One sf: เจ้าชาย อค แทคยอน

"อะไรน่ะพวกเธอ!  จะมีเจ้าชายรูปงามจากเมืองโคจิแทเข้ามาเรียนในมหาลัยพวกเราอย่างนั้นเหรอ"

"หื้ยยยย  จริงดิ"

"อร๊ายยยย!!!!"

อือหือ..อุ้ยต๊ายตาย  ว่าไงนะ  จะมีเจ้าชายรูปงามเข้ามาเรียนในมหาลัยพวกเราอย่างนั้นเหรอ

เฮ้อ... สาวๆ จ้า  จะคลั่งไคล้อะไรนักหนากับหนุ่มหล่อๆ น่ะ  หันมามองพี่บ้างก็ได้นะจ้ะ  หัวใจพี่ยังว่างและโสดอยู่  ยังสดและยังซิงด้วยน่ะ

อุ้ย..ยังสดยังซิงนี่  หมายความว่าพี่ยังไม่เคยมีแฟนกับเขาอ่ะ หากพวกน้องจะลองหันแว่บมามองกันสักนิดนึง  หันมาสนใจผู้ชายใส่แว่นตาหนาๆ กระจกเลนส์ประมาณ  2 เซนต์คนนี้บ้างน่าจะดีน่ะ

รู้ไว้ซะด้วยว่า  พี่...ไม่ทิ้งหนูๆ เหมือนไอ้พวกที่น้องคบกันหรอกน่ะจ้ะ  พี่จะเลี้ยงน้องให้ดีที่สุดเลยหล่ะ  หุหุหุหุหุ

จะว่าไปไอ้เราก็เกลียดไอ้พวกคนหล่อว่ะ  แม่ง...แย่งความหล่อกรูหายไปหม้ดดดด..เลย  มันเหลือให้กรูแค่หัวฟูๆ ฟ่องๆ  หยิกหยอง แล้วไอ้แว่นหนาๆ บนจมูกกรูเนี่ย  ไอ้พวกเหี่ย... ด่าซะเลยตรู  เคอะเคอะเคอะ...

"เฮ้อออ... พวกสาวๆ ชอบแต่ผู้ชายหล่อๆ น่ะ  ว่ามั้ย  ฉันล่ะอิจฉาไอ้พวกหน้าหล่อจริงๆ  แย่งความหล่อไปหมด"

"ช่ายยยยย"  นิชคุณกระชับแว่นตาหนา  ก่อนจะรู้ว่ามีคนกำลังรู้ใจเขา  เอะ...

นิชคุณหันไปมองด้านข้างตนเองแล้วสะดุ้งตกใจไถลไปข้าง

"เหวอ...  นายเป็นใครอ่ะ?"

นักศึกษาใหม่ที่เข้ามาเขายังไม่เคยเห็นหน้า

...มันใครอ่ะ  ฟันเหยิน  หัวฟูฟ่องกว่ากรูอีก  แว่นตาหนาเตอะ  ยังมีใครเนิร์ดกว่าเราอีกเหรอ...

"ฉันชื่อแทคยอน"



(ต่อ)
...

"ฉันชื่อแทคยอน  อค แทคยอน"

"ห่ะ!!!!!"  .... เนี่ยอะน่ะเจ้าชาย ....

ทุกคนอึ้งกิมกี่  เป็นไปได้ไงที่เจ้าชายแห่งโคจิแท  คนที่อยู่เบื้องหน้าพวกตน  ยืนอยู่หน้ากระดานไวท์บอร์ด จะมีรูปร่างหน้าตาเนิร์ดบ้านๆ ยิ่งกว่านิชคุณในห้องเรียนเสียอีก

นักศึกษาทุกคนพากันอ้าปากค้างเป็นแถว  สาวๆ ทั้งหลายที่ต่างวาดฝันหวานเอาไว้ต้องสิ้นความคิดพับมลายหายไป

คนที่นั่งกอดอกอยู่ทางด้านหลังริมหน้าต่างสุดห้องต้องกลั้นยิ้มกลั้นหัวเราะแทบตาย

... ขอโทษน่ะจ้ะสาวๆ  ที่เจ้าชายของพวกหล่อนออกมารูปแบบนี้อ่ะ

โธ้ๆๆๆ น่าสงสารจริงๆ กินแห้วกัน  เฮ้อออ ....

เจ้าชายแทคยอนเดินผ่านเพื่อจะไปนั่งทางด้านหลังกับนิชคุณเพื่อนใหม่ของเขา  นักศึกษาที่เขาเดินผ่านพาถอยกรูดข้างกันยับเหมือนกลัวติดโรค  เจ้าชายถึงกับชะงักกึกหยุดเดินทันควัน

... หนอย  ถ้าฉันถอดรูปออก  พวกนี้มีหวังตายแน่ หึ ทำเป็นขยะแขยงเรา  เดี๋ยวได้เจอดีแน่ ...

"ฮ่ะๆๆๆๆ  สะใจอ่ะ"

นิชคุณกับเจ้าชายอค  มาอยู่ในห้องสมุด  คนร่างโปร่งเดินหาหนังสือโดยมีคนตัวใหญ่เดินอุ้มหนังสือตามหลัง หัวเราะกลั้นไม่ให้เสียงดังมากนัก

ไม่ได้สนใจที่ไอ้เจ้าชายจะมาเดินตามตูดตัวเอง  ก็เขาไม่ได้ขอนี่  ทำกับเจ้าชายอค เหมือนเป็นคนรับใช้ตนเอง  ได้หนังสือมาเกือบกองใหญ่

"โห  แล้วนายจะอ่านหมดเหรอ"  อค แทคยอน  มองกองหนังสือที่เขาอุ้มอยู่เกือบจะท่วมหน้าตนอยู่แล้ว

"หึ  อ่านไม่หมดหรอก"

"อ้าว  แล้วนายเอามาทำไมเยอะแยะ"

"เผื่อ"

... เผื่อ  โอ้โห  อ่านตัวหนังสือจากด้านข้างเล่ม  มีเกี่ยวกับเมืองโคจิแทของตนแล้วทำตาโต

นิชคุณจะรู้เรื่องเกี่ยวกับเขาไม่ได้  ไม่รู้ว่าในหนังสือจะมีรูปภาพของตนเองหรือเปล่า  ปล่อยให้คนตัวบางเดินไปจองโต๊ะด้วยตัวเอง  แล้วส่วนตัวเขาขอหายแว่บไปกับกองหนังสือที่อุ้ม

"เราไป... อ้าว  หายไปไหนแล้ว  เมื่อกี้ยังเดินตาม  เอ้า... แล้วหนังสือฉัน"

นิชคุณคิดว่าจะยืมหนังสือไปอ่านที่สวนด้านหลังของมหาวิทยาลัย  ชวนเพื่อนใหม่ไปด้วย  จะได้ชี้ด้วยรู้ว่าอะไรอยู่ตรงไหน

เขาตื่นเต้นนิดหน่อยเท่านั้นเอง  ที่มีเพื่อนใหม่เป็นถึงองค์ชาย

อาจจะไม่มาก  แต่มากเลยหละ  ประหม่าจนทำตัวไม่ถูกต่างหาก  พูดจายศศักดิ์ไม่เป็น  เลยต้องพึ่งพาอาศัยหนังสือ แต่ดันถูกไอ้เจ้าชายช่วงชิงไปเสียนี่

"เราทำอะไรผิดหรือเปล่าอ่ะ"  พึมพำเบาๆ กับตัวเอง

เจ้าชายแทคยอน  เอาหนังสือที่หอบกลับไปคืนที่ชั้นเดิมของมัน  ชายหนุ่มไม่ได้ดูทางให้ดีพอ  ไปชนเข้ากับร่างยักษ์ที่กำลังค้นหาหนังสือบนชั้นวาง

"โอยะ"

"อูยยย"

หนังสือที่เขาหอบร่วงระเนระนาด

"นายเป็นใครว่ะ  มาชนฉัน"

"ชรรรรู!!"  คนที่ค้นหนังสือใกล้ๆ กันได้ยินเสียงคนคุยก็ปราม  สองหนุ่มถึงหุบปาก

แว่นตาใสหนาๆ ของเจ้าชายร่วง  เผยโฉมหน้าที่แท้จริง หนังสือใหญ่เล่มหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับเจ้าชายแห่งโคจิแทเปิดหน้ากว้างเด่นหรา  มีรูปของตนอยู่ หนังสือเล่มใหญ่วางอยู่ตรงกลางระหว่างสองหนุ่มใหญ่ที่นั่งกับพื้น

ฮวาง ชานซองได้ยินอยู่แล้วว่าจะมีเจ้าชายอะไรนั่นเข้ามาศึกษาที่นี่  ก็ข่าวลือกันให้แซ่ด  มองรูปใหญ่เต็มภาพหน้ากระดาษ  แล้วก็มองคนที่นั่งก้นจ้ำเบ้าตรงหน้าตนสลับกันไปมาอยู่หลายที  อ้าปากค้าง  นิ้วชี้ใส่คนร่างใหญ่แล้วเตรียมพร้อมแหกปาก

มีคนรู้ความลับของเขาแล้ว  แทคยอนตาโตรีบผุดลุกไปอุดปาก  แล้วเก็บแว่นตากับหนังสือที่โชว์รูปตนไปด้วย

เขากลับไปที่คอนโดหรูใจกลางเมืองของตนที่พักอาศัย อย่ชานซองเห็นก็อ้าปากค้างเติ่ง  ที่พักอะไรจะใหญ่โตได้ขนาดนี้มีตั้งสองชั้นแหนะ

สำหรับเจ้าชายแทคยอนมันธรรมดาชินชาเสียแล้วที่อยู่แบบหรูและไฮโซเยี่ยงนี้

"ฮู้! โห! นี่... นนนนาย  โคตรหรูเลยอ่ะ"  ชานซองมองปราดสำรวจ

เดินตามหลังแทคยอนมาจนถึงที่เป็นส่วนห้องรับแขก

เจ้าชายอค  แทคยอนเสยผมยาวพะรุงพะรังถึงต้นคอจับมัด  เผยหน้าสะอาดสะอ้านของตน  หันไปมองไอ้หนุ่มหล่ออีกคนที่บังอาจเกือบทำเอาเขาความลับแตกกลางมหาวิทยาลัย

ชานซองสำรวจแล้วเลยมองหน้าชายหนุ่มเจ้าของห้องพักใหญ่  จากเมื่อครู่เป็นไอ้เนิร์ดบ้านๆ  กลายเป็นหนุ่มหล่อสง่าผ่าเผยและบึกบึน  ยืนจังก้ากอดอกมองเขาด้วยสายตาเฉียบขาดและเฉียบคม

อค แทคยอนชี้นิ้วไปที่ชายหนุ่มสูงไล่เลี่ยกัน

"เราชื่ออะไร?"

ชานซองยังเอ๋ออยู่ชี้นิ้วใส่ตัวเอง

"นายน่ะชื่ออะไร?"

"ร รเรา เราชื่อชานซอง"

"รู้มั้ยว่าเราเป็นใคร"  ชานซองส่ายหน้ารัว

แทคยอนคว้าหนังสือที่ได้มาจากห้องสมุดที่ชานซองหิ้วติดมือขึ้นมา  แล้วเปิดหารูปตนให้ชายหนุ่มร่างยักษ์ให้ดู  เอารูปขึ้นเทียบข้างกัน  ชานซองเดินเข้าไปดูหน้าและรูปสลับกันซะ

"นี่มันรูปนายนี่  ทรงผมก็ใช่  หูกางๆ ตาตี่ๆคมๆ ปากบางกระจับที่เขาว่าเจ้าชู้  แม้แต่หน้าตอบๆ  ใช่เลย" ชานซองประมวลหน้าตา

แทคยอนจับหูกางของตนเอง  ทั้งปากและหน้า

... เราเนี่ยนะ ปากเจ้าชู้ ...

เจ้าชายย่นคิ้ว  ประณามกันนี่หว่า

"นี่นายว่าฉันเหรอ  บังอาจดูหมิ่นองค์ชายอค  แทคยอน ผู้เป็นลูกกษัตริย์รัชทายาทแห่งโคจิแท  ถ้านายไม่รู้...เอาไปดูและศึกษาซะ"

"ห่ะ!  นายเนี่ยน่ะ... องค์ชาย"

"ใช่  อือ.." แทคยอนยื่นหนังสือให้ชานซองเอาไปดู

ไอ้หมียักษ์ใหญ่รับหนังสือมาดู  เปิดพลิกดูทุกหน้า ก่อนจะรู้ตัวแล้วก็ตาโตอ้าปากค้าง  ถอยหลังสองสามก้าวไปที

"ไม่จริง"

"จริง"

"ไม่จริง"

"จริง"

ชานซองส่ายหน้ารัว  ไม่เชื่อว่าไอ้คนที่ยืนตรงหน้าตนเองจะเป็นถึงเจ้าชงเจ้าชายอะไรนั่น

"จริง! ฉันคือองค์ชาย  อค แทคยอนตัวจริง  แล้วก็ยืนคุยอยู่กับนายเนี่ย"

"เฮ้อออ"

ตุ้บ

อ้าว...

เมื่อแทคยอนเฉลยคำตอบที่ชัดแจ้ง  ไอ้หมียักษ์ใหญ่ถึงกับเป็นลมล้มฟุบตรงนั้นเสียเอง


...

เมืองโคจิแท  เป็นเมืองในประเทศโตเกียว  แล้วไอ้เจ้าชายอะไรนั่น  มันมาทำอะไรที่ประเทศเกาหลีของเราหว่า  และพูดภาษาเกาหลีได้ด้วยแหะ

เออ... เป็นถึงองค์รัชทายาท  ก็ต้องเรียนและฝึกฝนเหมือนกับเรานั่นแหละหว๋า

แต่ทำไมข้อมูลในอินเตอร์เน็ตไม่ค่อยมีเกี่ยวอะไรมากมายกับเมืองนี่นะ  น่าแปลก...

"จิ"  นิชคุณเปิดอินเตอร์เน็ตศึกษาหาข้อมูลเกี่ยวกับเมืองโคจิแท

ก๊อกก๊อกก๊อกก๊อก

"คุณ  ทำอะไรอยู่จ้ะ"  ป้าเลี้ยงของเขา  ซึ่งไม่ใช่ญาติที่แท้จริงนำนมอุ่นๆ เข้ามาให้หลานชายดื่มก่อนเข้านอน

"ป้าหลินเจีย"

"ป้าเอานมมาให้"

"ขอบคุณครับ"  ชายหนุ่มบางรับแก้วนมจากถาดที่ป้าหลินถือมาดื่ม

"ทำอะไรอยู่  ยังไม่นอน"

"ผมกำลังค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับเมืองโคจิแทครับ  คือ ที่มหาวิทยาลัยของผม  มีเจ้าชายนามอค  แทคยอน เข้ามาเรียนศึกษาอ่ะครับ  เพิ่งจะเข้ามาวันนี้วันแรก เขากำลังเป็นเพื่อนใหม่ของผมอยู่ตอนนี้พอดี  เราเรียนคณะเดียวกัน  ผมสงสัย... ทำไมเจ้าชายศักดิ์ใหญ่ถึงมาเรียนอะไรในที่ไกลและกลางแจ้งจากประเทศตัวเอง"

เคล้ง!

ถาดนมที่หลินเจียถืออยู่ได้ร่วงจากมือ  ป้กแกตกใจและช็อก

อค  แทคยอน.. องค์ชายรัชทายาทแห่งโคจิแท

นิชคุณที่ดื่มนม  ป้าหลินเจียทำถาดหล่นก็ตกใจหันขวับมอง

ช่างเป็นโชคชะตาดีแท้ๆ หลินเจียมองหน้านิชคุณ

"ป้าครับ  เป็นอะไรครับ"  หลินเจียเก็บถาดพลาสติกขึ้นมา  เธอยิ้มบาง...เอามือข้างหนึ่งขึ้นลูบหัวหลานชายของตน

"บุญกำลังเข้าข้างเราแล้ว  โชคชะตากำลังทำให้พวกเธอโคจรมาพบกัน"



(ต่อ)
...

"ฉันไม่เชื่อหรอก  เจ้าชายอค แทคยอน จะมีท่าทางเนิร์ดบ้านๆ แบบนั้นน่ะ  ฉันว่านะ...ต้องเป็นเจ้าชายซ่อนรูปไม่ให้คนรู้มากกว่า"

สาวๆ กลุ่มเดิมที่เคยเมาท์มอยเจ้าชายยังคงคุยกันเรื่องเดิมๆไม่ลืมหาย

ชานซองที่นั่งทานมื้อเที่ยงกับเพื่อนๆ ได้ยินเข้าก็หูผึ่ง เป็นจังหวะที่ตนตักข้าวช้อนนึงใส่ปากพอดี

วันนี้ช่างโชคดีที่เจ้าชายกับนิชคุณไม่มีเรียน  ไม่ได้มานั่งอยู่ตรงนี้กับเขา  หลังเลิกเรียนภาคบ่ายเสร็จก็รีบบึ่งไปหาคนร่างใหญ่ทันที  คาบข่าวเรื่องสาวๆ นินทาไปให้ฟัง

"งั้นเหรอ"

"พะยะค่ะ"

"พะยะคงพะยะค่ะ  บอกกี่ครั้งแล้วว่าห้ามเรียก"  แทคยอนมองไอ้ยักษ์ใหญ่ที่ยืนค้ำหัวตนอยู่ใกล้  ยืนประสานมือกันอย่างกับเป็นบอดี้การ์ดของเขานั่นแหละ

"ก็  แต่ว่า.."

"หยุด"  แทคยอนชี้นิ้วสั่งเฉียบขาด  ชานซองได้ยินเข้าเสียงที่มีพลังอำนาจ  ถึงกับหน้าจ๋อยแล้วก็หุบปากฉับไว   ทำตามเจ้าชายที่ประสงค์ทันที  "แล้วก็เลิกทำตัวเป็นบอดี้การ์ดฉันด้วยเข้าใจมั้ย  นิชคุณจะได้ไม่สงสัยเอา"

"คะครับ"

...

ตั้งแต่มาถึงเกาหลี  แล้ววันนี้ไม่มีเรียน

เขายังไม่ได้ชมบ้านชมเมืองประเทศนี้เลย  แทคยอนจึงไหว้วานให้ชานซองเป็นผู้นำเขาไปเที่ยว

ตั้งแต่กู้คืนบังลังก์เมืองของเขากลับมาได้  เขายังไม่มีอิสระได้ไปเที่ยวที่ไหนเลย

จนกระทั่งพระสหายของพระบิดาพระวงค์แห่งหรเวชกุล  ได้ขอร้องเขาให้ตามหาผู้เป็นรัชทายาทที่หายสาบสูญไปเมื่อครั้งที่ตอนก่อกบฏเกิดขึ้น 10ปีก่อนในวันมงคล

ผู้ก่อการร้ายก็คืออาซึลองอาที่แท้จริงในไส้ของเขา ประเทศของตนกับประเทศเกาหลีใต้กำลังจะปรองดองเป็นพันธมิตรสัมพันธ์กันกับสองประเทศ  นั้นก็คือคู่หมั้นของเขาได้หายสาปสูญไปในช่วงชุลมุนมีเหตุเกิดขึ้น ซึ่ง ณ ในตอนนั้นเขาถูกกีดกันให้ไปเรียนต่อเมืองนอกพอดี  และได้ถูกเปลี่ยนชื่อใหม่อีกด้วย  แล้วหลังจากวันนั้นมาเขาก็ได้ถูกให้ไปเรียนทหารเพื่อเอาไว้กอบกู้ช่วยชาติบ้านเมืองของตัวเองคืน

แล้ววันนี้เขาก็ทำสำเร็จ  ได้กลับมาทวงบัลลังก์ให้กับพระบิดาคืน  ถึงแม้ในคราวนั้นจะมีการสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ไป  แต่วันนี้เขากำลังจะขึ้นครองบังลังก์ต่อจากบิดานี้แหละ  จึงต้องค้างเรื่องนี้เก็บไว้ก่อนเพื่อตามหาคน

และเขาก็คิดว่า... นิคคุณ  คู่หมั้นของตน  เพียงแต่ไม่รู้อยู่ที่ไหนสักแห่งหนึ่งที่ประเทศนี้แหละในเกาหลีตอนใต้

"นี่เป็นรูปของน้องตอนอายุ 10 ขวบ  เป็นเพียงรูปเดียวตอนเด็ก  ตอนนี้ลุงไม่รู้หรอกน่ะ  น้องหน้าตาตอนโตจะเป็นเช่นไร  คงจะใกล้เคียงกับตอนเด็ก  แต่เพียงสิ่งหนึ่งที่จะบอกเราได้คือ  นิคคุณมีปานแดงเสี้ยวพระจันทร์ที่หัวไหล่  จะบอกเราได้ว่านั่นคือนิคคุณตัวจริงลูกชายของลุง"

"ลูกชาย? นี่ผมมีคู่หมั้นเป็นผู้ชายหรือกระหม่อม"

"ใช่"

แทคยอนมองรูปใบเล็กที่สะเด็จลุงของคู่หมั้นให้มาดู เขาบอกไม่ถูกว่าเขารู้สึกเช่นไรที่มีคู่หมั้นเป็นผู้ชาย

แต่ว่าตอนนี้เขากำลังได้เบาะแสบางอย่างแล้วหละ เมื่อได้พบเข้ากับนิชคุณ  เพียงแต่ยังไม่แน่ใจดีนัก  หากเขาขอให้ได้เห็นปานนั้นก่อน

ครั้งแรกที่เดินทางมาถึงเกาหลีใต้   เขาได้ไปให้กรมตำรวจแทนที่จะเป็นทหารด้วยกันขอร้องให้ช่วยกันตามหาและปิดบังความลับที่เขามาเยือนประเทศแห่งนี้ และยังให้ช่วยจัดหาที่พักให้ตนเองอีกด้วย  พร้อมกับสารถีผู้ช่วยนำทางตน  เขาจึงได้มาอยู่ตรงนี้นี่เอง

แล้วที่เขาได้มาเจอกับนิชคุณก็เพราะว่าเจอกันกลางทาง  น้องเขาวิ่งตัดหน้ารถเกือบชนเข้าให้เสียหลัก เขาจึงรีบลงไปดู

น้องเขาใส่แว่นแล้วหล่นควานหา  เขาจึงสะดุดที่ใบหน้าสวยนั้นพอดี  ซึ่งมีส่วนคล้ายเค้าโครงใบหน้าตอนเด็กจริงอย่างที่สะเด็จลุงพูด

"แว่นตานายอยู่นี่"  แทคยอนยื่นแว่นหนาๆ ยัดใส่ในมือให้  นิชคุณจึงใส่แล้วได้เห็นหน้าตนเพียงแค่ครั้งเดียว

"ขอบคุณครับ  ผมขอโทษที่วิ่งตัดหน้ารถคุณ"

"ไม่เป็นไร ทีหน้าทีหลังเดินหรือวิ่งระวังให้ดีๆ  คราวหน้าอาจจะไม่โชคดี"

"แหะแหะแหะ  ขอโทษครับ"  พอนิชคุณหัวเราะ  ถึงแม้จะเป็นเพียงหัวเราะแห้งๆ คนร่างโปร่งหัวเราะและยิ้มได้สวยทีเดียว  เขาถึงกับสะดุดใจตัวเองตอนนั้นทันที

พอทราบและเห็นกับตาตนแล้วว่านิคคุณยังมีชีวิตอยู่ และได้ใช้ชื่อนิชคุณปิดบังเช่นกันกับเขา  แทคยอนจึงแฝงตัวเข้ามาใกล้ชิดแสร้งแกล้งเป็นนักศึกษาเพื่อสืบหาความจริง

ไม่คิดว่าจะเจอน้องเขาในสภาพเนิร์ดหนอนนักเรียน เขาจึงแกล้งทำเสียบ้างเพื่อตีสนิทชิดเชื้อ  ซึ่งดูท่าสนุกดีชะมัดพาตัวเองติ๊งต๊องตามคู่หมั้นไป

"หึหึหึหึ"  แทคยอนหัวเราะบางเบาในลำคอ  เก็บรูปภาพใส่กระเป๋าสตางค์ตนแล้วไปพักผ่อนเพื่อนอนเอาแรงเอาไว้ผจญภัยต่อในวันพรุ่งนี้

...

"นั้นไงเจ้าชายมาแล้ว  ฉันเชื่อน่ะ...ว่าเจ้าชาย ต้องแกล้งปลอมตัวอย่างแน่นอน   ฉันจะหาทางพิสูจน์เอง"

สาวน้อยนักศึกษากลุ่มเดิมที่เมาท์มอยนินทา  เดินเข้าไปหาเจ้าชายแทคยอน  ซึ่งเพิ่งจะเดินเข้ามาในโรงอาหารตอนเช้าแล้วเข้าไปนั่งกับนิชคุณและชานซองได้ไม่กี่นาที

เธอเข้าไปตีสนิทและทำทีเจาะแจะบนเนื้อตัว  แทคยอนแกล้งทำซื่อแต่เขารู้ว่าสาวน้อยคิดอะไรอยู่

นิชคุณทำปากขมุบขมิบเหมือนนินทากลับ  แทคยอนยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ  ได้ยินอะไรเบาๆ เลยหันไปมองก็ยิ้มปากบาง

กริ่งออดดังได้เวลาเข้าเรียนวิชาภาคเช้า  ช่วยเหลือเขาพอดี  สาวคนนั้นจึงเฉียดเวลานั้นไป  แต่ก็พอให้หล่อนได้สังเกตุอะไรบ้างอยู่แล้ว

เจ้าชายอค แทคยอน  แกล้งปลอมตัวและทำซื่อจริงๆ เธอนำไปเล่าให้คนในกลุ่มได้ฟัง

"เจ้าชายแกล้งปลอมตัวจริงด้วยหละ  ฉันเข้าไปตีสนิทไม่กี่นาทีก็ดูออก  กล้ามแขนเจ้าชายเป็นมัดๆ และเชื่อว่าใต้เสื้อผ้าธรรมดาๆนั่น ต้องซ่อนกล้ามหน้าท้องด้วยแน่นอน  แล้วยังฉีดน้ำหอมให้ได้กลิ่นดีอีกด้วย  เนิร์ดที่ไหนจะใช้ของเป็น"

"จริงสิ?"

"จริงสิเธอ"

เพียงคำพูดไม่กี่ประโยค  กลุ่มเล็กกลุ่มน้อยที่ใกล้เคียงกันได้ยิน  แพร่งสะบัดข่าวทั่วมหา'ลัย  ไม่กี่ชั่วโมง เรื่องที่เจ้าชายอค  แทคยอนแสร้งปลอมตัวเข้ามา

สาวๆ และไม่สาว สาวเทียมและไม่ใช่  แม้แต่เก้งกวาง รู้เรื่องเข้า  เตะเข้ามาในรูหูไอ้หมียักษ์ใหญ่ชานซองที่มีเรียนสาย  รีบแจ้นไปบอกข่าวให้เจ้าชายทราบแล้วหนี

"เจ้าชายหนีเร็ว  มีคนรู้ความลับพระองค์ปลอมตัวแล้ว"

นักศึกษาที่นั่งเรียนกันได้ยินชานซองเอ่ย  ความลับแตกซะแล้ว  หันไปที่แทคยอนจุดเดียวกันหมด  แม้แต่นิชคุณเองก็เช่นกัน

แทคยอนหน้าเสียเล็กน้อย  ไม่ดีเสียแล้ว  สายตาทุกสายตามองตน

"แทคยอน  หมายความว่าไง ที่นายปลอมตัว..."

"นิชคุณ  อย่าเพิ่งพูด...ไปก่อนดีกว่า"

แทคยอนคว้าข้อมือนิชคุณค่อยๆ ลุกขึ้นพร้อมกัน  ทันทีที่ลุกขึ้น

เสียงกรีดร้องตามมาทันที  ทำให้สามหนุ่มรีบออกเท้าวิ่งหนีทันใด

"กรี้ดดดดดดดดดดดด!!!!!"

"องค์ชายยยยย!!!!!"

"องค์ชายเพคะ!!!"

"เหวอออ"  สามหนุ่มออกมาจากห้องเรียนต้องชะงักเท้ากึก  เมื่อทางที่พวกตนจะหนี  นักศึกษาวิ่งกันตรึมมาทางพวกตน  ตัดสินใจออกวิ่งอีกทาง

"โอ้วววว  มายก๊อต"  นิชคุณตาเหลือกตาโต  ปานตัวเองเป็นดาราวิ่งหนีแฟนคลับ

เจ้าชายแทคยอนออกวิ่งอีกครั้ง  กระตุกข้อมือนิชคุณวิ่งไปด้วยกัน

"วิ่งคุณ"

"เหวออออ!!!"  ตั้งสติได้  นิชคุณสลัดมือใหญ่หนีไปข้างหน้าก่อนใครไม่คิดชีวิต

"รอชานซองด้วยยยย!!!!"

นิชคุณวิ่งหนีไม่ได้สนใจทางด้านหลัง  แทคยอนยกยิ้มมุมปาก

นี่เหรอคู่หมั้นของเขา  เนิร์ดแล้วยังทำตัวตลกอีก  ก็ดีน่ะชีวิตไม่ซีเรียส  ได้คบแล้วอาจจะดีมีแต่เสียงหัวเราะก็เป็นแน่  และตัวเขาคิดว่า...กำลังหลงเสน่ห์คู่หมั้นตัวเองแล้วล่ะ  แต่ว่าอย่าเพิ่งเชื่อ 100%เลยจะดีกว่า  นิชคุณอาจจะไม่ใช่คนที่เขาตามหาอยู่ก็เป็นได้

แทคยอนออกวิ่งตามหลังช้าไป  แต่ขาของเขาไวก็พอสมควรเพราะออกกำลังกายทุกวัน  แป๊ปเดียวก็ทันนิชคุณจนเลยไปก่อนหน้าแล้ว

แว่นตาที่เขาสวมใส่มันรู้สึกรำคาญตนเองชะมัด  แล้วก็ไม่ได้สายตาสั้นเหมือนนิชคุณ  ผมที่ฟูกระเจิงไม่ได้มัดก็ปรกหน้าเขาจนรำคลาน

"เฮ้ย  แว่นตาฉัน"  นิชคุณวิ่งจนแว่นตาหลวมแล้วหล่น แทคยอนที่วิ่งมาดันเหยียบเข้าให้เกิดหักพัง  จนตัวเองต้องเบรกเท้า

"องค์ชายยยย  รอหมีด้วยยยยย!!!!"

"คุณ"

"แว่นฉัน  แทคยอน  อย่าเพิ่งไปแว่นตาฉัน"  นิชคุณคุกเข่าควานหา

แทคยอนที่รอนิชคุณออกวิ่งพร้อมกัน  ไม่ทันได้ดั่งใจตนเอง  แล้วพวกคนข้างหลังที่วิ่งตามมาใกล้จะถึงพวกตนอยู่แล้ว  เขารอไม่ไหว  ด้วยความที่ไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริง

ตัดสินใจสลัดภาพเนิร์ดของตัวเองทิ้งซะ  สลัดหัวฟูๆ ทีนึงแล้วเอายางมัดผมในกระเป๋ากางเกงขึ้นมามัด  จึงดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมา

สาวๆ ที่วิ่งจะถึงแล้ว  เห็นโฉมที่แท้จริงเจ้าชายอยู่เบื้องหน้าว่าหล่อเหลาขนาดไหน  ก็ยิ่งแตกตื่นแหกปากเรียกองค์ชายอยู่ตามหลัง

"องค์ชายเพคะ  รอหม่อมฉันด้วยยยย!!!!"

โอยยย นิชคุณ...

เจ้าชายแทคยอนตัดสินใจโฉบร่างนิชคุณขึ้นพาดบ่าแล้วออกวิ่งอีกครั้ง

"เฮ้ย! ไอ้เจ้าชายยยย!!!!  แว่นช้านนนนนนน!!!!!!!!" นิชคุณตกใจที่ตัวเองถูกอุ้มแล้วก็วิ่ง

"ชานซอง!  เอ้า"

"เหวออ..ฮึบ  องค์ชาย"  แทคยอนคว้ากุญแจรถยนต์โยนไปให้ชานซองซึ่งวิ่งอยู่นำหน้า  ไอ้หมียักษ์องครักษ์ผู้จำเป็นชั่วคราวหันตัววิ่งกลับหลังหันรับกุญแจรถ  แล้วก็หันกลับไปใหม่รีบวิ่งไปที่ลานจอดรถ

"ไอ้เจ้าชายยยยย!!!!! ปล่อยช้านนนนน!!!!"

"ไม่ได้หรอกคุณ"

"แล้วไอ้แว่นตาฉันล่ะ  โอ้ยย..หัวฉัน  กระดิกกระด๊องมึนหัวแล้วเนี่ยะ"

"เดี๋ยวฉันหาให้ใหม่  จะเอากี่ร้อยแว่นดีละ  ตอนนี้หนีก่อนดีกว่ามั้ยไอ้คู่หมั้น"

"ห่ะ!  เมื่อกี้นายว่าอะไรน่ะเวยยยย"

"เดี๋ยวค่อยคุยกันทีหลัง"


(ต่อ)


....

"ถึงบ้านนายแล้ว"

"ช่วยด้วยสิ  ฉันมองไม่เห็น"  แทคยอนยื่นมือรับมือบางที่ยื่นมาข้างหน้าให้  เขาจึงต้องยอมช่วยพยุงออกมาจากรถยนต์ "หึ้ย"

นิชคุณเสียหลักสะดุดเท้าตนเองขณะก้าวจะลงจากรถ เซถลามาข้างหน้า  แทคยอนได้ยินเสียงหันหน้าขวับเห็นคนร่าวโปร่งจะหล่นก็รีบคว้าตัวทันที  แต่ก็เป็นเหตุทำให้ทั้งคู่เสียหลักจริงๆ หงายหลังไป  เจ้าชายอคเลยเจ็บตัวฟรีเพราะรีบรับคู่หมั้นซึ่งตอนนี้อยู่บนตัวเขา

"อุก..โอยะ"

"หา..แทคยอน  นายเป็นอะไรหรือเปล่า  ขอโทษๆๆ เดี๋ยวฉันลุก"

แทคยอนจุกก็จริง  แต่แล้วเมื่อหน้าสวยๆนิชคุณห่างจากหน้าตนไม่กี่คืบ  เลยตัดสินใจแกล้งนอนกอดตลบกลิ้งอีกสักพักทับร่างบางๆนิชคุณ

"ว๊ากกกกก!!!! ไอ้เจ้าชายยยยย!!! อื้อหื้อ... นายโคตรหนักเลยอ่ะ ลงๆๆๆ แอ่ก"

"ฮ่าๆๆๆๆ สนุกมั้ยล่ะวิ่งหนีสาวๆ หัวซุกหัวซุน"  แทคยอนหัวเราะ

"สนุกตายละ"

"เอ่อออ  เจ้าชาย...เจ้าชายแทคยอน"  ชานซองเมื่อเป็นสารถีคนขับรถให้จวบจนมาถึงที่หมายก็คือบ้านนิชคุณหลังเล็กๆ  ลงรถมาเห็นสองคนเขาจู้จี้กันก็เขินอายแทนชะมัด  เฮ้อ...อยากมีแฟนกะเขาบ้างจัง  แต่ว่า...

เท้าคู่หนึ่งมาหยุดตรงหน้าคนร่างใหญ่  แทคยอนแหงนหน้าขึ้นมองแล้วก็หุบยิ้มฉับพลัน  เมื่อคนที่เขาเห็นมายืนทำความเคารพตนเองด้วยท่าทางกุลสตรี  จนตัวเขาต้องลุกขึ้นพร้อมกับดึงนิชคุณขึ้นมาด้วย

"เชิญเสด็จเพคะ"

นิชคุณมองอะไรเป็นภาพเบลอไปหมด  ถี่ตาตัวเองมองยังไงมันก็มัวอยู่ดี

"ป้าหลินเจีย"

"นิชคุณ  แว่นตาละลูก...หายไปไหน"

"เราทำพัง  พอดีเกิดเรื่องนิดหน่อย  ไม่ต้องเป็นห่วง...เราจะให้เพื่อนเราจัดการให้"

เพื่อน...ห๊ะ  นี่เจ้าชายเห็นเราเป็นเพื่อนเหรอเนี่ย หูยย...ดีใจตายเลยอ่ะ  คึคึคึคึคึ

หลินเจียไม่คิดด้วยซ้ำว่าจะรวดเร็วเกินคาดที่ได้พบกับชายหนุ่ม  บ้านหลังเล็กๆ ของเธอแค่เพียงสองชั้นยินดีต้อนรับเขา

นิชคุณบ่นกระปอดกระแปดตั้งแต่แว่นตาของเขาหล่นหาย  ต้องค่อยๆ คลำทางขึ้นห้อง  โชคดีที่เป็นบ้านที่ตนเองอาศัยอยู่นานนับหลายปี  จึงรู้อะไรอยู่ตรงไหนและห้องของเขาอยู่ชั้นบน  ปล่อยให้ไอ้เจ้าชายคุยอยู่กับป้าของเขา  แล้วตัวเองก็ขึ้นมาพักผ่อน

"น่าสงสารนิชคุณ  ดีเท่าไหร่ตาไม่บอด"

"เพคะ  เพราะระเบิดนั่นแท้ๆ เชียว  เลยทำให้เจ้าชายนิคคุณของเราต้องตาเสียโดนเสก็ดเล็กน้อย  แต่หม่อมฉันก็พาไปเช็คอยู่บ่อยๆ  ก็โชคดีอีกเช่นกัน  เจ้าชายนิคคุณได้อยู่สภาพแบบนี้  ปิดฐานะที่แท้จริงของตัวเอง คนของเสด็จซึลองจึงตามหาตัวไม่พบ"

"ดีแล้วล่ะ  ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเรา  เราจะเป็นคนบอกเอง"

แทคยอนคุยกับหลินเจีย  รื้อฟื้นอดีตตอนเจอศึกช่วงชิงบังลังก์กัน  ทำให้เจ้าชายแทคยอนรู้ความจริงที่นิชคุณต้องมาตกระกำลำบาก  พามาซ่อนตัวอยู่ในชุมชนเล็กๆ ในเมืองประเทศของตนเอง

แทคยอนอยู่คุยสักพักใหญ่จึงขึ้นไปดูนิชคุณชั้นบนที่ห้อง  ส่วนชานซอง  ไปธุระให้เรื่องแว่นตาให้คู่หมั้นของตน

คนร่างใหญ่ค่อยๆ เปิดดูทีละห้องเพื่อให้แน่ใจว่านิชคุณพักอยู่ห้องไหน  จวบจนพบคนร่างบางนอนพักที่เตียง จึงค่อยๆ เข้าไปแล้วนั่งข้างที่นอนตรงขอบเตียง  ได้เห็นยลโฉมที่แท้จริงของคู่หมั้นตนเองก็ยิ้มบาง หน้าตาเหมือนเด็กน้อยกำลังหลับ

น่าแปลกน่ะ  เขาควรจะสนใจผู้หญิงไม่ใช่เหรอ

มันอาจจะเป็นเพราะตอนที่เขาใช้ชีวิตเป็นทหารหรือเปล่า  เจอแต่พวกผู้ชายล้วนด้วยกันเลยถูกฝังให้สนผู้ชายด้วยกันหรือเปล่าน่ะ

ขนาดคู่หมั้นของเขาหน้าตาเค้าโครงใบหน้าผู้หญิง  นี่ไม่มีแว่นบดบังน่ะ  ยังสวยจนตนเองสนใจได้ขนาดนี้

นั่นสิ  ปานแดงเสี้ยวพระจันทร์ที่หัวไหล่  เสด็จลุงว่าเอาไว้  เขาต้องพิสูจน์หลักฐานเสียก่อน  ถึงแม้ว่าหลินเจียจะมั่นใจด้วยตัวเธอเอง  แต่เขาต้องเชื่อด้วยตัวเองเช่นกัน  แล้วจะทำเช่นไรในเมื่อนิชคุณนอนทั้งชุดนักศึกษายังไม่ได้เปลี่ยน  หรือว่าเราจะต้องปลุกให้เปลี่ยนเสื้อผ้าเสียดีก่อน

... เอาว่ะ  ปลุกดีกว่าแอบทำเป็นไหนๆ ...

"คุณ  คุณ... ตื่นเถอะ  ลุกขึ้นมาเปลี่ยนเสื้อก่อนค่อนพัก"

"หื้อ  แทคยอน... นี่นายยังไม่กลับเหรอ"  นิชคุณเคลิ้มหลับไปตอนที่ตนเองพักสายตาแป๊ปเดียว  สะดุ้งตื่นขึ้นมาเล็กน้อย

"ยัง  อืม...แล้วจะว่าอะไรมั้ยล่ะ  ถ้าฉันจะนอนที่นี่สักคืนนึง"

"หา"  นิชคุณผุดลุกขึ้นนั่งด่วนจี๋  "นายจะนอนที่นี่"

"หรือว่านายไม่ให้"  แทคยอนหน้าสลดที่ดูท่าทางคนตัวเล็กจะไม่ให้

"แล้วที่พักนายล่ะ  บ้านนาย...สวยๆหรูๆ ทำไมไม่กลับไปพักผ่อนเล่า"

"เอิ่ม  ฉันอยากลองใช้ชีวิตแบบพวกคนธรรมดาเขาอยู่กัน  ฉันอยากเปลี่ยนทัศนะการอยู่อาศัยแบบพวกนาย"

"ห๊ะ อยากลองว่างั้นเถอะ"  นิชคุณพูดคุยกับเจ้าชาย  ถึงแม้ตนจะพยายามถ่างตาให้ได้เห็นหน้าคนตัวใหญ่มากเท่าไหร่ก็เถอะ  มันก็มัวสายตาอยู่ดี  "แล้วแต่  จะนอนนี่เหรอ...เตียงใหญ่กับฉัน  ก็ดี  โทษฐานนายทำแว่นตาฉันหาย  เป็นทาสรับใช้ฉันวันนึง"

"ห๊ะ!"  แทคยอนอุทาน  จะให้เขาเนี่ยน่ะ  เป็นทาสรับใช้คู่หมั้นตัวเอง

... เอางั้นเหรอ  ก็ได้  จะยากอะไร ...

"ก็ได้"

"ดีเลย  งั้นถอดเสื้อผ้าให้ฉัน"

"อะไรน่ะ!  ถอดเสื้อผ้าให้นาย!"   แทคยอนตกใจอ้าปากค้างเติ่ง  ชี้นิ้วใส่ตัวเอง

"เอ้า  ก็ใช่น่ะสิ... นายเห็นอะไรมั้ยครับ  ตาของกระหม่อม... มันมองไม่เห็น  ถ้าท่านเจ้าชายจะกรุณาสงสารผู้ชายสายตาสั้นคนนี้สักนิดได้มั้ยขอรับกระผม"  เป็นนิชคุณบ้างที่ชี้นิ้วใส่ตนเอง

แหม... นิชคุณก็  ก็ได้... โทษฐานที่เราทำแว่นพังหรอกน่ะ  ยอมเป็นทาสรับใช้ให้สักวันนึงก็ได้  เพราะถือยังไงซะ... ก็คือว่าที่เมียในอนาคตข้างหน้าของเราเอง

ว่าแล้วแทคยอนก็จัดการถอดเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวของนิชคุณออก  เหลือแต่เสื้อกล้ามสีขาวบนร่างกาย

เจ้าชายหนุ่มชะโงกหน้าเข้าไปใกล้หัวไหล่ด้านซ้าย ตรงนั้นมีปานแดงเสี้ยวพระจันทร์จริงๆ ด้วย  นั่นก็หมายความว่านิชคุณคือนิคคุณ  เป็นเจ้าชายแห่งเชื้อสายพระวงศ์หรเวชกุลโดยแท้แต่กำเนิด  คือคู่หมั้นของตน

แทคยอนยิ้มดีใจที่เขาตามหาคนได้สำเร็จตามคำบัญชาของเสด็จลุงสิ้นสักที  เพียงแค่ตามหาเกือบ 2-3 สัปดาห์  ไม่น่าเชื่อว่าจะตามหาได้โดยง่ายดายอย่างเช่นนี้  ไม่ต้องดิ้นรนอะไรมากมายเลย  ไม่เสียเหงื่อฟรีๆ จริงๆ

"เอ้า  ถอดเสื้อฉันเสร็จแล้ว  เอาน้ำชุบผ้าใส่กะละมังบิดหมาดๆ แล้วมาเช็ดตัวฉัน  หรือ... นายจะพาฉันไปอาบน้ำในห้องน้ำ"

"ได้เลย"

หึย... ว่าง่ายจังว่ะ  เกิดอะไรขึ้นกับไอ้เจ้าชายอ่ะ

นิชคุณที่ไม่ได้ตั้งตัว  จู่ๆ ร่างของตนเองก็ถูกอุ้มขึ้นเหมือนเป็นเจ้าหญิง  จนตัวเขาต้องรีบเกาะคอไว้ยึด

"เฮ้ย!  แทคยอน... นะนายจะทำอะไรอ่ะ"

"ฉันก็จะอุ้มนาย  ไปในห้องอาบน้ำน่ะสิ  อยากอาบน้ำไม่ใช่เหรอ  ฉันก็จะอาบให้นายเลยดีไง"

"เฮ้ย!  ฉันแค่แกล้ง... นี่เจ้าชายเอาจริงเหรอ"  นิชคุณรู้สึกอายชะมัดถูกผู้ชายด้วยกันอุ้มตัวเขา  ปานนี้หน้าและหูของเขาต้องพากันแดงน่าดู  รีบเอามือที่เกาะคอเมื่อครู่ยกขึ้นปิดหูบางๆ สองข้าง  แล้วพาตนเองดิ้นเพื่อให้แทคยอนหยุดอุ้มเขา

"ปล่อยๆๆๆ  ไม่อุ้มแล้ว  ไปเอาผ้ามาเช็ดตัวให้เขาเลย"

"ฮ่าๆๆๆๆ"  แทคยอนหัวเราะชอบใจ  ทำไมเขาจะไม่รู้ที่นิชคุณแกล้งหยอกตน  แต่เขาก็ยอมทำตามคำสั่งปล่อยร่างบางลง

แก้มนิชคุณนี้แดงเป็นตำลึงสุกเลยทีเดียว  ยกยิ้มก่อนจะไปหาของมาทำความสะอาดเนื้อตัวให้

คืนนั้น  ทั้งสองคนนอนในห้องเดียวกันบนเตียงเดียวกัน กลางดึกที่เงียบสงบ  มีเพียงร่างสองร่างนอนใกล้ชิดกัน

แทคยอนมีความรู้สึกหนักบนตัวตัวเอง   ตรงซอกคอเหมือนมีใครมาหายใจรดตรงต้นคอจึงตื่นขึ้นมา  หันไปมองคนข้างกันหน้าด้านข้างของเขาชนกับหน้าผากอุ่นๆ

ที่แท้เป็นนิชคุณนอนกอดเขา  พร้อมทั้งขาที่เกยบนตัวเขานี่เอง  แสงสลัวๆ จากข้างนอกพระจันทร์เต็มดวงสาดส่องเข้ามาภายใน  พาได้ให้เห็นทั่วห้องและของเครื่องใช้ได้อย่างชัดเจน  ประตูเลื่อนที่เชื่อมต่อระเบียงซึ่งอยู่ปลายเท้าไม่กี่เมตร  จึงมองเห็นพระจันทร์เต็มดวงที่สวยงามและได้อย่างแจ่มชัดเต็ม  แสงดาวที่ระยิบระยับแข่งกันสุกสะกาวไปทั่วท้องฟ้าใสในยามมืดมิดรัตติกาล

นิชคุณซึ่งนอนกอดคนตัวใหญ่เมื่อครู่ได้เปลี่ยนอิริยาบถเป็นนอนหงายข้างกัน  เตียงใหญ่เกือบ 2 เมตร แทคยอนเอี้ยวหน้ามองคนหลับข้างกัน

ตอนนี้นิชคุณต้องแสงพระจันทร์เต็มดวงแล้ว  ยิ่งทำให้ร่างนั้นสวยขึ้นไปอีกใหญ่  ใบหน้ายลโฉมสวยกว่าหญิงอื่นใด  แทคยอนแทบลืมหายใจทันที  ผู้ชายอะไรจะสวยได้ขนาดนี้  นิชคุณต้องตาต้องใจเขามากในขณะนี้ หรือนี่ว่าตัวเองจะตกหลุมรักคู่หมั้นตนเองเสียแล้วจริงๆ

ใบหน้าเรียวไข่  ตากลมโตที่มีแพรขนตางอนเรียงกันสวยงาม  จมูกโด่งรั้นที่น่าบิดและอัดรูจมูก  ปากอิ่มสีแดงระเรื่อที่น่าจูบ

นิชคุณเหมาะกับแสงสีในยามนี้เหลือเกิน  เหมาะสมกับคนเกิดมีปานพระจันทร์เสี้ยวบนไหล่เสียจริง  แต่เสียดายที่มันไม่เต็มดวงเท่ากับของจริงที่ส่องแสงสว่างบนท้องฟ้านั้น  แทคยอนหันข้างตนเองเพื่อที่จะได้มองคู่หมั้นได้ถนัดถนี่  เอามือชันหัวข้างหนึ่ง

ดีเสียชะมัด  ห้องของนิชคุณได้มองเห็นเดือนเห็นดาวเกือบทุกคืน

แทคยอนยิ้มปากบาง  มือข้างหนึ่งที่ว่างก็ยื่นออกมา นิ้วชี้ค่อยๆ เลื่อนออกไปแล้วไล้นิ้วอย่างแผ่วเบาตั้งแต่หน้าผากเลื้อยไปตามสันจมูกลงมาจวบจนที่ริมฝีปากอิ่ม หยุดตรงนั้น... แล้วใช้นิ้วโป้งสัมผัสริมฝีปากสองชั้น เขาหุบยิ้ม

ริมฝีปากอวบอิ่มนิชคุณ  แทคยอนจ้องมองราวกับมีอะไรสะกดอยู่  เขาพลิกตัวคว่ำ... ค่อยๆ เอื้อมใบหน้าของตนเองเข้าไปใกล้

ณ ตอนนี้  หัวใจของเขาเต้นโครมครามไปหมดด้วยความรู้สึกตื่นเต้นมาก  เขากำลังจะจูบกับผู้ชายด้วยกันที่ขึ้นชื่อว่าคู่หมั้น

หายใจติดขัดพยายามหายใจไม่ถี่มากนัก  เพราะกลัวนิชคุณจะตื่นขึ้นมาเจอ  เดี๋ยวจะหาว่าเขาทำมิดีมิร้ายกับชายหนุ่มน้อย

แทคยอนค่อยๆ บรรจงวาดริมฝีปากบางของเขาประกบกับริมฝีปากบางนุ่มนิ่มคนหลับ  เพียงแค่ประกบกันเฉยๆ แล้วแช่อยู่อย่างนั้นสักพัก

มาถึงจนขั้นนี้แล้ว...อยากลองลิ้มความหวานข้างในโพรงปากเล็ก

นิ้วโป้งจึงช่วยดันให้เปิดทางให้กับเขา  ให้ตัวเองได้ชิมในโพรงปากที่อ้ารอ  ค่อยๆ ละเลียดชิมริมฝีปากอิ่มเต็งตึงด้านบนและด้านล่าง  แล้วจึงหยุด...

คิดว่าพอแค่นี้ดีกว่า  เรายังมีเวลาอีกเยอะ  เขากลับตัวไปนอนใหม่แล้วข่มตาหลับต่อ


รุ่งเช้า

"หาวววววว!!!  อื่อ"  นิชคุณหาวหวอดคำใหญ่  กางแขนออกกว้างข้างหนึ่งควานหาแว่นตาตนเองที่โต๊ะข้างเตียงเล็ก  ลืมไปว่าทำมันหล่นหาย

ส่วนแขนอีกข้างที่กางออกไป  ชนกับใครอีกคนที่ไม่ชินมีใครนอนด้วยกัน  ลืมตาหันหน้าควับไปมอง

อ้าว... นี่มันใช่ไอ้เจ้าชายแทคยอนหรือเปล่าล่ะนี่  ลืมไปเลยว่าค้างที่นี่กับเรานี่หว่าาา

แขนยาวบางที่ชนตกใส่หน้าใหญ่ข้างกัน  เริ่มทำให้คนข้างๆตื่นแล้วบ้างเหมือนกัน

"อืม"  แทคยอนขยี้ตาลืมขึ้น

นิชคุณลุกขึ้นนั่ง  วันนี้เขามีเรียนเช้า  เขาต้องให้เจ้าชายช่วยเหลืออีกแรงแล้วหรือเนี่ย  ใช้มากไปจะผิดกฏมั้ยหว๋า

"เอิ่ม  นี่... ฉันมีเรียน  เอ่อ  นายช่วยฉันหน่อยสิ  ฉันมองไม่เห็นอ่ะ"

"อืม  จะไปเรียน ... ลืมแล้วเหรอ  เมื่อวานนี้เกิดอะไรขึ้น พวกเราหนีหัวซุกหัวซุนมานะ  คนพวกนั้นจำหน้าพวกเราได้กันหมดแล้ว  นายไปเรียน... พวกนั้นต้องรุมถามนายกันว่าฉันอยู่ไหน  หลังเลิกเรียนจะไม่สะกดรอยตามมาถึงตัวฉันหรือ  ดีไม่ดีสาวมาถึงบ้านนายว่าฉันหลบอยู่ที่นี่  คราวนี้ได้ดังแน่... ขึ้นหน้าหนึ่งเลยทีเดียว เจ้าชายอค แทคยอน มาทำอะไรที่นี่"

เจ้าชายอค แทคยอน พาดหัวข่าวให้ดูน่าฟังจนทำให้นิชคุณนึกขึ้นมาได้

"จริงสิ  ถ้าฉันไป...โดนสาวรุมแน่"  นิชคุณนึกถึงสาวๆ หน้าตาสวยๆ แหม... น่าเสียดายจัง  เขาต้องหยุดเรียนวันนึงสิน่ะ  ก็แค่วันเดียวเอง  แล้วจะทำอะไรดีล่ะ  ไอ้เจ้าชายก็อยู่นี่  จะชวนทำอะไรดีหนอ

แทคยอนลุกขึ้นนั่ง  ผมเผ้าตนที่ยาวพะรุงพะรังเขารวบขึ้นมัดด้านหลัง

"ฉันหยุดเรียน  แล้วเราสองคนจะทำอะไร"

"อืออ  ไม่รู้สิ"

แทคยอนและนิชคุณพากันทำธุระกิจส่วนตัวภายในห้องเสร็จเรียบร้อยก็ออกมาภายนอกเพื่อพาไอ้เจ้าชายมาทานมื้อเช้า

หลินเจียและชานซองรอพร้อมหน้าด้วยกันที่โต๊ะ  เมื่อเห็นเจ้าชายมาจึงลุกให้ทางผู้สูงศักดิ์ได้นั่งก่อนพวกตนแล้วลงนั่งทานมื้อเช้าเหมือนคนปกติ  เพราะไม่ต้องการให้นิชคุณสงสัยอะไรมากมาย

เจ้าชายพยุงนิชคุณไปนั่งที่เก้าอี้กินข้าว  ชานซองซึ่งไปเรื่องธุระแว่นตาให้  ยื่นให้เจ้าชายไปให้คู่หมั้นของตนเอง

"แว่นตานายฉันเยียบพังไปแล้ว  ฉันให้ชานซองไปหาซื้อใช้ให้คืน  อยู่นี่ใส่ซะ"

"หะ  นายเยียบแว่นฉันพังหรอกเหรอ"

"อืม"

นิชคุณใส่แว่นตาที่เจ้าชายยัดใส่ในมือให้  ใหม่เอี่ยมดูเป็นผู้คนกว่าแว่นอันก่อนที่ทั้งหนาและกรอบก็ใหญ่ด้วย ของใหม่เอี่ยมแกะกล่อง

ก็ดีแหะ... ไอ้เจ้าชายออกเงินให้  ไม่เสียตังค์แม้แต่สักบาทเดียวเลยเรา

ทั้งหมดนั่งลงเพื่อทานอาหารมื้อเช้าที่ห้องอาหารมุมเล็กๆ ใกล้กับครัว

ระหว่างที่นิชคุณยกแก้วนมขึ้นดื่มได้ 2-3 อึก  ประตูบ้านก็ถูกบุกตรงเข้ามาเสียดื้อๆ  ชานซองซึ่งกำลังสำราญกับอาหารมากมายบนโต๊ะ  เป็นจังหวะที่เงยหน้าขึ้นทำให้นิชคุณสำลักนมพ่นหน้าหมียักษ์เข้าอย่างจังๆ

"แค่กแค่กแค่ก"

"คุณ"  แทคยอนลูบหลังคนร่างบาง  อะไรจะเกิดขึ้นเร็วขนาดนี้น่ะ  องครักษ์ของกษัตริย์แห่งเชื้อพระวงศ์หรเวชกุล  ตามมารับนิชคุณถึงที่  ไม่แค่นั้น.. ตัวกษัตริย์เองก็มาด้วยตนเอง

"นิคคุณลูกพ่อ  ในที่สุดพ่อก็หาเราจนเจอ  สวรรค์ขอบคุณที่ลูกปลอดภัย"

นิชคุณมึนตึ้บ ห๊าย... มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย  ตาลุงคนนี่เป็นใคร  บังอาจมากอดเรา  เดี๋ยวสั่งประหารเลยซะดีมั้ยเนี่ยะ

กษัตริย์เข้ากอดลูกชายที่นานนับสิบไม่ได้เจอหน้า ก่อนละกอดออกแล้วเข้าไปขอบอกขอบใจแทคยอน

"ลุงขอบคุณเรามากแทคยอน  ที่หาลูกชายลุงจนเจอ"

หมด  หมดสภาพหมีสวย  ไอ้เจ้าชายนิคคุณทำหมีชานเลอะเทอะ  เหอะ... ตอนนี้ช่างก่อนดีกว่า  ใครจะลูกใคร อาหารอร่อยมากกก... ขอหมีเจียะก่อนน่ะ

ชานซองยักไหล่แล้วหันไปสนใจกับอาหารบนโต๊ะต่อ แต่พอแตะแค่ปลายตะเกียบกลับถูกมือดีบางๆ จากองครักษ์หน้าตาตี่ๆ ตีเพี้ยะ  เจอสายตาดุๆ ส่งให้ก็กระตุกทั้งตัว  จึงต้องหยุดกินแล้วยืนขึ้นทำความเคารพผู้สูงศักดิ์

"เอ่อ  เสด็จลุง  กระหม่อมบอกแล้วไงพะยะค่ะ ว่าเราจะให้นิชคุณรู้เรื่องทีละนิด"

"ก็ลุงดีใจนี่นา"

"เฮ้ออ"  แทคยอนถอนหายใจเฮือกใหญ่

"รู้เรื่อง  รู้เรื่องอะไรเหรอ  ไอ้เจ้าชาย... ช่วยบอกที  มันเกิดอะไรขึ้น  คนพวกนี้เป็นใคร  แล้วเกี่ยวอะไรกับฉัน"

กษัตริย์ผู้สูงศักดิ์กับเจ้าชายขี่ม้าขาวกอดคอกันกระซุบกระซิบ  ยังพาลให้นิชคุณได้ยิน

ก็เมื่อวานหลังจากที่เขาได้เห็นปานแดงนั่น  เขาก็ออกไปติดต่อให้เสด็จลุงรู้เรื่องให้ทราบข่าว  มาวันนี้เข้าท่านกลับทำความลับแตก

แล้วเจ้าชายอค  แทคยอนจะทำอย่างไรดี  จะอธิบายยังไงให้นิชคุณทราบ

ก็ใจของเขายังอยากผจญใจกับนิชคุณต่อที่นี่  มันยังทำให้เขาสนุกกับคู่หมั้นตนเอง  ยังอยากที่จะใกล้ชิดให้มากกว่านี้  เสียดายที่เวลาที่จะอยู่ด้วยกันได้หมดลง แต่เขายังไม่เสียดายที่ได้นิชคุณจะเป็นคู่ครองในวันข้างหน้า

แทคยอนยืนด้วยท่าสง่างามกอดอกทำสีหน้าวุ่นนิดๆ แต่หน้ากลับยิ้มระรื่นมองคู่หมั้นตนด้วยมีความหมาย

ขอบคุณทั้งเสด็จพ่อของเขาและเสด็จลุง  ที่เขาได้มีคู่หมั้นที่น่ารักและถูกใจตน  เขาจะรักและเอ็นดูนิชคุณให้ดีที่สุดกว่าชีวิตของเขาจะหาไม่

จบ