คุณอาของผม ตอนที่2
หัวค่ำวันถัดมานิชคุณกับแทคยอนขับรถไปที่ผับของชานซองด้วยรถคันเดียวกันทั้งคู่
"ฮัลโหลวิค ผมใกล้ถึงแล้วนะ คร้าบ.. เจอกัน"
คนตัวใหญ่รู้สึกขัดใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้มันเป็นเรื่องหัวใจของหลานชาย
"รักเขามากสินะ" เขาถามและยิ้มแคลนให้ตัวเอง
"ครับ คนนี้แหละใช่เลยที่ผมอยากใช้ชีวิตคู่กับเธอ"
เฮ้อ นิชคุณ.. จะบอกอย่างไรดีว่าฉันชอบเธอตั้งแต่แรกเห็นแล้ว แต่นี่เราเป็นหลานฉัน... มันก็ยิ่งไปใหญ่เลยทีนี้ ฉันอุตส่าห์พยายามอยู่ห่างเรา แต่เรานี่ดันพยายามมาอยู่ใกล้ฉันแล้วฉันจะรอดมั้ยละเนี่ย ฉันกำลังตรอมใจเรื่องเราอยู่นะ
มาถึงผับของชานซองทุกคนรอกันหมดแล้ว รอเจ้าภาพวันเกิดมาเปิดฟลอร์ ในผับก็ยังเปิดให้ใช้บริการตามปรกติ พวกผู้คนดื่มเต้นกินกันอย่างสำราญ
อีกมุมหนึ่ง ชายหนุ่มที่มีใบหน้าหวานไม่แพ้นิชคุณเหมือนกัน นึกไม่ถึงว่าจะได้พบกับแทคยอนอีกครั้ง
"แทคยอน"
"โจควอน" โจควอนเดินเข้าไปสะกิดไหล่ของแทคยอน แทคยอนเองนึกไม่ถึงจะได้เจอกับโจควอนอีกครั้งที่ในผับ ชายหนุ่มร่างผอมดีใจรีบนั่งข้างแทคยอนทันทีโดยไม่ให้ชายหนุ่มใหญ่ได้ปฏิเสธ
"มาเที่ยวหรอ"
"อืม" แทคยอนเหมือนจะไม่ใส่ใจเหมือนครั้งที่คบอยู่ด้วยกันอีกแล้ว เพราะชายหนุ่มเหมือนมีเป้าหมายใหม่ก็มองตามสายตาแทคยอน จึงเห็นหนุ่มหน้าสวยใครอีกคนหนึ่งกำลังเต้นรำอยู่กับสาวสวยหน้าหวานเรียบร้อยใครคนนั้น
พอจะปะติดปะต่ออะไรได้บ้างแล้ว จริงๆตัวเองก็แอบตามสืบแทคยอนมาได้เดือนกว่าๆ มารู้ความจริงทีหลังว่าแทคยอนมีญาติพี่น้องลงเหลืออยู่เป็นถึงระดับเศรษฐี และตัวเองกำลังคิดจะกลับมาเกาะขอคืนดี
"สวยนะ สนใจเหรอ"
แทคยอนไม่อยากเสวนาด้วย ความรักครั้งเก่าที่อยากลืมเลือน โจควอนเป็นคนทิ้งเขาไปเองไปมีความรักครั้งใหม่ตอนที่เขากลับมาจากรบศึกอิหร่าน กับภาพบาดตาบนเตียงในห้องนอนของเขา
เขาคว้าแก้ววิสกี้ขึ้นยกดื่มแบบเพียวๆด้วยที่ไม่ได้ผสมอะไรลงไป คนร่างผอมจับกระแสออร่าทะมึนทึงจากชายหนุ่มใหญ่ข้างกายได้
"แทค คือ.."
"อย่าพูดอะไรเลยดีกว่า เรื่องมันควรจะจบอย่ามารื้อฟื้น ต่างคนต่างไปกันดีกว่านะฉันขอร้อง" แทคยอนพูด
แทคยอนดักทางกันอย่างนี้ก็ไปไม่ถูก ชายหนุ่มคงฉลาดขึ้นที่ตัวคนอย่างเขาจะแกมโกงไม่ได้อีกแล้วก็ถอยห่างออกไป เมื่อโจควอนไปแล้วคนตัวใหญ่ก็คลายใจลง
มีสาวๆหลายคนที่โปรยเสน่ห์เมียงมองมาให้ด้วยความสนใจ เขาเคยลองคบนะ... หรือแม้แต่นอนด้วย แต่แล้วความรู้สึกนั้นมันกลับไม่ให้
"ไอ้คุณเล่าให้ผมฟังแล้วว่าคุณแทคยอนเคยเป็นทหารมาก่อน" มินจุนเข้ามานั่งพักตรงข้ามที่นั่งคนละฝั่งกับแทคยอนเมื่อออกไปเต้นจนเหนื่อย
"อ้อ ใช่"
"ทำไมคุณถึงไม่รับใช้ชาติต่อละครับ"
เฮ้อ ว่าจะไม่นึกถึงความหลังเก่าแล้วนะ ถ้าโจควอนไม่มาสะกิดใจเมื่อครู่นี้
"มีใครบางคนรออยากใช้ชีวิตกับฉันอะนะ แต่พอกลับมาแล้วมันดันกับพลิกผัน"
"โอ่ว โอเคผมรู้แล้ว" มินจุนยอมปิดปากไม่พูดอะไรต่อให้แทคยอนแสลงใจ
"คุณแทคยอนไม่สนใจสาวๆบ้างหรือครับ ดูสิครับ... พวกเธอมองคุณกันใหญ่ สักรายหน่อยมั้ยครับ" มินจุนเบี่ยงเบนความสนใจให้แทคยอนได้ครึกครื้นขึ้นมาบ้างดีกว่่านั่งดื่มและตกภวังค์อยู่คนเดียว แล้วเรียกรอยยิ้มจากชายหนุ่มใหญ่ได้
" หึหึหึ ไม่ละ.. ฉัน ไม่ได้.."
"คุณชอบผู้ชาย" มินจุนพูดแทรกขึ้น
" เห็นเหรอเมื่อครู่"
" ครับ ผมเอะใจหลายครั้งแล้ว ผมไม่เคยเห็นคุณควงสาวคนไหนเลยตั้งแต่ที่เจอกันที่บ้านไอ้คุณมันเลย มันคงจะ... ไม่ใช่แค่คุณแทคยอนคนเดียวหรอกมั้งครับที่ชอบอะไรแปลกใหม่ อย่างผมก็... " มินจุนปรายตาไปมองที่ร่างของคนแก้มอูมที่ยืนเต้นโยกย้ายส่ายสะโพกที่กลางฟลอร์ด้วยท่าทีเสต็ปใหม่ของเขา
แทคยอนมองตามจึงรู้ว่ามินจุนหมายตาใครอยู่
" ฮะฮะฮะฮะฮะ" ทั้งคู่หัวเราะให้กันแล้วยกแก้วเหล้าขึ้นชนกันแล้วซดดื่ม
นิชคุณเมาเต็มที่คนเป็นอาก็เห็นสมควรต้องพากลับ แต่ดูคนตัวบางจะไม่ยอมท่าเดียว
"ฮื้อออออ ม่ายยยไป! วิค! วิคอยู่ไหน!" ตะโกนหา
"เธอกลับไปแล้ว เราเองก็ควรกลับได้แล้วเหมือนกัน"
" เหยยยยย!! ปล่อยยย"
"คุณ กลับได้แล้ว" แทคยอนพยายามประคองนิชคุณไปขึ้นรถเมื่อสำเร็จ กว่าจะฉุดมาได้แรงเยอะไม่เบาเห็นตัวเล็กๆแค่นี้ แล้วชะโงกตัวเองเพื่อที่คาดเข็มขัดนิรภัยให้ต้องชะงัก ก็จมูกรั้นของนิชคุณนั้นมาโดนเข้ากับแก้มตอบเขาอย่างจังเลยเงยหน้ามองคนเมาคอพับ ได้เห็นแก้มสีแดงเรื่อจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ แล้วไหนจะริมฝีปากอวบอิ่มที่ปิดสนิทนั่นอีก เห็นแล้วความรู้สึกก็อยากครอบครองร่างกายนี้ขึ้นมา ทำเอาความเป็นอาและหลานออกไปจากหัวใจ
"ช่างแม่ง" แล้วรีบประกบจูบริมฝีปากอวบอิ่มนั้นทันที ช้อนใบหน้านิชคุณให้เงยขึ้นรับจูบดูดดื่ม
.
.
.
.
"อ่ะ อ่า วิค.. ยอดเยี่ยมไปเลย"
"อื่มมมม" แทคยอนขับรถพานิชคุณมาจอดในซอยถนนที่ไม่มีคนเดินพลุกพล่าน ทั้งเขาและนิชคุณไม่มีเสื้อผ้าปกปิดทั้งคู่ มีแต่สองร่างกายเปล่าเปลือยเท่านั่นที่ประสานเป็นเนื้อเดียวกันกับความโยกเยกสั่นคลอนของรถยนต์
ความรู้สึกแปลกใหม่ที่ได้รับคืออะไร มันรู้สึกเสียวซาบซ่านและหวาบหวิวไปทั่วทั้งร่างกายกึ่งมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก
แทคยอนจับสะโพกมนให้อยู่มั่นคงแล้งเด้งขึ้นอีก2-3ทีถึงปลดปล่อยน้ำขาวขุ่นมัวเข้าไปอยู่ในร่างกายของคนที่ตนรัก
"อือออ อาาา... คุณ"
ตอนเช้าเสียงนกร้องเหมือนร้องอยู่ใกล้หูมากพร้อมกับแสงแดดรอบตัวอย่างกับสาดส่องเข้ามาทั้งหลายมุมพร้อมกัน คนร่างโปร่งบางมุ่นคิ้วก่อนจะค่อยๆปรือตาขึ้นมอง
บรรยากาศรอบด้านมันไม่ใช่ที่บ้านแต่มันเป็นที่ไหนสักแห่งในซอยร้างไม่มีบ้านคนอยู่
"นี่มันที่ไหนกัน แล้ว.. ซีดด อ๊ะ" แล้วให้มองที่ตัวเองที่เปลือยกายอยู่ข้างแทคยอนและตัวของอาชายด้วย มันยิ่งทำให้ตกใจไปใหญ่ มันสามารถบ่งบอกอะไรได้มั้ยว่าเกิดอะไรขึ้นทั้งเขาและอาชาย มีโจรกรรมชิงทรัพย์เกิดขึ้นเหรอ... แล้วเปลื้องผ้าพวกเราออก แต่ยังดีที่เสื้อเชิ้ตขาวช่วยปกคลุมปิดช่วงล่างเอาไว้ให้ด้วย
ลำดับเหตุการณ์ที่ผับเมื่อคืนก่อนจะถูกใครพาออกมา จำคร่าวๆได้ว่าเมาได้ที่แต่ยังมีสติยืนเต้นกับวิคตอเรียพออยู่ และหลังจากนั้นก็กลับไปนั่งดื่มต่อที่โต๊ะ และที่จำได้จากนั้นอีกก็คือตัวเองรู้สึกอยากปลดปล่อยมากๆ เหมือนได้ขึ้นสวรรค์ชั้น7 มีหน้าของอาแทคยอนลอยเข้ามาอยู่ตรงหน้าใกล้ๆ ด้วย และดูเหมือนว่าตัวเองก็พลอยคล้อยโยกตามไปกับเขาด้วย
ไม่หรอกมั้ง มันคงไม่.. ไม่ใช่..
ขณะที่คิดอยู่สายตาดันไปจัยจ้องกระจกส่องหลังที่อยู่ด้านหน้าของรถให้ มีปรากฏรอยอะไรเล็กๆ บนหน้าอกของตนและที่คอเป็นจ้ำๆหลายจุด
"เฮ้ย ทำไมมีรอยพวกนี้วะ มันควรอยู่ที่วิคไม่ใช่เหรอ" เอามือสัมผัสตรงส่วนมีรอยจ้ำแดงเป็นจุดๆ 3-4จุด
"อืออ" เสียงครางจากคนนั่งหลับข้างๆ เรียกให้นิชคุณหันไปปลุก
"อาครับ อาแทคยอน ตื่นขึ้นมาคุยกัน มันเกิดอะไรขึ้นกับพวกเราสองคน"
แทคยอนสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันทีจนหายปลิดทิ้ง หันไปมองคนข้างกันกำลังตกใจในสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า ไม่รู้จะพูดหรืออธิบายอะไรให้ฟัง
"คุณ คือ"
"ว่าไงครับ มันเกิดอะไรขึ้นกับผม! แล้วทำไมอาถึงเปลือยอยู่ข้างผมแบบเนี้ย! แล้วเมื่อคืนทำไมผมรู้สึกแปลกๆ ทั้งๆที่คนข้างๆควรจะเป็นแฟนผมไม่ใช่เหรอ อธิบายให้ฟังหน่อยได้มั้ย!"
ทำอย่างไรดี ไม่รู้จะเริ่มต้นพูดอย่างไร และดูนิชคุณอารมณ์โกรธ
"อาแทคยอน อย่าให้ผมคิดไปเองนะ ว่าอากับผม... เรามีอะไรกัน!" นิชคุณอึ้งคำพูดตัวเองที่เอ่ยออกไปเองและไม่อยากคิดเข้าข้างอีกด้วย
" คุณ ฉัน.. เรา เราสองคน" แทคยอนเอามือหนายื่นจับแขนบางนิชคุณข้างหนึ่งที่อยู่ใกล้ตน คนตัวเล็กมองแล้วรีบปัดผลักไสมันออก
ความจริงที่เกิดขึ้นก็คือ อากับหลานมีความสุขทางเพศด้วยกัน มันเป็นเรื่องน่าบัดซบที่เกิดขึ้นเมื่อคืน
แล้วที่อาแทคยอนไม่ได้สนใจคุณกาฮีก็เพราะสนใจในตัวผู้ชายด้วยกันใช่มั้ย นั่นก็หมายความว่าที่ผ่านมาคือสนใจในตัวกูว่างั้น ไอ้เหี้ยเอ้ยยยย ที่มันมองกูแปลกๆก็เพราะแบบนี้สินะ
นึกแล้วก็เสียใจบอกไม่ถูก รู้สึกสั่นคลอนไปหมดทั้งตัว ไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้ว
ตัวเองก็รีบเก็บเอาเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่อย่างรวดเร็วจนลืมความเจ็บปวดที่ก้นเสีย แทคยอนก็รีบใส่เสื้อผ้าแข่งกับนิชคุณเมื่อเห็นสภาพคนข้างๆจะทำอะไร
อยากอธิบายความรู้สึกให้นิชคุณออกไปให้ได้รับรู้
นิชคุณแต่งตัวเสร็จก่อนก็รีบเปิดประตูรถแล้วเดินออกไปจากรถยนต์ทันทีอย่างรวดเร็ว แทคยอนรีบใส่รองเท้าก็รีบตามไปเพื่อพูดคุยกับคนร่างบาง
"ฉันรักเธอ! ฉันชอบเธอตั้งแต่แรกเห็นแล้ว! ใช่ ฉันไม่ได้ชอบกาฮีเพราะฉันสนใจผู้ชาย ฉันมีความรู้สึกแบบนี้มาตั้งนานนมแล้ว เพียงแต่ฉันไม่ได้บอกให้ใครทราบแม้กระทั่งพี่ชายตัวเอง"
นิชคุณหยุดเดินแล้วฟังสิ่งที่ชายหนุ่มใหญ่พูด มันเป็นคำแก้ตัวรึเปล่าไม่รู้แต่ไม่อยากยืนอยู่ตรงนี้มากกว่า บอกตอนนี้เลยว่ากำลังโกรธมากๆ และผู้ชายคนนี้ไม่ควรอยู่ใกล้
"ต่อไปนี้คุณอยู่ห่างๆผมเอาไว้ อย่ามาให้ผมเห็นอีก" เอ่ยด้วยเสียงสั่นๆ
"เธอต่างหากที่ควรอยู่ห่างฉัน ฉันพยายามอยู่ห่างๆแล้ว คำว่าอาหลานมันค้ำคอฉันอยู่นี่ไง"
"ก็ดี ผมจะอยู่ห่างคุณให้ได้มากที่สุด" พูดแล้วคนร่างโปร่งก็เดินห่างจากไปทันที
"โธ่เว้ย! ไอ้บ้าเอ้ยมึงทำอะไรลงไป!" แทคยอนสบถหัวเสียพร้อมกับต่อยเข้ากับกระจกรถยนต์อย่างแรงและอย่างจัง ไม่กลัวข้อมือจะหัก
2 เดือนแล้วสินะที่เข้ามาอยู่ในบ้านตระกูลหรเวชกุลหลังจากที่พี่ชายอ้อนวอนขอให้ย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกัน
และตั้งแต่ที่เกิดเรื่องกับนิชคุณนี่มันก็ผ่านมา 3อาทิตย์แล้ว รายนั้นหายหน้าไปจริงๆ ไม่ให้เห็นหน้าเลยด้วยซ้ำ แต่มันเป็นความผิดของผมเองจริงๆ ไม่อาจห้ามใจได้ คนมันหลงรักไปแล้ว หลงรักหลานตัวเอง บ้าที่สุด
"ผลตรวจดีเอ็นเอออกมาแล้ว นายเป็นน้องชายแท้ๆของฉันที่หายสาบสูญไปจริงๆ" เอริคเอ่ยขึ้นบนโต้ะอาหารเช้าเมื่อมองแผ่นกระดาษในมือ แทคยอนมองด้วยความสนใจเลยยื่นกระดาษให้ดูเสียเอง
"นี่พี่เอาเลือดผมไปตรวจหรือครับ"
"ใช่ ฉันเอาเส้นผมของนายและของชิ้นสำคัญของพ่อไปตรวจ ฉันอยากรู้อยากให้แน่ใจน่ะ ว่าเราคือคนที่ตามหากันจริงๆ" แทคยอนพยักหน้ารับทราบ
เอริคจับความรู้สึกของน้องชายซึ่งดูผิดปกติไปไม่ร่าเริงสดใสอย่างทุกวัน เขาดูขรึมไปมาก
" มีอะไรหรือเปล่าแทค นายเงียบขรึมไปหน่ะ"
" ไม่นี่ครับ ผมไปทำงานนะครับ" แทคยอนพูดแล้วถึงจะลุกคว้าสูทของตนขึ้นสวมแล้วเดินออกไป แล้วมาเจอะกับนิชคุณเข้าที่ท้ายบันได
คนร่างโปร่งบางชะงักที่เจอกับแทคยอนตรงท้ายบันไดห้องโถงใหญ่ ยังทำใจไม่ได้กับเหตุการณ์วันนั้นเลยเดินผ่านหน้าชายหนุ่มไปเสียเฉยๆที่ลานจอดรถโดยมีคนตัวสูงเดินตามหลังออกมาแต่เว้นระยะห่างเดินกัน
อุตส่าห์ที่จะลืม พอมาเห็นหน้าแล้วมันให้นึกถึงขึ้นมา
"นิชคุณเป็นอะไรรึเปล่าค่ะ คุณนอนกับวิคอยู่ดีๆแล้วก็หยุดไป"
"เปล่านี่ ขอโทษนะ.. ผมเพลียน่ะ" แม่ง... แม้แต่กูนอนกับวิค มองเห็นหน้าเธอแล้วยังเห็นหน้าผู้ชายคนนั้นซ้อนทับอีก เวร... เป็นอะไรว่ะ ไม่มีความสุขเลยกู
นิชคุณขับรถสปอร์ตจอดเทียบเข้าข้างทางแล้วตบพวงมาลัยอย่างหัวเสีย ความรู้สึกที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
"ปัดโธ่เอ้ยยยย... เลิกคิดได้แล้ว" เกาศรีษะอย่างแรง ด้วยไม่รู้จะไปที่ไหนดีเลยยกมือถือขึ้นกด
"ไอ้ชาน กูจะแดกเหล้า" แล้วกดวางสาย
เมื่อมานั่งที่ผับแต่เช้าทั้งที่ไม่เปิดให้ใช้บริการก็สั่งไอ้เพื่อนหมีเอาเหล้ามาเปิดดื่ม ส่วนชานซองก็เป็นคนยืนรินเหล้าให้ที่หลังเคาน์เตอร์
"อึกๆ อาส์"
"น้อยๆหน่อยเว้ยเฮ้ย" เห็นเพื่อนหน้าสวยกรอกเหล้าเข้าใส่ปาก
นิชคุณดูแปลกไปช่วง 3อาทิตย์ มันมีความลับอะไรอยู่ ชานซองคิด หลังจากคืนงานเลี้ยงวันเกิดมันผ่านไป
"โห่ ไอ้คุณ.. ดื่มเหล้าแต่เช้ามีอะไรหนักใจวะ" เป็นมินจุนเองที่เดินลงมาจากห้องวีไอพีข้างบนคล้องคอไอ้ด้ง นิชคุณมองสองคนนั้นเดินเข้ามาแล้วนั่งขอกาแฟกับชานซอง
"โอะอู้ย เจ็บก้น" อูยองเอ่ยด้วยความเจ็บปวดส่วนที่เป็นด้านล่าง
"เบาๆ นั่งดีๆ"
"ช่วยหน่อยๆ"
" ได้สิจ๊ะเมียจ้า" มินจุนประคองอูยองขึ้นนั่งเก้าอี้สูง แล้วฉ้อเลาะกับอูยองอย่างกระหนุงกระหนิงแบบเปิดเผย จนนิชคุณอ้าปากค้างหวอจนแก้วที่ถือค้างอยู่ในมือหล่นลงตกลงพื้น แล้วมีการหยิกแกมหยอกกันต่อหน้าให้ดู
"นี่พวกมึง2คน" คนร่างโปร่งอึ้งกิมกี่ ที่พวกมัน2คนหายไปบ่อยๆด้วยกันนี่คือ ไปมีซั่มติ่งด้วยกัน? โดยที่กูไม่รู้
"อือ ใช่ กูกับด้งเรามีอะไรกัน เป็นไง.. เซอร์ไพรซ์มั้ยเพื่อน" มินจุนเอ่ยด้วยหน้าตาสดใสแจ่มใสไม่ต่างกับอูยอง "ไม่ใช่แค่กู ไอ้ชานก็เหมือนกัน... มันได้กับไอ้โฮตั้งนานแล้ว"
"อะไรนะ นี่พวกมึง... เป็นไบกันตั้งแต่เมื่อไหร่วะ" อึ้ง อึ้งมากเลยกู กูมัวไปทำอะไรอยู่วะ...ถึงไม่รู้เพื่อนกูเปลี่ยนไป๊? ไอ้เหี้ย! ... แม่งงงงง!!!! แต่ละคน
"มึงคลุกกับวิคตอเรียเกินไปไง มึงแทบจะอยู่กินกับหล่อนโดยไม่ได้สนใจพวกกูเลย"
"ใช่แล้วเพื่อน มึงกำลังตาบอดอยู่" ชานซองที่ยืนหลังเคาน์เตอร์เบียร์สมทบตามมินจุน
"ด้งว่า ถ้าคุณรักวิคตอเรียจริง ไปขอเธอแต่งงานซะ จะได้อยู่กินกันอย่างเป็นทางการ อย่าทำแบบนี้ผู้หญิงเสียหายนะคุณ พอเธอท้องขึ้นมาตัวเองอยากจะเลิกกันวันนั้นแล้วจะลำบากไม่อยากรับผิดชอบขึ้นมานะขอเตือนไว้ก่อน"
" ถูก/ถูก" มินจุนกับชานซองเสริมทบอีกครั้ง
ซ้ำเติมกูนี่หว่า
"แทคยอน" แทคยอนก้าวเท้าออกจากรถยนต์ไม่ทันไรก็เจอกับโจควอนดักรออยู่ที่หน้าตึกสูงของออฟฟิศ โดยมีสภาพหน้าช้ำตัวช้ำเขียวไปหมดทั้งตัว
" ควอน ทำไมสภาพถึง..."
"ฮึก ช่วยควอนด้วยนะ" โจควอนเสียงสะอื้นอึกเข้าไปจับมือหนาเขย่าให้วอนขอร้องช่วยตน
คนตัวใหญ่รีบถอดสูทนอกออกมาให้คลุม แล้วช่วยพาขึ้นไปบนห้องทำงานเพื่อทำการปฐมพยาบาลให้เบื้องต้น เขามองรอยฟกช้ำบนผิวหนังแต่ไม่พูดอะไร ครั้นจะให้ถามเดี๋ยวจะหาว่าสนใจ
"ฮึก จะไม่ถามหน่อยเหรอว่าเกิดอะไรขึ้น" แทคยอนส่ายหน้าปฏิเสธ "ลืมไป ไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว"
"รู้ก็ดี ปฐมเสร็จแล้วก็เชิญออกไปได้ ประตูอยู่นู้น" เขาชี้ไปที่ประตู แล้วเดินไปนั่งที่้เก้าอี้ทำงานหลังโต๊ะ
โจควอนมองรอบไปทั่วบริเวณห้องทำงานที่สะอาดหมดจดและจัดเป็นระเบียบเรียบร้อยทุกอย่าง ไม่เหมือนห้องเช่าเล็กๆที่รกสับปะรังเค ที่ใช่เป็นที่ซุกหัวนอนอยู่ทุกวันเพราะตัวเองทำกรรมกับแทคยอนไว้ ถ้ารอเขากลับมาอีกนิดหน่อยก็คงจะได้อยู่ด้วยกันแล้ว และแทคยอนคงไม่เห็นตนเอาใครมาดามใจตอนที่เขาไม่อยู่แบบนั้นหรอกน่ะ
ชายหนุ่มร่างผอมยอมถอยทัพออกมาก่อน แต่ลุกก้าวเดินไปไม่ทันไรกลับทรุดลงเป็นลมพับจนเดืิอดร้อนถึงแทคยอน
"ควอน" แทคยอนจำใจยอมให้โจควอนพักฟื้นที่โซฟาจนกว่าจะฟื้นตื่นขึ้นมา
To be continue.
ดราม่ากำลังมาใช่ไหม ...อ่านเพลินดีนะ ขอบคุณที่แต่งให้อ่านจ้ะ
ตอบลบ😔😥😢
ตอบลบ