เงามารยา ตอนที่ 1

"คุณหนูจะไปไหนค่ะ!  มันมืดแล้วน่ะค่ะ!"

"ฮึก" นิคคุณไม่ได้ฟังเสียงแม่บ้านในบ้านเรียก  รู้แต่ว่ารีบวิ่งไปให้ไกลที่สุดจากตรงนี่ไวๆ  เขาอ่อนแอเกินไปจะรับรู้เรื่องเลวร้ายเมื่อครู่นี้ได้

ชายหนุ่มน้อยปาดน้ำตาไหลออกด้วยหลังมือของเค้า   วิ่งมาจนถึงโรงรถแล้วขับออกไป

นิคคุณรู้ตัวตนเองว่าขับรถไม่ค่อยแข็ง แต่อารมณ์เสียใจมีมากกว่าจึงเร่งรีบขับรถด้วยความไวและเร็ว

RRRRRRR

เสียงเครื่องมือสื่อสารดังมาจากมือถือที่วางอยู่ข้างเบาะด้วยกัน  ชายหนุ่มเพียงแค่ปรายตามองชื่อกระพริบสีบนหน้าจอก็รู้ว่าเป็นใครโทรมาแล้วไม่อยากรับ

นิคคุณขับรถไปเรื่อยๆโดยไม่รู้จะไปทางไหน  ขับออกนอกเขตโซลได้ไกล ในใจยังมีภาพบาดตาบาดใจเข้ามาหลอกถึงในหัว  ภาพของคนรักและน้องสาวของตนกอดรัดอยู่บนเตียง

คนในตระกูลเขานี่ก็ช่างกระไรกัน  ใจร้ายกับเค้าเกินไป  ไม่มีใครที่จะเข้าข้างตนแม้แต่สักนิดเดียว  คงมีแต่แม่บ้านยึนซอนเท่านั้นที่ดูจะเป็นห่วงเป็นใยเค้าอยู่คนเดียว  แล้วก็น้อยเนื้อต่ำใจ ซึ่งตนเองดูกลายเป็นเหมือนส่วนเกินในครอบครัว  ทั้งๆที่นั่นคือบ้านของเค้าแท้ๆ  

พ่อบังเกิดเกล้าหรือที่ดูจะเข้าข้างภรรยาใหม่  ยอมให้น้องสาวแย่งคนรักของตนไปได้ง่ายๆ  เค้าต้องยอมเจสอย่างนั้นเหรอ  ยอมให้เธอแย่งแทคยอนไปจากเขาด้วยหน้าด้านๆ  คิดแล้วก็เสียใจ

RRrrr  

เสียงเครื่องมือสื่อสารยังดังหยุดไม่เลิกเป็นระยะตามทาง

แทคยอนเองล่ะ  คิดถึงเรื่องผิดถูกบ้างหรือเปล่า  ได้แต่ยืนหน้านิ่งไม่พูดอะไร คนอะไร...เป็นสามีที่ใจเย็นชาที่สุด  มีความรู้สึกบ้างมั้ย  คิดอย่างไรกับตนอยากรู้นัก

ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้  ก็อยากแก้แค้นให้รู้แล้วรู้รอด

"บัดซบ!"  นิคคุณสบถเสียงดังแล้วตบข้างพวงมาลัยที่บังคับ

ในขณะนั้นทางถนนข้างทางที่สวนกลับกันก็ได้มีรถพ่วงใหญ่บรรจุรถแฟรรารี่สปอร์ตหลายคัน  ล้วนเป็นรถสปอร์ตคันงามๆ ทางด้านหลังสองชั้นขับมา  เป็นทางโค้งพอดีเข้า  ด้วยความตกใจนิคคุณเบิกตากว้างรีบหักพวงมาลัยเข้าข้างทางทันที  เฉี่ยวโฉบไถลเข้าตกร่องพื้นหญ้าด้วยเร็ว  เสียหลักให้ชนเข้ากับต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งข้างหน้า

ปัง!!

หน้าผากนิคคุณชนเข้ากับพวงมาลัยทันทีที่เข้าขับชนพุ่ง   

รถพ่วงที่ขับมาจอดสนิทข้างทาง

"ซวยแล้วพี่!   มีคนขับรถตกข้างทาง"  นิชคุณเอ่ยกับพี่ชายหน้าขาวตัวใหญ่

"ลงไปดูกัน"  นิชคุณกับซีวอนลงจากรถใหญ่  แหวกฝ่าดงหญ้าสูงเข้าไปดู

ก๊อกก๊อกก๊อกก๊อก

นิชคุณเข้าไปเคาะกระจกตรงคนขับรถและพยายามเปิดประตู

"คุณเป็นอะไรรึเปล่า!"   

นิคคุณ ยังไม่ถึงกับสลบทันที  สายตาของเค้าพร่ามัวมองทะลุผ่านกระจกดำเห็นเงาตะคุ่มดำๆ ของคนเข้ามาเรียกและช่วย  กุมศรีษะข้างหนึ่งเอาไว้แล้วเอื้อมมือเปิดประตู  

นิชคุณและซีวอนรีบเข้าช่วยทันทีพาให้ผู้ประสบอุบัติเหตุออกมา  พยุงออกมาให้พ้นรัศมีจากรถ  เผื่อเอาไว้ทีจะเกิดน้ำมันรั่วไหลแล้วระเบิดเกิดขึ้น  

ขึ้นมาขอบไหลถนน  ซีวอนหิ้วปีกคนละข้างกับนิชคุณจากคนได้รับบาดเจ็บ  พามานอนลงตรงหน้ารถพ่วงที่เปิดไฟหน้ารถทิ้งไว้  เพื่อจะได้เห็นหน้าคนบาดเจ็บชัดๆ  และรีบช่วยการปฐม

"ไอ้คุณ!/พี่ซี  นี่มัน... อะไรว่ะ  เฮ้ย!"  ทั้งสองคนตกใจกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า

.

.

"ติดต่อคุณหนูไม่ได้เลยค่ะ"  แม่บ้านยึนซอนพยายามโทรหาคุณหนูใหญ่เมื่อติดต่อไม่ได้  เป็นห่วงคนของตน

เอริคเสียใจที่ไม่ให้ความสำคัญกับลูกชายเท่าไหร่  แต่ใครว่าไม่รักไม่ห่วง  

ห่วงสิ  เค้าห่วงนิคคุณ  นิคคุณอ่อนแอ อยากให้เข้มแข็ง

แทคยอนได้รู้  นิคคุณเห็นแล้วว่าเค้าทำอะไรลงไป  

นิคคุณเห็นแล้วหนีไป  เค้าโทรตามแต่ไม่มีการตอบรับหรือใดๆ ทั้งสิ้น  ข้างนอกมืดแล้วก็อันตราย  

"ไปตามนิคคุณเถอะ"  เอริคว่ากับลูกเขย

"ครับ"  

"พี่แทค!  พี่แทคจะไปไหนค่ะ"  เจสสิก้านั่งยิ้มสะใจได้เห็นพี่ชายพ่ายแพ้ แล้วเมื่อชายหนุ่มใหญ่จะออกไปตามหานิคคุณกลับมาก็รีบลุกขึ้นไปตะครุบแขนเอาไว้

"พี่จะไปตามภรรยาพี่กลับ"  แทคยอนหน้าขรึมใส่แล้วจับมือหญิงสาวออก  

"แล้วเจสล่ะ"  

"เธอคงรู้น่ะ  ว่าเหตุการณ์เมื่อกี้มันคืออะไร"  เจสสิก้าอึกอัก  ยอมปล่อยแทคยอนไป

เจสซี่เจ็บใจคนที่หล่อนรัก  ถึงแม้ว่าเหตุการณ์นั้นจะเป็นแค่ฉากหลอกตบตานิคคุณ  แต่เธอ... ก็ยังชอบแทคยอนและต้องการให้เป็นของหล่อนเท่านั้น

Rrrrrr

แทคยอนก้าวเท้าไปถึงโรงรถแล้วจะขับออก  สายโทรเข้ามาจากตำรวจและได้รู้ข่าวร้ายจนต้องรีบถ่อไปที่โรงพัก ได้พบเข้ากับรถยนต์ภรรยาของเค้ามีรอยบุบที่หน้ารถยนต์และกระจกแตกหักพังไม่มาก  แต่ไม่พบตัวคนที่เค้ารัก

"มีรถยนต์คันหนึ่งขับมาเห็นรถคันนี้เข้า ตรวจค้นพบโทรศัพท์มือถือและกระเป๋าสตางค์  แต่ไม่เห็นตัวคน  ตอนที่เราได้ตรวจสอบบริเวณแถวนั้น  มีรอยรถคันใหญ่น่าจะเป็นรถบรรทุกอะไรสักอย่าง  อาจจะพาไปโรงพยาบาลที่ไหนสักแห่งน่ะครับ"  

...ไม่พบตัวนิคคุณ  

เค้าทำอะไรลงไป  ทำให้คนที่รักเสียใจแล้วหายตัวไปเช่นนั้น  บ้าเอ้ย!

"ขอบคุณครับ"  แทคยอนขอบคุณตำรวจแล้วขอตัว  มานั่งเสียใจในรถลำพัง  

2 วันที่นิคคุณหายตัวไปจากบ้าน  เอริคและแทคยอนเป็นห่วง  ให้ตำรวจออกตามหาไม่พบเมื่อแจ้งทราบ  เจสสิก้าและแม่ของหล่อนดูจะดีใจกว่าใครสองคนนั้น  ยิ้มด้วยความสะใจ  จนเข้าวันที่ 3  นิคคุณกลับมาด้วยความปกติ

"นิคคุณ  หายไปไหนมาลูกพ่อเป็นห่วงรู้มั้ย"  เอริคเห็นลูกกลับมาปลอดภัยก็ดีใจไม่เป็นอะไร  จับแขนจับตัวลูกชายหมุนตัวหาร่องรอยบาดแผลไม่พบแล้วโล่งอก  

นิคคุณจับมือของบิดาออก  มองท่านแปลกไปด้วยสายตาว่างเปล่า

"เหอะ!  เป็นห่วงเหรอ?  เอ่อ.. ขอโทษน่ะครับ"  นิคคุณทำท่าประชด  แต่รู้ตัวว่านั่นพ่อจึงขอโทษ  "ขอตัวน่ะครับ ผมเหนื่อย"  ชายหนุ่มโปร่งเดินผ่านบิดาตนเองขึ้นข้างบน  ผิวปากอารมณ์ดีขึ้นบันไดไป

เจสสิก้าเดินลงบันไดมาจนเกือบจะสุดขั้นแล้วเชียว  นิคคุณชนน้องสาวของเค้าดังปึกเอาเสล้มก้นกระแทกบันไดขั้นหลัง

"ว๊าย!"

"โอะ  ขอโทษน่ะมองไม่เห็น"  นิคคุณเยียดยิ้มมุมปากไม่ได้สนใจ  เดินขึ้นห้องด้วยหน้าตาเฉย

เอริคมองอาการลูกชายทางด้านหลัง ลูกชายของเค้าเปลี่ยนไปในพริบตามันแปลกและพิกล  แต่ก็ดีใจที่นิคคุณดูเปลี่ยนไปจากวันก่อนๆ  

นิคคุณค่อยๆ เปิดประตูแง้มเข้าดูห้องนอนของตนกับ... ของคนรัก  กราดสายตาดูว่าคนตัวใหญ่จะอยู่ในห้องหรือเปล่า  เมื่อไม่เห็นก็พ่นลมปากอย่างโล่งอก

เข้ามาข้างในจึงเป็นปล่อยตัวเป็นของตัวเอง

"เฮยยย!!  เกือบไปแล้วไอ้นิชคุณ  คุณนิคคุณน่ะคุณนิคคุณ  จะให้ผมแก้แค้นให้คุณ  ไม่เห็นหัวอกไอ้นิชคุณคนนี้บ้างเลย  รับปากเขาแล้วน้าก็ต้องช่วย" นิชคุณสาวเอวสองข้าง  ยืนเคว้งกลางห้อง  แล้วจะทำความรู้จักใหม่กับหน้าที่ที่ต้องทำและเผชิญ  ตรวจตราดูห้องหับว่าส่วนไหนเป็นอย่างไร  จับความคิดแผนที่ได้คุยกับนิคคุณเอาไว้

"ตู้เสื้อผ้าใหญ่ฝั่งซ้ายจะเป็นของแทคยอน  ส่วนฝั่งขวาเป็นของฉัน"

"ห้องถัดไปเป็นห้องนอนของน้องสาวฉัน  ส่วนตรงข้ามเป็นห้องบิดาฉันเอง"

นิชคุณจำร่างแผนจากที่นิคคุณวาดให้ดู  ทำให้เค้าพอรู้แล้ว

ก๊อกก๊อกก๊อก

"คุณหนูคุณค่ะ  ป้ายึนซอนเองค่ะ  คุณหนูกลับมาแล้ว  ป้าเอาอาหารมาให้เผื่อคุณหิว"  นิชคุณสะดุ้งตกใจเล็กน้อย  เล่นเอาหัวใจเต้นตุบตับไม่เป็นท่า  อะไรยังดูแปลกไปสำหรับเค้า  เค้าต้องรีบเปลี่ยนหน้าเป็นนิคคุณ  เดินไปประตูให้

ป้ายึนซอนนำถาดข้าวต้มมาให้ถึงในห้อง  ยิ้มให้นิชคุณเมื่อก้าวผ่านไปวางถาดข้าวต้มที่โต๊ะรอง  

นิชคุณยิ้มเย็นเล็กน้อยเพราะยังไม่รู้จักกันดี  แต่จำนิคคุณบอกได้ว่าป้ายึนซอนเป็นคนเดียวที่เข้าใจเค้าทุกเรื่อง งั้นหากเค้ามีปัญหาก็พอจะถามไถ่อะไรได้

ป้าแม่บ้านยึนซอนเดินมาจับมือนิชคุณรวบกุม

"คุณหนูไปไหนมาค่ะ  ป้าเป็นห่วงแทบแย่รู้มั้ย  ตำรวจออกตามหาไม่พบเจอแต่รถยนต์พังๆ กับของหล่นในรถ"

ตำรวจออกตามหา  "ของ... คุณแทคยอนเอาคืนจากตำรวจมาให้แล้ววางอยู่ตรงหัวเตียงคุณน่ะค่ะ"

"เอ่อ  คุณ... เอ่อ  คือ  แทค... แทคไม่อยู่หรือครับ"  นิชคุณกว่าจะพูดประโยคแรกได้ก็ยากเย็น

"ไปทำงานค่ะ  คุณหนูก็รู้นี่ค่ะ"

"เอ่อ  สงสัยผมหัวกระแทกพวงมาลัยแรงไปหน่อย  ความจำเลยลืมไปบ้างนิดหน่อย"

"คุณหนูหัวกระแทกพวงมาลัย!  ตายแล้ว!  ตรงไหนค่ะป้าดูหน่อย"  ยึนซอนดึงให้นิคคุณนั่งตรงปลายเตียงแล้วหาร่องรอยบาดแผลแต่ไม่พบ

"ผม  ผมไม่เป็นอะไรแล้วล่ะครับ  มีคนใจดีนำผมไปด้วยรักษา 2วันก็หาย"  ยึนซอนมือทาบอกโล่งอก

"หมดทุกข์หมดโศกน่ะค่ะ  เฮยยย"  ป้าแกตบหลังมือขาวเบาๆ ปลอบขวัญ แล้วจะสังเกตว่านิคคุณแปลกไป แปลกไปอย่างกับคนละคน  เมื่อเพ่งพิศใบหน้านายของตน

"ป้า  ป้ามีอะไรหรือเปล่าครับ"  จะเป็นนิชคุณหายใจไม่ทั่วท้อง  ที่มีแต่คนจ้องจับผิด

"อืม  ไม่รู้สิค่ะ  คุณหนูหน้าตาดูไม่สดชื่นเหมือนคราวก่อน  หน้าตาดำหมองคล้ำเหมือนคนตรากตรำทำงานมาอย่างนั้นแหละค่ะ"  

... ก็ผมเป็นช่างกลซ่อมรถนี่ครับ  พวกคุณไม่รู้อะไร  อย่ารู้เลยดีกว่าครับ  ผมแค่ทำตามความต้องการของใครคนหนึ่งที่หน้าตาเหมือนผมเท่านั้นเอง ...

เย็นนั้นแทคยอนกลับมาได้ยินข่าวจากพ่อตาทางโทรศัพท์ว่าภรรยาของเค้ากลับมาแล้วก็ดีใจ  รีบทำงานให้เสร็จแล้วรีบกลับมาดู  

นิชคุณคลุกอยู่กับป้ายึนซอนและคนรับใช้ส่วนใหญ่ทั้งวัน  ดูมีความสุขหัวเราะยิ้มได้  แทคยอนมาเห็นไม่เคยเห็นนิคคุณยิ้มนานก็อมยิ้มไม่ได้ที่ภรรยาทำตัวเป็นคนรับใช้ในบ้านคอยช่วยคนนั้นคนนี้  น่าแปลก.. ส่วนใหญ่คลุกอยู่กับเปียโน  จนพ่อตาเองก็สงสัยเช่นกัน

"นิคคุณเปลี่ยนไปน่ะ"  เอริคเอ่ยกับลูกเขย  "เปลี่ยนไป.

.. กระทันหันจนน่ากลัว"  

เจสสิก้าและแม่ของหล่อนเห็นแล้วก็อดหมั่นไส้ไม่ได้  แทคยอนก็เห็นดีเห็นงาม  

อาหารเย็นนิชคุณอยากทานข้าวกับพวกคนรับใช้ทำให้ลืมหน้าที่  

"ผมไม่อยากทานกับพวกเค้า  ผมอยากทานที่นี่"

"แต่ว่าคุณหนู  หรือว่าคุณหนูยังเคืองเรื่องนั้นอยู่"  นิชคุณพยักหน้าไปก่อน นิคคุณเล่าให้ฟังหมดทุกอย่างแล้ว แล้วเค้ายังไม่พร้อมเผชิญหน้ากับคนที่นิคคุณเอ่ยกล่าวถึง  แทคยอน...  

เอริคและแทคยอนรู้สึกเสียหน้าและอับอายที่คนรักพวกเค้าทั้งสองทำหมางเมินใส่ไปทานอาหารกับคนในก้นครัวแทน  

หัวค่ำได้เวลานอน  นิชคุณยังไม่รู้สึกง่วง  เมื่อมาอยู่ในห้องนอนดูเวิ่งๆ  ไม่เคยมีคนรักเป็นผู้ชาย  และไม่เคยมีอะไรกันกับผู้ชายคนใดมาก่อน  

ได้ยินเสียงกริ๊กดังของประตูห้องเปิดเข้ามาก็สะดุ้ง  นึกถึงที่จะต้องนอนกับผู้ชายด้วยกันสองต่อสองข้างกัน  กับพี่ชายตัวเองยังพอว่าอยู่  แต่นี่... กับคนอื่น  

นิชคุณมองชายหนุ่มใหญ่เข้ามา  ระยะห่างพวกเค้าสองคนสองเมตรกว่า ทำให้คนร่างโปร่งอะไรไม่ถูก

แทคยอนเองก็เช่นกันที่ทำตัวไม่ถูก เพราะรู้ดีว่าสิ่งที่เค้าทำกับคนข้างหน้ามันไม่น่าอภัย  ก็อยากให้คนรักให้อภัยและให้โอกาสแก้ตัว

"คุณ  คือ..."

"เอ่อ  ผมขอไปนอนห้องอื่นน่ะครับ"  นิชคุณลุกพรวดขึ้นจากข้างเตียงที่นอน ไม่ชินจริงๆ ที่จะนอนห้องเดียวกันกับผู้ชายตัวใหญ่คนนี้   

"คุณ  คุณยังโกรธผมเรื่องนั้นอยู่" แทคยอนเสียใจที่นิคคุณไม่ให้อภัย  ทำกับตนเองเป็นคนอื่น

"ขอ  ขอโทษน่ะครับ  ผมขอไปนอนห้องอื่น"  นิชคุณเดินห่างแทคยอน 1 เมตร  มองคนตัวใหญ่ตั้งแต่หัวลาดจนถึงเท้าแล้วสยิ้วกิ้วพิลึกกึกกือ  เดินเฉียดลมผ่านไป

แทคยอนเพิ่งจะรู้คุณโทษก็วันนี้  โดนคนรักหมางเมินกันเข้าแล้ว   สายตามองมาเมื่อครู่เหมือนหยะแหยงเค้า เค้าไม่ได้คิดตั้งใจจะให้เป็นแบบนี้ด้วยซ้ำ  

แต่มันก็สม...สมควรแล้ว  

เจสสิก้าที่ยังไม่นอนว่ากำลังจะออกมาหาอะไรดื่ม  เปิดประตูห้องนอนแล้วต้องแง้มดู  เมื่อเห็นพี่ชายตนเองออกมาจากห้องแล้วเข้าไปในห้องนอนรับรองแขก  

"แยกกันนอน  หึ้ย..ดีเลย"  เจสสิก้าดีใจนิคคุณหมางเมินใส่แทคยอน  ได้เป็นโอกาสของหล่อนเข้าหาแทคยอน แต่แล้วกลับถูกชายหนุ่มใหญ่ไล่ให้ออกมา  "เจ็บใจพี่แทค  คนโง่เอ้ย!"

นิคคุณกว่าจะหลับลงได้  รู้สึกผิดที่ผิดทาง

ด้านนิคคุณตัวจริง  ได้พักฟื้นแล้วมีเวลาของตัวเองคิดกับสิ่งที่ตนเองทำ มันก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอที่น่าจะแก้แค้นกันแบบนี้  มันอาจจะผิดบาปนิดหน่อยทำกับพ่อ  ในเมื่อท่านทำกับเค้าถึงขนาดนี้

"คงไม่มีใครจับได้แน่ใช่มั้ยครับ"  ซีวอนถือแก้วกาแฟเข้ามาสองแก้วให้นิคคุณและของตนเองคนละแก้ว

"ผมว่าไม่  นิชคุณเหมือนผมมากขนาด...  ราวกับ... "

"ฝาแฝด...  ...ผมยืนยันได้น่ะครับ  แม่ผมเป็นคนไทยไม่มีน้องฝาแฝดแน่นอน ไอ้นิชคุณเป็นน้องผมแท้แน่นอน"

"แล้วทำไมชื่อผมกับของเค้าถึงเหมือนกัน"  

"นั่นสิน่ะผมก็ไม่เข้าใจ  อาจจะบังเอิญหรือเปล่าน่ะที่แม่ผมตั้งใจตั้งให้คล้องจองกับคุณ"

"ก็อาจจะเป็นไปได้  คืนนี้ดาวสวยจังเลยน่ะครับ"  นิคคุณแหงนหน้ามองดูดาวท้องฟ้าในยามรัตติกาล  ซีวอนมองตามแล้วก็เห็นด้วย  

สองคนนั่งลมชมวิวยามดึกหน้ารถโมบายล์ที่ใช่อยู่เป็นที่อาศัยสองคัน  คันหนึ่งของนิชคุณที่ให้นิคคุณยืมเป็นที่พักฟื้น  และอีกคันเป็นของพี่ชาย

นิคคุณนึกถึงนิชคุณกับตนเองช่างต่างกัน  ไม่เหมือนเค้าอยู่ดีกินดี  

นิชคุณต้องอยู่ในแบบนี้  อาชีพเป็นช่างกลทั้งพี่ทั้งน้อง

ซีวอนหันมามองใบหน้าหวานข้างกัน ที่จะเหมือนราวกับน้องชายของเค้า เหมือนอยู่กับน้องชายตนเอง  โลกนี้ยังมีอีกหลายอย่างที่พวกเราไม่รู้  

ไม่แน่... อาจจะมีตัวเราที่ไหนอีกสักแห่งก็เป็นได้ใครจะไปรู้

"คุณกำลังคิดว่า  ถ้ามีตัวคุณอีกคนในบนโลกใบนี้"  นิคคุณเอ่ยทั้งที่มองหมู่ดาวอยู่กลุ่มหนึ่ง

"ก็ยังอึ้งไม่หายนี่"  นิคคุณหันกลับมามองกันแล้วยิ้ม

รุ่งขึ้น

นิชคุณในคราบนิคคุณตื่นขึ้นมาก็ออกไปวิ่ง  แปลกใจคนในครอบครัวที่จะตื่นตาตื่นใจกับชายหนุ่มโปร่งดูมีกระปรี่กระเปร่าดูร่าเริงสดใสกว่านิคคุณก่อนๆ ที่มีแต่ใบหน้านิ่งและเศร้าหมองแล้วก็น้ำตา  

เจสสิก้าก็ใช่ย่อยออกมาเล่นโยคะ  ชุดของเธอมันช่างน้อยนิด  เพื่อจะเอามาอวดโฉมแทคยอนซึ่งยืนจิบกาแฟที่ระเบียงใหญ่ตัวนอกบ้าน  นิชคุณเห็นแล้วหมั่นไส้แกล้งเป็นเล่นโยคะใกล้เธอ  ทำตูดโด่งแกล้งให้หล่อนกระเด็นกับแม่ของเธอ

"ว๊าย!ว๊าย  อ๋อย  ไอ้พี่คุณ!"

"คึก! แค่ก"  แทคยอนสำลักกาแฟออก  ขำนิคคุณเมื่อกี้ที่แกล้งเจสซี่

"มีอะไรหรือจ้า"

"นี่พี่แกล้งฉัน!"

"แกล้ง  แกล้งอะไรเหรอ  พี่ก็ออกกำลังกายพร้อมเธอเนี่ย"  นิชคุณแกล้งตีซื่อ

"เธอแกล้งน้องทำไม"  แม่เลี้ยงจึนกาว่าให้

"คึคึคึคึคึ   ก็ได้ๆๆๆ  ยอมรับก็ได้  ก็... ฮ่าๆๆๆๆ  ชุดของเธอ  จะไปประกวดนางแบบที่ไหนเหรอ"  นิชคุณยืนกอดอกขำต่อไป  มองร่างทรงหญิงสาว  แต่หุ่นของเธอก็ชวนให้เค้ากลืนน้ำลายลงคอเปรี้ยวปาก  ถ้าไม่ปลอมตัวเป็นนิคคุณน่ะ  เค้าก็น่าอยากจะมีอะไรกับผู้หญิง

เจสซี่เห็นสายตาพี่ชายตนที่มองร่างตัวเธอแล้วนึกถึงสายตาหื่นกาม  และก็รีบห่อตัว  นิชคุณตื่นจากภวังค์แล้วก็ขอตัว  

"แม่  แม่เห็นสายตาพี่คุณมั้ย  เหมือนอยากกินหนูอ่ะ"

"คิดอะไรบ้าๆ  เธอสองคนเป็นพี่น้องกันน่ะ"

"ก็ไม่รู้อ่ะ"

การกระทำของนิคคุณอยู่ในสายตาคู่เรียวที่สอดมอง  เรียกอาการหึงขึ้นมา แล้วคิดอะไรแปลกๆ  

นิชคุณขึ้นไปชำระตัวเองลงมาทานอาหารเช้าอะไรเรียบร้อยอยู่ในชุดจะออกบ้าน  เอริคยังไม่เคยเห็นลูกชายของเค้าอารมณ์ดีขนาดนี้มาก่อน

"ลูกจะไปไหนเหรอ"

นิชคุณชะงักช้อนจะป้อนข้าวต้มใส่ปาก เงยหน้ามองบิดา

"เรื่องของผม"  เอริคสะอึกถูกชายหนุ่มย้อน  

นิชคุณทานข้าวอะไรเรียบร้อยเสร็จก็ออกไปข้างนอก  มีแว่นกันแดดบังตา เดินมาโรงรถเห็นคนใช้ทำความสะอาดรถสปอร์ตของแทคยอนอยู่  

"วี้ดวิ้ว"  หนุ่มโปร่งเลิกแว่นลงมองรถยี่ห้อแฟรารี่คันสีแดงดำ  มาจากบริษัทตนที่ทำอยู่  

"คันนี้ของใคร"

"ของคุณแทคยอนไงครับคุณหนู"

"อ่อ  หรอ... อืม  ขอยืมไปใช้ได้มั้ย"

"เอ่อ  แต่คุณแทคยอนจะใช่วันนี้น่ะครับ"  นิชคุณยืนครุ่นคิดสักพัก  "วันเดียวเอง  น่านะ...บอกให้เค้าใช้คันอื่นก่อนแล้วกัน  เอากุญแจรถมา"  แบมือออกไป  

มินแจคิดควรจะให้ดีหรือไม่  ก็คุณแทคยอนจะใช่คันนี้

"เอามาเร็ว"  

"ครับ"  มินแจยอมให้กุญแจ  แล้วนิชคุณก็ขับออกไป

เสียงรถยนต์สปอร์ตดังให้คนข้างบนได้รู้ว่า  ขอเอารถไปน่ะ  แทคยอนแต่งตัวเสร็จก็ออกมา

"คุณนิคคุณ..."  แทคยอนยกฝ่ามือไม่ต้องให้คนเป็นบ่าวพูด  แค่นี้ก็รู้แล้ว  

ชายหนุ่มเลือกรถโฟล์คแทน  เลือกไม่ได้แล้ว  เค้าต้องเดินทางไกลขับรถไปดูถิ่นที่จะต้องสร้างรีสอร์ท  นิคคุณไม่รู้เพราะแยกห้องนอน  เลยไม่ได้บอกภรรยาไป

นิชคุณขับรถแฟรารี่อีโก้หรูของแทคยอนไปจอดในสถานที่จะแข่งรถ  นิคคุณเห็นตกใจนึกว่าแทคยอนมา  จำรถของคนรักได้  พอได้เห็นคนลงมาก็หายโล่งอก

"คุณเอารถของแทคยอนมาขับ"

"ครับ  เค้าหวงหรือครับผมไม่รู้"  นิชคุณถาม

"เปล่า  แทคยอนไม่ใช่คนหวงของง่ายๆ"

"แล้วไป"  นิชคุณยิ้มแล้วจะนึกอะไรได้ "คุณไม่ลองกลับบ้านหน่อยหรือครับ" ยื่นกุญแจให้เจ้าของรถตัวจริง  "หลอกสับเปลี่ยนตัว  น่าสนุกน่ะครับ"  คนหน้าเหมือนให้ความคิด  

ก็น่าคิด...

นิคคุณรับกุญแจขับกลับไปที่บ้าน  เอริคสงสัยทำไมนิคคุณขับรถกลับไปกลับมา

"นิคคุณ  ทำไมขับไปขับมาน่ะลูก"  นิคคุณเจอหน้าบิดาแล้วก็นิ่งขรึม  เอริคเห็นพลาสเตอร์ติดแผลที่หน้าผาก "เอะ...  หัวลูกเป็นอะไรไปโดนอะไรมา ตอนไปไม่เห็นมีนี่  แล้ว.. เสื้อผ้าลูกทำไม ดูสีมอๆ ก็ไม่ใช่ตอนออกไปอีกน่ะ" นิคคุณถอนหายใจพรู  

"ขึ้นบนก่อนน่ะครับ"  นิคคุณขอขึ้นห้องดีกว่า  ไม่อยากพูดอะไรมากแล้วไม่อยากให้สังเกตุ  ปล่อยให้ทุกคนสับสนกันไปเอง

"อะไรของเค้า  เดี๋ยวอารมณ์ดีเดี๋ยวอารมณ์นิ่ง"

"เฮ้อ~ "  เข้ามาในห้องส่วนตัว  แล้วก็ถอนหายใจยาว  

ชายหนุ่มโปร่งไปอาบน้ำชำระเปลี่ยนเสื้อดีๆ ใส่แล้วนอนพัก    แล้วตอนเย็นจะได้ไปเปลี่ยนตัวกับนิชคุณ

แทคยอนกลับมาหลังจากเซ็นสัญญารับโครงการสร้างรีสอร์ท  เห็นรถสปอร์ตของตนนิคคุณกลับมาแล้ว  เข้ามาในห้องก็เจอนิคคุณหลับพัดผ่อนแล้วก็อมยิ้ม  เมื่อหนุ่มคนรักเข้ามานอนในห้องของพวกตน  ย่องเงียบเข้าไปนั่งมองเงียบๆ  ใกล้ๆ  จะให้มองอย่างเดียวมันอย่างไรอยู่  จรดปลายจมูกจะจุ๊บเข้าที่เหม่ง  นิคคุณลืมตาขึ้นมาทันทีแล้วหลบหน้า

"คุณ"

นิคคุณคิ้วหนาตนเข้าหากัน  เห็นหน้าคนรักแล้วขยะแขยง   

"อย่าเข้ามาใกล้  อยู่ให้ห่างๆ  ฉันขยะแขยง"  

"คุณ  ทำไมคุณ.. พูดแบบนั้น"  แทคยอนกลับมาต้องเครียดอีก  นิคคุณยังไม่หายโกรธเค้า  ต้องบอกให้รู้ความจริง  "เรื่องในคืนนั้น  นิคคุณ  ผมกับเจส..."

"ไม่ต้องพูด  ฉันยกให้เจส... เธอรักคุณ"  แทคยอนตากว้าง  คนรักยกตนให้กับคนที่เค้าไม่ได้รัก

"นิคคุณ!"

คนร่างโปร่งทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้กับชายคนรักแล้วลุกขึ้นแต่งตัวออกไป  

"นิคคุณฟังกันก่อน"  

_________

ตัดฉับ  ติดตามต่อในอวสาน