Love of Passion Cobra (เมียงู) ตอนที่ 1
"แอร่ อิ๊ คิกคิก"
เสียงหัวเราะร่าเริงจากเจ้าเด็กน้อยวัยอายุ 9เดือน หน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มกำลังหัดยืนหัดเดิน กำลังหัวเราะคิกคักชอบใจใหญ่กับท่ามกลางบรรดาสัตว์เลี้ยงที่เป็นเพื่อนเล่น อย่างเช่นเจ้าลูกนากสัตว์บกที่ชอบว่ายน้ำเลี้ยงด้วยนม คือเพื่อนเล่นในยามนี้
หนูน้อยนิชคุณกำลังซนเป็นที่สุด พ่อของเขาที่ทำงานหน้าที่อนุรักษ์สัตว์ป่าอุทยานป่าแห่งชาติในเขตเขาใหญ่ เขาใหญ่จึงเป็นเขตที่กว้างใหญ่ที่สุดในประเทศไทย
เจ้านากสัตว์บกส่วนใหญ่มักจะพบเจอเห็นทางภาคตอนเหนือ มีคนนำมาเพื่อจะเอาเข้าสวนสัตว์ทางโคราช แต่เจ้าลูกนาก 2ตัวได้เห็นหนูน้อยนิชคุณเข้าแล้ว ก็เข้าไปคลอเคลีย แล้วดูเหมือนหนูน้อย 9เดือนจะชอบใจกับสัตว์เลี้ยงตัวใหม่ เสียงหัวเราะจึงดังลั่นคับป่าแถบลำน้ำธารใสชวนน่าเล่น
ฟ่ออ
จนสัตว์เลื้อยคลานที่ว่าอันตรายที่สุดอย่างงูเห่าได้ยินเสียงมนุษย์ เมื่อรู้ว่ามีมนุษย์เข้ามาในถิ่นแดนของตน มันไม่ตายดีแน่ที่อาจหาญบุกเข้ามาได้ ตามกลิ่นสัมผัสพิเศษจากลิ้นสองแฉกของมัน
งูเห่าตัวเขื่องดำมะเมื่อมใหญ่ยาวเกือบกว่า 5เมตร ที่ใครๆ เขาบอกกันว่าเฮี้ยนนักเฮี้ยนหนาหากฆ่ามันตายแล้วจะอาฆาตตามถึงบ้าน มันคงอาจจะจริงๆที่ว่า ดีที่สุดควรอยู่ถอยห่างๆ อย่าไปรบกวนมันจะดีกว่า
เหมือนพบต้นสายปลายเหตุของเจ้าเสียงคิกคักนั้น สายตาของงูเห่าของมันก็พบฐานถิ่นของมนุษย์ที่มาปักหลักพักแรมใกล้ลำธารใหญ่ เจ้าของเสียงนั้นกำลังเล่นสนุกกับสัตว์เลี้ยง 2ตัว โดยไม่มีผู้ใหญ่คอยอยู่ใกล้แถวนั้น
เป็นทีโอกาสอันโอชะ เจ้านาก 2ตัวนี่แหละจะเป็นอาหารสำหรับมื้อกลางวันของเขา
แต่เจ้านากน้อยดูเหมือนจะปฏิกิริยาไวไหวพริบ บอกเหตุลางร้ายอันตรายมาเยือน รีบโดดหนีลงน้ำลำธารใหญ่
เสียดายเจ้างูเห่าใหญ่ตัวเขื่อง เปลี่ยนเป้าหมายใหม่ไปยังตัวต้นเหตุตรงหน้า เลื้อยเข้าไปพันรอบเจ้าจอมซนที่ยังหัวร่ออย่างชอบใจคิกคิก
"แอร่ เอ๋"
ฟ่ออ!
หน้าของมันอยู่ในระดับเดียวกัน ตัวแค่นี้เข้าไปอยู่ในท้องของเขา ไม่กี่วันก็ย่อยสลายไปในพุงของตนแล้ว
มันแผ่แม่เบี้ยเตรียมพร้อมที่จะฉกกัดแล้วกลืนกินเจ้าเด็กน้อยจอมซน ตัวขาวมากน่าเจี๊ยะเป็นอาหารจริงๆ สมเป็นอาหารอันโอชะ
"นิชคุณ! คุณ...อยู่ไหนลูก" เสียงขัดขึ้นจากมารอันประสงค์
งูเห่าตัวใหญ่ชะงักกึกหายใจฟึดฟัด กำลังจะได้ลิ้มรสเนื้อคนตรงหน้าอยู่แล้วเชียว ต้องรีบปล่อยเนื้อขาวๆ อย่างน่าเสียดายแล้วรีบไปหลบบนต้นไม้แถวนั้นอย่างรวดเร็ว
"ตายแล้ว นายทักษ์ปล่อยให้ลูกอยู่คนเดียวได้ยังไงเนี่ย น่าหักเงินเดือนจริงๆ" คนเป็นแม่รีบนำลูกน้อยของตนขึ้นมาอุ้ม
"คุณหนูคุณ คุณเย็นจิต"
"นายทักษ์ ปล่อยให้ลูกฉันอยู่คนเดียวอย่างนี้ได้ยังไงกัน" นายทักษ์ผู้ช่วยหรือคนสนิทของณัทธชาติ หน้าเสียทันทีก้มหน้ายอมรับผิด
"ผมขอโทษครับคุณเย็นจิต ผมแค่เพียงไปปลดทุกข์แปปเดียว ไม่คิดว่าเจ้านาก 2ตัวของคุณหนูคุณจะแอบหนีลงเล่นน้ำก่อนครับ ต่อไปผมจะระวังกว่านี้อีก" แล้วเลยหน้ามองเจ้าลูกนาก 2ตัวที่กำลังแหวกว่ายน้ำเล่น เย็นจิตก็เช่นกันมองลูกนาก 2ตัว
สายตางูเห่าตัวดำเขื่องใหญ่ขดตัวบนกิ่งไม้ มองดูมนุษย์สนทนา แล้วคิดว่าเมื่อไหร่จะไปเสียที สักครู่มนุษย์พวกนั้นก็ไปสักที พร้อมกับสัตว์เลี้ยงประจำกายอย่างกับองครักษ์เจ้านาก 2ตัว ตามเจ้าชายน้อยขึ้นถิ่นบก
8 ปีผ่านไป
"ผมไปด้วยน่ะครับ น่ะครับพ่อ...คุณอยากเรียนอยากรู้ จะได้ช่วยพ่อน่ะครับ" คำตอบน่าชื่นใจกับคนเป็นพ่อ แต่อันตรายตรงหน้านี่สิ
"ในป่ามันอันตราย งูเงี้ยวเขี้ยวข่อเดี๋ยวก็ฉกกัดตาย อยู่ที่นี่กับแม่เค้าแหละดีแล้ว"
"พ่ออ่ะ...แต่คุณอยากไปด้วย" นิชคุณหน้าหม่นลง เมื่อพ่อไม่อนุญาติ ถึงกับลำแขนตกลงข้างกายที่ยกเกาะแขนอ้อนขอเมื่อตะกี้ แล้วเลยแอบคิดในใจ
'ในเมื่อพ่อไม่ให้ไป เราก็แอบตามก็ได้นี่นาจะยากอะไร' แอบยิ้มในใจ
ณัทธชาติกับสมุนอีก 2คนออกเดินทางเข้ามาในป่าอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ โดยที่มีนิชคุณแอบตามไป
"ทางนี้ครับนาย ทางที่เราไปพบช้างถูกถลอกหนังตายกลางป่าโน้น"
"ไอ้พวกนี้มันกล้าดียังไง แอบเข้ามาฆ่าสัตว์ถึงอุทยานแห่งนี้"
"ก็ตอนนี้ที่จีนกำลังสะสมแผ่นหนังช้างตากแห้ง กำลังเป็นที่ฮิตในมวลหมู่นักพวกสะสมงาช้างด้วยครับ มีการเอาหนังช้างมาทำยาแล้วประดิษฐ์เป็นเครื่องประดับ" สมุนใกล้ชิดสนิทพูด
"ไอ้พวกบ้าไร่สิ้นคิด ชอบทำลายสัตว์ป่าฆ่าสัตว์ตัดชีวิตไม่เลือก ทำอย่างนี้ไม่กี่ปี สัตว์ได้สูญพันธ์หายกันไปหมด"
นิชคุณ ซึ่งแอบตามเข้าป่ามาตามหลังณัทธชาติ แอบซุ่มหลังต้นไม้
ณัทธชาติใช่ว่าจะไม่รู้ว่าลูกชายจอมแสบแอบตามมาก็เหนื่อยใจ แต่ก็ชื่นใจที่ลูกชายไม่ได้รับอันตรายใดๆ ตราบใดที่แอบตามตนมาใกล้ๆ
"โอย ปวดฉี่...แต่กลัวพลาดกับพ่อ ทำไงดีเนี่ย" นิชคุณกระซิบพูดเบากับตัวเอง
เมื่ออั้นปัสสาวะไม่ไหว ก็ต้องจำใจยอมเยี่ยวใกล้ๆ แถวนั้น โดยไม่ได้รู้เลยว่า ตัวเองกำลังเป็นเป้าสายตาให้กับงูเห่าดำมะเมื่อมตัวเขื่อง ที่ครั้งหนึ่งเคยเกือบเอาตนเองเป็นอาหารเมื่อตอนยังเล็ก ที่แอบตามมาอีกทีหลัง
ทำกิจเสร็จหน้าตาบ่งบอกว่าโล่งสบายแล้ว เมื่อหันหน้ากลับมาก็ต้องสะดุ้งตกใจผงะถอยหลังจนล้มก้นจ้ำเบ้า พบงูเห่าตัวเขื่องชูคอยาวอยู่ตรงหน้า ตัวเองกำลังจะขยับตัว
"อย่าขยับ อย่าตุกติก"
ณัทธชาติพ่อของเค้านั่นเอง บอกให้ลูกชายอยู่เฉยๆ เมื่อไม่เห็นนิชคุณอยู่ในสายตาจึงตามหา มาพบลูกชายยืนฉี่ตรงต้นไม้เล็กๆ ที่เหลือแต่กิ่งไม้ไม่มีใบ
"อย่าหลับตา จ้องตามันอย่ากระพริบเด็ดขาดเชียว" นิชคุณทำตามอย่างที่พ่อสั่ง ไม่กระพริบตา ไม่ขยับเขยื้อน อยู่กับที่ นิ่งๆ
สองสายตาที่สบกันระหว่างคนกับงู ต่างกันอึ้งมองหน้ากัน
งูเห่าตัวดำเขื่องมะเมื่อมนั้น จำอีกคนได้ว่าคือคนผู้ดูแลป่าอุทยานผืนนี้ และเป็นคนดีไม่มีพิษมีภัยกับสัตว์ป่าอย่างพวกตนแน่นอน หลังจากเฝ้าตามประพฤติกรรมมนุษย์อยู่นานโขหลายปี ตามสัญชาตญาณสัตว์ป่าอย่างตน
เจ้าหนูน้อยนี่ก็ตามดูชีวิตอยู่เช่นกัน โตขึ้นจำผิวขาวนั้นได้ สายตาคู่นั้นของเด็กที่เคยสบ หน้าตาจิ้มลิ้ม กำลังสงสัยในสายตาตนเองเป็นเด็กเพศผู้หรือเพศเมียกันแน่
เจ้ามนุษย์เด็กผู้นี้มันแปลกเสียจริง หน้าตาหวานดีแท้ ทำเอางูเห่าดำตัวเขื่องใหญ่มึนงง ยอมถอยทัพเลื้อยหนี
งูเห่าเลื้อยหนีไปแล้ว ณัทธชาติถอนหายใจพรูด้วยโล่งอกลูกชายปลอดภัย เข้าไปอุ้มลูกชายขึ้นอก
"ไม่เป็นอะไรใช่มั้ยเรา"
ถ้าถามว่าองครักษ์ของนิชคุณหายไปไหน ทำไมไม่มาประจำที่ หมายถึงเจ้านาก 2ตัวนั้น
ตัวหนึ่งถูกสุนัขคนในพื้นที่คาบจนกัดตายไปแล้ว ส่วนอีกตัวถูกงูเหลือมในละแวกป่าจับกิน
"ไม่ครับ" นิชคุณส่ายหน้ามองหน้าพ่อ แล้วจึงโอบคอณัทธชาติ มองเลยไปด้านหลัง โดยที่งูเห่าตัวเขื่องนั่นชูคอจ้องตามหลังอยู่
...........................................................
ตอนแรกมาแล้ว ติชมได้นะจ้า
มีกี่ตอนนั้นบอกไม่ได้ค่ะ
อาจจะเป็นเรื่องสั้นตามเคย ยาวไปสมองไม่ให้แล้วค่ะ
สนุกดีจ้ะ
ตอบลบ