Love of Passion Cobra (เมียงู) ตอนที่ 2

ณัทธชาติคงไม่อาจห้ามนิชคุณเข้าป่าไปกับเค้าได้  สงสัยได้เลือดพ่อแรง ยอมให้ลูกชายติดตามต้อยห้อยเข้าป่าไปด้วย สอนให้นิชคุณรู้จักรักธรรมชาติ และอนุรักษ์สัตว์ป่าที่ควรจะอยู่ในที่ของมัน  ดูแล้วเด็กชายจะชอบเอาน่าดูกับการคลุกอยู่ในป่า

"แต่ฉันกลัวนี่ค่ะคุณ  เกิดถูกงูฉกกัดขึ้นมาสักวันหนึ่ง  เสือสิงสาราสัตว์มากมายต่างมีพิษ  กลัวว่ามันจะคร่าชีวิตลูกชายเราขึ้นมาสักวันสิค่ะคุณจะทำยังไง"

"เอาน่า  ทำไงได้ล่ะคุณ  ปล่อยเค้าได้กล้าทำในสิ่งที่ท้าทายเค้าเถอะ  อยู่กับผมไม่เป็นอะไรง่ายๆหรอก  ผมอยู่ทั้งคน" พูดกับภรรยาในตอนอาหารเย็นเมื่อทานกันเสร็จแล้ว  โดยรับประทานกันที่ด้านนอกระเบียงใหญ่นอกบ้าน  

แล้วก็หันมองลูกชายซึ่งกำลังง่วนอยู่กับสัตว์เลี้ยงตัวใหม่กระต่ายป่า  พบมันบาดเจ็บเลยนำมารักษาแผลจนกว่าจะหายนั้นแหละถึงจะเอาไปคืนผืนป่าสู่ตามเดิม

การกระทำทั้งหมดได้ตกอยู่ในสายตาคู่ดวงรีเล็กๆ ที่กำลังจ้องจากในที่สูงจากพื้นที่ใกล้ๆ  ด้วยดวงตาลำแสงเล็กๆจากงูเห่าเขื่องตัวใหญ่

นับวันนั้น  นิชคุณก็คอยเรียนรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับผืนป่าอุทยานแห่งชาติในเขตที่ตนอาศัยอยู่  กลับจากโรงเรียนทำการบ้านเรียบร้อยก็จะรีบแจ้นไปที่ศูนย์เพื่อช่วยพ่อของตนทำงาน  จนใครๆ อดนึกเอ็นดูเด็กน้อยไม่ได้

นิชคุณอดคิดไม่ได้ที่อยากจะลองนึกเข้าป่าไปเองคนเดียว  ตอนนี้เค้าก็รู้เกี่ยวกับป่าผืนนี้ดีแล้ว  หากตนเองจะลองดูสักตั้งจะเป็นไรไปยิ้มกับตัวเอง

วันรุ่งไม่รอช้า  เด็กหนุ่มรีบเข้าไปในป่าอย่างที่หวังตั้งใจไว้  โดยไม่ลืมนำของกินติดกระเป๋าสะพายเป้ไปด้วย ออกเดินทางโดยไม่ได้ขออนุญาติจากผู้ใหญ่  

เด็กหนุ่มรู้  ถ้าหากขออนุญาติแล้ว ไม่มีทางที่พ่อของเขาจะให้มาคนเดียวแน่นอน

นิชคุณไม่รู้ว่าเดินลึกเข้ามาแค่ไหน ได้ยินเสียงสัตว์ป่ามากมาย มีทั้งเสียงลิงและชะนี เสียงนกร้องแล้วพากันกระพือปีกบินว่อนเหนือต้นไม้สารพัดชนิดหลากต้น  ซึ่งดูๆ ตอนนี้แทบจะเหมือนๆกันหมด  ได้ยินเสียงช้างป่าดังมาแต่ไกลๆ แล้วก็เสียงคำรามของเสือป่า

เจ้าเด็กหนุ่มละอ่อน 8ขวบเริ่มกังวลกลัวว่าจะหลงป่า  ความคึกคะนองของตนเองได้รู้สำนึกผิด  ไม่ควรเข้าป่ามาคนเดียว  รีบหาทางออกจากป่าทันทีเร่งรีบเดินโดยไว  สายตาส่อกแส่กกำสายกระเป้าเป้แน่นเอาไว้  เหงื่อเริ่มตกสร้างอุณหภูมิร้อนในร่างกายหายใจถี่ติดขัด  ไม่รู้ทิศทางใดไปทางใดบ้าง  

นิชคุณเดินลึกเข้าป่าเกินลำพังเพียงคนเดียว  แล้วดูเหมือนว่าฟ้าจะมืดครึ้มชวนให้ฝนตกเป็นแน่  เมื่อแหงนหน้ามองดูขึ้นท้องฟ้า เด็กน้อยมัวแต่เดินซ่อกแซ่กแหงนหน้าส่ายหน้าไปมาไม่ได้ดูทางข้างหน้าสักนิด    

"เฮ่ยยยยย!!!"   นิชคุณตกใจร้องสุดเสียงไหลลื่นกลิ้งหลุนตกลงเหวราว 4เมตร  

ตุ้บ

"อ๋อยยย!"  โชคดีเสียทีเดียว  ที่เหวนั้นไม่ได้ลึกมาก  กลิ้งหลุนหล่นลงมาแต่ศอกข้างหนึ่งเกิดกระแทกเข้ากับก้อนหินใหญ่ประมาณกลาง  ไม่รู้ศอกจะกระดูกแตกหักหรือไม่

นิชคุณค่อยๆ ทรงตัวมือชันพื้นดิน  พอเงยหน้าขึ้นมาปุบเท่านั้นแหละ  ต้องชะงักตาค้างและอยู่หยุดกับที่  

อีกแล้ว  ที่เด็กน้อยต้องเผชิญกับงูเห่าตัวดำเขื่องมะเมื่อมตัวใหญ่อีกครั้ง

ฟ่ออ

เสียงฟ่อขู่เสียงดังและลิ้นสองแฉกแชร่บฉลับ



บังเอิญคราวเดียวกันกับที่เจ้างูเห่าเลื้อยมาเพื่อจะกลับรังของมัน  ตกใจจนผงะกระโดดถอยหนี  ก็ที่จู่ๆ มีร่างคนกลิ้งหลุนลงมาหยุดตรงหน้าพอดี จนต้องชูคอขึ้นใส่เตรียมฉกกัดใส่ทันที ยังดีที่ยับยั้งเขี้ยวไว้ทันเมื่อหัวเล็กๆคอยผงกหน้าขึ้นมา   เผยให้เห็นผมดำยาวปรกหน้าผากเอาไว้

พ่อสอนไว้ว่าห้ามขยับเขยื้อนที่ไปไหนเป็นอันขาด  เมื่อเจอสถานการณ์สัตว์ป่าชนิดนี้  ต้องจ้องตามันอย่างเดียวห้ามกระพริบเด็ดขาด  งูเห่าเป็นสัตว์เลื้อยคลานที่ดุร้ายและอันตรายที่สุด ถ้ามันฉกเราตายแน่  ในใจเริ่มร่ำร้องไห้หาพ่อแทบจะทันทีทันใด 

งูเห่าตัวเขื่องจ้องหน้าเด็กหนุ่ม  เห็นแล้วก็แชร่บลิ้นหายใจฟึดฟัด  

ซ่าาา  

จู่ๆ ฝนห่าก็ตกลงมา  นิชคุณเริ่มเปียกแต่ก็ไม่สามารถขยับที่ได้  เพราะยังจ้องตากับงูอยู่  ต้องรอให้มันเลื้อยคลานหายหนีไปก่อน   แต่ดูเหมือนจะยากเสียหน่อยแล้วไม่มีท่าทีว่าจะไป เจ้างูเห่าขยับเข้าไปใกล้เด็กน้อยนิดหน่อย  นิชคุณรีบหลบสายตาทันที โดนฉกแน่ๆ เบือนหน้าหนีอย่างนี้

ฟ่อ  

อยากจะหายใจซะเหลือเกิน  ก็พ่อบอกมันเป็นสัตว์มีพิษที่รุนแรงถึงกับตายได้  

สวบ!

ฟ่อ/ฟ่ออ!

นิชคุณตัวกระตุกโดนฉกแล้วสิน่ะ  แต่ก็ไม่กล้าลืมตาขึ้นมอง

"ฮึก ฮืออ" เด็กน้อยกัดปากสะอื้นไห้เบาๆ  สาบานต่อไปนี้ว่าจะไม่เข้ามาในป่าคนเดียวอีกแล้ว

ฟ่อ!/ฟ่ออ

งูเห่าไม่ได้คิดฉกจะทำร้ายนิชคุณ  แต่เป็นงูสิงต่างหากที่จะฉกนิชคุณจึงพุ่งทะยานเข้าไปสะกัดฉกกัดแล้วพันกันรัดตัว เด็กน้อยไม่รู้อะไรเพราะไม่ได้หันมองข้างหลังที่งูเค้าฟัดกัน  เพราะมัวเอาแต่จ้องหน้างูอย่างระวังตัว

ผ่านไปนานคิดว่าตัวเองตายแน่แล้วแท้ๆ ลืมตาเงยหน้าขึ้นมองตรงหน้า  

"อ้าว  งูไม่อยู่  งูหายไปแล้ว"  นิชคุณหยุดร้องไห้เมื่องูเลื้อยหนีหายไปก็โล่งใจ  ลุกนั่งหันก้นก็ตกใจรอบสอง  เจองูสองตัว   กัดคองูสิงจนแน่นิ่งไป

งูตัวเล็กคิดว่าตายแล้ว  เจ้างูเห่าตัวเขื่องก็ปล่อยคลายตัวออกแล้วชูหัวขึ้นมองนิชคุณ  สื่อสารว่าปลอดภัยแล้ว

เนื้อตัวตอนนี้เปียกปอนไปหมดเริ่มหนาว  กอดแล้วห่อตัวตัวเอง  งูเห่ารับรู้ได้

ฟ่อ

มันเลื้อยไปยังทิศทางที่เด็กน้อยตกลงมา  ลาดชันไม่ได้สูงเหมือนตกลงเหว แต่เป็นลาดชันที่ดินเนินราบเรียบ  

งูเห่าตัวดำหยุดเลื้อยแล้วหันมองเจ้ามนุษย์ตัวน้อย  เหมือนจะบอกให้เดินตามมา

ฟ่อ

งูเห่ามันทั้งหันไปข้างหน้าและข้างหลังชนวนใบ้แล้ว  นิชคุณขมวดคิ้วมุ่นพยายามเข้าใจอะไรบางอย่าง  

"ให้ตามเหรอ"

ฟ่อ

งูเห่าตัวเขื่องเลื้อยไปข้างหน้า  

"รอด้วย"  นิชคุณรีบลุกตามกอดตัวเองแน่น  เดินตามงูเห่าเลื้อยไป

'ไหนพ่อบอกว่างูเห่ามันอันตรายไงน่ะ แล้วทำไมมันถึงปกป้องเรา'  คำถามผุดขึ้นมาในหัว

นิชคุณเดินมาหยุดใต้ต้นไม้ใหญ่หลายต้นเบียดกัน  ที่พอจะให้เป็นที่หลบฝนได้ก่อน  นั่งยองลงถอดกระเป้าเป้ออกยกขึ้นกอดกระชับเพื่อหาไออุ่น  เปล่าประโยชน์เลย  แต่ก็กอดไปก่อน   

งูเห่าตัวเขื่องเลื้อยเข้ามาขดตัวหยุดอยู่ใกล้ห่างนิชคุณนิดหน่อยเพื่อหลบฝนใต้ต้นเดียวกัน  และเพื่อไม่ให้เจ้ามนุษย์เด็กน้อยต้องกลัวตนเกินไปมากกว่านี้ ดังนั้นตัวงูนั้นรับสัญชาตญาณได้ว่ามนุษย์ผู้นี้ไม่มีทางทำร้ายตนได้แน่นอน  มีแต่ตนเองนั่นแหละที่จะทำร้ายคนผู้นี้แทน 

นานโขอยู่ท้องฟ้าสีเทาหม่นเทฝนตกลงมาพร่ำๆ คนกับงูที่ไม่น่าจะอยู่ด้วยกันได้  เพราะคนกับงูเป็นศัตรูกัน   สงสัยคงต้องเว้นกรณีมนุษย์กลุ่มผู้นี้ ผู้ดูแลผืนป่าแถบนี้

นิชคุณหันไปจ้องงูเห่าขดตัวหลบฝนข้างกัน  ชูคออยู่เป็นเนืองๆ สงสัยก็สงสัยคำพูดของพ่อเรื่องอันตรายเกี่ยวกับงู  ชั่งใจหากจะลองเอามือลูบจับคลำดู  

ฟ่อ

ส่วนงูเห่าพอจะรู้มนุษย์น้อยผู้นี้คิดอะไรอยู่  เพื่อให้หายคลายสงสัยและสบายใจก็ค่อยๆ ตวัดหางตนเองไปวางบนตักเด็กน้อย  นิชคุณมองพฤติกรรมงูเห่ามองหางของมันบนตักตนเอง แล้วค่อยเอื้อมมือวางมือตนบนหางนั้น

ฟ่อ

'พอใจแล้วสินะ  เจ้ามนุษย์น้อยขี้สงสัย' 

ฝนหยุดตก  เจ้างูเห่าฟ่อใส่นิชคุณบอกสัญญาณควรกลับได้แล้ว  นำทางเลื้อยพาออกจากป่า  

นิชคุณพอจะรู้สึกอุ่นใจ  เริ่มเห็นมิตรภาพระหว่างคนกับงูยิ้มเดินตามหลังกระชับกระเป้าสะพายเป้

"คุณณณณณ!!!"

"ฮื่อ  พ่อ"  นิชคุณได้ยินเสียงพ่อตะโกนก้องป่า  

"คุณหนูคุณค้าบบบ!!!"  และเสียงคนสนิทของพ่ออีกสองสามคนที่เรียกชื่อเค้า

ฟ่อ

'ส่งแค่นี้น่ะ'  งูเห่าที่เลื้อยนำหน้า  พองหน้ามาทางด้านหลังใบ้ให้นิชคุณบอกลากันตรงนี้  นิชคุณมองหน้างูเห่าตัวเขื่องใหญ่เม้มปากก่อนจะกล่าว

"ขอบคุณน่ะ....ที่ช่วย"

ฟึด!

งูเห่าฟ่อกระแทกลมหายใจแชร่บลิ้นสองแฉกออกมา  รับรู้ปฏิกิริยามนุษย์น้อย  แล้วก็เลื้อยหนีจากไปราวกับรำคาญเจ้ามนุษย์จอมซน

นิชคุณมองจนงูเห่าเลื้อยลับสายตาเข้าสู่ป่า

...........................................................มาต่อตอนที่ 2   

ไรท์จะอัพแบบสั้นๆ ถ้าอยากจะอ่านได้หลายตอน