คุณอาของผม ตอนที่ 3
"อือออ.. วิค"
"อึบอ่ะ คุณ... พอ พอก่อนได้มั้ยคุณ วิคเจ็บ"
ทำไม ก็.. ที ไอ้ผู้ชายคนนั้นมันทำกับเรามันยังเสียว แล้วทำไมทีกับวิคถึงเจ็บ เราก็อุตส่าห์ถนอมแล้วนะ
นิชคุณหยุดการเคลื่อนไหวเมื่อวิคตอเรียขอร้องเลยทำให้ตนอารมณ์ค้างเติ่งไปไม่ถึงฝั่งจึงกลับมานอนลงข้างกัน
"คุณไปเอาท่านั้นมาจากไหน นึกยังไงถึงอยากลอง" เธอถาม จะบอกว่าโดนอาเย็ดก็ให้รู้ไม่ได้แหละ
"เอ่อ คือ เรื่องของผู้ชายอ่ะวิคไม่ต้องรู้หรอก ไม่เป็นไร.. คุณยอมอ่อนให้วันนึง" ยิ้มอ่อนปลอบแล้วเอาหัวทุยของเธอมาซบอก
วันต่อมาโจควอนรอดักเจอแทคยอนเพื่อขอบคุณเรื่องเมื่อวานที่ยังช่วยเหลือเขาอีกโดยให้พักผ่อนจนฟื้นคืนสติขึ้นมา แต่จริงๆก็จงใจมารอดักพบเห็นหน้าอีกด้วยนั่นแหละ
"แทค คือ.. ควอน ควอนขอโทษ! ที่เคยทิ้งแทค อภัยให้กันได้มั้ย ตอนนี้ควอนไม่เหลือใครแล้วจริงๆ ควอนไม่มีเพื่อน" เป็นจังหวะที่นิชคุณเข้าบริษัทเลยเข้ามาเห็นแทคยอนยืนคุยกับใครคนหนึ่งข้างตึกตัวเองจึงหลบยืนแอบมองและดักฟัง
"ไม่รู้สิควอน ผมยังลืมเรื่องที่คุณทำกับผมยังไม่ลง คุณทำกับผมเจ็บปวดมาก"
" ผมรู้ ขอโอกาสเป็นเพื่อนกันก็ได้ แค่เพื่อนคนนึง ตอนนี้ควอนต้องการเพื่อนปลอบใจ" โจควอนใช้สายตาอ้อนวอนชายหนุ่มใหญ่ แทคยอนลังเลใจอย่างหนัก กลัวว่าสักวันหนึ่งความสัมพันธ์เก่าๆจะกลับมาอีก ตอนนี้ก็มีใครคนหนึ่งเข้ามาอยู่ในหัวใจแล้ว ตัวเองยังต้องพับเก็บความรู้สึกนั้นไว้
" แค่เพื่อน"
"ขอบคุณ ขอบคุณแทคมาก" คนร่างผอมรีบโผกอดชายหนุ่มใหญ่อย่างดีใจแล้วผุดยิ้มร้ายกาจขึ้นมา
คนที่ยืนมองดูอยู่ก็พอเดาเหตุการณ์ตรงหน้าออกทันที
อ่อ สงสัยแฟนเก่าเคยรักกัน ทิ้งเขาแล้วกลับมาง้อขอคืนดีว่างั้น พอคนรักเก่าไม่ให้เลยกำลังจะใช้แผนล่อให้ชายหนุ่มหลงกลตัวเองอีกครั้งสินะ แผนตื้นๆ ชึ! น้ำเน่า 2018 ไม่มีแผนดีๆกว่านี้แล้วรึไงวะ จะกี่ชาติมันต้องมีโอบกอดแล้วผุดยิ้มร้ายกาจใช่แหม่ะ อีโธ่เอยยย... นิชคุณส่ายหน้าเบื่อหน่าย
ที่ห้องเช่าคนร่างผอมมองรอบห้องเล็กแคบๆรังหนูที่รกรุงรังไปด้วยจานชามเปล่าที่ตัวเองกินแล้วเกลื่อนพื้นทิ้งไว้
"กูเบื่อแล้วชีวิตจนตรอก กูไม่อยากอยู่ที่นี่ จะต้องทำยังไงให้แทคยอนกลับมาเป็นของกูอีกนะ" เขาผิดเองก็จริงที่ทิ้งแทคยอนไป เมื่อก่อนคอยมีแทคยอนทำกับข้าวทำให้กินเกือบทุกวันเก็บจานล้างให้ แต่ใครจะรู้ละว่าสักวันหนึ่งแทคยอนอยู่ดีๆ จะรวยขึ้นมาเป็นเศรษฐีขึ้นมาซะนี่
ญาติพี่น้อง? นั่นสิ ... ผู้ชายหน้าตาสะสวยคนนั้น ลืมสนิทไปเลย... คนที่เห็นในผับ ที่ตามสืบได้ว่าเป็นหลานชายของแทคยอน และแทคยอนเองก็ดูให้ความสำคัญมากด้วย แต่ที่สายตาแทคยอนมองให้
มันเกินคำว่าอาหลานไปรึป่าว...
จะแคร์อะไร ก็แค่อากับหลานจะเป็นมากกว่านี้ไม่ได้อีกแล้วล้ะ ฮื่อ... นึกแล้วก็เบ้ปากยักไหล่ตัวเอง
ก๊อกก๊อกก๊อก
"อีควอน มึงเปิดประตู แกค้างค่าน้ำค่าไฟ3เดือนแล้ว กูรู้นะมึงอยู่"
เหี้ยแล้ว อีเจ๊อพาร์ทเม้นท์ตามทวงหนี้ ทำไงดีหว่ะ
โจควอนดับไฟในห้องแล้วเงียบหุบปากไม่ให้เจ้าของตึกเอะใจได้ว่าตัวเองอยู่
เช้าเกือบทุกวันที่ต้องรู้สึกกินข้าวกับแทคยอน ซอนฮีหญิงวัยกลางผู้เป็นป้าและอาวุโสที่สุดในบ้าน ไม่รู้อะไรเกิดขึ้นบ้างในบ้านก็สงสัยแคลงมานาน ทนไม่ไหวก็ถามคนที่กินข้าวด้วยทุกเช้า
"ป้าไม่เข้าใจ คนบ้านหลังนี้เป็นอะไรกันไปหมด เอริคกับกาฮีทำไมต้องทานข้าวกันข้างบนห้อง ส่วนนิชคุณ.. นับวันจะไม่ค่อยได้เห็นกันเลย จีซอกให้ใครไปตามทุกคนในบ้านมาให้หมด" เธอสั่งพ่อบ้าน
ทุกคนมารวมกันที่ห้องรับรองนิชคุณก็มาอยู่ด้วย
"เอริค กาฮี.. พวกเธอสองคนเป็นอะไรกัน ทำไมทำตัวไม่เป็นผู้นำและนายหญิงของบ้าน"
" เอริคสิคะ เขาหาว่ากาฮีสนใจแทคยอน" กาฮีเฉไฉไม่กล้ายอมหรือบอกความจริง
" แล้วจริงหรือป่าว ถ้าเธอสนใจแทคยอนแล้วมาหวังอะไรในตัวเอริค เงินงั้นเรอะ.. เพราะเงินตัวเดียวสินะ ถ้าฉันให้เงินเธอไปเลิกยุ่งกับตระกูลนี้ทันที เอามั้ยล่ะ? " ทุกคนนิ่งสงบเมื่อถูกผู้ใหญ่สั่งสอน กาฮีก็ถูกเธอจี้จุดในสิ่งที่หล่อนต้องการ "คิดให้ดีแล้วทำตัวใหม่ นิชคุณ.."
"ถ้าผมบอกคุณป้าว่าอยากแต่งงานละครับ จะอนุญาติมั้ย" นิชคุณไม่รอให้ผู้เป็นป้าด่าหรือว่าให้ตนเลยชิ่งพูดขึ้นก่อน แทคยอนรู้สึกใจสลายทันทีในคำพูดการตัดสินใจของคนตัวเล็กที่อยากสร้างครอบครัวขึ้นมา เขาคงหมดหวังแล้วสินะ
"อยากแต่งงานแล้วเรียนจบหรือยัง อยากจะไปมีครอบครัว ที่อยากแต่งทำเขาท้องงั้นหรือ"
"นั่นสิครับ ผมก็อยากให้เขาท้อง เรื่องเรียนไม่มีปัญหาครับ" นิชคุณกวาดยิ้มทันทีที่พูดจบ ป้าซอนฮีส่ายหน้าให้กับหลานชายตัวดื้อที่พูดยากสุด
"เอาล่ะทุกคน ป้าอยากให้ทุกคนรวมตัวกินข้าวกันทุกวัน นี่คือคำสั่ง คุณด้วย" เธอสั่งกับทุกคนในที่นั้น รวมกับมองหน้านิชคุณแกมบังคับ นิชคุณทำได้แค่ปากหวอแล้วมองหน้าคนที่ตนไม่อยากจะเห็นอยู่ร่วมชายคาบนโต้ะอาหารด้วย มีแต่แทคยอนที่ทำได้แค่สงบปากเท่านั้น
"เซ็งชะมัดเลย ที่จะต้องอยู่กินข้าวเช้าข้าวเย็นที่บ้านทุกวัน" หลังจากที่โดนคุณป้าซอนฮีเทศนาให้ นิชคุณก็ออกจากบ้านตรงดิ่งไปที่ลานจอดรถทันที
"เธอคงอยากมีครอบครัวเร็วๆสินะ" คนร่างโปร่งบางหันกายไปมองคนที่เดินตามมาแล้วทักเอ่ยขึ้น เป็นช่วงที่เดินถึงรถตัวเองพอดี
"ทุกคนต้องมีครอบครัวเป็นของตัวเองรึป่าวครับ แล้วคุณละ... ไม่อยากมีครอบครัวบ้างเหรอ" นิชคุณเหน็บแนมใส่แทคยอนเล็กน้อย แล้วหันตัวเองไปเปิดประตูเพื่อที่จะก้าวขึ้นรถแต่ต้องชะงักงันไปก่อน
"เธอก็รู้ฉันหวังในตัวใคร... แต่มันเป็นไปไม่ได้ และเธอ.. คงไม่อยากญาติดีกับฉันแล้วสินะ" แทคยอนกล่าวให้แล้วเดินหนี
จู่ๆคนร่างโปร่งรู้สึกเสียใจตัวเองอย่างแปลกๆ มันบอกไม่ถูกว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง
... จะบ้าเหรอ คุณเป็นอาผมจะมาหวังอะไรในตัวหลาน ผมต่างหากที่ทำถูกแล้ว ใช่ว่าไม่อยากญาติดีด้วย แต่คุณทำผมก่อน... พูดกับตัวเองในใจแล้วถึงขึ้นรถขับออกไป แทคยอนมองตามหลังรถสปอร์ตจนพ้นรั้วเหล็กอัลลอยด์
อีกด้านมุมหนึ่งหน้าบ้านหรเวชกุลในเวลาเดียวกัน โจควอนย่อตัวลงแอบเกาะกรงเหล็กมองผ่านรั้วเข้ามา มองเห็นแทคยอนกับนิชคุณสนทนากันและก็ได้ยินอย่างชัดเจน
แทคยอนหลงรักนิชคุณ หวังในตัวหลานชายตัวเองก็รู้สึกเจ็บใจคนตัวใหญ่และริษยาคนหน้าสวยกว่าตัวเอง พอคนทั้งคู่ไปกันแล้วก็ยืนเต็มตัวขึ้นกัดฟันแล้วกำมัดแน่นทั้งสองข้าง
จนป่านนี้ยังหาทางไม่ได้ว่าจะทำอย่างไรดีที่จะได้ตัวแทคยอนกลับมาเป็นของตัวเองอีกที
บริษัทในที่ประชุม
"ไซต์งานที่นั่นจะต้องมีคนไปอยู่และคุมสถานการณ์ มีใครจะเสนอใครมั้ย" เอริคกล่าวถึงงานโปรเจ็คที่สร้างตึกสูงระฟ้าโดยมีบริษัทตนเป็นผู้ออกแบบ และใครในที่นี้จะต้องเป็นผู้แทนไปอยู่ทางฝั่งนู้นเพื่อควบคุม
ไม่มีใครกล้ายกมือขึ้นอาสาสมัครเพราะห่วงครอบครัวทางนี้ แทคยอนหมุนปากกาในมือเล่นเพราะในหัวตอนนี้เขากำลังคิด คิดว่าหากเขาไปอยู่ที่นั่น...อะไรๆมันคงจะดีกว่านี้และอาจจะลืมนิชคุณไปได้บ้าง เท่ากับเขาไม่มีอะไรต้องเสียอีกแล้ว หยุดปากกาในมือที่หมุน
"ผมไปเอง" เขาเอ่ยขึ้นกลางประชุมที่เงียบงัน "ผมอาสาเอง"
"แน่ใจนะแทค เท่ากับเก็บประสบการณ์ครั้งใหม่เลยน่ะ" เอริคพูด
"ครับ ผมจะเป็นคนไปคุมที่ดูไบเอง"
"ตามนั้นนะ โอเค... เลิกประชุมแต่เพียงเท่านี้" แล้วทุกคนก็แยกย้ายกันออกไปทำงานที่แผนกของตนตามเดิม
คล้อยหลังที่พนักงานเดินออกไปกันหมดทุกคนรวมถึงแทคยอน นิชคุณก็เข้ามาหาเอริคที่บริษัท
"อ้าวคุณมาก็ดีแล้ว พ่อมีข่าวดีจะบอก"
"อะไรหรือครับ"
"แทคยอนอาสาสมัครไปคุมไซต์งานตึกบุรจญ์เคาะลีฟะห์ที่ดูไบเองเลยนะ คุณก็คุมงานทางนี้กับพ่อแล้วกัน"
"อะไรนะครับ ก็เท่ากับอาแทคยอนต้องอยู่ที่นั่นเลยนะครับ กว่าจะสร้างเสร็จก็เป็นปีๆ" ไม่รู้อะไรที่ให้พูดเสียงเล็กลง
"ก็ใช่ไง น่าดีใจแทนอาเขานะ จะได้เป็นประสบการณ์ใหม่สำหรับเขา ดีไม่ดีอาจจะได้เมียที่นั่นสักคน พ่อยังไม่เห็นผู้หญิงคนไหนเดินเข้ามาบอกเป็นเมียเขาสักคน" เหอะ เหอะเหอะ ก็ผมไงเมียเขาที่ยืนอยู่นี่ จะกล้าบอกพ่อเหรอะ "เออ แล้วก็... กาฮียอมรับในตัวพ่อแล้วนะ เธอคงคิดอะไรได้น่ะ"
" ดีแล้วครับ"
" อ่อ มีเรื่องนึง... เรากับอา มีเรื่องอะไรกันรึป่าว ไม่ค่อยเห็นคุยกันเลย" เอริคสงสัย
" เปล่านี่ครับ ผมมานี่เลยลืมไปเลยจะมาคุยอะไรกับพ่อเพราะพ่อคุยเรื่องอาแทคขึ้นมา งั้นผมกลับไปก่อนนะครับถ้านึกขึ้นได้แล้วจะโทรบอก" นิชคุณรีบนำใจที่ไม่ปกติออกมา และไม่อยากได้ยินอะไรเกี่ยวกับแทคยอนอีก มองไปที่แผนกที่ชายหนุ่มใหญ่อยู่แล้วเดินผ่าน
ไม่รู้มีอะไรบางอย่างที่สะกิดใจเขาอยู่ตลอดเวลา
นิชคุณเดินไปที่ลิฟท์แล้วยืนรอ ขณะที่รออยู่นั้นกลับรู้สึกแปลกตาคนทำความสะอาดในชุดพ่อบ้านมายืนทำลับๆล่อๆ อยู่ข้างบนสุดตึก ส่วนใหญ่จะเป็นแม่บ้านทำความสะอาดแต่ไหงเป็นพ่อบ้าน
"นี่ พ่อบ้าน มายืนทำอะไรลับๆล่อๆที่นี่" นิชคุณถาม
เหี้ย ตายล่ะ... นิชคุณ
โจควอน คนร่างผอมที่พยายามจะสืบเรื่องแทคยอนและนิชคุณด้วยตัวเอง ตัวเขาไม่มีบัตรพนักงานให้โชว์ดู จึงแอบเข้ามาทางด้านหลังตึกจิกชุดแม่บ้านมาใส่แต่ไหงมองเป็นพ่อบ้านซะงั้น
ลืมไปว่านิชคุณยังไม่เคยเห็นหน้าตนเลยหันไปแสดงตัว ทันทีที่นิชคุณเห็นหน้าพ่อบ้านคนใหม่ที่ยืนทำตัวลับๆล่อๆ จึงนึกขึ้นได้ว่าเคยเจออยู่กับแทคยอนสองคน
"คุณ คุณเป็นผู้ชายที่ยืนคุยกันกับอาแทคยอนที่ข้างตึกนี่"
ตายแล้ว มันจับได้เคยเห็นหน้ากูงั้นเหรอ
"คุณขึ้นมาทำอะไรบนนี้ เดี๋ยวนะ... คุณมาบนนี้มาแอบสืบอะไรจากอาแทคยอน"
เอาไงดีหว่ะ...
โจควอนหันรีหันขวาง นิชคุณมองคนในชุดพนักงานทำความสะอาดเห็นท่าไม่ดีจึงมองหาคนเรียกใครแถวนั้นมาช่วยกันจับ เหมาะกับที่คนร่างโปร่งบางเผลอพอดีโจควอนเลยเข้าไปผลักนิชคุณเข้ากับข้างฝาผนังโดยที่อีกคนไม่ทันได้ตั้งตัว เป็นเหตุให้ศรีษะชนเข้ากับกำแพงอย่างจัง ส่วนตัวเองก็หนีออกไปจากตรงนั้นเพื่อไม่ให้ใครจับได้
"โอยะ ซีดด" นิชคุณเอามือกุมหน้าผากตรงกลางไว้
"คุณ! เป็นอะไร?" แทคยอนเดินออกมาจากห้องหวังจะไปทำกาแฟที่ห้องครัวเล็ก ทีแรกจะให้เลขาหน้าห้องตัวเองไปทำให้กลับไม่อยู่ที่โต๊ะ ตัวเองจึงออกมาเองเพราะทางห้องครัวต้องเดินผ่านตัวลิฟท์ไปแล้วพอดีมาเจอนิชคุณเข้าทรุดอยู่กับพื้นเลยเข้าไปดู นั่งยองลงจับมือนิชคุณที่กุมหน้าผากมนกว้าง
"มีคน... แปลกหน้าขึ้นมาบนนี้ ผมไม่รู้เขาเป็นใคร... แต่ผม.. เคยเห็นเขา...อยู่กับอาสองคนที่ลานจอดรถข้างตึกเมื่อวันก่อน" นิชคุณเล่าให้ฟังทั้งที่เจ็บหน้าผาก
"โจควอน" มาทำอะไรบนนี้ "แล้วเราเป็นอะไรมากมั้ย" ชายหนุ่มมองหน้าผากช่วยดูและจับที่ตรงนิชคุณเจ็บ
"โอยะซืดด" หน้าตาบ่งบอกว่าเจ็บจริง
" ไปหาหมอดีกว่า เผื่อสมองได้รับความกระทบกระเทือน" แล้วชายหนุ่มใหญ่ก็ช่วยประคองให้นิชคุณลุกขึ้นยืนนำพาคนตัวเล็กไปตรวจที่โรงพยาบาล ก่อนไปก็โทรหาเอริคว่าเกิดเรื่องกับนิชคุณขึ้น
"ไม่เป็นไรมากแล้วครับ สมองโอเค" คุณหมอที่ตรวจบอกกล่าว แทคยอนโล่งใจที่นิชคุณไม่เป็นอะไร มีเพียงพลาสเตอร์แปะติดตรงกลางหน้าผากเท่านั้นเลยดูให้น่าขำต่อหน้าตน ทั้งคู่เดินออกจากห้องตรวจ
"หึหึหึหึ" นิชคุณคลำปอยตรงแผลแล้วมุ่ยหน้า
"หมดหล่อเลยกู เจอไอ้พวกนั้นคงขำตาย" ได้ยินเสียงแทคยอนขำก็มองหน้าตอบของเขาปรามดุ "หยุดหัวเราะขำผมเลยน่ะ"
"ก็ดูน่าขำดีออก ฮ่ะฮ่ะฮ่ะฮ่ะฮ่ะ"
"หยุดหัวเราะเลยนะ" นิชคุณว่าให้แล้วตบแขนใหญ่ข้างหนึ่งไปฉาดใหญ่
"โอยะคุณ ฉันอาเธอนะ" แล้วจะมีตามมาอีกครั้ง แทคยอนรีบคว้ามือเอาไว้ทันทีกระชากตัวนิชคุณเข้ามาใกล้ทำให้ทั้งสองมองหน้ากัน คนร่างโปร่งบางชะงักที่ใบหน้าใกล้กันเกือบชนแล้วมองดวงตาเรียวคมเฉี่ยวลึกเข้าไปข้างใน หัวใจและร่างกายรู้สึกวูบขึ้นมาริมฝีปากอวบอิ่มเม้มกันนิดนึงก่อนจะปล่อยให้เป็นเส้นตรงปกติ
... ใบหน้าตอบฉายชัดคมหล่อเอาการถ้าอาแทคยอนไม่ยิ้มเห็นฟันถึงเหงือกนี่แกเป็นผู้ชายที่เพอร์เฟคค้อดๆ...
แทคยอนเห็นนิชคุณนิ่งเหมือนกับคนตัวเล็กยอมให้ตนสัมผัสเลยให้ใบหน้าใกล้ชิดกันกว่านี้อีกจนจมูกและปากจะสัมผัสกันอยู่เเล้ว มองริมฝีปากที่ตนอยากชิมมันอีกครั้ง แต่แล้วประตูห้องตรวจคนไข้ของหมอที่ตนเข้าไปตรวจเมื่อสักครู่นี้เปิดออกมาเป็นสาเหตุให้ทั้งเขาและนิชคุณสะดุ้งแล้วดีดตัวออกจากกันเว้นระยะห่าง
ชายหนุ่มใหญ่รู้สึกหัวใจเต้นแรงและพองโตขึ้นมาแอบยิ้มให้กับตัวเอง
"เหี้ย! มันคืิออะไรแวร๊ แล้วทำไมกูต้องหัวใจเต้นแรงด้วย" กูเป็นบ้ารึป่าว... อยากตบหน้าตัวเอง คนร่างโปร่งหันหน้าไปทางอื่นไม่ให้แทคยอนได้ยินแล้วพึมพำด่ากับตัวเอง เห้ย.. หรือว่าจะเบี่ยงเพศเหมือนไอ้พวกนั้น ไม่จริงๆ ไม่โว้ย! กูไม่เป็น!
กลับมาที่บริษัทเอริค แทคยอนและนิชคุณมองดูจากกล้องวงจรปิด มันคงถึงเวลาที่แทคยอนต้องเปิดเผยตนเองให้เอริครู้ความลับของเขา
"โจควอน เขาเป็นคนรักเก่าของผมเองครับ" เอริคเลิกคิ้วขึ้นอย่างฉงนและสนใจในคราวเดียวกัน "ผมขอโทษที่เขาทำร้ายนิชคุณ เขาคงอยากคืนดีกับผม... แต่ผมให้เขาเป็นแค่เพื่อน แต่ผมไม่รู้ว่าเขากำลังมีแผนทำอะไรอยู่"
"นายเป็นแบบนี้นานแล้วใช่มั้ย" เอริคถาม แทคยอนไม่ตอบแต่พยักหน้าแทนให้
น้องชายปล่อยให้พี่ชายหึงหวงภรรยาของเขาอยู่นานนัยเดือนแทบตาย ตลกขบขันตัวเองแล้วถามลูกชายที่ร่วมฟังอยู่ในวงสนทนาของพวกเขาสองคนตั้งนานที่ดูจะไม่ได้ตกใจกับเรื่องอาการของแทคยอนเป็น " แกรู้เรื่องนี้รึป่าว"
นิชคุณนึกถึงภาพที่เคยเกิดขึ้นกับตัวเองและคนตัวใหญ่ ไม่มีวันที่พ่อจะได้ทราบจากปากเขาแน่นอน
"รู้ครับ"
ในช่วงตอนเย็นบนโต้ะอาหารบ้านหรเวชกุลทุกคนอยู่ทานอาหารตามคำสั่งของคนเป็นป้าผู้เป็นประมุขบ้านหลังใหญ่
ซอนฮีเห็นพลาสเตอร์บนหน้าผากของหลานชายสุดแสบ เอริคเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟังแต่ไม่ได้บอกเรื่องของแทคยอนเพราะกลัวคุณป้าจะรับไม่ได้
นิชคุณทานข้าวอย่างเอร็ดอร่อยไม่ได้สนใจใคร แทคยอนเห็นคนตัวเล็กทานข้าวแล้วได้เห็นอีกด้านมุมหนึ่ง ไม่ว่านิชคุณจะตักอาหารหรือใช้ลิ้นตวัดเช็ดมุมปาก มันช่างเหมือนเด็ก5ขวบกินข้าวซะเหลือเกินเชิงน่ารักและเอ็นดู และก็พลอยทำให้นึกถึงโจควอนขึ้นมา ไม่รู้โจควอนต้องการอะไรจากเขาถึงได้ลงทุนปลอมตัวแอบเข้ามาในบริษัท
วันถัดมาแทคยอนและนิชคุณไปตามสืบหาโจควอนที่คิดว่าจะพบที่ไหนได้บ้าง
"อาแทคยอนอยากจะสืบเรื่องเขาไปทำไมครับ" นิชคุณถามเพราะงง
เมื่อคืนหลังจากที่ทานอาหารเย็นเรียบร้อยกันไปแล้วต่างคนต่างแยกย้าย แทคยอนก็ไปเคาะประตูห้องเขาเรียกออกมาเพื่อจะคุย อยากให้ตนออกไปตามหาโจควอนเป็นเพื่อนตน
"อาอยากรู้เขาอยู่กินยังไง วันที่เขามาหาอาที่บริษัทเนื้อตัวเขามีแต่รอยฟกช้ำดำเขียวไปหมด เลยคาดคะเนว่าเขาอาจต้องการความช่วยเหลือจากอารึป่าว เขาถึงปลอมตัวแอบเข้าไปหาที่บริษัท" แทคยอนกล่าวให้ฟัง นิชคุณพยักหน้าถึงเข้าใจ
"อ้อ อย่างนี้นี่เอง ก็เลยชวนผมออกมาช่วยตามหา"
"ถูกต้อง"
"แล้วเราจะไปตามหาเขาได้ที่ไหน"
"ก็คงต้องเริ่มจากที่ทำงานเก่าของเขาก่อนล่ะ"
จากนั้นคนทั้งสองจึงเริ่มต้นหาที่ทำงานเก่าของโจควอน เมื่อทราบจากเจ้าของบริษัทส่งออกสินค้าก็ทราบว่าคนร่างผอมนั้นขโมยของที่จะส่งออกออกไปหายไปพร้อมกับตัว และหลังจากนั้นแทคยอนก็ไม่รู้จะไปตามหาได้ที่ไหนอีกต่อเท่าที่เขารู้แค่นั้น
"เมื่อบ่ายวันนี้ พบศพผู้ชายเสียชีวิตถูกแทงเป็นจำนวนมากนอนตายใกล้บริเวณตึกของบริษัทออกแบบสถาปัตยกรรมชื่อดังของตระกูลหรเวชกุล ทราบชื่อผู้ตายคือนายโจควอน... "
ข่าวในทีวีที่กำลังเล่าดังในจากร้านอาหารข้างทางร้านหนึ่งที่แทคยอนกับนิชคุณนั่งทานข้าวเที่ยงกันอยู่ สองคนเห็นข่าวแล้วก็เงียบกัน ไม่คิดว่าจะมาตายเร็วขนาดนี้ แสดงว่าที่โจควอนแอบไปหาเขาต้องมีเรื่องคอขาดบาดตายให้ช่วยอย่างแน่นอน ต้องเป็นหนี้นอกระบบใครสักคนถึงถูกตามฆ่าอย่างนั้น เมื่อเป็นเช่นนั้นเขากับนิชคุณก็ไม่ต้องลงแรงตามหากันอีกแล้วจึงกลับไปที่บริษัท
"ได้เงินแล้วก็ไปซะ"
"นี่มันเรื่องอะไรกันครับ" นิชคุณถามพ่อของเขาเมื่อเดินเข้าบริษัทไม่ทันไรก็เจอกับผู้ชายฉกรรจ์ถึงสองคนตัวใหญ่ยืนรับเงินจากมือเอริค
"ทีนี้ก็จบปัญหา" ชายสองคนพูดแล้วเดินจากไป
"ก็ผู้ชายที่ทำร้ายลูกเมื่อวานนี้ มาตายใกล้เคียงบริษัทเราเป็นหนี้นอกระบบ... สองคนนี้เลยตามหาแทคยอนเพื่อใช้หนี้แทนคนตาย" เอริคเล่าให้นิชคุณและแทคยอนฟัง
แทคยอนรู้สึกละอายใจที่เหมือนเป็นตัวปัญหาเข้ามาให้ แต่เอริคก็ไม่ได้โทษน้องชาย
ทำไมไม่แจ้งความ....กันนะ
ตอบลบ