คุณอาของผม ตอนที่ 4
"อ้วกกก" วิคตอเรียอาเจียนคลื่นไส้ออกมา เธอซื้อที่ตรวจครรภ์มาตรวจเมื่อประจำเดือนไม่มา2สองเดือน หล่อนเช็คแล้วจึงแน่นอนใจว่าท้องจริงโทรศัพท์มือถือหานิชคุณแล้วบอกให้ฟัง
นิชคุณทราบเข้าก็รู้สึกดีใจปนใจหายวาบด้วยไม่รู้ว่าจะอธิบายความรู้สึกนี้อย่างไรดี ดีใจหรือเสียใจ รอยยิ้มที่เขาประกายอยู่บนหน้ามันจึงหุบลง
ในใจของเขากำลังสับสน คนรักและคนอีกคนที่กำลังเข้ามานั่งในหัวใจตอนนี้
"ด้ง กูอยากคุยกับมึง ไอ้โฮด้วย" คนร่างโปร่งกดสายมือถือหาอูยอง
เมื่อ 3คนมารวมตัวกันที่ริมน้ำฮันส์
"หน้าผากไปโดนอะไรมา" จุนโฮถาม
"เกิดเรื่องนิดหน่อย มีเรื่องอยากจะคุย" นิชคุณพูด ยืนทอดมองสายน้ำตรงเบื้องหน้าที่ไหลผ่านต่อหน้าตนไป
"เรื่อง? " อูยองพูดเชิงถาม
"วิคตอเรียท้อง" นิชคุณตอบ
"เชี้ย! /บรรลัยเกิด" ทั้งอูยองและจุนโฮสบถขึ้นมาพร้อมกัน
"แล้วยิ่งตอนนี้จิตใจกูเปลี่ยนไปด้วย"
"หมายความว่าไง" จุนโฮงงงวย
"ไม่รู้"
"เอ้า ยังไงกันแน่" อูยองก็เช่นกันที่ไม่เข้าใจเพื่อนตัวเอง
"มันยังมีอีกคน ที่เข้ามารบกวนจิตใจ คนๆนั้น... อยู่ใกล้เอื้อมมือกูด้วย แต่ความสัมพันธ์ของกูกับเขามันเลยเถิดจนถึงขั้น... " นิชคุณเล่าความรู้สึกที่เป็นอยู่ตอนนี้
"นั่นไง! ด้งเตือนคุณแล้ววววว!!!!!" อูยองตะโกนโมโหนิชคุณที่ไม่รอบคอบ ในเมื่อทุกอย่างผ่านไปแก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว แต่ก็สงสารและเห็นใจ อยากด่านิชคุณว่าควาย ทรุดตัวเองลงนั่งแล้วแผ่หลังลงกับฟางหญ้า ปล่อยแขนกางออกที่เหมือนคนหมดแรงจะแกว่งไกว
"ยังไงคุณต้องรับผิดชอบนะ ตัวเองกำลังจะเป็นพ่อคน" อูยองพูดต่อ
"ใช่" จุนโฮว่าให้ตามหลัง "ว่าแต่... อีกคนนั้นเป็นใคร?ทำไมพวกเราไม่รู้ไม่เห็น" สองคนออกความเห็นกันยกใหญ่ นิชคุณสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆแล้วค่อยๆถอนหายใจออกแล้วจึงเล่าเรื่องทั้งหมดที่คาใจเกิดขึ้นกับตัวเองให้ฟังยิ่งทำให้อูยองและจุนโฮตกใจขึ้นไปอีก จนไม่อาจสามารถพูดอะไรออกมาหรือออกความคิดเห็นได้
"ฉันถึงต้องเรียกนาย2คนมาปรึกษานี่ไง ถ้าจะให้เรียกมินจุนกับชานซองมาคุย... ไอ้พวกนั้นด่าฉันจนหูชาแน่"
"แล้วนี่อาแทคยอนของ... นาย เขาว่าไงบ้าง" อูยองกระอักใจที่รู้ว่าอากับหลาน... มีอะไรกัน
"เขาก็... ขรึมไป ไม่ค่อยพูดจา"
"ก็แหงล่ะ คนกำลังตรอมใจ แล้วนี่.. วิคตอเรียมาท้องอีกเขาต้องยิ่งรีบหาเวลาไปดูไบแน่" อูยองว่า
นิชคุณไม่รู้จะทำอย่างไรดีแล้ว มารู้ใจตัวเองทีหลังกำลังชอบอาของตนเอง
"โวยยยยยยยยย!!! ไอ้คุณณณณณ!!! .... แกสองคนทำอะไรลงปายยยยยยยย!!! " จุนโฮทนไม่ไหวแล้วหลังจากที่ยืนฟังอยู่ตั้งนานเลยตะโกนใส่นิชคุณเช่นกับอูยองลั่นริมแม่น้ำฮันส์ และก่อนที่คนตาตี๋และคนร่างโปร่งบางจะล้มตัวลงนอนข้างอูยองแต่คนละฝั่ง อย่างคนหมดแรงหมดสติจะคิด
ช่วงเย็นกลับมาที่บ้านหรเวชกุลได้เวลาอาหารช่วงเย็นต้องกลับมาร่วมโต๊ะ คนร่างโปร่งเจอกับแทคยอนตรงกลางโถงของห้องพอดีเมื่อคนตัวใหญ่เดินบันไดลงมา เจอหน้ากันไม่รู้จะทำตัวเช่นไรดีความรู้สึกที่ก่อตัวมีให้ลึกๆกำลังกักขังในใจตัวเองอยู่ มันคงต้องกักเก็บความรู้สึกนั้นปกปิดเอาไว้จริงๆใช่มั้ย แล้ว... ต้องทำตัวดีๆด้วยหรือเปล่า
ง้อมั้ยว่ะ... ผู้ใหญ่ซะด้วยสิเวร
แทคยอนเห็นนิชคุณก็หน้านิ่งเดินผ่านไปยังห้องอาหาร นิชคุณก็ตามหลังไปด้วย ทุกคนอยู่พร้อมหน้ากันก็ลงมือทานกันทันที
แล้วพอทานไปได้สักพักคนนั่งเขี่ยข้าวเล่นโดยนิชคุณ อัดอั้นตันใจลอบมองคนตรงข้ามกันที่นั่งทานอยู่เงียบๆไปเรื่อยๆของเขาไม่ปริปากพูดหรือคุยอะไร บรรยากาศบนโต้ะจึงดูอึมครึม
"เป็นอะไรหรือเปล่าคุณ" ป้าซอนฮีถาม เพราะเอะใจเห็นหลานชายคนเล็กสุดไม่ยอมทานข้าว "หน้าตามีเรื่องอะไรกลุ้มใจรึเปล่า"
"เอ่อ... ไม่มีครับ" แทคยอนมองนิชคุณข้ามกลับ คนตัวเล็กเหมือนมีเรื่องกลุ้มใจจริงเขามองออก
"ไม่มีอะไรก็ทานข้าว"
"ครับ"
ตกดึกนอนไม่หลับชายหนุ่มตัวบางก็ออกมาเดินเล่นที่สวนหญ้าหน้าบ้านเดินครุ่นคิดคนเดียวจนปวดหัว
"จะเอายังไงกับชีวิตตัวเองดิว่ะ คนหนึ่งก็คนรัก...ส่วนอีกคนหนึ่งก็.... โอย กลุ้ม ปวดกบาลจริงๆเลยวุ้ย" เกาท้ายทอยตัวเองอย่างรู้สึกหงุดหงิด
"ปรึกษาได้นะ"
"ชึ้ย! อาแทค" นิชคุณสะดุ้งตื่นตกใจเล็กน้อยเมื่อหันไปมองทางด้านหลังตน เจอะคนที่กำลังนึกถึงก็มาให้เห็นหน้าทันที
แทคยอนเองก็นอนไม่หลับเช่นกันเลยออกมาสูดลมอากาศที่นอกระเบียงก็เห็นเงาทะมึนของใครเดินอยู่ด้านล่างก็ลงมาดู ไม่คิดว่าจะเป็นนิชคุณกำลังคุยกับตัวเอง คงมีปัญหาอะไรบางอย่างคาใจเพราะได้ยินเสียงพึมพำเกี่ยวกับคนรักของคนตัวเล็ก
"เอ่อ คือ.. ไม่มีอะไรหรอกครับ" เขาแก้ตัวด้วยการยิ้มกลบเกลื่อนเอามือสอดเข้ากับกางเกงขายาวนอนของตัวเอง
"เรามีอะไรจะบอกอาหรือเปล่า ตั้งแต่ตอนอาหารเย็นแล้วเหมือนคุณเหม่อและคาใจ ไม่ต้องปิดบังหรอกปรึกษาได้นะ" แทคยอนกล่าว
นิชคุณช่างใจสักพักใหญ่ คิดหนักเลยทีเดียวควรพูดอะไรดีหรือไม่ ควรพูดก่อนที่คนตัวใหญ่จะไปจากที่นี่แล้วไม่ได้เจอกันอีก2-3ปี
อีกคนรอที่นิชคุณกล้าจะพูดกับเขา
"ว่าไง"
"เอ่อ ครับ... ผมมีเรื่องจะ... พูด คือ.. " แทคยอนรอจังหวะ
เอาว่ะ เป็นไงเป็นกัน
"ผมรู้สึก... ตัวเองเปลี่ยนไป หมายถึงงงง... ความรู้สึกบางอย่างที่ในใจมัน ตรงกันข้ามกับ... อีกคน และก็... อีกคน"
"นิชคุณ รู้ตัวรึเปล่าพูดอะไรออกมา" เขาพอจะเข้าใจนิชคุณแล้วล่ะคนตัวเล็กหมายถึงอะไร เขาสงสัยว่านิชคุณกำลังมีใจให้ตน
"รู้ครับ ถึงแม้ว่ามันจะยากสำหรับการยอมรับสำหรับตัวเอง แต่จิตใจผมมันถูกใครคนหนึ่งคอยกวนใจอยู่ตลอด ถ้าผมต้องทรยศอีกคน อื้อ.. " มาถึงตรงนี้นิชคุณเปิดเผยความรู้สึกที่มีให้ชายหนุ่มใหญ่ฟังจนไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ให้หยุดปาก แทคยอนจึงต้องพุ่งเข้าไปใช้ปากของเขาปิดคำพูดนั้นลงด้วยตัวของเขาเอง
ชายหนุ่มใหญ่ช้อนมือประคองใบหน้างามนั้นให้เงยขึ้นรับจูบของเขาได้ถนัด ป้อนจูบดื่มด่ำและแสนหวานที่ตัวเองโหยหามานานต้อนลิ้นแข่งกับลิ้นเล็กที่โชกโชนเก่งพอตัว มือเล็กที่ห้อยโตงเตงยกขึ้นเกาะเอวหนา
จูบกันอยู่เนิ่นนานจนเป็นที่พอใจเสร็จก็ถอนริมฝีปากออกเสียงหอบหายใจหรือก็เหนื่อยแข่งกันหอบ
หมดกันความสัมพันธ์ระหว่างอาและหลาน ทั้งคู่ขอแค่ตอนนี้เวลานี้เท่านั้นก็พอ ถึงแม้ว่าพรุ่งนี้จะต้องหลุดมือกัน
แทคยอนจูงมือนิชคุณไปที่โรงรถไปที่รถของเขาเปิดประตูด้านหลังให้คนตัวเล็กได้ขึ้นไปก่อนตัวเองจะตามเข้าไป พอขึ้นมากันแล้วก็รีบกระโจนเข้าใส่หากันทันทีต่างไม่มีใครยอมใคร พลัดกันจูบพลัดกันแลกเพลิงอารมณ์ร้อนในกายที่สุ่มกันอัดอั่นมานาน
"ฮึบอึก อื่มมมม!!! " นิชคุณคำรามในลำคอที่นอนราบความยาวของตัวเบาะรถสอบขาทั้งสองข้างเข้ากับเอวหนา ส่วนแทคยอนก็สวนความชายชาตรีของตัวเองไม่ยับยั้งจนคนที่นอนเสียวซาบซ่านนั้นไปถึงหัวใจกัดปากข่มอาการแต่แลดูเซ็กซี่ในสายตาหนุ่มใหญ่
"อ่า คุณ" แทคยอนโน้มหน้าลงก้มป้อนจูบดื่มด่ำให้อีกครั้ง นิชคุณยกมือขึ้นนำคล้องคอทันที
รุ่งเช้าตื่นขึ้นก็มองหน้าให้กันก่อนจะลุกขึ้นส่วมเสื้อผ้าใส่แล้วลงจากรถเดินขึ้นตึกไปพร้อมกัน
"อ้าว คุณ... แทคยอน ออกไปไหนกันทำไมยังอยู่ในชุดนอนกันอยู่แบบนี้ละ" เอริคลงมาเห็นก็ถาม นิชคุณรีบดึงคอเสื้อขึ้นปกปิดรอยจ้ำสีแดงจำนวนหนึ่งที่แทคยอนกระทำเอาไว้ตรงหน้าอกและตรงซอกคอขาว
"ไปวิ่งกันมาครับ" แทคยอนตอบแบบยิ้มแย้ม
"อ้อ"
"งั้นพวกผมขอตัวไปอาบนํ้ากันก่อนนะครับ" กล่าวจบก็ขึ้นบันไดกลับขึ้นห้อง ถึงหน้าห้องชายหนุ่มใหญ่ก็รีบดึงนิชคุณเข้ามากอดและจูบซับก่อนแล้วถึงจะปล่อยตัวนิชคุณเข้าห้องไป แต่หารู้ไม่ว่าฉากซีนเมื่อครู่มีใครคนหนึ่งเปิดประตูผัวะออกมาเห็นจนต้องรีบแง้มดูทันทีจนต้องเอามือป้องปากไว้ไม่ให้กรีดร้องขึ้นมา
"ตายแล้ว นิชคุณ แทคยอน" กาฮีนั่นเองที่กำลังตกใจ
หลังประตูที่เปิดเข้ามาเเล้วในห้องนอนโทนสีขาวนิชคุณกวาดยิ้มให้กับตัวเอง ความสุขที่เปี่ยมล้นท่วมหัวใจจนต้องเดินไปล้มตัวลงคว่ำกับที่นอนแล้วใช้ใบหน้างามๆสวยๆก้มลงมุดกับผ้าห่มบังคับอาการเขินเอาไว้จนสุดฤทธิ์แล้วนึกย้อนถึงความสุขที่ได้รับจากคนตัวใหญ่เมื่อคืนป้อนมาให้
"อ๊ากกกก..." ตะโกนแบบไร้เสียงออกมา
ใต้ตึกมหาวิทยาลัยคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ นิชคุณนั่งเหม่อลอยโดยไร้เพื่อนๆ
"แอบยิ้มคนเดียวผิดปกติว่ะ" จุนโฮกระซิบกระซาบกับอูยองกันสองคนห่างจากคนตัวบางเป็นวาโยชน์ ก็นิชคุณวาดยิ้มเล็กยิ้มน้อยจับริมฝีปากเล่นอยู่คนเดียว
"หรือว่า ไอ้คุณมีอะไรที่เราสองคนปิดบัง เหมือนคนมีความรักครั้งใหม่... หรือว่า! ไอ้คุณกับอาของมัน... จึกกรึ๊ยกัน เสียจูบให้แน่เลยทำท่าแบบเนี้ย" อูยองเดาสถานการณ์ที่ตัวเองกำลังคิด จุนโฮอ้าปากหวอ
"เหี้ยแล้วไอ้คุณ ทำผิดซ้ำสอง" จุนโฮว่า พากันส่ายหน้ากับอูยองและถอนหายใจเฮือกทั้งคู่
"คุณ" เสียงวิคตอเรีย เธอเดินเข้ามาหานิชคุณจนคนที่กำลังมีความสุขต้องหุบยิ้มลงทันควัน ลืมเรื่องของเธอไป
"วิค"
วิคตอเรียเข้ามาพูดคุยเรื่องของเธอเพื่อต้องการให้นิชคุณรับผิดชอบคนตัวบางต้องตระหนักตัวเองอีกครั้ง เมื่อหล่อนจากไปจุนโฮกับอูยองก็เดินเข้ามาปลอบใจ
"พวกแกเห็นหมดแล้วใช่มั้ยว่ะ"
"อือ" จุนโจตอบรับแค่นั้น
"โทษทีๆจ้า ที่มาสาย'บี๊" จุนเคมาถึงพร้อมกับชานซอง เดินเข้ามาพาดแขนล้อมอูยอง "มีอะไรกันหรอ หน้าตาดูเครียดๆ" มองหน้าแฟนตัวเองสลับกันกับไอ้ตาตี๋
"ไว้จะเล่าให้" อูยองพูด
อาหารเที่ยงนั่นแหละอูยองกับจุนโฮจึงเปลี่ยนกันเล่าเรื่องให้จุนเคและชานซองฟัง ทั้งสองคนมีทั้งอึ้งแล้วก็พูดไม่ออก และไม่กล้าออกความคิดเห็นใดๆทั้งสิ้นเพราะมีนิชคุณนั่งเขี่ยข้าวเล่นอยู่ในกลุ่มพวกตน
นานวันเข้าพฤติกรรมของแทคยอนและนิชคุณอยู่ในสายตาของกาฮีหญิงสาวทั้งหมด ซึ่งไม่อยากคิดเลยว่าที่ผ่านมาหว่านเสน่ห์ล้อมใส่ให้แทคยอนมาตลอดกลับสนใจหลานตัวเอง นึกแล้วก็ขยะแขยงขึ้นมา ยิ่งตอนนี้มีข่าวโรคปรสิตทางเพศด้วยกันโดยเฉพาะผู้ชาย ดีที่เอริคยึดเธอออกมาจากของสองคนนี้ แต่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ต้องหยุดลงเลยเผยปรากฏตัวให้เห็น
"กาฮี/คุณน้า" คนตัวสูงและคนตัวเล็กซึ่งยืนกอดจูบกันก็รีบผละออกจากกัน
"หยุดทั้งคู่เลยนะ"
"คุณรู้เรื่องของพวกเราได้ไง" แทคยอนถาม
"ฉันเห็นหมดแล้ว ที่หายไปสองคนไปทำเรื่อง.. บัดสี แทคยอน... นั่นมันหลานคุณนะ นิชคุณเองก็เหมือนกัน... ทำอะไรไม่รู้จักคิดบ้าง แล้วนี่... แฟนเธอรู้เรื่องรึเปล่า ทำเขาท้องไม่รู้จะบอกใครบ้างหรือไง"
"คุณน้ากาฮีทราบ"
ตกใจ แทคยอนตกใจรีบมองหน้านิชคุณทันทีที่รู้ข่าวใหม่ยืนอึ้งไปหลายวินาทีปนกับความเสียใจเข้ามา
"เมื่อวันก่อนเธอโทรมาที่บ้านแล้วคุณไม่อยู่" กาฮีย้อนนึกกลับไปเมื่อสองวันก่อนไม่มีใครอยู่บ้านและเธอเป็นคนที่รับสายโทรศัพท์เอง
"คุณไม่อยู่มีอะไรฝากน้าก็ได้"
/คุณน้าค่ะ คุณมีบอกเรื่องวิคตอเรียที่บ้านอะไรให้ฟังรึเปล่าค่ะ/
กาฮีงง..!?
"เรื่องอะไรเหรอ"
/วิคท้องคะ/
เธอจึงเข้าใจแล้ว นิชคุณกำลังปันใจให้แทคยอน ซึ่งทำไม่ถูกและก็บาปมหันต์
"เธอจะอธิบายเรื่องพวกนี้ว่ายังไง"
ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เรื่องมาไกลและถึงทางตัน
"ผมขอโทษครับ ผมผิดเอง แต่อาแทคยอน... ผม... "
"ไม่ต้องพูด... ฉันขอตัว" แทคยอนเดินห่างออกไปจากสนทนาของทั้งคู่ เขาช๊อคจนไม่มีคำพูดข่มความรู้สึกทั้งหมดให้นิ่งเฉยแล้วเดินผ่านไป
นิชคุณอยากจะอธิบาย อยากสารภาพแต่เห็นความสุขตรงหน้าแล้วจึงไม่กล้าบอกให้ทราบหรือรับรู้อะไร
หมดกันความสัมพันธ์ระหว่างคนรักแอบๆซ่อนๆ เมื่อต้องมารู้ความจริงจากปากกาฮี ไม่งั้นเขาคงหน้าโง่อยู่อย่างนี้ แต่ก็ห้ามใจไม่ได้อีกนั่นแหละก็คนมันหลงรักนิชคุณเข้าให้เต็มเป้าไปแล้วจนยากที่จะถอนตัว
"โธ่เว้ย!" ทุบกำปั้นตัวเองลงกับที่นอนในห้อง รู้ทั้งรู้หลานชายมีคนรักก็ลืมไปบ้างเช่นกัน
"อาแทคครับ ผมขอโทษ... ขอผมคุยด้วยนะครับ" เขาไม่มีกะจิตกะใจจะคุยเลยลุกขึ้นไปล๊อคกลอนประตูให้แน่นหนาไม่ให้นิชคุณเข้ามาได้
นิชคุณได้ยินเสียงล๊อคกลอนประตูจากด้านในก็หมดสิทธิ์ที่จะเดินเข้าไปอธิบายให้คนตัวใหญ่ได้รับรู้หรือฟัง มัวแต่มีความสุขกันโดยที่ยังไม่ได้บอกรัก คนตัวเล็กน้ำตาไหลรินอาบแก้ม ความสุขชั่วคราวมันได้พังทลายลงหมดแล้ว
อ่านเพลินนะ
ตอบลบ