นิยายของเค้า

คืนหลอน "ตายแล้ว!" คุณหญิงผกากองตะลึงจนต้องเอามืออุบปาก  พระยาทัติเทพก็เช่นกัน เจอศพเห็นสภาพศพซีดเผือดขาวเล็กน้อยและดวงตากลมโตเบิกค้าง บ่าวชานและบ่าวรับทาสชายคนอื่น ช่วยกันระดมงมศพนิชคุณขึ้นมา  ก็ไอ้ร่างยักษ์ไปเคาะประตูและร้องเรียกนิชคุณตายแล้วๆ นั่นสิ ตอนนี้หนาวจนไก่ซีดเรียงกัน  มองศพนิชคุณเบื้องหน้าของพวกตน "มันเกิดอะไรขึ้น!  ทำไมนิชคุณมีสภาพเช่นนี้!"  พระยาทัติเทพขึ้นเสียงดัง บ่าวชานไม่กล้าเอ่ยปาก  เดี๋ยวจะหาว่าปรักปรำลูกชายท่าน  เลยขออุบไว้ก่อน "มีอะไรกันหรือค่ะ  มุงดูอะไรกัน" สารภีเอ่ยทางด้านหลัง  กุมมือชายทัดยืนอยู่ข้างๆ แล้วจึงจะเดินเข้ามาดูด้วยกัน  "ว๊ายยยย!!!    มีคนตาย พี่ทัดค่ะ" เธอแกล้งเสแสร้งทำตกใจเห็นศพ แอบลอบยิ้มสะใจเล็กน้อย ตายๆ ซะได้ก็ดี  สะใจกูนัก "โอ๋ๆ ไม่กลัวนะ"  ทัดไทปลอบขวัญ ชานกระเถิบไปตรงหน้า  ช่วยปิดม่านตาให้เพื่อนของตนหลับสนิทลง ทว่า... พอหลับไปแล้วดวงตาก็ลืมขึ้นมาใหม่ ทุกคนผงะถอยหลัง  มันหมายความว่าจิตใจนิชคุณไม่สงบสุข  คงจะทรมานน่...

ไม่ได้ตัวก็ใช้คาถา "ฮึกฮึก  พ่อ"  เสียงร่ำไห้สะอื้นฮึกๆ ของนิชคุณ นิชคุณทราบข่าวในอดีตลูกวงคณะหรเวชกุล  พ่อสิ้นชีพด้วยหัวใจวายกระทันหัน  ก็วอนขอให้ชายหนุ่มคนรักพาไปกราบศพที่วัด  ถึงไม่วอนขอท่านชายก็ทำให้ เขาเสียใจแทนคนร่างบางด้วย  คนในวังธรรมรัตน์เดชาก็คงจะมีแต่ชานคนเดียวนั้นที่มาอาลัยให้เพราะสนิทกันที่สุด "เครื่องดนตรีพ่อเอ็งจะเอาอย่างไรต่อว่ะ"  ลูกวงในคณะถาม นิชคุณไปล้างหน้าล้างตา  แล้วก็ยืนคร่วนคิดไตร่ตรอง  มันเป็นของมรดกที่บรรพบุรุษสืบทอดต่อกันมาเขาไม่กล้าขายหรอก "ไปไว้ที่วังพี่ก็ได้น่ะ"  ชายทัดเอ่ยขึ้น คนร่างบางซึ้งในน้ำใจก็อยากร้องไห้อีกรอบ วันรุ่ง  ท่านชายทัดไทให้บ่าวชานระดมบ่าวส่วนหนึ่งในวังให้ไปช่วยขนเครื่องดนตรี ไปไว้ที่เรือนทรงไทยใกล้ตำหนักวัง สารภีซึ่งเดินชมแมกไม้ใกล้บริเวณสระบัว  เห็นบ่าวมากมายพากันช่วยขนของขึ้นเรือนไทย "เดี๋ยวๆ ไอ้ชาน  นี่มันอะไรกันว่ะ  ขนของพวกนี้ไปไหน" "ท่านชายสั่งให้ขนเครื่องดนตรีของนิชคุณไปไว้ที่เรือนไทย  ข้าหนัก...อย่าขวางทาง"  นังเ...

เสียตัวเพราะยากำหนัด เสียงเป่าขลุ่ยของนิชคุณ  ทำให้คนในรั้ววังรู้สึกสดชื่น  โดยเฉพาะท่านชายหนุ่มจะออกแสดงกิริยาได้อย่างชัดแจ้ง  เมตตานิชคุณเหมือนดั่งกับน้อง แต่ใครเล่าจะรู้กันเพียงแค่สองคนคิดกันเช่นกระไร  ต่างหน้าก็ทำเป็นเหมือนพี่น้อง  พอลับหลังก็โอบกอดด้วยความรัก ทัดไททรงหาเครื่องดนตรีมาให้นิชคุณได้ขับเล่นในยามที่เขาอยากฟัง  ที่ศาลาในสวนบ้างหรือบางทีเครียดจากหน้าที่การงานหมกมุ่นในห้อง  ก็จะได้ยินเสียงระนาดมาจากด้านล่างของตำหนักก็ชื่นใจแล้ว  ที่จะให้เขามีสมาธิมากขึ้น คงสมใจบิดาและมารดา  ได้ฟังนิชคุณขับบรรเลงเพลงให้ฟัง หากวันนี้ชายหนุ่มใหญ่นั่งรับฟังขลุ่ยที่ชานศาลาท่าน้ำ  นั่งซ้อนหลังคนตัวเล็ก ชาน  บ่าวในเรือนแอบเห็นพฤติกรรมแปลกๆ ทั้งสองก็ตะงิดใจชอบกล  มันจะเหมือนพี่ชายรักน้องก็ไม่ใช่  เพราะไอ้ท่าทางของท่านชายที่ทำอยู่  มันเหมือนทำกับคนรักเสียมากกว่า วันดีคืนดีท่านชายทัดไทป่วยไม่สบาย นิชคุณก็อยู่ป้อนข้าวป้อนยาให้  ทั้งสองตัวติดกันขนาด  ลับหลังคนก็โอบกอดกันอีกเช่นเคย "อย่าขอรับ ...

ตอนแรกก็รัก  ตอนหลังๆ ก็ตัดขาด วิญญาณของนิชคุณจะทำเช่นไร พบแล้วก็รัก "วันเกิดพระยาเรืองเดชว่าที่พ่อตาแก  นึกได้หรือยังจะให้อะไร" มือหนาเรียวที่กางหนังสือพิมพ์อยู่ระหว่างใบหน้า  พับกระดาษเก็บลงวางบนตัก  เผยโฉมใบหน้าตอบงามๆ หล่อเหลาดั่งเทพบุตร  ยกคิ้วขมวดใช้ความคิดสักครู่ก่อนจะตอบผู้เป็นพ่อ "ครับ" "ดี" "คราวนี้น่าจะมีข่าวดีเร็วๆนี้" ทัดไท (อค แทคยอน)  หนุ่มรูปงามคือว่าที่ลูกเขยของพระยาเรืองเดชในวันข้างหน้า  ทัดไทลูกของพระยาทัติเทพ  พระยาเรืองเดชกับพ่อของเขาเป็นเพื่อนกันตั้งแต่ยังเยาว์วัย  ไม่แปลกที่ทั้งสองผู้ใหญ่จะให้ลูกๆ ของตนออกเรือนไปด้วยกัน  ทัดไทจึงขัดใจไม่ได้ งานวันคล้ายวันเกิดพระยาเรืองเดช ทัติเทพ ทัดไทและคุณหญิงประมุขภรรยาท่าน "ของขวัญครับคุณลุง" "ขอบใจๆ คราวหน้าไม่ต้องหน่ะ  ขอเป็นอย่างอื่นแทน" ทัดไทรู้ความหมายของว่าที่พ่อตาข้างหน้าก็ยิ้มบาง "ครับ" "สารภี  พาพี่เขาเข้าในงาน  แล้วก็ดูแลดีๆ" ...

เฮลโหล!  ผม...ไอ้คุณ  เป็นตำรวจสากล   "เฮ้ย!! หยุดนะเว้ย! ไอ้พวกเวร!"  ส่วนไอ้คนที่ไล่วิ่งตามก้นผู้ร้ายท้ายหลัง...คือไอ้แทค   คู่หูผมเอง เป็นตำรวจนี่มันโคตรเท่ห์ที่สู้ด  ผมคนหนึ่งหล่ะที่รักอาชีพนี่  ถึงแม่ผมจะไม่ชอบ  แต่ก็ห้ามผมไม่ได้หรอกคุณ   จับโจรใส่คุก  ขังแม่งให้หลาบจำเลยไอ้พวกนี่  แม่งงงง!!!...ไอ้พวกขยะสังคม รอกูก่อนเถอะพวกมึง  ต้องเจอกูทุกราย ปัง! ทียังงี้แหละพวกมึง  หยุดกันเป็นแถบ "ยอมแล้ว!  ยอมแล้วครับ!  อย่ายิงพวกผมเลย!" "ยอมตั้งแต่ทีแรก  กูก็ไม่ต้องเสียลูกปืน  ไป...โรงพัก" "ฮืออ!  แง้!!  แม่จ้า!!" "เออ!  แม่มึงคอยอยู่นู้น"  สุดท้ายผู้ร้ายก็ถูกจับตามระเบียบข้อหาลักทรัพย์ "มึงจะเก่งไปไหนหว่า...ไอ้คุณ" ฮือฮ่ะฮ่ะฮ่ะฮ่ะ  ใช่...กูเก่ง  ขอยืดอกแมนๆรับเลย  มึงยอกูขนาดนี้ไอ้แทค . . . เช้านี้ผมกับไอ้แทคเข้าโรงพัก  ก่อนเข้าก็แวะซื้ออาหารเช้าหรือจะว่า...เบรค ฟัส ฟัด ๆๆๆ ไปให...