หนี้แค้นแสนรัก ตอนที่ 6

นิคคุณร้องไห้จนขอบตาแดงช้ำ...แทคยอนกลับไปนานแล้ว  เขาได้ทุกสิ่งไปจากของนิคคุณ  ทั้งชีวิตร่างกายและหัวใจ

นิคคุณแทบไม่รู้ตัวเลยในตอนนั้นว่าตัวเองทำอะไรลงไป  แต่ที่จำได้ก็คือเขาตอบสนองแทคยอนด้วยความเต็มอกเต็มใจ  การขัดขืนของเขาก็มีในช่วงแรกๆ  แต่เมื่ออารมณ์แปลกใหม่เข้ามาครอบงำ  ก็เลยเผลอคล้อยตามจังหวะของแทคยอนโดยไม่รู้ตัว  และไปถึงสวรรค์พร้อมกับแทคยอน

เมื่อสำนึกสติกลับคืนมา  มันทำให้เขาเจ็บเจียนตาย อยากจะด่าตัวเองให้สาแก่ใจ  แต่มันก็คงไม่อาจจะเรียกกลับคืนมาได้แล้ว

"อูยอง  พี่ขอโทษ...พี่เสียใจ"  นิคคุณสะอื้นฮัก  ทั้งที่เขามาเกาหลีเพื่อมาแก้แค้น   สุดท้ายเขาก็ทำไม่สำเร็จ แถมยังตกเป็นของฆาตกรที่ฆ่าน้องชายอีก  ยิ่งคิดน้ำตาก็ยิ่งไหล

"ฉันให้โอกาสนายแล้วนะคุณ  แต่ในเมื่อนายไม่ยอมพูดความจริง  ฉันก็จำเป็นที่ต้องทำแบบนี้"

นั่นคือคำพูดสุดท้ายของแทคยอน  ก่อนที่เขาจะเดินออกจากห้องของนิคคุณไป  มันเป็นคำพูดที่สร้างร้อยร้าวในใจให้นิคคุณยิ่งนัก...คนเห็นแก่ตัว  ก็ยังเห็นแก่ตัวไม่เคยเปลี่ยน

"ไม่...ไม่...ฉันยังไม่แพ้...ฉันไม่ยอมแพ้หรอก  นายแทคยอน  นายทำอะไรเอาไว้ก็ต้องได้รับสนองแบบเดียวกัน"

นิคคุณเข่นเขี้ยวตาลุกวาว    เวลานี้เขาคิดถึงเพียงน้องชายของตนที่ถูกแทคยอนขับรถชน...คิดถึงอูยอง  และพยายามลืมทุกสิ่งที่เพิ่งผ่านไป

วันนี้นิคคุณโทรไปขอลาหยุดครึ่งวัน  อ้างว่าไม่สบาย แต่ความจริงแล้วไปบริษัทอย่างเช่นทุกวัน  แต่ไม่ยอมลงจากรถยนต์กลางเก่ากลางใหม่ที่ไปเช่ามาจากศูนย์รถเช่า  เพราะนิคคุณตัดสินใจแล้วว่า   วันนี้เขาจะยุติทุกสิ่งลงด้วยตัวเขาเอง  แทคยอนเคยขับรถชนน้องชายเขา  ส่วนเขาก็ควรจะได้รับการตอบแทนในแบบเดียวกัน...วันนี้เป็นตายของแทคยอน

นิคคุณเฝ้ามองรถของแทคยอนอยู่ที่ลานจอดรถภายในบริษัท  กว่าสองชั่วโมงของการรอคอย

นิคคุณกดดันไม่น้อย  นึกถึงวันที่สูญเสียน้องชายของตนไป  วนเวียนซ้ำซากอยู่อย่างนั้น  เพื่อสร้างพลังให้แก่ตนเอง  ทำให้เขามีความกล้ามากพอที่จะเหยียบคันเร่งพุ่งตรงไปที่ร่างของแทคยอน

และแล้วการรอคอยก็สิ้นสุดของนิคคุณลง  รถของแทคยอนเข้ามาจอดที่ลานจอดรถของบริษัทที่บริเวณที่จอดรถประจำตำแหน่งของเขา  เมื่อก้าวลงจากรถเดินข้ามถนนจะเข้าสู่บริษัท  นิคคุณก็เหยียบคันเร่งรถของตนพุ่งทะยานไปที่ร่างแกร่งของแทคยอนอย่างรวดเร็ว แต่ก่อนที่รถจะกระแทกเข้าใส่แทคยอนนั้น เขาก็กระโดดหลบออกไปได้อย่างหวุดหวิด

"บ้าเอ๊ย"  นิคคุณตบเกียร์ถอยหลังหวังจะเหยียบร่างของแทคยอนที่ล้มกองอยู่กับพื้น  แต่ก็กลิ้งหลบไปได้อีกครั้ง

"ฝากไว้ก่อนเถอะ"

นิคคุณฮึมฮัม  แค้นใจ  แล้วตัดสินใจขับรถหนีไปอย่างรวดเร็ว  ก่อนที่ใครจะเห็นว่าเขาคือคนร้ายที่คิดฆ่าประธานบริษัท

แทคยอนมองรถกลางเก่ากลางใหม่ที่แล่นหนีไปด้วยความแปลกใจและรู้สึกเสียใจอยู่ลึกๆ...เขาเห็นตั้งแต่แรกแล้วที่รถคันนั้นพุ่งชนเข้ามาว่าเป็นใครที่ขับ

"คุณ...นี่นายโกรธฉันขนาดนั้นเชียว"

แทคยอนถามตัวเองอย่างไม่แน่ใจนัก  เขาคิดว่านิคคุณอาจจะโกรธที่เขาได้ล่วงเกินเจ้าตัว  จึงคิดจะขับรถชน แต่ความรู้สึกของเขาบอกว่าไม่น่าจะใช่  และเชื่อว่าต้องมีอะไรมากกว่านั้น  ทำให้นิคคุณมีความกล้าบ้าบิ่นมากพอที่จะฆ่าเขา

"ฉันเคยทำอะไรให้นายแค้นใจรึเปล่า  นิคคุณ"

แทคยอนสับสนไม่น้อย  หากจะถามตัวเองว่าโกรธมั้ยที่นิคคุณทำแบบนั้น  เขาบอกได้ทันทีว่าไม่  แม้เจ้าตัวจะคิดเข้าใจตัวเองว่าเขาเห็นแก่ได้เห็นแก่ตัว  ตักตวงทุกสิ่งไปจากอีกฝ่ายแล้วก็เดินจากมาหน้าตาเฉย  แต่เขารู้ดีว่าเขาทำเช่นนั้นไปทำไม

เขาเพียงต้องการที่จะรู้ความจริงทั้งหมดที่เกิดขึ้น  และไม่ชอบอยู่กับความสงสัยหวาดระแวง  แค่อยากรู้ว่าเพราะอะไรที่นิคคุณมายั่วให้พี่่น้องของเขาต้องทะเลาะกัน  อยากรู้ว่าเหตุใดแววตาคู่นั้นมองเขาด้วยความขึงโกรธ...เกลียด  เพราะอยากลงโทษ  แทคยอนจึงทำเมินเฉยไม่ใยดี  นิคคุณไม่มีทางรู้หรอกว่าเขาเริ่มสนใจเจ้าตัวตั้งแต่สัมผัสจูบครั้งแรกกับผู้ชายด้วยกัน  ทั้งๆที่ไม่เคยมีความรู้สึกนี้เกิดขึ้น...ไม่เคยคิด  

แต่เมื่อหลายวันผ่านไป  มันทำให้เขารู้สึกแปลกๆเกิดขึ้นกับความรู้สึกแบบใหม่กับผู้ชายเพศเดียวด้วยกัน

และเมื่อวานนี้ที่ได้ใกล้ชิดกันแบบหนาวเนื้อห่มเนื้อ  ได้เพ่งพินิศคนตรงหน้าอย่างชัดเจน  เขายอมรับว่านิคคุณสวยกว่าผู้หญิงที่เขาเคยเจอมาและได้ผ่านมาแล้วไม่ถ้วน ตอนแรกก็คิดว่าพี่ซีวอนกับชานซองเป็นบ้าไปแล้วหรือเปล่าที่หันมาเบี่ยงเพศคบผู้ชายด้วยกัน ตอนนี้เขาได้ประจักษ์แก่ใจตัวเองแล้วว่าเขารักนิคคุณเข้าแล้วและรักอย่างจริงจัง  และไม่คิดเห็นนิคคุณเป็นของเล่นเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆที่ผ่านมา  เขาจะไม่ยอมเปิดเผยความรู้สึกนี้  หากนิคคุณยังทำให้เขาระแวงสงสัย...ว่านิคคุณต้องการอะไรกันแน่

✿

✿

✿

นิคคุณเข้ามาที่บริษัทช่วงบ่าย  และทำตัวเหมือนว่าไม่ค่อยสบาย  เพื่อกันไม่ให้แทคยอนสงสัย  นิคคุณเองก็ไม่แน่ใจว่าแทคยอนจะเห็นเขาในรถคันนั้นมั้ย  ก็ได้แต่ภาวนาไม่ให้แทคยอนสังเกตเห็น

เมื่อนิคคุณเข้ามาที่ห้องทำงาน  ก็ต้องขมวดคิ้วแปลกใจที่เห็นผู้ชายที่ไหนไม่รู้นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของเขา

"เอ่อ...ขอโทษนะครับ  นี่มันโต๊ะทำงานของผม"  นิคคุณเอ่ยอย่างสุภาพ

"ครับ...เออ...คุณนิคคุณใช่มั้ยครับ"

ผู้ชายคนนั้นเอ่ยถาม  นิคคุณพยักหน้าช้าๆแทนคำตอบ

"ผมชางมินครับ  ท่านประธานแต่งตั้งให้ผมมาแทนตำแหน่งคุณ  ส่วนคุณท่านแต่งตั้งให้เป็นเลขาส่วนตัวครับ"

"ว่างัยนะ"

นิคคุณตกใจไม่น้อย  แต่ชายหนุ่มตรงหน้าก็ยิ้มอย่างสุภาพให้

"ข้าวของของคุณ  ท่านให้พนักงานช่วยกันขนขึ้นไปไว้ที่ห้องทำงานของท่านแล้ว"

"ทำไมต้องขนขึ้นไปที่ห้องนั้น"  นิคคุณตวัดเสียงสูงถาม

"ก็เพราะท่านสั่งครับ  เห็นว่าท่านจะให้คุณนั่งทำงานในห้องของท่านเลย"

"นี่มันอะไรกัน"  นิคคุณสับสนไปหมดแล้วในเวลานี้

"ผมว่า  หากคุณต้องการรู้อะไร  ถามจากท่านประธานดีกว่านะครับ  เพราะผมเองไม่ได้รู้อะไรมาก"

ชายหนุ่มที่ชื่อชางมินรีบออกตัว  นิคคุณพยักเพยิด  หันกลับไปยังลิฟท์  มุ่งหน้าขึ้นห้องประธานอย่างรวดเร็ว

"นี่มันอะไรกัน  นาย...ย้ายตำแหน่งฉันทำไม"

นิคคุณโวยวายอย่างไม่เกรงใจว่าแทคยอนเป็นถึงประธานบริษัท  แทคยอนละสายตาจากเอกสารตรงหน้าขึ้นมองนิคคุณด้วยสายตาที่ราบเรียบ  ไม่บ่งบอกอารมณ์ใด  และไม่มีแววตาอาทร  หรือมีเยื่อใยสักนิดในสายตาคู่นั้นของเขา

"ฉันคิดว่านายเป็นคนเก่ง  และเหมาะกับตำแหน่งเลขาของฉัน"

เขาให้เหตุผล  แต่นิคคุณฟังแล้ว  กลับรู้สึกตลกสิ้นดี

"ฉันเรียนจบบริหารการเงิน  ไม่ใช่เลขานุการ  นายให้ทำหน้าที่ผิดแล้ว"

"ไม่ผิดหรอก  เพราะตำแหน่งนี้  ฉันแต่งตั้งให้นายโดยเฉพาะ  ไม่ใช่เลขาที่พิมพ์งาน  รับโทรศัพท์  จดรายงานหรือชงกาแฟ  แต่เป็นตำแหน่งคู่ควงคู่นอนของฉัน"

"งั้นเหรอ...อ้อ...นี่สินะ  นายถึงใช้คำว่าเลขานุการส่วน...ตัว"

นิคคุณประชดเน้นคำ  ตาขวางใส่

"ใช่...นายเข้าใจถูกแล้ว  ไปนั่งที่โต๊ะของนายตรงมุมนั้น  แล้วนั่งทำงานได้แล้ว"  แทคยอนสั่งเสียงดุๆ  นิคคุณไม่ยอมขยับเขยื้อน

"ทำไมต้องให้ฉันทำงานในห้องนายด้วย  หน้าห้องไม่ได้หรืองัย"  นิคคุณถามด้วยความไม่ชอบใจนัก

"เลขาส่วนตัว  ก็ต้องส่วนตัวจริงๆ  อยู่ใกล้ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย  เมื่อคืนก็อยู่ใกล้ฉันมาแล้วทั้งคืน  ยิ่งกว่านั่งทำงานซะอีก"

คำพูดของเขาทำเอานิคคุณหน้าแดงเรื่อขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้  นิคคุณไม่อยากโต้แย้งกับแทคยอน  จึงเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงานของตนอย่างว่าง่าย  และลงมือดูเอกสารตรงหน้าโดยไม่พูดอะไรอีก  แทคยอนยิ้มอย่างพอใจ  แต่แววตาที่จ้องมองนิคคุณยังเต็มไปด้วยความหวาดระแวง

✿

✿

✿

ซีวอนเมื่อรู้ว่านิคคุณถูกเปลี่ยนตำแหน่งไปเป็นเลขานุการส่วนตัวให้แทคยอนก็ไม่พอใจอย่างยิ่ง  จึงบุกเข้ามาในบริษัท ทั้งๆที่ถูกสั่งห้ามไม่ให้เข้าบริษัทเป็นเวลาสามเดือน

"ผมคิดว่าเราคุยกันรู้เรื่องแล้วนะพี่ซีวอน"

ทันทีที่เห็นหน้าพี่ชายตัวเอง  แทคยอนก็พอรู้ว่าพี่ชายเขาต้องการอะไร

"แกย้ายตำแหน่งคุณทำไม"

ซีวอนถามเสียงเข้ม  เหลือบมองนิคคุณที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานในห้องทำงานของน้องชายด้วยความโมโห

"แล้วนี่  แกยังย้ายคุณมาอยู่ที่ห้องทำงานของแกอีก  แกทำอย่างนี้ไปทำไม"

"ผมไม่จำเป็นต้องตอบคำถามพี่"  แทคยอนตัดบทเนิบๆ  ไม่มีท่าทีเดือดร้อนใดๆ  ในขณะที่ซีวอนเต้นเป็นเจ้าเข้า

"แก...ไอ้แทค  อย่าคิดนะว่าทุกอย่างเป็นของแก  แล้วแกจะมีสิทธิ์ข่มเหงน้ำใจฉัน  คุณเป็นคนรักของฉัน  แกแกล้งเขาทำไม"

แทคยอนหัวเราะออกมาเบาๆ  เหลือบมองหน้าพี่ชายก่อนหันไปทางนิคคุณ

"ผมว่าพี่ถามเขาก่อนไม่ดีหรือครับ  ว่าเจ้าตัวคิดว่าเป็นคนรักของพี่หรือเปล่า  อย่าเพิ่งสมอ้างเลย  เดี๋ยวจะหน้าแตกเปล่าๆ  ว่างัยนิคคุณ"

ท้ายประโยค  แทคยอนหันไปถามนิคคุณ  นิคคุณอึกอัก เพราะตลอดมาเขาไม่เคยยอมรับกับแทคยอนว่าเป็นคนรักของใครไม่ว่าชานซองหรือซีวอน  แล้วจะให้เขาโกหกตอแหล  เหมือนที่อยู่กับซีวอนตามลำพังได้อย่างไร

"บอกไปเลยคุณ  ว่านายเป็นอะไรกับฉัน"

นิคคุณไม่รู้จะตอบอย่างไรดี  ยิ่งทำให้เขารู้สึกอึดอัด เพราะคิดว่าเมื่ออยู่ตามลำพังกับซีวอน  เขาจะโกหกว่า แทคยอนบังคับให้พูด  แต่นี้ไม่มีทางเลือกและยิ่งอยู่ต่อแทคยอนด้วยแล้ว  จึงต้องตัดสินใจตอบปฏิเสธออกไป

"เออ...คือ...ผมคิดกับคุณซีวอนแค่เพื่อนครับ"

คำตอบของนิคคุณทำให้ซีวอนตาลุกวาว  ใบหน้าแดงเข้มด้วยความโกรธจัด

"นายว่าอะไรนะ"

ซีวอนปราดเข้าหานิคคุณอย่างโมโห  เกือบจะกระชากร่างโปร่างบางนั้นมาทำร้ายให้สาแก่ใจ  แต่แทคยอนเข้ามาแทรกเอาไว้ก่อน

"ที่นี่ที่ทำงานนะพี่  ผมว่าพี่ไม่ควรจะเอาแต่อารมณ์ และที่สำคัญ  คุณเขาก็พูดไปแล้วว่าเขาคิดยังงัยกับพี่  มันก็น่าจะจบได้แล้ว"

"ไม่...มันไม่จบง่ายๆหรอก นายหลอกฉัน...คุณ  นายหลอกให้ฉันรักนาย  หวังในตัวนาย  แต่นายก็ทำให้ฉันหน้าแตก  เรื่องนี้มันไม่จบง่ายๆแน่"

ซีวอนเข่นเขี้ยว  มองนิคคุณและแทคยอนอย่างอาฆาตแค้น  ก่อนจะผลุนผลันก่อนจะออกจากห้องทำงานของแทคยอนไป...

"สะใจแล้วใช่มั้ย  ที่ทำแบบนี้กับฉัน"  นิคคุณหันมาต่อปากต่อคำแทคยอนทันทีที่คล้อยหลังซีวอน

"ฉันไม่ได้ทำอะไร  นายต่างหากที่ทำ  นายหลอกพี่ชายฉันเองนะ"  แทคยอนทำท่าไม่รู้ไม่ชี้

"ฉันไม่ได้หลอกใคร  จะต้องให้พูดอีกกี่ครั้งถึงจะเข้าใจ"

นิคคุณกระแทกเสียงใส่  ก่อนจะนั่งลงทำงานต่อด้วยสีหน้าถมึงทึง...ในใจของเขาเวลานี้ครุ่นคิดถึงแต่คำแก้ตัวที่จะพูดกับซีวอน  ในขณะที่แทคยอนแอบนั่งกังวลถึงคำพูดของซีวอน...เขารู้จักพี่ชายของตัวเองดี ซีวอนไม่ปล่อยให้คนที่หลอกเขาลอยนวลอย่างแน่นอน...แทคยอนนึกห่วงนิคคุณขึ้นมาทันที

ⓐⓑⓒⓓⓔⓕⓖⓗⓘⓙⓚⓛⓜⓝⓞⓟⓠⓡⓢⓣⓤⓥⓦⓧⓨⓩ