หนี้แค้นแสนรัก ตอนที่ 3

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ  และทันทีที่สิ้นเสียงอนุญาตจากเจ้าของห้อง  นิคคุณก็ผลักบานประตูใหญ่เข้าไปด้านในพร้อมเอกสารบัญชีรายรับรายจ่าย

"ผมนำเอกสารรายรับรายจ่ายระหว่างที่คุณไม่อยู่มาให้ครับ"  นิคคุณพูดปกติ  เพราะเขาตั้งสติได้มั่นคงแล้ว วางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ  และถอยเตรียมผละออกไป แต่แทคยอนเหลือบตาคมกริบขึ้นมองพร้อมสั่งสั้นๆ

"นั่งสิ"

นิคคุณนั่งลงอย่างว่าง่าย  ตามแบบอย่างลูกน้องที่ดี พยายามควบคุมตัวเองอย่างยิ่งยวดเมื่ออยู่ต่อหน้า ผู้ชายคนนี้แววตานิ่งราบเรียบไม่บ่งบอกอารมณ์ความรู้สึก  ทำให้นิคคุณเดาไม่ออกว่าแทคยอนอยู่ในอารมณ์แบบไหน  และกำลังคิดอะไรอยู่...ผู้ชายลักษณะอย่างแทคยอนอ่านยากยิ่งนัก  ไม่เหมือนชานซองและซีวอนที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าต้องการอะไร

"ผมอ่านประวัติคุณแล้วนะคุณนิคคุณ  หรเวชกุล  และค่อนข้างพอใจในประวัติการทำงานของคุณ  แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมคุณถึงยอมลาออกจากสถาบันการเงินชั้นนำโลก  เพื่อจะมาเป็นหัวหน้าการเงินเล็กๆ  ที่บริษัทผมที่เกาหลี"

แทคยอนถามอย่างตรงประเด็นที่สุด  เขาตรวจสอบประวัติการทำงานของนิคคุณแล้ว  และทึ่งกับความสามารถของคนตรงหน้า  ซึ่งขีดความสามารถของนิคคุณทำงานระดับสูงอย่างตำแหน่งหัวหน้าการเงินได้อย่างแน่นอน  แล้วเหตุใดเจ้าตัวจึงเลือกทำงานในตำแหน่งเล็กๆที่บริษัทของเขา

"ผมอยากหาประสบการณ์หลายๆที่ครับ"

นิคคุณตอบเรียบๆ  พยายามปั้นหน้าให้ดูซื่อๆ  ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมใดๆ แต่ดูเหมือนว่าจะหลอกคนอย่างแทคยอนไม่ได้  เขาจ้องมาที่ใบหน้านิคคุณเขม็ง  แววตาที่เคยนิ่งสงบฉายแววไม่เชื่อโดยเปิดเผย

"คุณนิคคุณ  ผมต้องการคำตอบจริงๆ"

แทคยอนย้ำเสียงหนัก  นิคคุณก็ยังทำหน้าซื่อตาใส

"ก็...นี่แหละครับ  คำตอบ  อะไรทำให้คุณคิดว่าผมโกหก"

"เพราะผมไม่เชื่อว่าตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายการเงินในสถาบันระดับโลกจะเดินทางมาจากอเมริกากลับเกาหลี เพียงเพราะอยากหาประสบการณ์จากตำแหน่งหัวหน้าการเงินเล็กๆ ในบริษัทผมน่ะสิ"

นิคคุณเสียวสันหลังขึ้นมาทันทีกับคำพูดของแทคยอน ผู้ชายคนนี้ประมาทไม่ได้แม้แต่เส้นผม  เขาละเอียดถี่ถ้วนจนหน้ากลัว  หากนิคคุณใช้หลักฐานปลอมตั้งแต่แรก  แทคยอนก็คงไม่สงสัย  แต่เพราะนิคคุณกลัวว่าบริษัทจะไม่รับทำงาน  จึงโชว์ดีกรีความสามารถที่มีมากมาย  จนเป็นผลร้ายทำให้แทคยอนเกิดความระแวงสงสัยขึ้น

"คุณดูถูกบริษัทของตัวเองเกินไปแล้วนะครับ"

นิคคุณเสแสร้งหัวเราะเบาๆ

"บริษัทอ๊คคอมพิวเตอร์ในประเทศเกาหลีเป็นบริษัทที่ใหญ่  มีชื่อเสียงและมีมาตรฐานในการผลิต  และการบริหารระดับสากล  เมื่อผมกลับมาอยู่เกาหลี  ตัวผมก็ต้องหาบริษัทที่มั่นคงอยู่"  นิคคุณพยายามหาเหตผลที่ดูน่าเชื่อถือ  และนึกภาวนาให้เขาเชื่อคำพูดของตัวเอง

"คุณเดินทางกลับเกาหลีทำไม...ในเมื่อที่อเมริกาคุณมีหน้าที่การงานที่มั่นคงมาก"  แทคยอนซักต่ออย่างไม่ปักใจเชื่อ

"เพราะผมมีเลือดครึ่งหนึ่งเป็นคนที่นี่  คุณเคยได้ยินคำนี้มั้ยครับ  อยู่ที่ไหนก็ไม่สุขใจเท่าอยู่บ้านเรา...ผมอยู่อเมริกามานานก็จริง  แต่ก็ฝันว่าจะได้กลับมาที่นี่เสมอ จึงรู้สึกว่าที่นั่นไม่ใช่ที่ของผม  และที่นี่คือบ้านที่แท้จริง"

แม้แทคยอนจะไม่เชื่อเต็มร้อยเปอร์เซ็น  เพราะเขามีลางสังหรณ์บางอย่างที่เขารู้ดีว่าใครมาดีมาร้าย  และยังรู้สึกถึงสัญญาณอันตรายจากนิคคุณ  แทคยอนยังจดจำแววตาของนิคคุณที่พบเขาครั้งแรกได้  มันเต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง  เหมือนดวงตาของสิงห์โตที่มองเหยื่ออันโอชะ  แทคยอนไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร  เขาจึงรู้สึกแบบนั้น  แต่เขาก็รู้สึกไปแล้ว  นิคคุณเป็นตัวอันตรายสำหรับเขา

"แล้วคุณทำงานมาจนถึงวันนี้  มีปัญหาอะไรบ้างหรือเปล่า"

"ยังไม่มีครับ  ถ้ามี...ผมจะเรียนให้ทราบ  เออ...ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวครับ"

นิคคุณพยายามตัดบท  เพื่อจะไปให้พ้นๆ  กลัวว่าจะทำพิรุธออกมาให้คนตรงหน้าจับได้

"เดี๋ยว  ผมมีเรื่องหนึ่งจะแจ้งให้ทราบ"

"เรื่องอะไรครับ"

"ถ้าคุณซีวอนให้คุณเซ็นเบิกจ่ายเงิน  ใบสินค้า  หรือเช็คเงินสดอะไรก็ตาม  ขอให้นำมาให้ผมพิจารณาทุกครั้ง  ส่วนรายรับรายจ่ายในส่วนอื่นๆ  คุณก็เซ็นอนุมัติเบิกจ่ายได้ตามปกติ"

แทคยอนกำชับ  แววตาคมยังจ้องนิคคุณจนเจ้าตัวรู้สึกอึดอัด  

"ได้ครับ  ไม่มีอะไรแล้วใช่มั้ยครับ"

"ไม่มี  เชิญ"

นิคคุณสาวเท้าออกจากห้องทำงานของแทคยอนอย่างรวดเร็ว  ราวกับว่ากำลังวิ่งหนีเสือร้าย  สายตาที่จ้องมองมาที่เขานั้นมักจะทำให้เขาหายใจไม่ทั่วท้อง  และบอกไม่ถูกว่ามีความรู้สึกอย่างไร  รู้แต่ว่าหากนิคคุณเลือกได้  เขาขอเลือกไม่เผชิญหน้ากับแทคยอน  แต่มันคงเป็นไปไม่ได้  ไม่เข้าถ้ำเสือเขาก็คงไม่ได้ลูกเสือ นิคคุณเดินหน้ามาถึงตรงนี้แล้ว  และไม่คิดจะถอยหลังได้อีกแล้ว  เจ็ดปีที่ความแค้นแน่นอก  ควรจะได้รับการชดใช้

✿

✿

✿

ชานซองก้าวเข้ามาในห้องทำงานของนิคคุณด้วยรอยยื้มแจ่มใส  และมารับนิคคุณไปทานอาหารกลางวันทุกวัน  เพราะในช่วงเย็นชานซองมักจะต้องรองรับลูกค้ารายใหญ่ๆของบริษัทเสมอ  เขาจึงต้องใช้เวลาในช่วงกลางวันใกล้ชิดนิคคุณ  ซึ่งการที่ชานซองไม่ว่างตอนเย็น  ทำให้นิคคุณพอใจมาก  เพราะนั่นเท่ากับเปิดโอกาสให้เขาไปไหนต่อไหนกับซีวอนได้อย่างสบายใจ กลางวันน้อง  กลางคืนพี่...นิคคุณไม่กลัวคำครหา  ขอให้สิ่งที่หวังสำเร็จ  เขาพร้อมจะทำและเวลานี้มันก็ถึงเวลาที่เขาจะปั่นหัวพี่น้องให้ทะเลาะกันเพราะเขาแล้ว

"ว่างัยจ๊ะ  ที่รัก  วันนี้ทานที่ไหนกันดี"  ชานซองถามเสียงหวาน  แต่แล้วรอยยิ้มก็ต้องหุบลง  กลายเป็นหน้าบึ้งเมื่อเห็นช่อดอกไม้ของพี่ซีวอนวางอยู่เคียงข้างช่อดอกไม้ของตน

"นี่...พี่ซีวอนส่งดอกไม้ให้คุณรึ"  น้ำเสียงของชานวองไม่พอใจจนออกนอกหน้า  นิคคุณแกล้งถอนหายใจ  ทำสีหน้าลำบากให้ชานซองเห็น

"ผมเองก็ยังแปลกใจอยู่เหมือนกันครับ  เนี่ย  ตอนที่รับดอกไม้ช่อนี้มา  ยังคิดว่าเป็นของคุณ  ยังคิดอยู่เลยว่าคุณชานซองไม่น่าเสียเงินทองซื้อดอกไม้ให้ผมสองสามช่อ  พอเห็นชื่อในการ์ดที่ส่งมาก็แปลกใจที่เป็นของคุณซีวอน"

"ทำไมคุณไม่ทิ้งไปเลยครับ"  ชานซองเอ่ยอย่างแต่ใจตน

"ทำแบบนั้นได้ยังงัยครับ  เสียมารยาท  ผมทำไม่ได้หรอก  เฮ้อ  เนี่ย  ไม่รู้จะทำงัยดี  จะทิ้งก็เกรงใจคุณซีวอน  พอรับไว้ก็หนักใจเหมือนกัน  กลัวว่าเขาจะคิดเข้าข้างตัวเองว่าผมไม่รับไมตรีจากเขาแล้ว"

"ไม่ต้องกังวลไปหรอก  เรื่องนี้ผมจัดการเอง  ผมจะพูดกับพี่ชายให้รู้เรื่อง  เขาจะได้ไม่ต้องเข้ามาวุ่นวายกับคุณอีก"

ชานซองเข่นเขี้ยว  ตาลุกวาวด้วยความหงุดหงิดไม่พอใจ  นิคคุณแอบยิ้มสมใจ  เขาปั่นหัวชานซองสำเร็จแล้ว  ส่วนตอนเย็นก็ปั่นหัวซีวอนในแบบเดียวกัน...  พี่น้องทะเลาะกันคราวนี้  คนที่ปวดหัวว้าวุ่นใจก็คือแทคยอน  คนกลางผู้ตัดสินปัญหา  นี่เป็นสงครามประสาทที่เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น

✿

✿

✿

วันนี้ชานซองกลับบ้านเร็วกว่าปกติ  บางวันก็ไม่ได้กลับบ้าน  แทคยอนกำลังนั่งตรวจเอกสารบัญชีอยู่ที่ห้องรับแขกเห็นน้องชายเดินอาดๆ  สีหน้าถมึงทึงเข้ามาก็เอ่ยทักด้วยความแปลกใจ

"อ้าว  ชานซอง  วันนี้ทำไมกลับบ้านเร็วได้  ฝนตกแน่ๆ"

ชานซองไม่มีอารมณ์นึกสนุกกับพี่คนรอง

"พี่ซีวอนกลับมารึยังครับ"

น้ำเสียงชานซองห้วนนิดๆ  ทำให้แทคยอนสงสัย

"กลับมาตั้งนานแล้ว  เดี๋ยวก็คงลงมา...มีอะไรเหรอ?"

"ผมอยากพูดกับเขาให้รู้เรื่อง"

"เรื่องอะไร?"

"เรื่องนิคคุณ  พี่ซีวอนคิดจีบคนรักของผม"

ชานซองฟ้องพี่คนรอง  แทคยอนขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ  เมื่อครู่ใหญ่ๆที่พี่ซีวอนกลับมาถึงบ้าน ท่าทางของพี่ชายก็แสดงความหงุดหงิดชัดเจน  แต่ไม่ได้บอกอะไรเขา  นอกจากถามว่าชานซองกลับมารึยัง  และเมื่อชานซองกลับมาถึงก็ถามหาอีกฝ่าย   คราวนี้แทคยอนพอจะรู้ว่าเรื่องอะไรที่ทำให้สองพี่น้องหงุดหงิดไม่พอใจกัน  เขาจึงปิดแฟ้มเอกสาร  และเอ่ยถาม

"ไหนเรื่องมันเป็นยังงัย"  ยังไม่ทันที่ชานซองจะเล่า  ซีวอนก็เดินเข้ามาในห้องรับแขกเสียก่อน

"ว่างัย  ไอ้หน้าแก่  แกมาฟ้องอะไรไอ้แทคมัน"  เสียงของซีวอนยังหงุดหงิดไม่น้อย  แววตาที่จ้องชานซองเต็มไปด้วยความไม่พอใจ  ชานซองก็จ้องกลับอย่างท้าทายเช่นกัน

"ก็จะเรื่องอะไร  พี่รู้อยู่แก่ใจยังมีหน้ามาถามอีกเหรอ"

"แกพูดยังงี้หมายความว่างัย"  ซีวอนเสียงเข้มจัด  ชานซองแสยะยิ้ม  เขาไม่เคยกลัวพี่ชายคนโตเลยสักครั้ง

"ก็หมายความอย่างที่พูด  พี่มาจีบแฟนผมทำไม"  ชานซองโพล่งออกมา  ซีวอนหัวเราะดังลั่น

"ใคร...ใครแฟนแกว่ะ"

"ก็นิคคุณงัย  เขาเป็นคนรักของผม  แต่พี่ไม่ให้เกียรติผมคิดจีบเขา...ผมไม่ชอบ"   น้องคนเล็กสะบัดเสียงห้วน

"แกหลงตัวเองมากไปแล้ว  นิคคุณน่ะไม่ใช่แฟนแกสักหน่อย  อย่ามามั่วนิ่ม"

ซีวอนเยาะเย้ย  เขานึกถึงคำพูดของนิคคุณแล้วทำให้เขาหมั้นไส้ชานซองเสียเหลือเกิน

"น้องชายคุณน่ะมารับผมไปทานข้าวกลางวันทุกวัน  ผมก็ได้แต่อึดอัดใจ  จะปฏิเสธก็เกรงใจ  เนี่ยส่งดอกไม้พร้อมการ์ดเขียนว่าผมเป็นแฟนเขาแล้ว  ดูสิครับ ทำให้ผมกลืนไม่เข้าคายไม่ออกจริงๆ"

คำพูดของนิคคุณทำให้เขาแน่ใจว่านิคคุณไม่ได้คิดที่จะชอบชานซองด้วยซ้ำไป

"ไอ้ชาน  การที่แกไปรับไปส่ง  พานิคคุณไปทานข้าว ใช่ว่าเจ้าตัวจะต้องเป็นของแกนะ  แต่เขาเกรงใจต่างหาก  แล้วยิ่งมาอ้างเป็นแฟนแกแบบนี้  เขารู้เข้าก็ยิ่งอึดอัด"

"พี่พูดแบบนี้หมายความว่างัย...นิคคุณกับผมเป็นแฟนกัน  อ๋อ...รู้แล้ว  คิดจะให้ผมกับนิคคุณผิดใจกัน  เพื่อพี่จะได้เป็นมือที่สามง่ายขึ้นใช่มั้ยล่ะ  ฝันไปเถอะ"

"ไอ้ชาน  มันจะมากไปแล้วนะโว้ย  ฉันเตือนแกเพราะหวังดี  นิคคุณกับฉันกำลังคบกันอยู่ในฐานะคนรัก  ฉันไม่อยากให้แกมาเสียเวลากับคนที่เขาไม่ได้รักไม่ได้ชอบแก"

คำพูดของพี่ชายคนโต  ทำให้แทคยอนแปลกใจไม่น้อย  มองคนนั้นทีคนนี้ทีก็เลยตัดบท

"เอาล่ะๆ พอที  กะอีแค่คนๆเดียว  มาทะเลาะกันเป็นเด็กๆไปได้"

แทคยอนทำหน้าที่ประสานรอยร้าวเหมือนทุกครั้ง  แต่ครั้งนี้ดูยากกว่าที่ผ่านมา  เพราะผู้ชายเสน่ห์แรงคนเดียว

"เรื่องนี้นายไม่ต้องยุ่ง  ฉันกับไอ้ชานต้องคุยกันให้แตกหัก"  ซีวอนหันมาเอ็ดใส่คนรอง  ชานซองแสยะยิ้ม

"ใช่...เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องของพี่แทค  มันเป็นเรื่องของผมกับพี่ชายคนโต  แล้วผู้ชายคนนั้นคือแฟนผม  ซึ่งผมไม่ชอบและยอมไม่ได้ที่พี่จะแทรกแซงความรักของผม"

"แกต่างหากที่เป็นมือที่สาม  ไอ้แทค...แกไม่ต้องยุ่งเลยนะ  วันนี้ฉันขอชกปากพล่อยๆ ของไอ้ชานสักหน่อย"

ชานซองและซีวอนปราดเข้าหากัน  และเกือบจะชกปากกันอยู่แล้ว  แต่แทคยอนตรงเข้ามาแทรกกลางทันท่วงที

"แต่เรื่องนี้ฉันต้องยุ่ง"

แทคยอนชักเหลืออดขึ้นมาเหมือนกันที่พี่น้องมากัดกันเองเพราะผู้ชายคนเดียวที่หมายปอง

"ขอห้ามไม่ให้ทะเลาะกันเรื่องนี้อีก  พี่ซีผมขอห้ามพี่ไปที่บริษัทสามเดือน  ขอให้อยู่ที่ในโรงงาน  ส่วนนาย...ชานซอง  พี่ขอให้แกเตรียมเดินทางไปประชุมที่ญี่ปุุ่น  พรุ่งนี้เดินทาง"

แทคยอนยุติปัญหาทั้งหมด  อย่างน้อยการที่พี่ชายและน้องชายห่างจากกันเพราะผู้ชายคนเดียวสักระยะ อะไรอาจจะดีขึ้น  ส่วนนิคคุณ  เขาคิดว่าคงต้องจัดการด้วยตัวเองเสียแล้ว...ลางสังหรณ์เขาไม่ผิดจริงๆ นิคคุณ หรเวชกุล  เป็นผู้ชายอันตราย...เจ้าตัวต้องการอะไรกันแน่ถึงปั่นหัวให้พี่น้องของเขาทะเลาะกัน อยากรู้จริงๆ

ชานซองและซีวอนได้แต่ฮึมฮัมใส่กัน  และเก็บความไม่พอใจที่ถูกแทคยอนลงโทษ  แต่ทั้งชานซองและซีวอนก็ไม่กล้าโวยวายคำพิพากษาของแทคยอน...กิจการของตระกูลอยู่ในมือของแทคยอนคนเดียว ทั้งชานซองและซีวอนจึงไม่คิดแข็งข้อหรือขัดคำสั่งแทคยอน  แต่ส่วนลึกแล้ว  พวกเขาคิดจะแข็งข้อตลอดมา  แต่ยังไม่มีโอาสจัดการเท่านั้นเอง

ⓐⓑⓒⓓⓔⓕⓖⓗⓘⓙⓚⓛⓜⓝⓞⓟⓠⓡⓢⓣⓤⓥⓦⓧⓨⓩ