หนี้แค้นแสนรัก ตอนที่ 4

นิคคุณไม่แปลกใจเลยสักนิดที่โดนแทคยอนเรียกเข้าพบตั้งแต่เช้า  เพราะเขาเป็นคนวางแผนทุกอย่าง จึงพอจะเดาสถานการณ์ได้ว่า  ชานซองและซีวอนต้องทะเลาะกันเพราะเขาเรียบร้อยแล้ว  และตอนค่อนรุ่ง  นิคคุณก็ได้รับโทรศัพท์จากชานซองที่มาลาเขาไปประชุมที่ญี่ปุ่นก่อนกำหนดตามคำสั่งของพี่ชาย  นิคคุณจึงยิ่งมั่นใจว่านั่นคือหนทางที่แทคยอนใช้แก้ปัญหาก่อนจะเกิดศึกสายเลือด

แผนการขั้นแรกผ่านไปด้วยดี  นิคคุณยิ้มอย่างสมใจก่อนจะลุกจากเก้าอี้ในห้องทำงาน  เดินไปที่ลิฟท์อย่างมั่นใจ  ไม่ว่าแทคยอนจะฉลาดเก่งกาจเพียงใด  แต่คนรอบข้างเขายังอ่อนหัด  จุดอ่อนของแทคยอนอยู่ที่ชานซองและซีวอน  แค่เขาทำให้สองพี่น้องทะเลาะกัน แทคยอนก็กุมขมับเสียแล้ว  นี่หากเขาเดินหมากต่อไป แทคยอนจะยิ่งแย่กว่านี้หลายร้อยเท่าและอาจจะถึงแก่ชีวิตก็ได้

"มันเป็นวันของฉัน...นายแทคยอน"

รอยยิ้มสาสมใจผุดขึ้นที่ใบหน้านิคคุณ  วันนี้เขาไปพบแทคยอนได้อย่างสบายใจที่สุด  แม้จะอึดอัดกับสายตาคมกริบคู่นั้นอยู่บ้าง  แต่เขาก็รู้สึกมั่นใจขึ้นมากกว่าครั้งแรกที่ได้พบ...

"เรียกผมมาพบมีธุระอะไรหรือเปล่าครับ  คุณแทคยอน"

นิคคุณตีหน้าซื่อได้เก่งที่สุด  แทบไม่มีพิรุธเลย  แต่แทคยอนก็หวาดระแวงเกินกว่าจะเชื่อใบหน้านั้น แทคยอนยอมรับว่านิคคุณสวยเกินกว่าผู้หญิงทุกคนที่เขาเคยเจอมา  และไม่เคยคิดอะไรกับเพศเดียวด้วยกัน แต่วันนี้ทำให้เขาได้เห็นและเพ่งพิศใบหน้าชายหนุ่มที่ละม้ายคล้ายผู้หญิงที่นั่งตรงหน้าเขา  ทำให้เขาคิดพิสูจน์อะไรบางอย่าง  แต่คนอย่างเขาก็ประมาทคนตรงหน้าไม่ได้  ถึงจะเป็นเพศเดียวกันก็เถอะ

"ผมอยากรู้เหตุผลว่าคุณทำไปทำไม"

คำถามของเขากำกวม  แม้นิคคุณจะรู้ว่ามันหมายถึงอะไรแต่เขาก็แกล้งโง่

"เรื่องอะไรครับ"

แทคยอนตวัดสายตาดุมองนิคคุณอย่างไม่พอใจ  ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเจ้าตัวทำซื่อบื้อ  ทั้งๆที่ฉลาดเป็นกรด แทคยอนขยับตัวลุกจากที่นั่ง  ก้าวตรงเข้ามาหานิคคุณ ร่างสูงใหญ่ทำให้เจ้าตัวใจแป้วไปชั่วอึดใจ หายใจไม่ทั่วท้อง  แต่พยายามทำใจดีสู้เสือ  ยิ้มแป้นให้ดูบริสุทธิ์ที่สุด

"ผมคิดว่าคุณน่าจะเข้าใจอะไรได้ง่ายนะ  คุณนิคคุณ"

แทคยอนโน้มตัวลงยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนเกือบชิดแก้มของนิคคุณ  มือข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะทำงานเอาไว้  ส่วนอีกข้างจับพนักเก้าอี้ที่นิคคุณนั่งเอาไว้แน่น  เพื่อไม่ให้คนตรงหน้าถอยหนี

"ว่างัยนิคคุณ"

"ไม่ว่างัยครับ  เพราะผมไม่รู้จริงๆ ว่าคุณหมายถึงอะไร"  นิคคุณยังยืนยันคำตอบเดิม

"โอเค...ถ้าคุณแกล้งโง่  ผมก็จะถามใหม่...คุณปั่นหัวพี่ชายและน้องชายฉันไปเพื่ออะไร"

"ปั่น...ปั่นยังงัยครับ  ผมก็ยังเห็นหัวของคุณชานซองและคุณซีวอนอยู่บนคอเขาเหมือนเดิม...  หัวคนนะครับไม่ใช่ลูกบอล  ปั่นกันง่ายๆได้ยังงัยกัน"  นิคคุณเล่นลิ้นทำให้แทคยอนโมโหกระชากคนตรงหน้าลุกขึ้น  สองมือแกร่งที่บีบแน่นที่บริเวณหัวไหล่  นิคคุณพยายามเก็บสีหน้าความเจ็บปวดเอาไว้  แต่ก็ต้องนิ่วหน้าร้องออกมาเบาๆ

"ผมเจ็บ"

"เจ็บงั้นเหรอ  แล้วเธอเล่นลิ้นกับฉันทำไม  ถามตัวเองสิว่า  สิ่งที่เธอทำมันสมควรถูกลงโทษหรือเปล่า" แทคยอนเข่นเขี้ยว

"ผมยังไม่รู้เลยว่าผมไปทำอะไรให้คุณ  จะให้ผมถามตัวเองได้ยังงัยว่าสมควรถูกลงโทษหรือไม่"  นิคคุณยังปากแข็ง  คำตอบของเขาเหมือนน้ำมันเดือดที่ราดรดลงบนกองเพลิง

"แกล้งโง่ได้ดีนะ  แต่ฉันมั่นใจว่าสิ่งที่เธอทำมันเป็นการจงใจ  ทำให้พี่กับน้องของฉันชอบเธอ  หลงเธอจนปักหัวปำ  พวกเขาทะเลาะกันเพราะเธอ"

"อ้อ...ไอ้การที่พวกเขาทะเลาะกัน  คุณคิดว่าเพราะผมงั้นเหรอ  ทำไมคุณไม่คิดบ้างว่า  พวกเขางี่เง่า  เข้าใจผิดกันไปเอง  ถึงเอาเรื่องของผมไปทะเลาะกันเอง"

นิคคุณเอ็ด  เขาไม่ได้แกล้งโวยวาย  แต่เขาโกรธจริงๆ โมโหกับคำพูดที่แทคยอนเอ่ยออกมา  เขาพูดออกมาได้ยังงัยว่าผู้ชายอย่างเขาเป็นอย่างไรกัน

"ฉันเชื่อว่าการที่พวกเขาเชื่อว่าเธอเป็นคนรักของพวกเขา  เพราะเธอจงใจ  เธอเจตนาทำให้พวกเขาทะเลาะกันด้วยเรื่องของเธอ"

"ไม่จริง  ผมไม่ได้ทำอะไร  พวกเขามาชอบฉันเอง  แต่ฉันไม่เคยคิดจะชอบใครสักคน  ไม่เคยเลย"

นิคคุณย้ำเสียงหนักแน่นจนแทคยอนเกือบจะเชื่อ  หากเขาไม่เห็นแววตาที่จ้องมองเขาด้วยความเกลียดชัง เขาคงจะเชื่อแล้ว  แต่สุดท้ายเขาก็ยังหวาดระแวงไม่หาย

"ฉันไม่เชื่อในสิ่งที่เธอพูด"

"ไม่เชื่อก็อย่าเชื่อ"  นิคคุณตัดบท  สะบัดหน้าไปทางอื่น

"เธอต้องการอะไรจากพวกเขากันแน่  เธอทำไปทำไม"

"ฉันบอกไปแล้วว่าฉันไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น  ถ้าคุณยังถามซ้ำซากอีกล่ะก็  ผมต้องขอตัว"

นิคคุณตัดบท  และสะบัดตัวหนีออกห่าง  แต่มือของแทคยอนแข็งแกร่งเกินกว่าที่เขาจะหลุดพ้น

"ฉันให้โอกาสนายอีกครั้งเดียว  จะตอบฉันหรือไม่  ว่าเธอมีเหตุผลอะไรที่ทำกับพี่น้องฉันแบบนั้น"  แทคยอนย้ำเสียงหนัก  ดวงตาคมกริบของเขาบอกได้เป็นอย่างดีว่าเขาไม่ได้ล้อเล่น  แต่นิคคุณไม่มีวันพูดความจริงเช่นกัน

"ผมก็ให้โอกาสคุณอีกครั้งเดียว  คุณควรจะหยุดถามคำถามบ้าๆนี่เสียที"

จบคำพูดของนิคคุณ  แทคยอนก็รวบร่างโปร่งบางมากอดกระชับ  นิคคุณผวาตกใจเงยหน้าขึ้นมอง  ทำให้แทคยอนฉวยจังหวะนั้นประกบริมฝีปากสีระเรื่อชมพูของนิคคุณทันที  ตอนแรกเขาคิดเพียงว่าต้องการลงโทษผู้ชายปากแข็งอย่างนิคคุณ  แต่ริมฝีปากนุ่มทีทำให้แทคยอนรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะหลุดออกจากสติที่ตั้งมั่น  เขาเริ่มจูบนิคคุณด้วยความรู้สึกใหม่  ไม่ใช่การลงโทษ  หากแต่เป็นจุมพิตที่เร่าร้อนเต็มไปด้วยอารมณ์ของบุรุษเพศอย่างเขา

นิคคุณเริ่มรู้สึกตัวเองหมดเรี่ยวแรงที่จะควบคุมตนเองได้เช่นกัน  ตอนแรกเขาดิ้นรน  พยายามจะถอยออกห่าง  แต่เรี่ยวแรงของเขาดูเหมือนจะหมดลงไปทีละนิดๆ จากความรู้สึกตกใจ  ไม่พอใจ  กลายเป็นอารมณ์แปลกใหม่ที่เขาไม่เคยเจอ  ไม่เคยจูบกับผู้ชายมาก่อน เขาไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจึงเผลอรับจูบอันเร่าร้อนนั้นเข้า แต่นิคคุณก็ทำไปแล้ว

ความเคียดแค้นชิงชังที่ฝังแน่นในอกของนิคคุณกระเจิดกระเจิงไปตอนไหนเขาไม่อาจรู้ได้  แต่เวลานี้ความรู้สึกนั้นมันไม่เหลืออยู่ในใจเขาเสียแล้ว  นิคคุณตวัดลิ้นหยอกเย้าอย่างลืมตัว  ลีลาจูบของแทคยอนช่ำชองนัก  ทำให้นิคคุณเคลิบเคลิ้มจนครวญครางออกมาเบาๆ  สร้างความพอใจให้แทคยอนไม่น้อย

จากริมฝีปาก  แทคยอนก็เริ่มคลายวงแขนของตนออก และใช้สองมือลูบไล้ไปตามร่างโปร่งบาง  มือของเขาเริ่มคล้อยต่ำลดลงมาเรื่อยๆ  แม้ไออุ่นจากมือไม่สามารถแทรกผ่านเสื้อผ้าที่นิคคุณสวมใส่  แต่มือกำยำของเขาก็ปลุกอารมณ์ให้คนตรงหน้าได้ไม่ยากเลย

ไม่เคยเลยที่จะได้มาจูบกับผู้ชายด้วยกัน  นิคคุณเป็นคนแรกที่กล้าต่อกรกับเขา  

สองมือของแทคยอนหยอกเย้าสะโพกมนกลมของนิคคุณ  ริมฝีปากยังคงทำงาน  นิคคุณถึงกับอ่อนระทวย ในขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงความสะท้านร้อนผ่าวจากเรือนร่างกายของตน

ทั้งแทคยอนและนิคคุณต่างเผลอไผลไปกับอารมณ์ที่ดื่มด่ำ  หากเสียงโทรศัพท์ไม่ดังขึ้น  สติสะตังของนิคคุณก็ไม่กลับมา  นิคคุณเริ่มดิ้นรนผละหนี  แทคยอนจำเป็นต้องถอนริมฝีปากออกมาด้วยความรู้สึกเสียดายอยู่ลึกๆ  ถ้าไม่มีเสียงโทรศัพท์มากวน  แทคยอนก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองจะรักษาขอบเขตเอาไว้ได้หรือไม่

"นี่คือบทลงโทษเบาะๆ สำหรับนายที่ปากแข็งกับฉัน" แทคยอนทำเสียงดุ  สีหน้าของเขาเรียบเฉยผิดกับลีลาจูบเมื่อครู่นี้ลิบลับ

"นายมันเลวที่สุด"

นิคคุณเข่นเขี้ยว  ก่อนตัดสินใจตวัดมือตบไปที่ใบหน้าหล่อเหลาของแทคยอน  หากแต่มือแกร่งไวกว่าคว้าข้อมือของนิคคุณไว้ได้

"อย่าคิดแม้แต่จะทำร้ายฉัน  เพราะฉัน...จะไม่ยอมให้นายตบฟรีๆ"  เขาย้ำเสียงเข้ม  แววตาเอาจริงจนนิคคุณจำใจสะบัดมือออก  และไม่คิดจะตบหน้าหล่อๆของเขาอีก  เพราะกลัวแทคยอนจะลงโทษแบบเมื่อครู่นี้อีก  นิคคุณถอยออกห่างและเตรียมผละหนี  แทคยอนไม่เซ้าซี้เพราะต้องรับโทรศัพท์ซะก่อน แต่ยังไม่วายกำชับนิคคุณก่อนที่จะเดินออกจากห้องทำงานของเขาไป 

"เรายังคุยกันไม่จบนะนิคคุณ  ฉันยังต้องการคำตอบที่นายไม่ยอมตอบอยู่"

นิคคุณชะงักไปชั่ววินาที  แล้วก็เดินออกจากห้องไป โดยไม่หันมามองข้างหลัง  เขาไม่ต้องการให้แทคยอนเห็นความหวั่นไหวอ่อนแอของเขา

'เรื่องของเรายังไม่จบแค่นี้แน่  นายอ๊ค  แทคยอน  ฉันไม่ยอมปล่อยคนเลวๆอย่างนายลอยนวลไปได้หรอก'

นิคคุณเข่นเขี้ยวในใจ  และเพื่อย้ำถึงความแค้นที่ฝังแน่นในใจมานานกว่าเจ็ดปี...จุมพิตเร่าร้อนเพียงแค่ครั้งเดียว...เพราะอะไรจึงมีอานุภาพมากพอที่จะทำให้นิคคุณลืมความแค้นใจไปได้ชั่วขณะ  นิคคุณไม่เข้าใจตัวเองจริงๆ

✿

✿

✿

วันนี้นิคคุณทำงานอย่างไม่มีสมาธิเลย  ภาพของแทคยอนที่จุมพิตนั้นมันยังตราตรึงนิคคุณไม่รู้ได้  ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดใจ...

'เราเป็นอะไรไปเนี่ย'

นิคคุณถามตัวเองในใจด้วยความสับสนไม่น้อย  เขารู้สึกแปลกๆกับแทคยอน  มันไม่ใช่ความเกลียดชัง แต่มันเป็นความรู้สึกอีกแบบหนึ่ง  ที่นิคคุณไม่อยากจะยอมรับมันได้  

"คุณ...น้องนายตายเพราะใคร...น้องชายที่นายรัก  ตายเพราะความประมาทเลินเล่อของเขา  แล้วทำไมนายถึงรู้สึกบ้าๆแบบนั้นกับคนเลวๆได้ยังงัย  นายต้องไม่คิด"

นิคคุณพยายามบอกตัวเอง  และใช้อารมณ์ที่เกลียดชังแทคยอนมาคิด  เพื่อให้เขาเกลียดชังคนนี้มากๆ และลบความรู้สึกแปลกๆ ออกไปจากใจ  แม้จะทำใจยากก็ตาม

"ฉันเกลียดนาย...ฉันเกลียด...เกลียด...เกลียด"  นิคคุณพึมพำย้ำความรู้สึกของตนเอง  หลับตาลงตั้งสติ  และเมื่อลืมตาขึ้นเขาก็ต้องผวาเฮือกด้วยความตกใจ... แทคยอนยืนอยู่ตรงหน้าเขา

"หวังว่าคำว่าเกลียดของนายคงไม่ได้คิดที่จะใช้กับฉันนะ"

แทคยอนเซ้าซี้  หากแต่ใบหน้าดุนิ่งเฉยเสียจนนิคคุณเดาความรู้สึกของอีกฝ่ายไม่ถูก

"คุณมีธุระอะไรกับผมอีก"  นิคคุณตัดบทด้วยคำถาม  เพราะไม่อยากสาวความยาวกับคนตรงหน้ามากนัก

"เรายังคุยกันไม่จบ  ฉันต้องการคำตอบจากนาย"  แทคยอนย้ำชัดเจน

"ไม่มี...ผมก็ยังยืนยันคำตอบเดิม  ถ้าคุณมาเพื่อจะคุยกับผมเรื่องนี้ล่ะก็  ออกจากห้องทำงานผมไปเถอะ  ไม่มีประโยชน์อะไรที่คุณจะมาบีบเอาคำตอบจากผม"

"นายแน่ใจเหรอที่พูดแบบนี้"

แทคยอนถามเสียงเครียด  นิคคุณประสานแววตาคมกริบอย่างท้าทาย  แทคยอนนิ่งไปชั่วอึดใจแล้วก็แสยะยิ้มออกมา

"ดี...ในเมื่อนายอยากเล่นเกมกับฉัน  ฉันก็พร้อมจะลงสนาม...เราจะได้เห็นดีกัน"

แทคยอนย้ำ  แล้วเดินออกจากห้องทำงานของนิคคุณไปด้วยความโมโห  เขาต้องหาคำตอบให้ได้ว่านิคคุณปั่นหัวพี่น้องของเขาไปเพื่ออะไร

ⓐⓑⓒⓓⓔⓕⓖⓗⓘⓙⓚⓛⓜⓝⓞⓟⓠⓡⓢⓣⓤⓥⓦⓧⓨⓩ