OneFic /TK: จับคุณ​มารัก

อพาร์ทเม้นต์ตึกห้อง 405

"อ่า อ่า ซี๊ดดดอ้าาา!"  เสียงหอบครางดังจากสิ่งที่อยู่ในจอสี่เหลี่ยมผืนผ้าคือมอนิเตอร์บนโน้ตบุ๊ก  คนที่นั่งจ้องมองเลิฟซีนหวานดุเดือดและดุดันของร่างผู้ชายสองคน 

คนร่างอ้วนอวบใหญ่ครางเสียงดังด้วยความพอใจกับความสุมสมที่ตนเสพอยู่เมื่อความใคร่ของตัวเองนั้นมาถึง

"โออออ ฟัก!"

"จับกุมได้เลย"

"อืม"  วันนี้แหละ...จะเป็นวันจุดจบของมึงไอ้ชางมิน  ผมตอบส่งสื่อสารที่หูฟังไปหามินจุน

ภารกิจล่าค้ายาบ้าที่อพาร์ทเม้นต์ตึกเช่าย่านกังนัม  ผมบอกไว้เลย  ต้องจับกุมมันให้ได้หลังจากที่พวกผมไปตามสืบเรื่องมาได้ว่ามันมาหลบอยู่แถวนี้  ตึก 4ชั้นแค่นี้ดูสิว่ะมึงจะหนีกูพ้น 

ทางออกมันก็มีแค่ทางเดียว  แล้วห้องมึงก็อยู่สุดมุม..ดูสิไอ้เหี้ย  มึงออกมาก็เจอะกูอยู่ล้าวววว

ผมยิบตาส่งซิกให้ไอ้ชานเมื่อยืนคนละขนานกับประตูห้อง 406  และตัดสินใจที่จะเป็นคนพังประตูเข้าไปเองแล้วให้ฮวาง ชานซองเข้าประกบจับทันที 

ปัง!ยืนที่หน้าประตูยกส้นขึ้นแล้วใช้แรงทั้งหมดที่มีถีบแม่งซะ...

"พวกแกถูกจับแล้ว!"  ผมกับไอ้หมีเข้าชาร์ตทันทีในห้อง 

คาหนังคาเขาเต็มๆ ตากูเลย

ไอ้ชางมิน..ไอ้โหดหน้าเหี้ยมกับพรรคพวกของมันกำลังจัดยาผงและยาเม็ดเข้าซองเพื่อจัดส่งออกเร่ขายตามท้องตลาด 

หลักฐานชิ้นก้อนโตสำคัญขนาดนี้หนีคดีไม่พ้นแล้วว่ะ

พวกมันรีบยกมือกันถ้วนหน้า

"มือค้างไว้ให้หมดเลยนะ  ห้ามเอาลงแม้แต่คนเดียว"  ผมค่อยๆย่องเข้าไปเพื่อจะเก็บปืนกระบอกของทุกคนและพวกมันก็ร่วมมือด้วย  ดีมาก..

คนสุดท้ายไอ้ชางมิน  เหมือนมันจะไม่ยอมและยื้ออยู่เล็กน้อย 

"หรือมึงอยากกินลูกปืนกู"  ผมบอกนั่นแหละมันถึงยอมปล่อย

มีคนมาเริ่มมุงดูจากคนห้องข้างๆบ้างหล่ะซุบซิบนินทาเรื่อยไป  ผมรวบเก็บปืนได้หมดก็หาอะไรพอที่จะมัดมือพวกมัน  เจอผ้าก็ฉีกนำมามัดข้อมือทั้งสองข้าง

ขณะที่ผมกำลังมัดมือไอ้ลี ชางมินอยู่  มันใช้จังหวะที่ผมขะมักเขม้นตั้งใจมัดข้อมือมัน  ไอ้หน้าโหดก็สลัดตัวของมันแล้วกระทุ้งศอกเข้าใส่ท้องของผมจนผมกระเด็นล้มหงายหลังลงไป  แล้วส่วนตัวมันก็รีบฉวยโอกาสวิ่งหนีไปทางประตูที่เป็นทางออกทางเดียว

"เฮ้ย ไอ้หมี!"

ปัง!

"ว้าย!"

ชานซองลั่นไกขึ้นฟ้า ชางมินก็ยังย่อตัววิ่งหนีหลบออกไปได้  คนที่ยืนมุงดูอยู่หน้าเต็มประตูก็แตกตื่นหลบถอยหลังหนีออกไป  เป็นเหตุให้ไอ้เหี้ยมหนีไปได้อีกแล้ว 

แต่ผมจะให้มันหนีรอบสองไปไหนไม่ได้เป็นอีกอันขาด  ดั้นด้นตามหามันมาถึงเพียงนี้แล้ว...กว่าจะพบตัวมันเจอ

ดึงสติตัวเองพยุงกระโดดสับขาขึ้นมาวิ่งไล่จับมันอีกที  บึ่งไปทางประตู 

พ้นประตูออกมาผมเกือบจะชนไอ้ชางมินที่จู่ๆ มีไอ้อ้วนดำทะมึนตัวใหญ่ยักษ์อย่างกับช้าง  ห้องข้างๆเปิดประตูค้างทิ้งออกมายืนจับแขนผู้ร้ายพอดี เหมือนจะโชคดีก็ไม่เชิงไม่ต้องออกแรงจับให้เสียอีกรอบ

"พู่ววว~"  อ้าาาา  ความสุขของผมมันช่างแสนหอมหวานซะเหลือเกิน 

ปัง!

"เฮ้ย อะไรว่ะ...เสียงปืน"  ผมสะดุ้งจนตกใจเมื่อได้ยินเสียงปืนดังมาจากห้องข้างๆ ใครมาจับใครว่ะ รีบลุกขึ้นจัดสวมกางเกงใส่ โอ้โหยแม่งน้ำกูเต็มมือเพี๊ยบ  ไม่มีกระดาษ..เช็ดแม่งเสื้อก่อนละกันว่ะ  ปาดแม่ง..อือเอือกกก

ผมออกจากห้องนอนแล้วรีบออกไปดูข้างนอก  เป็นจังหวะที่ไอ้ชางมินวิ่งมาชน  มันเกือบหงายหลังจนต้องรีบคว้าแขนข้างหนึ่งมันไว้  แล้วก็จู่ๆ มีคนโผล่พรวดออกมาจากห้องเช่าไอ้มินมาหยุดยืน

ทันทีที่เห็นคนแปลกหน้าผมแทบทำแขนไอ้มินหลุดมือเพราะคนหน้าสวยคนนั้น

"สวย"  ผมพร่ำแล้วยิ้มออกมา  กูฝันไปรึป่าวว่ะเนี่ยน่ารักชิบหาย

"ขอบใจที่ช่วยจับตัวให้"  เขาขอบใจผม  แล้วคุณคนสวยก็เอาตัวชางมินมัดมือแล้วก็ชาร์ตตัวออกไปจากตรงนี้

ถ้ามองไม่รู้นะผมถือว่าเป็นทอม  มองดูดีๆเป็นผู้ชายนี่หว่า  แต่ทำไมแม่ง...สวยค้อดๆ!  อยากได้เว้ยเห้ย...

"อะฮ่า"  ผมพยักหน้าหงึกหงักพอเป็นพิธีว่าไม่เป็นไรยินดีช่วยเหลือ  อ้ากกกกก!อยากได้ ฮืออออ...

ตำรวจนอกเครื่องแบบเดินผ่านผมไปจนต้องหันมองตาม  กลิ่นตัวหอมจากสเปรย์ของผู้ชายผสมกลิ่นเหงื่อสาปสางโชยฟุ้งเตะจมูกเข้ามาให้พลอยสูดดม

ผมเหม่อลอย...กว่าจะรู้สึกตัวตัวเองได้ก็นานโข วิ่งเข้าไปในห้องนอนส่องมองลงไปทางหน้าต่างที่เป็นถนนหน้าตึก 

คุณคนสวยนำตัวคนร้ายใส่รถด้านหลังแล้วสวมแว่นตาดำเดินขึ้นรถประตูด้านหน้า  โอ้โหย..อยู่สน.ไหนว่ะจะไปเยี่ยม  อะจื้ยยย..ซีดดด  อยากได้มาอยู่ใต้ร่างกูจริงจริ๊ง   แค่คิดกูก็อารมณ์ขึ้นแล้ว  ไม่ไหวแล้วโวยะ...ซีดดด  ขอปล่อยอีกสักรอบ อะซีด..อ่ะ

วันต่อมา  ข่าวเรื่องค้ายาเสพติดที่จับได้เป็นหมื่นๆพันๆเม็ดในย่านกังนัมลงจอทีวี  รวมถึงขึ้นหน้าหนึ่งในหนังสือพิมพ์พร้อมกับโชว์ตัวหนังสือหราใหญ่ๆเด่นๆ  และก็หน้าสวยๆของตำรวจหนุ่มในชุดนอกเครื่องแบบที่โป๊ะเชะกันเมื่อวานได้ให้สัมภาษณ์กับนักข่าวในขณะนี้  ทำให้คนอ้วนร่างอวบใหญ่อย่างนายแทคยอนต้องลุกขึ้นจากโซฟาหน้าทีวีเพื่อไปที่สน.ที่คนหน้าสวยประจำการอยู่ทันที  เมื่อรู้แล้วว่าสน.นั้นอยู่ที่ไหนซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่นี่นั่นเอง  เพียงแค่นั่งรถเมล์ไป 1ป้าย

"จะ ไป ไหน" ผมรีบเข้าไปจับคอเสื้อกลมของเด็กหนุ่มคนหนึ่งไอ้หัวทองวัยรุ่นกลุ่มหนึ่ง  พากันสุ่มหัวกันเพื่อลักขโมยของในร้านสะดวกซื้อขายที่ร้านหัวมุมไม่ไกลจากถนนกังนัม 

ผมเฝ้าจับตามองในรถมาได้สักพักนึงแล้ว  บังอาจริเป็นหัวขโมยน่ะพวกเอ็ง  ผมกับไอ้หมีจึงพากันแยกคนละถนนเพื่อจับกุมแต่ได้มา2คน

"แฮร่ๆๆๆๆ พี่คุณ" เออ! กูเอง!...ลูกเอื้อนมึงเยอะจริงๆเลย  คาหนังคาเขาเด่นชัดในอ้อมแขนมึง  นี่ดีนะที่ผ่านมาตรวจตราแถวนี้

และนี่มันก็เป็นครั้งที่ 5แล้วนะเว้ย  เฮยยยย...ผมถอนใจใหญ่

"นี่ตกลงแกอับจนแล้วใช่มั้ยไอ้ด้ง ถึงมาขโมยของกินเขาแบบเนี้ย"  คำพูดของผม  ทำให้อูยองที่นับถือเสมือนเป็นน้องชายคนหนึ่งต้องหน้าสลดก้มหัวลงทันที

"อ่ะ อีกคน.. กูจับได้แค่นี่แหละ..ที่เหลือหนีไปได้"  ชานซองจับหัวขโมยมาได้อีกคน  เห็นหน้าแล้วผมละอยากเบิ้ลหัวพวกมันคนละ 2-3ที  ไอ้หัวแดงกับไอ้หัวทอง

"พวกเอ็งนี่มันจริงๆเลยนะไอ้ตี๋..ไม่มีอะไรจะกินทำไมไม่บอกพี่ว่ะ    แล้วนี่ฉันจะทำยังไงกับพวกแก 2คนดีว่ะ  คนที่ฉันรู้จักต้องกลายมาเป็นหัวขโมย....สงสัยคราวนี้กูต้องเอาจริงซะแล้ววะ"

เอาจริงที่ว่า  ต้องพาพวกมันไปดัดสันดานในโรงเรียนกินนอน  อย่างน้อยชีวิตไอ้2ตัวก็ดีขึ้นไม่ต้องอดยากปากแห้งอีก  และไหนยังมีที่ให้เรียนหนังสืออีกด้วย  พ่อแม่ไอ้พวกนี้จะได้หายห่วง  แล้วก็จะได้ไม่ต้องมาทำตัวเหลวไหลแบบนี้อีก

ผมเอาพวกมัน2ตัวขึ้นรถเพื่อที่จะต้องจดลงบันทึกสมุดประจำวันแล้วปิดประตูรถด้านหลังและเดินเพื่อไปขึ้นรถด้านหน้า

"อื้อหือ!"  แล้วจู่ๆ ไอ้เวรตะไร2ตัวที่ผมพาขึ้นรถเมื่อกี้นี้แม่บๆเปิดประตูรถกระโจนออกมา  ทำท่าว่าเหม็นอะไรสักอย่าง 

"อะไร?"  ผมแปลกใจถามอูยองที่ยืนอุดจมูกและปัดลมอากาศ

"ก็ไอ้อ้วนที่ไหนไม่รู้ดิพี่  พี่จับมันมาก่อนหน้านี้รึป่าว  โคตรเหม็นเลยว่ะอยากจะอ้วก...อ่วกกกก  กลิ่นตดหึ่งในรถ" มันพูดและทำท่าอยากอ้วกจริงๆให้ดู

"แฮ่?"  ผมงง..ชะโงกหัวลงกับไอ้หมีมองในรถดู  ดีนะที่ไอ้หมีกับผมยังไม่ทันขึ้นรถนั่ง 

"ไฮ~ที่รัก"  ใครว่ะ..มาเซย์ไฮที่รักใส่กูทำมือฟรุ้งฟริ้งอีก

มองไอ้คนที่มันหลุนตูดต่ำย่อตัวนั่งนี่  โอโห..ซาลาเปาใส่ถั่วดำ น่าเจี้ยะเป็นตาน่ากิน  นั่นมันท้องคนรึว่ะนั่นน่ะ  พุงปลิ้นมองไม่เห็นเสื้อเลยวุ้ย

"แล้วนี่มึงเป็นใครมาอยู่ในรถกูเนี่ย  อะอ้าวเฮ้ย.ไอ้ด้ง!"  เชี่ย!..วิ่งหนีไปแล้ว  เวรตะไรบัลไรเกิด ไอ้ตี๋ก็ด้วยอีกคน  ไอ้สองตัวใช้จังหวะที่ผมคุยกับคนในรถหนีไป  เออ.. "ไม่ต้องหรอกไอ้หมี! ปล่อยพวกมันไป"

"ได้ไงว่ะไอ้สวย" ไอ้ชานกำลังจะวิ่งตามอีกรอบแต่ผมห้ามมันไว้

"พวกมันไปไหนไม่รอดหรอกเชื่อกูสิ  แต่คนที่เราต้องสัมภาษณ์คือคนที่ทำภารกิจของเราเสียหายมากกว่า"  ยืดตัวตรงคุยกับไอ้หมีบุ้ยหน้าไปที่ตัวต้นเหตุภายในรถที่ทำคนร้ายหนหายไป  แล้วเราจึงขึ้นรถไปที่สน.ทันที

สวย  สวยจริงสวยจัง จุ๊กกรู๊ๆ ผมยอมถูกจับเอ้า! กิ้วๆ!  มาเป็นแฟนพี่เถอะนะจ้ะน้อง  ไม่ว่าจะมุมไหนอิริยาบถไหนดูเข้ากับคนนี้ไปเสียหมด  แม้ว่านางจะนั่งหน้านิ่งใส่ผมสักปานใดผมก็ไม่สน 

รู้แต่ว่าจะเอาคนนี้  สวยด้วย..สวยมากกกก  สวยมากเลยยยย

"รู้รึป่าวว่ามาขัดจังหวะเจ้าหน้าที่ตำรวจในระหว่างทำภารกิจน่ะไอ้อ้วน" 

ชะอุ้ย!  อ้วนเลยเหรอ...

"รู้จ้ะ"  ผมยิ้มตอบให้

"รู้!  แสดงว่ามึงตามกูมางั้นสิ"  อุ้ย ดูหน้านางทำสิ ตาโตๆกลมๆเบิกใสๆเหมือนกวางน้อย ค้อดน่ารักชะมัด

"ก็นางสวย พี่เลยต้องตามหาไงจ้ะ"

"ห๊ะ!  มึงตามหากู..ตามหากูทำไม" อ่ะๆนั่น  นางกวางน้อยต๊กกะใจถอยหลัง​หนีชิดกำแพงอ่ะ  ดูทำเข้าสิ

"55555  ฮริ้วววว!!! ไอ้คุณเอ้ยยย นอกจากมึงจะเป็นขวัญใจตำรวจชายด้วยกันแล้ว  นี่มึงยังต้องตาต้องใจไอ้อ้วนมันอีกเหรอเนี่ย​  มึงนี่เสน่ห์แรงจริงจริ๊ง​" เสียงจากห้องส่ง​

ช่ายยยย~~ เสน่ห์​แรงมาก  มากๆเลยตัวเอง

ก็.. ตอนที่ผมเดินออกมาจากอพาร์ทเมนต์  ตั้งใจจะไปขึ้นรถเมล์โดยสารที่ป้ายรถใกล้ๆร้านสะดวกซื้อของ 

แล้วพอดีสายตาไปโป๊ะเชะเข้ากับร่างอรชรของน้องนางเปิดประตูรถประทุนออกมากับคู่หูของเขา  สงสัยมาจับคนร้ายแถวนี้อีกละมั้ง  มองไปที่ร้านขายของสะดวกซื้อของอาจินยองที่หัวมุมตึกร้าน 

มีวัยรุ่นแอบจิกของในร้านกันเมื่อแอบเหล่ตามองข้ามฟากดูจากฟั่งถนนตรงเนี้ย​ 

รถของน้องนางจอดอยู่ตรงหน้าแล้ว  ผมยืนชั่งใจอยู่ขณะชั่วครู่​ 

อยากได้กวางน้อยมาอยู่ในอุ้งมือก็ต้องเข้าป่าสิ  นั่นสิ..แล้วจะรออะไร ตัดสินใจกระเพื่อมซาลาเปาของตัวเอง​ข้ามฟากไปหลบในรถรอเธอมาขับออกไป อยากจะรู้จักต้องดมตูดกันก่อน  นั่นคือคติประจำใจของอค แทคยอน

ผมก็มาอยู่ตรงนี้แล้ว  และตรงนี้คือโต๊ะทำงานของเธอจะติ๊กสีแดงกากบาทไว้เลย  คราวหน้าพี่จะมาหาใหม่นะจร้า

"ไปให้พ้นกูเลยนะ!..แล้วอย่ามาอีกนะเว้ย!  ไอ้จุนก็เหมือนกัน! มึงเป็นหัวหน้าพวกกูอย่าคิดว่าจะแหยมไม่ได้นะเว้ย"  อ๊ออออ...เขินก็บอกมาเถอะนา แหมๆๆๆ ทำเป็นดุใส่เพื่อน

"อื้อหือ..ไอ้สวย  ปาก! "  ผมมองสงครามหย่อมๆในสน.ตำรวจ 

"ไอ้ตาตก..เอาสิว่ะ"  ปากคอเราะร้ายไม่เบาเลยนะเนี่ย  เห็นแบบนี้ฤทธิ์เยอะไม่เบา..ไม่เป็นไร ผมช๊อบชอบ

ผมถูกปล่อยออกมาจากสน. ถึงกับขออยากอยู่ต่อเพราะอยากอยู่เห็นหน้านาง  แต่สายตาตำหนิจากเธอจิกใส่มาที่ผม  ได้แต่เดินคอตกออกมายืนริมถนน

"ฮึกฮื่อฮือฮือฮือ ใจร้าย! ทำไม..นางถึงใจร้ายเพียงนี้"

"โห้ย..ไอ้อ้วน  ก็พุงมึงน่ะสิว่ะ"

หะหา..ใครว่ะ?  หันหน้าไปมองด้านหลัง  อ้อ..คนตาตกอะไรนั่นเหรอ ที่น้องนางเรียกว่าหัวหน้าอ่ะ

"นี่.. แกชื่ออะไร"  เขาเดินเข้ามาหาผมแล้วเอามือคล้องบ่าผมเอาไว้ข้างหนึ่ง  ตีสนิทผมเหรอ?

"แทคยอน" ผมตอบเขา

"แกชอบไอ้สวยเหรอ?"  ถามใช่ป่ะ

"ช่าย"  ผมตอบเขาอีก  แล้วสายตาของเขาก็ใช้มองรูปร่างของผมตั้งแต่หัวจรดเท้า  เท้าจรดหัว  มองแบบนี้หมายความว่าไงอ่า..คนกำลังเฮิร์ทอยู่นะ  เข้าใจมั้ย...คนกำลังอกหักตั้งแต่ยังไม่ได้จีบเนี่ยะ

แล้วคนตาตกจิกนิ้วจิ้มท้องของผมที่โผล่พ้นชายเสื้อออกมา  ทำไมอ่า..ก็คนมันอุดมสมบูรณ์มันผิดตรงไหน​ มีปัญหาอะไรงั้นเหรอ?

"ก็ไอ้พุงนายนี่สิ  ประกอบกับ...รูปร่างของเอ็งอีก  ไม่ใช่สเป๊กไอ้สวยมันหรอกว่ะ" 

เฮิ้กกกกก!!!  เจ็บกระดองใจ โอ๊ย.เจ็บกระดองใจ

"ฮึกฮึกฮึกฮึกฮึก"  ผมร้องไห้สะอึก

"มึงกล้าแหยมไอ้สวยถือว่าเด็ดนะ  มีตำรวจหลายคนเข้าไปแจกขนมจีบมันแต่โดนเล่นงานซะปางตาย  ถ้าแกชอบไอ้คุณจริงกูเชียร์มึง"

"หา!จริงหรอ" ผมหยุดน้ำตาไว้แต่เพียงเท่านี้แล้วอ้าปากค้างเติ่ง  หูเพี้ยนรึป่าวว่ะเนี้ย 

"จริงสิ! หน้าตาเอ็งก็ไม่เลวนะ ถ้ามึงฟิตหุ่นให้ตึงเปี๊ยะนี้  กูรับรองมึงหล่อไม่แพ้ไอ้ชานซองนั่นหรอก"

"อ้อออ..คนที่หน้าสวยเรียกว่าไอ้หมีนั่นใช่มั้ย"

"ช่ายยย  ไอ้หมีกับไอ้สวย… เราเรียกกันเฉพาะเป็นโค้ดลับ"  อ้อ เข้าใจแล้ว  ผมพยักหน้ารับรู้ "ไอ้สวยมันชื่อนิชคุณ นิชคุณเรียกยากว่ะ ฉันเลยเรียกมันไอ้สวยนั่นแหละเรียกง่ายดีว่ะ"

"...."

"ถ้ามึงจะจีบไอ้สวยน่ะหน่ะ  ดูแลตัวเองก่อนอันดับแรก"

ผมมองพุงของตัวเอง  โอ้โหยย..กว่าจะลดหุ่นอีกนานเลยว่ะ 

1ชม.ถัดไป

ตาย! ...ไอ้อ้วนมันสนใจผมเหรอ  โอ้มายก้อด!ขยะแขยง อี้!  ไปไกล​ๆตีนกู!

กูไม่ชอบผู้ชายยยย!!!

ต้องให้บอกอีกกี่ทีว่ะ ไอ้พวกเวรถึงจะเข้าใจกู  กูไม่ได้ตั้งใจให้สวยเว้ยยยยยยยยย!!!!!  อยากจะบ้าตายยยยย!!!!! ...

ไอ้จุนนะไอ้จุน  ไอ้เพื่อนเลว...มันไม่น่าเป็นรุ่นพี่กูเล้ย  ให้ตายซี๊!!!!...แต่เป็นลูกชายผู้บังคับบัญชานี่​สิว่ะ  กูถึง​เป็นลูกน้องมึงงงงงง ไอ้ชาติ​ชั่ว! ​

“มึงกำลัง​ด่ากูอยู่​ในใจ​”

“เออ!  อุ้ย...มาตอนไหน​วะ​”

“สีหน้ามึงมันฟ้องกู   หยุดด่ากูก่อน.. กูมีงานให้พวกมึ​งทำ นี่คือตัวบงการ​ที่​อยู่เบื้องหลัง​ในการค้ายาเสพติด​ที่​ลีชางมินสารภาพ​หมดเปลือกแล้ว​ ชเว ซีวอน”  ปึง!  แฟ้มรูปภาพ​ที่มันวาง  หรือโยนว่ะ…

“หา.. ไอ้ลูก​ชายนายกรัฐมนตรี​  เพื่อนเก่าพวกเรานี่หว่า”

“ใช่  งานชิ้นใหญ่และต้องระวังตัว​มากด้วย”  เชี่ยแล้วสิ.. ไอ้คนที่​บงการดันเป็นเพื่อนเก่ากันในโรงเรียน​มัธยมต้น​  พวกผมกับมันเป็น​อริศัตรู​กันอยู่เเล้ว 4สมัยเรียน​ จบกันออกไป​ก็ดีใจ​ที่​ไม่ได้​เจอกับมันอีกเลยหลายปี​  มาเจออีกทีนึง​ก็​ตอนที่​พ่อมันเลือกตั้ง​แล้วได้เป็น​นายกรัฐมนตรี​ของเกาหลี​ไปแล้ว​นี่สิ แล้วใช่ว่ามันจนซะที่ไหน​ล่ะ​

มาวันนี้ผมกำลังนั่งเครียด​และประชุมกันอยู่เพื่อหารือหาทางจับกุม​ตัว​มันอยู่  แล้วไหนพ่อมัน​อีกที่ไม่รู้​ว่า​เป็นใจ​กับลูกชาย​ด้วยหรือเปล่า​ หากเป็นเช่นนั้น​จริงพวกผมก็ต้องคิดหาวิธี​ป้องกันตัว​เอง​ไว้ให้ดีที่สุด​  เพราะ​ไอ้ซีวอนมัน​เล่ห์เหลี่ยม​จัดเยอะ ไม่รู้​ต้องเจอกับอะไรบ้าง

พวกเรา​จับ​จุด​ราดาร์จีพีเอสรวมไปถึง​กล้องวงจรปิด​ทุกมุมกล้องทั่วโลก​ที่มีลูกน้องของชเว ซีวอน ติดตามอยู่ กล้องจับไปได้ที่สถานที่แม่น้ำฮันของตัวเมืองในเกาหลี

และวันนี้​จะมีการนัดแนะส่งค้ายาเสพติด​กันในตอนเย็น​ ทุกอย่าง​จึง​เตรียมตัวพร้อม​ที่​จะสกัดจับ รอเพียงแต่สัญญาณ​จากมินจุนเท่านั้น​ที่นั่งมองวงจรปิด​ในรถตู้​คันสีดำแต่ละคนละจุดกับผม

“ที่ร้ากพี่มาช่วย​แล้ว” ห่ะอะไรเว้ยเห้ย​  ไอ้อ้วนมันจากไหน มึง​โผล่​มาได้​ไงเนี่ย​

“มึงมาได้ไงไอ้อ้วนท้วน​  อย่าบอกนะว่ามึงตามกูมาอีก  มึงกลับไปเลยนะ มาทางไหนกลับไปทางนั้น”  ผมลากคอมันไปคุย​กันสองคนที่ลับตาคน

“พี่เป็นห่วง​  กลัวนางจะเป็นอันตราย​”  ศัพท์​อะไรของมัน​ น้องนาง.. หุ ไอ้บ้า​  แต่ตอนนี้​ผมอยากรู้​ มันรู้ได้ไงว่า​ผมอยู่ที่นี่​  ผมคาดคั้น​เอากับมัน

“ก็.. เมื่อตอนบ่าย​ๆ  ไปหาที่สน. ตำรวจคนสวยๆที่เคาน์เตอร์​บอกว่าพวกนายมีประชุมกัน  หลายชั่วโมง​กว่าจะเสร็จ​ ฉันเลยรอที่ห้องคุณ ไม่คิดว่า​จะ​ประชุม​กันนานขนาดนั้นนี่นา  ฉันเลยเดินเล่นแล้วผ่าน​ไป​ได้​ยินเข้า”

“อะไรน่ะ!?แล้วนายก็ตัดสินใจ​ที่จะ​ตามฉันมาเพื่อช่วยฉันอย่างนั้นเหรอ”  ผมอึ้ง​ นี่มันใช้อะไรคิดว่ะ​ ตัวมันเท่ากับแตงโม​มันจะมาช่วยอะไรผม

“มึงคิดอะไรของมึงอยู่! นี่มันเรื่อง​คอขาดบาดตาย​นะเว่ย​”  ผมว่ามัน

“ห่วงเขาใช่ม่า” ใครห่วงมึง

“โอ๊ะ… กูอยากจะบ้าตาย   แต่.. หึ้ย หลบๆๆๆ อื้อหือ พุงมึงกูละไม่อยากมอง”  ผมรีบปรับเสียงให้เบาที่สุด เมื่อลูกน้องไอ้ซีวอนมาด้อมตรวจเช็ก​อยู่​แถวนี้​  บริเวณ​ถนนริมเดินผ่าน​ที่ผมกำลัง​หลบซ่อน​อยู่​

เมื่อวอสัญญาณ​เข้า​เตือนมา​แล้ว​ผมจึงสำรวจชุดเกราะ​ป้องกัน​กระสุนปืนให้เรียบร้อย​ว่าดีพอที่จะปกป้องผมได้

เอ้า  ไอ้เหี่ยนี่ก็ไม่มี​ชุดเกราะ​แล้ว​มัน​จะ​ป้องกัน​ยังไง  กู​เห็น​แล้วก็​งึด โวะ.. ไอ้อ้วนดำเอ้ย กูละขี้เดียด​มันว่ะ  ไม่รู้​นึกยังไง​ถึงตามมา​

“อยู่​นี้ห้ามตามมาเด็ดขาด  เข้าใจ​มั้ย”

“จ้ะ​ๆๆ เข้า​ใจๆ  จะรออยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน”

“อืม  ดีมาก”  ผมสั่งแล้วก็​ออกตัว​ไปรับศึก

ตกลงนี่คนตัวขาวห่วงผมใช่ม๊าาา  เป็นห่วงใช่มั้ย​จ้ะคนสวย ผมจะไม่ยอม​ให้นิชคุณ​เป็นอะไรอันขาด​  ว่าที่เมียในอนาคต​ คนนี้แหละ​ใช่เลย..ชัวร์​ป้าบ​ และชัวร์​เลยในชีวิต​นี้  ว่าเธอ​คือเนื้อคู่​ของผม… เฮือกฮ่ะ​ฮ่ะ​ฮ่า ความอยากครอบครอง​เข้าครอบงำจิตใจ​  จะไม่ให้ใครมาพรากเธอไปจากผม​แน่นอน​ ผมจะปกป้องเธอ ไม่ว่าจะเป็นหรือตาย!

เออ.. ว่าแต่  จะให้เราทำอะไรก่อนอันดับ​แรกดี  คิดก่อน คิดๆๆๆ

“บุก​”  

“ได้”   ผมสื่อกลับไปกับหูฟัง​สื่อ​สาร  แล้วสื่อหูฟังอีกที​ไปยังจุดมุมไอ้หมีเพื่อจับกุม​ทันที  “ล้อมจับทุกคน​เลย เอาให้จะๆไปเลย” ไม่ว่าจะเป็นหรือตายแค่ไหน  ผมยอม.. ผมกล้าพอที่​จะ​เสี่ยง​ชีวิต เอาชีวิต​ตัวเองเป็น​เดิมพัน​

“ซีวอน!”  พวกเราออกจากที่หลบซ่อน​  ซีวอนและนายกรัฐมนตรี​ของประเทศ​เกาหลีใต้​  สองคนพ่อลูกร่วมกัน​ค้ายานรกด้วยกัน​จริงๆ​​

“นิชคุณ​  ฮวางชานซอง  ไม่เจอกัน​ตั้ง​นาน​เลยนะเพื่อน”

“ใครเพื่อน​มึง”  ผมพูด​พร้อมกับปืนด้ามกระบอกสั้นเล็งไปที่มัน

“อ๊ากกกกกกกกก!!!!”  หือ? เสียงอะไร? ผมหันไปมองรถไถถนน​ลาดยางมะตอย​ขับเคลื่อนที่​เข้ามา  

“เฮ้ย  เฮ้ยๆๆๆๆ”  ผมถอยหลัง​ออกมากันกรูกับพรรคพวก แล้วตอนนี้รถ​มันก็ไ็ถขับเคลื่อน​ที่ไปที่  ชเว ซีวอนที่มัวแต่ยืนอึ้งและงงอยู่ มีแต่พ่อของมันที่ยังฉลาดเอาตัวรอดวิ่งหนี​ออกมาทัน   

“อ้า  อ๊ากกกกกกกก!!!! ชะช่วยด้วย! พ่อ!”  ตายห่าแล้ว ไอ้ซี​วอนโดนไถ อื้อหื้อ.. กู​ไม่อยากมอง  เสียงกระดูก​ดังกรุบกรับให้ได้ยิน แตกหัก​ละเอียด​หมดแล้วมั้ง​น่ะ

“ซีวอน!! “  ท่านนายกฯ​ตกใจ​เอื้อมมือ​คว้าอากาศ​ค้างเอาไว้หวังเพื่อที่จะ​ช่วยเหลือ​ลูกตัวเองให้รอดปลอดภัย​ แต่เสียดาย​ช่วยเหลือ​ไม่ได้​

ส่วนไอ้คนที่​ทำผิดก็ต้องติดคุก  อาจจะจำคุกนานถึงหลายปี

ไอ้อ้วนเอ๊ย  อยากช่วยกูแต่รนหาที่

เพราะ​กูงั้นเหรอ   ​เพราะกูที่เกิดมาหน้าสวย​ ทำให้คนทั้งสน.และก็มึงต้องมนต์​เสน่ห์จาก​กู  

เป็นไปได้นะกูอยากเอามีด​กรีด​หน้าตัวเองชะมัด​

“นิชคุณ​  ฉันช่วยเหลือ​เธอได้แล้วนะ”  ไอ้อ้วนมันลงมาจากรถไถ สภาพที่มันค่อยๆเอาขาลงทีละข้างเดินต้วมเตี้ยม​

ไม่รู้​มันไปได้รถมาจากที่ไหน  ชึ.. ผมล่ะเกลียดแสนเกลียดพุงมันจริงๆ เบือนหน้า​หนีเพราะอาย​  เอาเป็นว่าปิดคดีลงค้ายาเสพติด​รายใหญ่ได้อย่างง่ายดาย​แสนง่ายโดยไม่ต้องลงแรงสักแอะ​ ทุกคน​เข้าจับกุม​กันหมดทันที  

แกร๊ก!  

“อ้าว  นี่มันอะไร​อ่า  มาจับ​ผมทำไม?”

ผมไม่ได้​เป็น​คนจับใส่พวงมือ  แต่เป็นฮวาง ชานซองต่างหากล่ะที่คล้องมือให้มัน

“นายถูกจับ  ในฐานะ​ฝ่าฝืนเข้าจับกุม​ของเจ้าหน้าที่ตำรวจที่กำลังทำงานอยู่  และ.. โทษ​ฐานทำให้มีคนได้รับบาดเจ็บ​จนปางตาย”

อะไรนะ!? ผมถูกจับ​ข้อหาเข้าไป​ขัดขวางระหว่างการทำงานของตำรวจอย่างนั่นเรอะ  ช่วยบอกผมที.. ผมแค่ต้องการช่วย​ว่าที่เมียมันผิดตรงไหน​ ผมทำได้แค่เบิกตาและอ้าปากค้าง​กว้าง  

เดี๋ยว​ก่อนสิที่รักมาช่วยผมก่อน  ผมเดินตามคุณตำรวจชานซอง​ที่จับผมลากตัวไป  ไม่ได้นะที่รัก คุณ​จะ​ปล่อยให้ผมติดคุก​ไม่ได้นะ  ผมมองนิชคุณ​ เธอไม่มองหน้าผมเลย นี่ผมโดนเธอเมินกันแล้วหรอเนี่ย  ฮือ​ฮือ​ฮือ​ฮือ​ฮือ​

1ปีผ่าน​ไป​

ฟิตเนส​สถาน​ีตำรวจ

“ฮึ้บ  ฮึ้บ ฮึ้บ”  

“แทค  พักก่อนจะได้นะจร้า  นี่จ้ะน้ำ” ผมวางเวตยกน้ำหนัก​ไว้ที่เดิม  ลุกขึ้น​นั่ง​คว้าขวด​พลาสติก​ที่คู่​หูของผมยื่นมาให้

“ขอบใจนะเจส”  ผมขอบคุณ​เขาแล้ว​ดื่มน้ำในขวด  

“ขยันจังเลยนะเนี่ย​  ดู​สิ.. กล้ามของเธอ เพียงแค่ปีเดียวเธอทำได้ขนาดนี้เชียวเหรอ”  สายตาของเจสสิก้าที่ใช้มองกล้ามเนื้อ​ท้องของผม มันยอดมากเลยใช่มั้ยล่ะ​ ที่ผมจะสามารถ​ทำได้ถึงเพียงนี้  ผมยิ้มให้เธอ

“ชึ”  พริ้วว~ แปะ  

ผ้าขนหนู​  ใครเหวี่ยง​ใส่หัวว่ะ  หยิบผ้าออกจาก​ศรีษะ​แล้วมองหาตัวการ  หันหน้าไปทางฝั่ง​ที่ผ้าขาวปลิวมา

นิชคุณ​  เขานั่งดื่มน้ำอยู่​  ผมรู้ว่าเขาหมั่นไส้​และเกลียด​ผมขนาดไหน  แต่ผมไม่สนหรอก เพราะหลังจาก​ที่ผมเกือบจะ​ติดคุก​  ทำให้ผมได้คิดอะไรหลายอย่าง​ และพูดกับตัวเอง​ว่าจะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด​  ให้คนๆหนึ่งดูถูกผม จึงหันมาตั้งใจ​ดูแล​ตัวเอง​

หมั่นไส้!  ทำเป็น​โชว์​หญิง​  ทำเป็น​โชว์! กูเห็นแล้วอยากจะอ้วก  อุแหวะ! …

ยังไง​ซะมึงก็ยังเป็นไอ้อ้วนดำตับเป็ด​อยู่​วันยังค่ำ  กูเกลียดมึงไอ้แทคยอน ได้ยินมั้ย​ว่ะ..ไม่ต้องหันมามองหน้ากู  ชึ! …

ผมยกขวดน้ำขึ้นดื่ม

ตั้งแต่​วันนั้น​ วันที่จับคนร้ายค้ายาบ้า​รายใหญ่​ได้ไปเมื่อปีที่แล้ว​  มันเกือบไปนั่งในคุกแล้ว เมื่อศาลตัดสิน​ว่าเป็น​การ​ช่วยเหลือ​เจ้าหน้าที่​ตำรวจในระหว่างงาน  จึงยอมหย่อนลดโทษ​ให้โดยการปล่อยตัว​ไป ถึงแม้​ว่าจะทำให้มีคนเจ็บ​เกือบตาย​แต่ยังก็ไม่ตายก็เถอะ​

และหลังจากครั้งนั้น​ไม่รู้​มันคิดอะไร.. อยู่​ๆ ก็​บอกว่าอยากจะเป็นตำรวจ!ขึ้นมาซะ​งั้น  ช่างหัวมัน​สิ! มันอยากจะเป็นอะไรก็เรื่องของมันผมไม่สนผมไม่แคร์​

“เย็นนี้เลิกเวรไปไหนรึป่าว  อยากชวนไปดูหนังกินข้าวกัน” แหมๆๆ  ดูหนัง​สดน่ะสิ​ไม่ว่า คิดว่า​กูจะเดาไม่ออกหรือไงว่ะ ชิ!  

“ไปสิ  เย็น​นี้เจอกัน”  นั่นไง เข้าทางกูไม่มีผิด  ดูนางเจสสิก้าจะชอบว่ะ แล้วดู..มีการทำปูไต่สวน​ขึ้น​เต้าซะด้วย อะจื้ย..

ผมเห็นสองคนนี้จีบกันแล้วมันแสลงตากูว่ะ  ไปแหละ… อยากจะทำอะไรก็เชิญ​ตามสบาย​

ผมลุกไปเข้าห้องน้ำเพื่อชำระล้างตัว  เลิกเวรแล้วกูจะไปไหนดีว่ะ​ ชวนไอ้หมี​กับไอ้ตาตก​ไปผ่อนคลาย​สักหน่อยก็ดีเหมือนนะ​

“คิดอะไรอยู่? “   หือ? อะไร.. ผมหันหน้าไปมอง   เหวอออ! หน้าผมกับหน้ามันอยู่ห่างกันแค่มิลลิเมตร​เลยนะ  ต๊ายตายเกือบเสียปากให้มันจู่​จุ๊บ อี๊!

“มึงมายืนอะไรอยู่ข้างหลัง​กูไอ้อ้วน”  ผมยืนอาบน้ำคิดอะไรเพลินๆนานอย่างนั้น​เหรอ  ถอยไปข้างก้าวนึง กูเสียวตูดไปไกลๆกู​

“นี่นายยังคิดว่าฉันยังอ้วน​อยู่​อีกเหรอ  สงสัยคงต้องลดน้ำหนักลงอีกซะแล้วมั้ง​” ผมเบ้ปาก  หุ่นอย่างมึงนะเหรอ ยังมีส่วนไหนให้ลดอีกว่ะ

ผมมองสัดส่วน​ของมันก็… ก็ (เซ็กซี่​ว่ะ)​ กล้ามลอนๆ ซิกแพ็ก​  นมขึ้นตั้งเต้า แขนก็ใหญ่ล้ำบึก​.. มีรอยแผลเป็น​ข้างนึงด้วย​ โคตรซะ​แมนแตนสมชายฉกรรจ์​ ไม่รู้​มันไปได้แต่ที่​ใดมา (เห็นมาตั้งนานแล้วแต่ไม่เคยถาม)​  หน้าก็ผอมต๊อบตอบ (โคตร​หล่อเลยมึง)​ ทรงผม​มึงก็.. ไม่ได้เรื่อง (เข้าทรงชิ_หาย)​ โดยๆรวมแล้วก็งั้นๆอ่ะ.. (เพอร์เฟค​ค้อดๆ กูละโคตร​อิจฉา​หุ่น​มึงแม่ง)

“เอ้า  อาบต่อสิเป็นอะไร  ทำไมหน้าอึ้ง​อย่างนั้น​ล่ะ”

ปากแข็ง​  ผมรู้ในใจเขานึก​อะไรอยู่​  เขาชมหุ่นผมน่ะสิ เขายังอึ้งคิดว่า​ผมจะทำได้มาถึงขนาดนี้  เพราะคำสบประมาท​ของเขาให้ผมฮึดสู้​ขึ้นมา ผมแอบยิ้มในใจ​

เลิกเวรยามตอนเย็น​  ผมก็รอเจสสิก้าคู่​หูของผม  เพราะเธอนัดผมอยากไปดู​หนัง​และกินข้าว​ด้วยกัน​  แล้วผมก็ไม่ได้ปฏิเสธ​อะไร

เธอดูหนัง​อะไรผมก็ดูเรื่องที่เธอเลือก​ ฟิฟตี้เชด  ก็เอาสิ ดูไปพร้อมกับ​เธอ

กูว่าจะไม่สนแล้วนะ  แล้ว​ก็ว่าจะไม่ ส.เสือกแล้วด้วยสิ ผมโทรชวนไอ้หมีกะไอ้ตาตกพวกปฏิเสธ​เพราะมีธุระ​ต้องไปทำ  

ผมแอบตามไอ้อ้วนมาถึง​โรงหนัง นั่งริมฝั่ง​ทางเดินห่างจาก 3-4แถว​   พวกนั้น​จะได้ไม่ต้องสงสัย​มาก สวมหมวกต่ำๆ ไม่ให้จับได้​

โหย.. อีเจส มึงเลือก​หนังอะไรของนางว่ะ  เย็ดแม่งเกือบทั้งเรื่อง วู้!

นั่นๆๆๆๆ  ดูอีนางทำ สอดส่ายสายตาดู หนัง​ในจอเดินเกือบไปได้ครึ่งทาง​ ​แอบเนียนนะมึง​อีช๊อกกะรี มีการลูบขาไอ้ดำด้วย นี่แกหวังอยากทำเหมือนในหนังใช่ม่ะ แฮร่! กูอยากกัดคอมัน

และดู!.. ดูไอ้ดำ  ไม่ปฏิเสธ​นางออกไปล่าาา  ดูมันยิ้มกริ่ม​ แบบนี้่​หมายความว่าไง​  เป็นใจให้นางด้วยใช่มั้ย​ว่ะ ใช่ม่ะ

หึ้ย! กูไม่น่าตามมาเลย  ไปละโว้ยะ เสียลูกกะตาตัวเอง  

ผมเดินออกมาจากโรง​  ชะ.. ปวดเยี่ยว​วะ! พอดีเลย. เดินออกมาจากโรงหนังก็รู้สึ​กปวดเยี่ยว​ทันที  ผมหักมุมมุ่งหน้าไปห้องน้ำไปปลดทุกข์​

“อาาาา”… ส​บายยย​ ใจ  “หะเฮ้ยๆ อะไรว่ะ!?” คนยืนฉี่โถ่อยู่​  ผมเหวอและตกใจพร้อมกัน ไอ้แทคยอน​มาลากผมเข้าห้องน้ำแล้วล๊อคกลอนประตู​  “อะไรว่ะ​ไอ้แทค”

“กูไม่ไหวแล้ว  กูขอน่ะ” ผมงง มันมีหอบแปลกๆเว้ย

“ขะขออะไร?”  ไม่รู้​วะ แต่เสียงกูสั่นพิกลๆ

“แล้วตกลงฉันขอได้มั้ย! ตอบมาก่อน”  นั่นน่ะสิ มึงขออะไรกู จะมาให้กูตอบเนี่ย  

“ได้มั้ย​  ถ้านายอนุญาต​”  มีอนุญาต​ด้วยเว้ยเห้ย​  มีเชิงเสียตูดว่ะ แน่เลยว่ะ.. ชัวร์​ป้าบสถานการณ์​แบบนี้  ผมหลับตาปี๋แล้วตอบปฏิเสธ​ออกไป

“ได้!”  อ้าววว!​ ตายแล้วกู  พูดผิดประโยค​เว้ย!

ผมทนไม่ไหวแล้วที่ต้องนั่งดูหนังเรื่องมีฉากเย็ดกันทั้งเรื่อง จะรอให้หนังจบก่อนก็ไม่ได้

ผมรู้.. นิชคุณแอบตามผมมา  เขาใช้เวลาระหว่างที่ผมยืนรอเจสสิก้าออกมาพร้อมกัน แล้วเขาก็ใช้หมวกแก็ป​คอยปิดบังหน้า​เพื่อ​ไม่ให้พวกผมจำได้  ผมยิ้ม.. นิชคุณ​ไร้เดียงสาแต่ก็ร้ายเดียงสาไม่เบาเช่นกัน เขาไม่ได้เกลียดผมหรอก ปากเขาแข็งไปงั้นก็จริงแต่จิตใจเขา​ดี ผมยังชอบเขาอยู่​น่ะ จนมาถึงตอนนี้​ก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง​

เขายังสวยอยู่​ในสายตาผมเสมอ  แรกๆถึงเขาจะหมั่นไส้​ผม ถึงแม้ว่า​ผมจะตัดสินใจ​มาเป็นตำรวจเพื่อที่จะได้อยู่​ใกล้เขา  

“อึก  ไอ้แทคกูเจ็บ​”  

“ทนหน่อยน่ะที่รัก”  ผมค่อยๆกดเข้าไป​ในตัวร่างขาว เขาจิกเล็บมือ​เข้ากับหัวไหล่ผมสองข้างเพื่อฝืนไม่ให้ตัวเองเจ็บมาก ก็ไม่อยากปล่อยให้นิชคุณทนเจ็บนักเหมือนกัน​เลยตัดสินใจ​ประกบจูบเขา

“อือ อ๊ะ”  กดเข้าไปได้  ก็เอาขาของคุณสอบเอวผมแล้วใช้มือสองข้างยันกำแพง

.

.

.

.

“อูยยยย​ เอวกู.. ไอ้เวร!  ประคองกูดีๆ” ตายห่า ผมเสียตูดให้มันแล้วอ่ะ  มันชิงเวอร์​จิ้นผมไปให้ตายเหอะ

เวร.. แทนที่กูจะเป็นผัวคนอื่น  กูเลยกลับกลายเป็น​เมียมัน เหี้ย​เอ้ย.. กูล่ะอยากจะร้องไห้วุ้ย.. ฮือ​ฮือ​ฮือ​ฮือ​ฮือ​

เหมือนคำศุภาสิตที่เขาว่ากันไว้ …เกลียดอะไรได้อย่างนั้น เกลียดปลาไหลกินน้ำแกง... เกลียดน้ำแกงแล้วยังไง​ต่อว่ะ นั่นแหละมันก็เป็นดั่งเช่นนั่นจริงๆ

กูเกลียดไอ้แทคยอน​  ไอ้อ้วนดำตับเป็ดเอ้ย​ หื้ยยย.. แต่มันก็โคตรหล่อสัตว์! กูควรดีใจมั้ยว่ะ

“พยุงดีๆ  คอนโด​กูอยู่​นี้”  หลังจากเสร็จสิ้น​ภารกิจของมันผมก็ให้มันมาส่งที่คอนโด​ใกล้สน.จากที่ทำงาน  ให้มันขับรถพยุงมาส่ง

“ฉันรู้น่ะว่านายคิดยังไง​กับ​ฉัน  อย่าโกหกตัวเอง​เลยจะดีกว่า” ผมหยุดเดินไอ้แทคก็หยุด  หันหน้ามองมัน

“โกหกอะไร! ”  ไม่เห็นรู้เรื่อง  

“นิชคุณชอบฉัน​”

“ฉันนี่น่ะชอบนาย  ไม่จริงหรอก” ผมซ่อนความรู้สึก​ที่แท้จริง

“จริง! อย่าหลอกตัวเองนิชคุณ​  นายพยายาม​แกล้งฉันสารพัด​สารพัน​ นายหมั่นไส้​ฉันและหลอกเกลียดฉัน  การกระทำของนายมันฟ้องฉันได้อย่างชัดเจนเลยนะ มินจุนและชานซองก็รู้​

หา.. ผมอ้าปากค้าง​และตาโต  กระพริบตา​ปริบๆแล้วถึง​จะพูด

“ไอ้สองตัวนั่นมันรู้มันเห็นงั้นเหรอ  แล้วก็ไม่มีใคร​บอกฉันกันสักคน ปล่อยให้ฉันแสดงอยู่คนเดียว? ”  ผมรัวถาม

“ใช่  หัวหน้าเขาเชียร์​ฉันตั้งแต่​ทีแรกแล้ว”

“อะไรน่ะ อุ้ยโอ้ยะซี้ดด!”  ผมจะยืนตัวตรง.. กลับลืมไปว่าโดนอะไรมา  เลยต้องเอนตัวไปทางมันไว้ก่อน จะด่ามันสักหน่อย  มันสุ่มหัวกันนี่หว่าแบบนี้

“ตั้งแต่​เมื่อไหร่​ทำไมไม่รู้​เรื่อง​”  ผมคาดคั้น​เขา ตกลงเราจะยืนเถียงกันที่หน้าคอนโดผม​ใช่มั้ยเนี่ย

“ก็.. ก็.. ตั้งแต่วันที่ฉันเกือบติดคุก​นั่นไง”  มันยื่นหน้ามาใกล้ ยิ้มกริ่มใส่​แล้วทำเฉลย​

เพียงแค่​มันพูดเท่านั้น​  หน้าผมกลับรู้สึกร้อนผ่าว​ อยากจะยิ้มก็ไม่อยากให้มันเห็นพยายามกลั้นยิ้มก็เหมือนจะหลุด  

“ฉันไม่ได้​ชอบเจสสิก้า  แล้วก็ไม่ได้ชอบผู้หญิง​ ฉันชอบผู้ชาย...ฉันชอบนิชคุณ​ ตั้งแต่​เจอหน้ากันครั้งแรก​แล้ว” โอยขนลุก

“ไอ้บ้า! ไปเลย  ไปส่ง​ฉันขึ้นห้อง  เจ็บตูดเร็วๆเข้า”  ผมทุบกำปั้นใส่อกมันไปทีนึง​แล้วเผลอยิ้มออกมา   

ถึงห้องพัก​แทคยอนเปิดประตู​ห้องผมเข้าไป  พอเดินเข้าไปและเปิดไฟ

“แฮปปี้​เบิร์ดเดย์​/แฮปปี้​เบิร์ดเดย์​พี่คุณ​”  

“เฮ้ย! ตกใจหมด”  จะไม่ให้ตกใจได้ไงว่ะ  

ผมมองเพื่อน​ทุกคนและอูยองแล้วก็จุนโฮที่ยืนกันฉลองกลางห้อง  ชานซองแล้วก็​มินจุน ไอ้หัวทองกับไอ้หัวแดงยืนถือเค้กวันเกิด​  ตายห่าวันนี้​วันเกิดกูนี่หว่ากูลืมไปได้ไงว่ะเนี่ย

“เป่าเค้กสิพี่คุณ​”  จุนโฮยื่นเค้กมาให้ผมเป่า  กูควรซาบซึ้ง​ใช่มั้ย​พวกมึง  ผมมองเค้กแล้วเป่าเทียน

“เป่าเค้กทำไมไม่ยืนให้มันดีๆว่ะไอ้คุณ”  ไอ้มินจุนถาม ผมไม่รู้​จะตอบมันยังไง ​

“อะเอ่อ  กูปวดหลัง.. นายพยุงฉันไปนั่งหน่อยดิ​”  หลบสายตาเพื่อนที่มันมองแบบจับผิด

แทคยอนพาผมไปนั่งที่โซฟาค่อยๆนั่งลง  พยายามที่จะไม่สบตาตรงๆ กับมินจุน

“มึงปวดหลัง​เหรอ  กูว่าอาการแบบนี้​ไม่น่าจะใช่ว่ะ  มันเหมือนนนนน… เหมือนนน”

“เหมือนเสียตัวไงพี่จุน”  ไอ้ด้งงงง! ป้าบ! ปาหมอนใส่เลยมึง  ทำเป็น​รู้ดี “โอ้ยพี่คุณ​ปาผมทำไมอ่า”

“ใช่ๆๆๆ ชัดเลยชัวร์​  พวกมึงได้เสียกันแล้วเหรอ  โอ้โหย.. กูเชียร์​แทบตาย ในที่สุดไอ้คุณก็เสียเวอร์​จิ้น  ยู้ฮู้ว” ดูมันฮริ้ว

“ว้อยยย!! หยุดเลยโว้ยพวกมึง.. ออกไปเลย  อย่ามาส.เสือกเรื่องของกู ว่าแต่กู.. ดูพวกมึงก่อนเหอะ  ไอ้จุน.. กูรู้​นะมึงชอบอูยองแต่ไอ้ด้งไม่รู้​ตัว กูไม่รู้​หรอก​น่ะพวกมึงไปรู้จักมักจี่กันตอนไหน”  เอาสิว่ะ หื้อๆๆๆๆ กูแฉให้หมดเปลือกเลยวันนี้​

“หะ!  พี่.. มินจุน เนี่ย​นะชอบฉัน”  ไอ้ด้งตกใจชี้นิ้วสลับตัวมันกับไอ้จุนไปมา

“เอ่อ.. อูยอง คือว่า”  ยังไง​ จะแก้ตัว​ยังไงว่ะหัวหน้า

“ไอ้ชาน.. “  ผมหันไปเล่นงานไอ้หมี  มันกำลังพูดไม่ออกเหมือนกันว่ามันก็ชอบจุนโฮ  แล้วก็ไม่รู้​หรอกน่ะ ไปทำยังไงให้ไอ้หัวทองกับไอ้หัวแดงกลับตัวกลับใจหันมาเป็นคนดี ดีเกินคาดด้วยจนผมสงสัย

“มึงไม่ต้องไอ้คุณ​  มึงไม่ต้องแฉกู เดี๋ยว​กูแฉเอง…”  เออ ว่ามาสิ ผมกอดอกจะนั่งไขว้ขาก็ต้องชักกระตุก  ลืมตัวๆตูดกูพังอยู่ เลยต้องเก็บขาเอาไว้ที่เดิม

ผมนั่งมองสงคราม​ประสาทกลางหย่อมๆท่ามกลางงานวันเกิดของ​นิชคุณ​  แต่ผมชอบนะที่นิชคุณ​เป็นอยู่ ถึงจะก๊วนไปบ้างแต่ตอนนี้​ ร่างกายหอมๆ ของคนข้างๆ มันเตะโชยกลิ่นมาประทับจมูก​  ร่างกายขาวๆที่ผมลิ้ม​ลองมาได้สักชั่วโมง​มันตรึงใจผมชะมัด แค่นี้ร่างกายตัวเองก็ต้องการลิ้มรส​นิชคุณ​นั่นอีกครั้ง  

ผมหอมซอกคอขาวนั่นก่อนจะตัดสินใจช้อน​อุ้มนิชคุณ​ขึ้นมาแล้วตรงดิ่งไป​ที่​ประตูที่คิดว่าจะเป็นห้องนอน

“เฮ้ย แทคยอนทำไร​ว่ะ​”

“ชู่ววว~”  

ไปแหละ.. จับคุณ​มารักก้านนน




End.