสองมือของตนให้รับจุมพิตได้ถนัดขึ้น
คนร่างโปร่งปล่อยให้เพื่อนได้หยามใจ และพอเห็นชิมความหวานนานแล้วจึงผลักอกหนาออก
"โทษว่ะ เพื่อนรักกันต้องจูบกันด้วยเหรอว่ะ" นิชคุณล้อแทคยอนแล้วเดินกลับขึ้นรถขับออกไป ปล่อยให้เพื่อนรักอย่างแทคยอนต้องยืนเก้อและหน้าเหวอ ปรับอารมณ์แปรปรวนให้เป็นปกติ
"เฮ้อ~ ไอ้คุณ" มือข้างหนึ่งกุมตรงอกด้านซ้ายตำแหน่งหัวใจ
ทำไมเค้าจะไม่รู้ แทคยอนคิดกับตนเกินกว่าคำว่าเพื่อน แต่เค้าก็ทำตัวธรรมดาปกติไม่คิดอะไรมากมายนิชคุณยิ้มมุมปากบาง เค้าถือไพ่เหนือกว่าคนตัวใหญ่
"แล้วไงว่ะ หึ"
ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ยังคลุมเครือกันอยู่ ซึลองและชางมินไม่เข้าใจของทั้งสอง ต่างพากันทำตัวเพลย์บอยโสด ทั้งๆที่พวกตนรู้แทคยอนคิดกับนิชคุณเช่นไร
"ตกลงพวกมึงทั้งคู่ยังไม่เคลียร์กันอีกหรืิอว่ะ" ซึลองถามแทคยอนเมื่ออยู่กันสามคนไม่มีนิชคุณอยู่ด้วย คนตัวใหญ่ส่ายหน้า
"ยังว่ะ" ทำหน้าหนักใจ
"หึ้ย เดือนหน้าจะจบมหาลัยแล้วนะ แล้วนี่ไอ้คุณไปไหนว่ะ" ชางมินเอ่ยถามแล้วสอดส่ายสายตาหาคนที่กำลังนินทาอยู่ กำลังช่ำใจกับสาวๆ มุมหนึ่งถูกล้อมหน้าล้อมหลังป้อนน้ำป้อนหนมให้ สงสารเพื่อนแทคยอนมองคนที่แอบรักด้วยตาละห้อย
ซึลองเห็นใจแทคยอนตบหลังเพื่อนแทนการปลอบใจ คนร่างใหญ่พยักหน้าเข้าใจ
เพราะหลังจากคืนวันไนท์แสตนด์คืนนั้นเค้าก็นอนไม่หลับ เครียดจนไม่ได้ไปปลดปล่อยที่ไหนอีก เค้าแคร์ความรู้สึกนิชคุณจนต้องหยุดความเสเพลของตัวเองลง
ตอนนี้มายืนอยู่หน้าห้องประตูคอนโดคนตัวเล็ก แล้ว คิดหลายตลบควรจะเข้าไปกวนดีมั้ย
ดิ่งด่อง
เมื่อนิ้วเผลอกดกริ่งหน้าห้องก่อนความคิดจะทำตามเสียอีก
ดิ่งด่อง
"อืมม"
กริ่งหน้าห้องดังรอบสอง และจะมีรอบสามตามมานิชคุณจึงต้องจำใจงัวเงียตื่นลุกขึ้นมาเพื่อไปเปิดประตู
ดึกดื่นป่านนี้มีคนมารบกวน เมื่อมองหน้าจอมอนิเตอร์ก็รู้สึกขัดใจกับการมาของเพื่อนรักจนต้องจิปากและเกาท้ายทอยอย่างแรงด้วยความระอา และต้องจำใจอีกรอบเปิดประตู
"มีอะไรว่ะ" แทคยอนทำหน้ายุ่งยากใจกับการเครียดของตน วิิสาสะเข้าห้องคนตัวเล็กโดยไม่ได้รับอนุญาติเข้าไป
"กูเครียดว่ะ มึงช่วยกูหน่อยดิ" มายืนเคว้งกลางห้อง นิชคุณขมวดคิ้วจนเป็นปมเข้าหากันแล้วถอนหายใจยาวพรูท้าวสะเทวใส่ ตามมายืนกลางห้องเช่นกัน
"แล้วทำไมมึงไม่ไปหาเศษหาเลยว่ะ" แทคยอนสะอึกเจอกับประโยคนี้
"มึงทำให้กูหน่อย" คนร่างโปร่งเบิกตาขึ้นเล็กน้อย
"จะให้กูทำให้มึง" เสียงสูงแล้วชี้นิ้วใส่ตัวเองและแทคยอน
"อือ" คนตัวใหญ่พยักหน้า "นา... กูกับมึงก็... เคยกันมาแล้ว ทำไมจะอีกรอบไม่ได้ว่ะ ขอร้องล่ะ กูเครียดจริงๆ" หน้าของเค้าไม่ได้แกล้งหรือเล่นบ่งบอกอย่างจริงจัง
เดือดร้อนถึงนิชคุณ แทคยอนไม่รู้จะพึ่งทางไหนจริงๆ
ใช่ เค้ากับแทคยอนเคยมีอะไรกันมาแล้วครั้งนึง แต่นั่นมันตอนที่้เค้ากับคนตัวใหญ่เมาแล้วเผลอไผลมีอะไรกัน
คนร่างโปร่งเชิดหน้าเชิงท้าทายเข้าไปหยุดตรงหน้าแทคยอน เชิดหน้าขึ้นนิดๆมองหน้าคร้ามตอบ มือสาละวนเปิดซิปกางเกงยีนส์คนตัวใหญ่แล้วถลกลงเล็กน้อย เค้าต้องเหนือกว่าแทคยอนสิจะแพ้ไม่ได้ ตอนนี้ก็อยู่รองถัดจากเค้าแล้ว ความทิษฐิของตนเองยองเข่าคุกลงสองข้างกับพื้นครองสิ่งที่ใหญ่และยาวกว่าด้วยปากของตนเอง
"อาาา" แทคยอนเผลอแหงนหน้าอุทานครางเสียงหลงอย่างสุขสมใจ เมื่อแก่นกายของเค้านั้นไปอยู่ในปากของคนที่ตัวเองรัก "ซี้ดดด อืมม"
แทคยอนก้มมองนิชคุณทำกิจกามให้ตนเอง ถอดเสื้อแจ๊คเก็ตและชิ้นส่วนอื่นๆของอาภรณ์ เสียงครางของแทคยอนเรียกเลือดในกายคนตัวบางให้มีอารมณ์ตาม รูดรั้งท่อนเนื้อใหญ่ด้วยทั้งปากและมืิิิอ ราวกับว่ามันคือของอร่อยเป็นอาหารชั้นรสเลิศ
เพื่อนรักกันมันไม่มันควรเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นด้วยซ้ำแต่มันก็พลาดไปแล้ว แทคยอนรู้ว่าตัวเองหลงรักเพื่อนมาตั้งนานแล้ว รักมานานมากจนบอกไม่ถูกว่าเมื่อไหร่ แต่เพราะพวกเค้าสองคนเป็นคนรุ่นใหม่จึงทำตัวเสเพลรักอิสระสันโดษ ไม่คำนึงถึงความรู้สึกที่มีให้กัน ได้แต่เก็บงำไว้ภายในใจ
รักคนตัวบางมากเกินไปจึงหลุดปากบอกออกไป
"กูรักมึง แต่ไม่ได้รักแบบเพื่อนนะ" นิชคุณอึ้งเงียบไม่กล้าพูดหรือตอบรับอะไรออกไป
และจนวันหนึ่งได้เสียตัวให้คนตัวใหญ่ไปในวันที่พวกตนดื่มหนักเกินไป แทคยอนไม่ได้เมามาย เป็นนิชคุณต่างหากที่ถูกคนตัวใหญ่หลอก แทคยอนแกล้งแสร้งทำเป็นเมาเพียงดื่มไปได้สองสามแก้ว แ้ก้วที่เหลือจงใจแสร้งทำดื่มรดลงใส่เสื้อผ้าเพื่อให้มีกลิ่นเหล้าติดตัวเท่านั้น
และตอนนี้นิชคุณต้องตัดสินมัน ควรจะรักแทคยอนแบบไหน อย่างเพื่อน... หรืออย่างคนรัก
"อืมอืม/อาา" แทคยอนโถมกายรัวเข้าออกในร่างคนร่างโปร่ง ใบหน้าหวานที่เชิดขึ้นพริ้มหลับรับรสสัมผัสจากเค้า
ใบหน้าหวานที่ตามเค้าไปทุกหนทุกที่แม้กระทั่งยามเค้าหลับ แน่นอนว่านิชคุณเหมือนมัจจุราชสีขาวแปลงกาย ทำให้ตนต้องหลงรักจนหัวปักหัวปำถอนตัวไม่ขึ้น
นิชคุณสมควรที่จะอยู่คู่เคียงข้างเค้า เพราะเราสองคนชอบทำตัวเหมือนกัน
แทคยอนดึงร่างโปร่งให้ลุกขึ้นนั่งคร่อมทับตักเค้าโดยไม่ให้ส่วนแก่นกายของตัวเองหลุด แล้วจับสะโพกมนนิชคุณกระแทกขึ้นลงตามแรงจังหวะเพลิงสวาท ที่โหมลุกอย่างกับไฟ กัดกรามตัวเองแน่น
คนตัวเล็กรับรู้ แทคยอนรู้สึกอย่างไรกับการที่รอใครสักคนหนึ่งที่รอตนมาถึงจนได้ป่านนี้ แม้ว่าเค้าจะไม่ตอบรับความรู้สึกสักที แอ่นอกบางและแน่นอนแทคยอนก้มงับเม็ดตุ่มไตที่ยั่วยวนให้ชิมลอง
"อ๊ะ"
"อืมม รักกันนะคุณ...เรารักกันนะ ได้ยินมั้ย กูรักมึง...รักมึงมาก" ถอนปากจากเม็ดตุ่มก็เงยหน้าขึ้นจ้องใบหน้าหวานแล้วบอกรักกัน
นิชคุณได้ยินดังนั้นก็ประคองใบหน้าคร้ามตอบปรนเปรอจูบให้แทนการตอบรับ รสจูบที่หนักแน่นและดื่มด่ำให้จนเนิ่นนาน แทคยอนรับรู้ถึงการตอบรับ ใช้แขนหนาโอบกอดคนตัวบางและให้นิชคุณเป็นผู้คุมเกมส์พิษสวาทแทน
"กูรักมึงไอ้แทค กูรักมึงได้ยินมั้ยว่ะ ได้...เราจะรักกัน แล้วมึงห้ามไปเย็ดกับผู้หญิงคนอื่นนอกจากกูคนเดียว ถ้ามึงนอกใจกูจะทิ้งมึงได้ยินมั้ยว่ะ อื่มม!!อ่ะ!"
คำตอบนั้นแทคยอนยินดีที่สุดแก่การยอมรับ
ความทิษฐิที่คนร่างโปร่งมีก่อนหน้านั้นหายมลายไปสิ้น เหลือแต่ความร้อนแรงบนร่างกายแทน
"งั้นมึงไปกับกู ไปอเมริกา...กูขาดมึงไม่ได้จริงๆ มึงก็รู้" เสียงกระท่อนกระแท่นที่พูดจาตอบรับกันทั้งคู่
"ไป กูจะไปกับมึง...จะตกเหว หรือลงนรกกับมึง กูไม่ไหวแล้วไอ้แทค อื่ออ!!อ่า!" คนตัวใหญ่งเองก็ไม่ไหวแล้วเช่นกัน รีบวางร่างบอบบางลงกับเตียง กระหน่ำรัวถี่ใส่ร่างบางจนถึงวินาทีสุดท้ายของหยาดเหงื่อชุ่มทั้งร่าง
นิชคุณกอดคอแทคยอนแน่น ไม่ใช่ว่าแทคยอนจะรักเค้าคนเดียวซะเมื่อไหร่ ตัวเค้าเองต่างหากก็แอบรักเพื่อนตัวเองนานแล้วเหมือนกัน
สายตานี่สิที่คือหน้าต่างบอกความรู้สึกนั้นออกไป แล้วเค้าก็หลบมันออกมาทุกทีที่ได้สบตาคมเฉี่ยวคู่นั้นของแทคยอน ต่อไปนี้เค้าจะรับรู้ใจตัวเองเสียที
10 ชั่วโมงก่อนหน้านี้
"มึงหยุดได้ก็ดี เพลาๆลงบ้างเรื่องผู้หญิง ยิ่งมึงทำ...ไอ้คุณก็ทำ ถ้าอยากชนะใจไอ้คุณ มึงแสร้งทำเป็นเครียด...แล้วไปหามันเคลียร์กันให้รู้เรื่องเลยคืนนี้" ชางมินว่า แทคยอนขมวดคิ้วขบคิด
"จะให้กูพูดอะไรว่ะ ช่วงนี้ไอ้คุณมันอยู่พูดกับกูไม่กี่ประโยค ผู้สาวของมันก็เรียกไปแล้ว" โพล่งระบายความรู้สึกออกมา
"เบาๆสิว่ะ" ชางมินจุปากไม่ให้เสียงดังกลัวนิชคุณจะได้ยิน
"เอาอย่างนี้ มึงจำวันที่มึงแสร้งทำเป็นเมาได้ป่าว เอาความรู้สึกเหมือนวันนั้นเลยนะ มึงแกล้งเครียด...ล่อความรู้สึกไอ้คุณออกมา กูเชื่อ...ไอ้คุณต้องปริปากบอกแน่ คืนนี้เลยนะเว้ย...พนันกันมั้ย" ซึลองท้า
"กูพนันกับมึง" ชางมินเอาตาม แทคยอนไม่มั่นใจตัวเอง ก็นั่นมันครั้งนั้น
"กูกลัวไอ้คุณจับได้"
"ก็อย่าทำให้มันจับได้ดิว่ะ" ชางมินว่า แทคยอนคิดก่อนจะรับพนัน
และแน่นอนว่าเค้าทำสำเร็จ นิชคุณตกหลุมพรางเค้าอีกรอบเป็นหลุมพรางรักซะด้วย แต่ก็ยินดีจะเป็นหลุมพรางรักที่เค้าก่อขึ้นให้นิชคุณได้รับรักเค้าสักที แทคยอนแอบผุดยิ้มกับไพ่เหนือใบสุดท้ายของตนเองที่วางไว้
"อาาา กูรักมึงไอ้คุณ"
++++++++++++++++++++++++++
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น