หนี้แค้นแสนรัก ตอนที่ 5

ซีวอนมารับนิคคุณที่หน้าบริษัท  แต่เขาเข้าบริษัทไม่ได้เพราะคำสั่งห้ามแทคยอน  ซีวอนรู้สึกเจ็บแค้นในใจ  ใช่ว่าเพราะคำสั่งของน้องชายคนรอง  แต่เขาเจ็บปวดมาตั้งนานแล้ว  ตั้งแต่พ่อทำพินัยกรรมยกทุกสิ่งทุกอย่างให้แทคยอน...ให้แทคยอนคนเดียว  ทั้งๆที่ยังมีเขาและชานซองอยู่อีกสองคน  มันทำให้ซีวอนต้องยอมก้มหัวให้น้องชายคนนี้  ทั้งๆที่เป็นพี่ชายคนโต

นิคคุณก้าวออกจากบริษัท  แล้วเขาก็ต้องขมวดคิ้วแปลกใจที่เห็นรถของซีวอนจอดรออยู่...เขารีบสาวเท้าเข้าไปที่รถ

"ทำไมไม่เข้าไปรอผมในบริษัทล่ะครับ"  นิคคุณถามด้วยความสงสัย  สีหน้าของซีวอนเข้มขึ้น  ดวงตาที่เหี้ยมดุดันอยู่เป็นนิตย์

"ผมถูกห้ามไม่ให้เข้าบริษัทครับ"

"อะไรนะครับ"  นิคคุณตกใจ  สมองประติดประต่อทันที...จะเป็นใครไปไม่ได้  มีเพียงคนเดียว...แทคยอน...นี่คือโอกาสของเขาแล้ว

"นี่หมายความว่าคุณถูกคุณแทคยอน..."

นิคคุณแกล้งทำหน้าแปลกใจ  ระคนเห็นใจ  ซีวอนพยักหน้าเคร่งเครียด

"ใช่...ไอ้แทคมันไม่ให้ผมมาที่นี่สามเดือน  เพราะเรื่องของคุณ นิคคุณ"

"คุณแทคยอนทำไม่ถูก"  นิคคุณแกล้งโวยวาย

"มันเกี่ยวอะไรกัน  ไม่ว่าคุณกับคุณชานซองจะทะเลาะด้วยเรื่องอะไร  แต่ผมคิดว่ามันไม่ถูกเลย  ที่คุณแทคยอนทำแบบนั้น  คุณก็เป็นลูกชายคนหนึ่งเหมือนกัน ส่วนเขาเองก็เป็นแค่น้องชาย  ถึงจะตำแหน่งเป็นประธานบริษัท  ก็ไม่มีสิทธิ์อะไรมาข่มขู่คุณ"

"มีสิทธิ์สิ..."  ซีวอนเข่นเขี้ยว  ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธและอายนิคคุณ  ที่ตัวเองไม่มีอำนาจจะทำอะไรได้เลย

"เขาจะมีสิทธิ์ทำอย่างนั้นได้ยังงัย"

"นายรู้มั้ย  ว่าไอ้แทคมันเป็นเจ้าของทุกสิ่งทุกอย่าง"

"อะไรนะ"  นิคคุณทำท่าเหมือนคนตกใจ  แต่ในใจกำลังยิ้มรับกับข้อมูลใหม่ที่ได้มา

"นี่...คุณแทคยอน..."

"ใช่...พ่อเขียนพินัยกรรมยกทุกอย่างให้มัน  ไม่ว่าจะเป็นบ้านที่ฉันอยู่  เงินสดในแบงก์  หรือแม้แต่หุ้นในบริษัททั้งหมด  ก็เป็นของไอ้แทค  ฉันกับไอ้ชานไม่ได้อะไรสักอย่าง...พ่อรักไอ้แทคคนเดียว  ให้มันคนเดียว ส่วนฉันก็แค่พนักงานคนหนึ่งในบริษัทของมันก็เท่านั้นแหละ"

ซีวอนระบายความแค้นใจออกมา  ก่อนจะใส่เกียร์พุ่งออกจากบริษัทแล่นลิ่วไปตามท้องถนนในช่วงเวลาเลิกงาน  ทั้งซีวอนและนิคคุณไม่ได้สังเกตเลยว่ามีรถอีกคันแล่นตามอยู่ห่างๆ

"คุณเป็นพี่ชายคนโตไม่ใช่หรือครับ  แล้วทำไมพ่อคุณถึงทำแบบนั้น"  นิคคุณแกล้งถาม  แต่ในความจริงเขากำลังยุแยงตะแคงรั่ว

"ใช่  ฉันเป็นพี่ชายคนโต  แต่กลับไม่ได้อะไรเลยสักอย่าง"  ซีวอนหน้าตาเครียด  แววตาชิงชังน้องชายคนรองฉายชัดออกมาทำให้นิคคุณแอบพอใจอยู่เงียบๆ

"น่าเสียดายนะครับ..."

"เสียดายอะไร"

"ก็เสียดายความสามารถของคุณงัย  คุณก็เก่งไม่แพ้ใคร  ยิ่งกับคุณแทคยอน  ถ้าเทียบกันแล้ว  ผมว่าคุณเหนือกว่าเขาตั้งหลายขุม  สินค้าของบริษัทคุณเป็นคนดูแล  คุณแทคยอนไม่เห็นต้องทำอะไรเลย  เอาแค่สินค้าไปจัดจำหน่าย  แต่รายได้กลับเข้ากระเป๋าเขา ส่วนคุณได้แค่เงินเดือน  ไม่ยุติธรรมเลยจริงๆ"

คำพูดที่แสดงความเห็นอกเห็นใจ  แต่เต็มไปด้วยพิษสงร้ายแรงที่นิคคุณจงใจบ่มเพาะลงไปในใจของซีวอน  ทำให้ชายหนุ่มยิ่งเคียดแค้นชิงชังน้องชายคนรองของตนมากขึ้น  นิคคุณลอบยิ้มกับท่าทีของซีวอน เขากำลังเดินเข้าสู่หลุมดักเหยื่อของนิคคุณอย่างเต็มเป้า

กว่านิคคุณจะกลับถึงคอนโดก็ค่อนดึก  วันนี้เขายอมไปทานอาหารกับซีวอนทั้งๆที่บ่ายเบี่ยงมาตลอด  แถมยังมีไปดื่มต่อกับเขา  นั่นเพราะนิคคุณต้องการจะยุแหย่ให้ซีวอนคิดร้ายแทคยอน  ซึ่งแผนของเขาดูเหมือนว่าจะไปได้สวย

รถของซีวอนเคลื่อนออกไปจากหน้าที่พักคอนโดของนิคคุณ  หลังจากที่อิดออดขอขึ้นไปดื่มกาแฟบนห้องพัก แต่นิคคุณก็ไม่ยอมท่าเดียว  เมื่อรถของซีวอนเคลื่อนไปจนลับสายตา  ก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่รอดจากเงื้อมมือของซีวอนมาได้  นิคคุณหมุนตัวกลับเดินเข้าที่พัก  โดยไม่เห็นว่ามีผู้ชายในรถสปอร์ตสีดำทะมึนจับจ้องร่างที่หายเข้าไปในคอนโดด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออกว่าเขากำลังคิดจะทำอะไรกับนิคคุณ

นิคคุณทิ้งตัวลงบนที่นอนด้วยความเหนื่อยเพลีย  แต่มีสีหน้าที่สุขสม  เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้น  ทำให้เจ้าตัวสะดุ้ง  ก่อนจะผุดลุกขึ้นจากที่นอน

"ใคร"  นิคคุณขมวดคิ้วแปลกใจ

"ซีวอนแน่ๆเลย... เห้ย  ตื้อไม่เลิก  เดี๋ยวพ่อจะไล่ให้เข็ด"

นิคคุณต่อว่าในใจ  ด้วยความไม่พอใจที่อีกฝ่ายละลาบละล้วง  ทั้งๆที่ตัวเขาปฏิเสธไปแล้ว  นิคคุณมั่นใจเกินร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าผู้มาเยือนยามวิกาลคือซีวอน  ที่เพิ่งจะขับรถออกไปจากที่พัก

แต่แล้วเมื่อนิคคุณเปิดประตูห้องออกมา  เขาก็ต้องตกใจตาเบิกโพลง  เมื่อผู้ชายที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ซีวอน  แต่เป็นแทคยอน

"แทคยอน"  นิคคุณอุทานออกมาอย่างลืมตัว  แทคยอนแสยะยิ้มเหี้ยมส่งมาให้  เมื่อนิคคุณได้สติก็ถอยกรูดเข้าห้อง  สะบัดข้อมืออย่างรวดเร็วเพื่อปิดประตูห้อง  แต่แทคยอนก็ไวกว่า  เขายั้งบานประตูที่กำลังจะปิดลงไว้ได้ทัน  แล้วพรวดพราดเข้ามาในห้องของนิคคุณได้สำเร็จและเป็นคนที่ปิดประตูเอง

"คุณ...นายเข้ามาทำไม"  นิคคุณถอยกรูดด้วยความตกใจ  ไม่คิดว่าแทคยอนจะจู่โจมเขารวดเร็วถึงเพียงนี้

"ออกไป...ฉันบอกให้ออกไป"

นิคคุณตวาดลั่น  แฝงด้วยความโกรธอย่างปิดไม่มิด ทำให้อีกฝ่ายยิ้มเย็น  จ้องตาดุๆไปที่ชายหนุ่มตรงหน้า

"เรายังคุยกันไม่จบ"    แทคยอนเอ่ยขึ้นเป็นประโยคแรกและเป็นประโยคซ้ำซากเสียจนนิคคุณชักรำคาญ

"เราไม่มีอะไรต้องคุยกัน"

"มีสิ...เพราะสิ่งที่นายทำในวันนี้ทำให้ฉันเห็นและเชื่อว่า นายมีเจตนาจะยั่วพี่ชายและน้องชายของฉัน พฤติกรรมของนายก็ไม่ต่างอะไรกับการอ่อยเหยื่อ"

แทคยอนเอ่ยออกมาอย่างเกรงใจคนตรงหน้าสักนิด

"พูดแบบนี้หมายความว่างัย  ฉันไปอ่อยอะไรพี่น้องของนาย  พูดให้ดีๆนะ"

"อย่าบ่ายเบี่ยงอีกเลย  วันนี้ฉันเฝ้ามองดูพฤติกรรมของนายแล้ว  ที่ยอมให้ผู้ชายมารับมาส่ง  พาไปทานข้าวไปดื่มไปเต้นรำ  ไม่เรียกว่าอ่อยเหยื่อ  แล้วจะให้เรียกอะไร  อ้อ...แล้วอย่าบอกนะว่านายเกรงใจ  ปฏิเสธไม่ได้  เพราะฉันไม่เชื่อแน่ๆ  เพราะตั้งแต่นายเดินออกจากบริษัท  นายก็เดินตรงไปที่รถของพี่ชายฉันทันที  ไม่มีลังเลแม้แต่ก้าวเดียว"

"ไม่เชื่อก็เรื่องของนายสิ"  นิคคุณสะบัดเสียงห้วน  ไม่พอใจที่ตัวเองถูกจับได้  แทคยอนจ้องมองคนตรงหน้าอย่างมีความหมาย  แต่นิคคุณอ่านแววตาของอีกฝ่ายไม่ออก  รู้สึกเพียงอย่างเดียวว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล

นิคคุณตัดสินใจก้าวถอยหลังไปที่โคมไฟ  แล้วคว้าของที่แข็งแรงพอที่จะเป็นอาวุธได้ยกขึ้นขู่

"ออกไปจากห้องฉัน  ก่อนที่ฉันจะฟาดนายด้วยไอ้นี่" นิคคุณตวาดแว้ด  ตากลมโตของเขาแฝงด้วยควาดระแวง  จนแทคยอนนึกขำและไม่คิดจะกลัวสักนิด

"หัวเราะอะไร  ออกไปจากห้องฉันได้แล้ว  ออกไปซะ"

"ไม่  จนกว่าฉันจะได้คำตอบที่น่าพอใจ"

แทคยอนปฏิเสธเสียงเข้ม  แล้วย่างสามขุมเข้าหานิคคุณ

"ขืนเข้ามาอีกก้าวเดียว  นายหัวแตกแน่"  เสียงขู่ด้วยความโกรธแต่รู้สึกหวาดหวั่น

"ฉันไม่กลัวหรอกนะ  ถึงนายจะมีไม้ตีเบสไว้คอยตีที่ศรีษะฉัน  แต่นายยังต้องตอบคำถามของฉันอยู่ดี"

"นายจะบังคับให้ได้อะไรกัน  มันเรื่องไม่เป็นเรื่อง  ให้ตายเหอะ"

"เป็นเรื่องสิ  นายทำให้พี่น้องต้องทะเลาะกันโดยเจตนา"

"ฉันไม่ได้มีเจตนาอะไรทั้งนั้น  พวกเขามาชอบฉันเอง" นิคคุณยืนยันหน้าตาย  แม้ในสถานการณ์ที่คับขัน  จวนตัวจริงๆ  นิคคุณก็พร้อมจะโกหก  เพื่อแผนการของตน

"แต่ถ้านายไม่ให้ท่าพวกเขา  พวกเขาก็คงไม่เข้าใจผิดใหญ่โตแบบนี้หรอก  นี่ดีนะที่ชานซองไปญี่ปุ่น  ไม่งั้นป่านนี้ได้ตีกันตายกับพี่ซีวอน  เพราะนายมันร่าน  คบผู้ชายไม่เลือกหน้า"

คำสบประมาทของแทคยอน  ทำให้นิคคุณโกรธจนหูอื้อตาลาย  เขาตัดสินใจก้าวเท้าเข้าไปจับไม้ตีเบสบอลไว้ให้มั่นมือด้วยมือทั้งสอง  ง้างขึ้นแล้วตวัดหวดเข้าไปที่ร่างแกร่งนั้น  แทคยอนซึ่งจับตามองอยู่แล้วหลบไปได้ทันควัน  เสียงแจกันหล่นกระทบพื้น

นิคคุณหันกลับมาหมายจะซ้ำอีกรอบ  ง้างไม้เบสขึ้นมาใหม่แล้วหวดไปที่เป้าหมายคือหัวของแทคยอน  แต่ฝ่ายนั้นก็ไว  หลบได้อีกรอบและใช้หัวไหล่กระแทกหลังนิคคุณไปชนเข้ากับกำแพง   ทำให้ไม้เบสในมือของนิคคุณหลุดหล่นลงกับพื้น แล้วเขาก้าวเข้าไปประชิดตัวนิคคุณทันทีอย่างรวดเร็ว  คว้าแขนของนิคคุณยกขึ้นแล้วล็อกทั้งสองข้างเอาไว้กับผนัง  นิคคุณดิ้นพล่านนิ่วหน้าด้วยความเจ็บที่หัวไหล่ข้างขวาเมื่อโดนอีกฝ่ายกระแทกเขาเข้าผนังกำแพง

"ปล่อย  ปล่อยโว้ย  ฉันบอกให้ปล่อย"  นิคคุณตวาดลั่นห้อง  แต่แทคยอนกลับยิ้มเย็น

"ร้องเลย  ถ้านายคิดว่าฉันจะปิดปากนายด้วยริมฝีปากไม่ได้"

นิคคุณตาค้าง

"เอาล่ะ  ทีนี้จะบอกเหตุผลที่แท้จริงของนายได้หรือยัง นายบอกว่านายไม่ได้ชอบพี่กับน้องของฉัน  แล้วไปกับพวกเขาทำไม"

"นั่นมันสิทธิส่วนบุคคลของฉันไม่ใช่เหรอ  ฉันไม่เข้าใจว่านายมายุ่งเกี่ยวอะไรด้วย"

"ฉันต้องยุ่ง  เพราะพฤติกรรมของนายน่าสงสัย  ฉันคิดว่าบริษัทคู่แข่งต้องจ้างนายมาทำลายบริษัทฉัน  และจุดอ่อนของฉันก็คือพวกเขา  และเหตุผลอีกข้อที่ฉันสงสัยหลายครั้งแล้ว  ที่ฉันเห็นแววตาของนายที่มองฉันด้วยความชิงชัง  ฉันเคยไปทำอะไรให้นาย"

แทคยอนถามเสียงจริงจัง  นิคคุณหวาดระแวงกลัวเขาจับได้จึงรีบกลบเกลื่อน

"ฉันเกลียดนายจริงๆน่ะสิ  ก็นายชอบจับผิดฉัน  ส่วนไอ้เรื่องที่ฉันเป็นสปายน่ะ  นายเข้าใจผิด  ฉันไม่มีอาชีพรับจ้างทำลายบริษัทอื่นๆ"

นิคคุณได้แต่ภาวนาให้เขาเชื่อคำพูดของตน  แต่แทคยอนฉลาดเกินกว่าจะปักใจ

"ฉันไม่เชื่อว่านายเกลียดฉันเรื่องนี้  แววตาชิงชังของนายมีให้ฉันตั้งแต่ที่เราได้พบกันวันแรก  บอกฉันมาตามตรงดีกว่าว่านายเข้ามาที่บริษัทฉัน  นายหวังผลอะไรกันแน่"

"ไม่ได้หวังอะไรทั้งนั้นแหละ"

นิคคุณทำหัวเสียเอ็ดอึง

"ไม่เชื่อ"  แทคยอนสวนทันควัน

"ไม่เชื่อก็ช่างปะไร  ไม่สนแล้วโว้ย  ปล่อยสิวะ"

นิคคุณชักหมดความอดทนลงไปทีละนิด  แต่ดูแทคยอนไม่สะดุ้งสะเทือนไปกับคำโวยวายแม้แต่น้อย

"ฉันให้โอกาสนายเป็นครั้งสุดท้าย  นิคคุณ  ถ้านายยังดื้อดึงไม่พูดความจริง  คราวนี้ฉันไม่ทำโทษเพียงแค่ที่ทำมา  ดูๆแล้ว  นายก็สวยกว่าผู้หญิงหลายคนที่ฉันเคยเจอมา  นายนี่น่าสนใจนะ  ร่างบอบบาง  ถึงฉันจะเคยนอนกับผู้หญิงมาตั้งมากตั้งมาย  แต่นายจะเป็นผู้ชายคนแรกที่ฉันอยากจะลองดู"  นิคคุณตาเบิกโพลงกับคำพูดของแทคยอน

"ตกลงจะบอกฉันได้หรือยัง"

"ฉันไม่มีอะไรจะพูด"  นิคคุณดิ้นพล่านๆ  แต่ก็ไม่ยอมหยุดที่จะดิ้น

"ฉันจะนับหนึ่งถึงสาม  เวลาของนายมีเท่านี้...หนึ่ง"

"ก็บอกแล้วงัยว่าไม่มีอะไรจะพูด"

"สอง...และก็สาม"  ตัวเลขที่สามกลืนหายเข้าไปในลำคอของแทคยอนอย่างรวดเร็ว  พร้อมกับริมฝีปากของนิคคุณที่ปิดสนิทลงเพราะริมฝีปากของเขา นิคคุณก็ยังดิ้นไม่เลิก  แทคยอนจึงเข้าประชิดติดตัวนิคคุณเข้ากับกำแพงจนแนบสนิท  ปล่อยมือตัวเองออกจากข้อมือเล็กทั้งสองข้าง  แล้วถอดเสื้อสูทของตนออกจากตัวเองอย่างรวดเร็ว  นิคคุณพอโดนปล่อยมือออกก็ใช้มือทั้งสองข้างทุบที่หัวไหล่หนานั้น  แต่แทคยอนไม่ได้ระคายเคืองที่ผิวอะไร  เขาจึงใช้สองมือกระชากเสื้อทำงานของนิคคุณออกจนกระดุมเสื้อหลุดกระเด็น  และเสื้อกล้ามสีขาวอีกตัวก็ถูกฉีกขาดวิ่นออกมาด้วย  เผยให้เห็นผิวขาว  แล้วก็เลื่อนมือลงมาปลดเข็มขัดและกางเกงอย่างรวดเร็วจนหล่นลงกับพื้น  แต่ปากก็ยังทำงานต่อ  แทคยอนจับมือทั้งสองที่ทุบเขาไปขึงที่ผนังเหมือนเดิมแล้วถอนริมฝีปากออก  ใบหน้าใกล้ชิดกันแค่สองเซ็นต์

"ฉันให้โอกาสนายอีกครั้งเดียวครั้งสุดท้าย"  เขากระซิบที่ข้างมุมปากด้วยแหบพร่า   ลมหายใจอุ่นๆ รดใส่ที่คอนิคคุณจนรู้สึกขนลุกซู่สะท้านหวั่นไหว

"ฉัน...ฉัน..ไม่มีอะไรจะพูด...ได้โปรดปล่อยฉันเถอะ"  นิคคุณปฏิเสธเสียงเบาหวิว

"งั้นโอกาสของนายก็หมดแล้ว"

แทคยอนสรุปทันที  ประกบจูบนิคคุณใหม่  แล้วมันก็เป็นประสบการณ์ใหม่ของนิคคุณ  แม้จะรวบรวมพละกำลังทั้งหมดที่มีดิ้นรนเอาตัวรอดจากสถานการณ์ที่น่าคับขันแต่ก็ไม่อาจหลุดพ้นจากพันธนาการได้   แทคยอนเริ่มกดริมฝีปากหนักๆ  ไล้ตามเรือนร่างของอีกคนอย่างไม่ปรานีปราศรัยนัก

ในตอนแรกนิคคุณยังคงดิ้นรนขัดขืนไม่ยอมอยู่เฉยหรือคล้อยตาม  แต่เพียงชั่วอึดใจคนตรงหน้าเขาก็กลายเป็นขี้ผึ้งลนไฟ  ที่อ่อนปวกเปียก  แทคยอนเห็นเช่นนั้นก็คลายมือออกแล้วเริ่มปลดเสื้อทำงานตัวเองออกจากร่างกายของเขา  เผยให้เห็นผิวสีเข้มและร่างกายกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม  เขาละจูบออกแล้วไล้ริมฝีปากไปที่คอดูดเม้มจนขึ้นสี  จนนิคคุณร้องครางออกมาเบาๆ  ทำให้แทคยอนพอใจ

"อืม"

แทคยอนละริมฝีปากออกจากลำคอแล้วไล้ริมฝีปากลงตามเนินหน้าอกไปชิมเม็ดทับทิบทั้งสองข้างและหยอกเย้าอย่างเมามันและจนเป็นที่พอใจ   ตัวเองจึงปลดกางเกงทำงานออก  บอกเซอร์ของเขาและนิคคุณก็ถูกปลดออกจากร่างกาย   ก็เหลือแต่เรือนร่างที่เปลือยเปล่าทั้งคู่ที่ยืนพรอดรักกันที่กำแพง  มือกำยำข้างหนึ่งของแทคยอนครอบครองส่วนที่อ่อนไหวของนิคคุณและเริ่มทำงาน   และมืออีกข้างก็ยันกำแพง

"อ๊ะ เจ็บ"  นิคคุณนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ  รีบเอามือทั้งสองข้างขึ้นมาจิกที่ไหล่หนา  แทคยอนจึงค่อยๆระเรงมือช้าๆ อย่างเนิบนาบเพื่อให้นิคคุณรู้สึกดีขึ้น   จนอีกฝ่ายพอเริ่มชินมือจากเขาแล้ว  แทคยอนจึงบรรจงระเรงช้าๆสู่ความเร็ว  ทำให้นิคคุณไปเจอกับโลกใหม่ที่ไม่เคยสัมผัส  ปล่อยให้เขานำพานิคคุณไปพบสิ่งแปลกใหม่   แทคยอนละใบหน้าตัวเองออกจากเนินหน้าอกอิ่มขึ้นไปจูบที่ริมฝีปากนิคคุณด้วยอารมณ์เร่าร้อนและแรงอารมณ์   นิคคุณจึงใช้สองมือคล้องคอแทคยอนเพื่อหาหลักยึดเพื่อไม่ให้ตัวเองทรุดลงกับพื้น

"อื้มม"

นิคคุณหายใจถี่ขึ้นๆเรื่อยๆ  รู้สึกอึดอัดเกร็งร้อนไปทั้งตัวจนต้องถอนริมฝีปากออกเงยหน้าหลับตาปี๋ชิดกำแพง  อารมณ์ที่อยากปลดปล่อยเต็มที่   กระตุกอย่างแรงแล้วน้ำขุ่นที่พ่นออกมาก็ทะลักออกมาเลอะเทอะเปรอะเปื้อนที่หน้าท้องตัวเองและมือของแทคยอน   จนหอบหายใจจนตัวโยน

แทคยอนมองใบหน้าขาวของนิคคุณที่หลับตาอยู่  ด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ที่เข้ามาในอกของเขา  ช้อนมือทั้งสองข้างของตัวเองช้อนขาสองข้างของนิคคุณสอบที่เอวของเขา  แล้วนำพาร่างนั้นไปที่โซฟาสีแดงสด

แทคยอนจัดให้นิคคุณนอนลงกับโซฟาพร้อมกับร่างของเขาที่ทาบทับตามลงมา   นำขาข้างหนึ่งพาดที่บ่าเขาแลัวจับส่วนอ่อนไหวของตัวเองจ่อที่ช่องทางรักแล้วค่อยๆยัดเยียดความเป็นชายเข้าไปในตัวของอีกฝ่าย  และเริ่มสู่บทสั่งสอนคนปากแข็งอย่างนิคคุณจนถึงจุดสุดปลายทาง

ⓐⓑⓒⓓⓔⓕⓖⓗⓘⓙⓚⓛⓜⓝⓞⓟⓠⓡⓢⓣⓤⓥⓦⓧⓨⓩ