รอยรัก รอยกรรม ตอนที่ 1







"มาเอามันไปเฆียน!  จนกว่ามันจะเปิดปาก!"


"ขอรับ"


อีกแล้วหรือ  ต้องมีคนถูกเฆียนในเรือนเพราะคุณหลวงทัพอีกแล้วดอกหรือ


น้ามะลิทำอะไรผิด...


คุณหลวงทัพท่านก็เข้มงวดซะเหลือเกิน  ต่อไปจะเป็นใครหนอรองรับอารมณ์ของท่าน  แต่ขออย่าให้เป็นเราเลยเถิด...


เพี้ยะ!


กระผมสะดุ้งตกใจเพราะเสียงหวายที่หวดลงบนผิวหนังด้านหลังาของน้ามะลิ


"โอ๊ยยยย!  คุณหลวง..ฮือฮือฮือฮื่อ"


"บอกกูมา  มึงขโมยเอาสร้อยทับทิมของกูไปให้ใคร"


สร้อยทับทิม... ตายห่าล่ะ!


กระผมหันควับมองคุณเทพ   คุณเทพมองทางกระผมด้วยสายตาเหมือนจะปรามไม่ให้ยุ่งเกี่ยวหรือระคายเรื่องของผมและคุณเทพออกไป  มันยากที่จะรับได้นะ


ใช่... คุณเทพและกระผมเราสองคนรักกัน  เป็นรักที่ผิดบาป  ท่านเจ้าคุณทัพจะรู้เรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด


กระผมก้มหน้าหลุบต่ำเม้มปากแน่น  ไม่อยากเห็นภาพบาดเจ็บของน้ามะลิให้มาจดจำ  และไม่อยากคิดด้วยว่าจะเป็นวันไหนที่จะเจอเยี่ยงนี้กับตัวเองเหมือนเจออย่างวันนี้บ้าง


แต่...สร้อยทับทิมนั่นมันหายไปอยู่ที่ใดกัน  ก็คุณเทพเป็นคนมอบให้กับเรา  มันควรจะอยู่ที่ห้องเราไม่ใช่ดอกหรือ  แล้วจู่ๆ หายไปได้อย่างไรกันงงไปหมดแล้ว  ใครเป็นคนเอาไปกัน


"บ่าวไม่รู้..  บ่าวไม่ได้เอาไป  ฮือฮือฮือฮือฮือ"


"เอ็งจะไม่รู้ได้อย่างไร!  อีวาดมันเข้ามาบอกกูว่าเห็นเอ็งขโมยมันออกไป"


กระผมกำมือแน่นลุ้นอยู่เต็มอกขออย่าให้น้ามะลิสาวความบอกออกไปเลยว่าเป็นกระผมเอง


"เฆียนมันจนกว่ามันจะบอก!"


เพี้ยะ!  เพี้ยะ!


"อ้อยยยยย!"  เสียงโหยหวนน้ามะลิ  เอากระผมห่อไหล่  มือตัวเองก็จิกโจงกระเบนแน่นจนมันจะหลุดติดมืออยู่แล้ว


"ยอมบอกแล้ว!  บ่าวยอมบอกแล้ว ฮือฮือฮือฮือฮือ..."


"อีมะลิ!"  คุณเทพตกใจน้ามะลิจะบอกความจริงกับท่านเจ้าคุณกระผมก็ตกใจตามไปด้วยเช่นกันหัวใจเต้นแรงมากเลย


"อยู่กับคุณเทพเจ้าค่า  สร้อยทับทิบอยู่กับคุณเทพ.. คุณเทพมอบให้..พ่อนิด"  น้ามะลิเผยความจริงออกมาแล้ว  เสร็จแน่กระผม..  ไม่วายโดนหวายเป็นแน่


"อะไรน่ะ..พ่อเทพ  จะเอาทับทิมนั่นไปให้ไอ้นิดมันทำไม  มันเป็นบ่าว"  คุณหลวงหันมาทวงเอาความจริงกับลูกชายแล้วหันไปทางนิดคนสนิทของพ่อเทพเช่นกัน


ในเมื่อพ่อเทพไปยอมบอกอะไรก็ต้องหันไปเอาความกับนังมะลิอีกที


"มึงบอกกูอีมะลิ  พ่อเทพกับนิดเขาทำอะไรกัน"


น้ามะลิมองคุณเทพก่อนจะกราบขอโทษถ้าจะต้องบอกความจริงตอนนี้  ส่วนคุณเทพเบือนหน้าหนีไม่อยากมองหน้าน้ามะลิแล้วก็คงจะโกรธ  น้ามะลิรู้เรื่องของพวกเราสองคนดีเป็นที่สุด


"บ่าวขอโทษ  .....  คุณเทพ...กับ นิด เป็นคนรักกันเจ้าค่ะ"


"อะไรนะ"  คุณหลวงทัพอุทานเสียงดัง


"หา/ตายแล้ว"  พวกบ่าวไพร่ซุบซิบ


เทพหลับตาลง  อุตส่าห์ปิดเป็นความลับอยู่แล้วเชียว  ไม่น่าให้ความเชื่อใจบ่าวไพร่ที่ไว้วางใจสนิทได้ไปเลย


"นี่แกกับบ่าวของแกรักกันยังงั้นเหรอ  แล้วแม่แก้วล่ะ...พ่อเทพ  บอกพ่อมา  แกกับ...เจ้านิด  รักกันมานานหรือยัง"


ในเมื่อเรื่องมันแดงขึ้นมาแล้วก็คงต้องบอกความจริงออกไปแล้วถอนใจใหญ่ออกมา


"ลูกรักพ่อนิด  รักตั้งแต่นิดเข้ามาอยู่ในเรือนหลังนี้แล้ว"


"นี่แกกับนิด... รักกันมานาน  แล้วมีอะไรกันหรือยัง!"


'จะเหลือเหรอเจ้าคุณพ่อ'  เขาว่าในใจ


ในเมื่อลูกชายไม่ตอบก็เท่ากับคือการยอมรับของลูกชาย  แล้วอย่างนี้ตนจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนได้  แล้วเรื่องหมั้นหมายสู่ขอแม่แก้วลูกสาวเจ้าขุนบุนนาคล่ะ  มีอันต้องพับลงดอกรึ


ไม่ได้... พ่อเทพต้องกินอยู่กับแม่แก้วเท่านั้น   ด้วยความโกรธาของตัวเอง


"เอาไอ้นิดมาเฆียนตี  มันจะได้หลาบจำ"


"ไม่นะเจ้าคุณพ่อ!"


"ไม่ต้องไปฟังพ่อเทพ  ไปเอามันมา"


บ่าวไพร่ชายหนุ่มไม่กล้าต่อกรกับคุณหลวงทัพ  เข้าไปเอาตัวนิดมาไว้กลางลานกว้างต่อหน้าบ่าวไพร่ทุกคนอย่างกับว่าตรงนั้นคือลานประหารชีวิต


เทพไม่อยากให้นิดมาโดนเฆียนตีเพราะเราสองคนรักกัน  หากจะต้องเฆียนตีกันเขาก็พร้อมจะถูกเฆียนไปด้วย  เข้าไปขวางห้ามกันนิดไว้อยู่ด้านหลังตนเอง


"เอ็งสองตัวจับพ่อเทพไว้"  คุณหลวงสั่งการเผด็จใหญ่


"ไม่นะเจ้าคุณพ่อ  ลูกรักนิด..ได้โปรดปล่อยให้เรารักกันด้วยเถิด"


"เฆียน!!"


"เจ้าคุณพ่อ!"  นายบุญกับนายมากบ่าวไพร่ผู้ชายที่เหลือเข้าไปจับตัวคุณเทพออกห่างมาจากนิด  ชายหนุ่มก็ไม่ยอมถีบบริวารสองคนนั้นล้มลุกลงไป


บ่าวอีกคนที่ยืนถือหวายอยู่ไม่รู้จะเอายังไงท่านทั้งสองก็เป็นนาย  เมื่อคุณหลวงทัพพยักเพยิดให้ลงมือทำ


โถ่  คุณเทพ...ทูลหัวของบ่าว    นิดร้องไห้  ความรักที่คุณเทพมอบให้กับคนตัวบาง  เขายอมจะถูกเฆียนตีไปกับตนด้วย  ช่างประเสิรฐเปี่ยมล้นหัวใจเมียคนนี้แล้ว


เพี้ยะ!


"โอ๊ยะ"


"หะ...นิด!"  คุณเทพได้ยินเสียงร้องของคนรักหันกลับไปดู


เพี้ยะ!


"ฮึกฮื่ออ"


"นิด!"  เทพจะวิ่งเข้าไปขวาง  บุญกับมากใช้โอกาสคุณทัพเผลอเข้าไปจับตัว  คุณหลวงทัพสะใจยืนมองดูผลงานของตน


"เจ้าคุณพ่อ! หยุดเฆียนตีเถิดขอรับ เจ้าคุณพ่อ! พวกเอ็งสองคนปล่อยกู!"


เสียงหวายที่ฟาดหวดประทับลงบนผิวหนังสีขาวโดยมีเสื้อคอกลมขาวบางคลุมปกกั้น  ไม่เท่ากับรอยเลือดซึมติดเสื้อออกมา


เสียงร่ำไห้ของนิดบ่งบอกถึงความเจ็บปวดที่ได้รับ  เท่ากับหัวใจของเขาในตอนนี้เช่นกันที่กำลังเจ็บปวดร่ำไห้ตามไปด้วย


เจ้าคุณพ่อใจร้ายเกินไป  ท่านไม่ใช่คน


เทพฮึดขึ้นสู้อีกครั้งถีบสมุนบ่าวรับใช้ของเจ้าคุณพ่อที่กักตัวเองเอาไว้อยู่จนกระเด็น  แล้วเข้าไปรับหวายแทนคนรัก


เพี้ยะ


"พ่อเทพ  หยุด!"  หลวงทัพคิดไม่ถึงที่ลูกชายกล้าขัดตนเข้าไปรับหวายแทนเมียบ่าวตัวเอง




ต่อมาไม่นานทัพต้องแต่งงานกับแม่แก้วลูกสาวขุนบุนนาค


หลังจากเรื่องราวของตนถูกเผยไปในเรือนก็พยายามมาเยี่ยมเยียนนิดที่คุมขังเท่าที่จะมาได้  ถึงแม้ต้องแอบพ่อมาหาคนร่างบางก็ตาม  แต่แล้ววันนี้กลับไม่พบคนรักที่ควรจะอยู่ห้องคุมขังร้อนรนใจเลยออกตามหา


"คุณหลวงอย่าทำกระผมเลยขอรับ  บ่าวกลัวแล้ว"  นิดกราบไหว้ขอร้องด้วยน้ำตา


"ดี  เอ็งกลัวข้าให้มากๆ จะได้จำ  อย่ายุ่งกับลูกชายของข้า  ปิดปากมัน...แล้วเอาถ่วงน้ำ  แล้วอย่าให้พ่อเทพรู้เรื่องนี้เด็ดขาด"


"ขอรับ/ขอรับคุณหลวง"  บ่าวไพร่ที่ติดตามรับคำ


คนหนึ่งชักมีดสั้นขึ้นมา  นิดตาเบิกโตเมื่อต้องถึงคราวตายของตัวเองลนลานลุกขึ้นวิ่งหนี  แต่เมื่อออกขาก้าวไปไม่กี่ก้าวตัวเองก็ถูกจับมาได้แล้วเฉือนคอ


สวบ


ไม่มีเสียงร้อง  ไม่มีแอะ  นิดทรุดล้มลงไปต่อหน้าหลวงทัพที่มีรอยแสยะยิ้มมอบให้กับตน  ก่อนจะค่อยๆ สิ้นลมหายใจไป


แม้แต่คำลาก็ยังไม่มีให้แก่ชายหนุ่มคนรักได้รับรู้ล่วงหน้าได้ทราบ






ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

เงามารยา ตอนที่ 1

รูปภาพ
"คุณหนูจะไปไหนค่ะ!  มันมืดแล้วน่ะค่ะ!" "ฮึก" นิคคุณไม่ได้ฟังเสียงแม่บ้านในบ้านเรียก  รู้แต่ว่ารีบวิ่งไปให้ไกลที่สุดจากตรงนี่ไวๆ  เขาอ่อนแอเกินไปจะรับรู้เรื่องเลวร้ายเมื่อครู่นี้ได้ ชายหนุ่มน้อยปาดน้ำตาไหลออกด้วยหลังมือของเค้า   วิ่งมาจนถึงโรงรถแล้วขับออกไป นิคคุณรู้ตัวตนเองว่าขับรถไม่ค่อยแข็ง แต่อารมณ์เสียใจมีมากกว่าจึงเร่งรีบขับรถด้วยความไวและเร็ว RRRRRRR เสียงเครื่องมือสื่อสารดังมาจากมือถือที่วางอยู่ข้างเบาะด้วยกัน  ชายหนุ่มเพียงแค่ปรายตามองชื่อกระพริบสีบนหน้าจอก็รู้ว่าเป็นใครโทรมาแล้วไม่อยากรับ นิคคุณขับรถไปเรื่อยๆโดยไม่รู้จะไปทางไหน  ขับออกนอกเขตโซลได้ไกล ในใจยังมีภาพบาดตาบาดใจเข้ามาหลอกถึงในหัว  ภาพของคนรักและน้องสาวของตนกอดรัดอยู่บนเตียง คนในตระกูลเขานี่ก็ช่างกระไรกัน  ใจร้ายกับเค้าเกินไป  ไม่มีใครที่จะเข้าข้างตนแม้แต่สักนิดเดียว  คงมีแต่แม่บ้านยึนซอนเท่านั้นที่ดูจะเป็นห่วงเป็นใยเค้าอยู่คนเดียว  แล้วก็น้อยเนื้อต่ำใจ ซึ่งตนเองดูกลายเป็นเหมือนส่วนเกินในครอบครัว  ทั้งๆที่น...
อ่านเพิ่มเติม

TK แต่ปางก่อน ตอนที่ 10 Special Long Part

รูปภาพ
ปึก "อุ้ย.. ขอโทษจ้ะ" "โอ้ย  ตายแล้วเอื้องเป็นอะไรหรือเปล่า"  เอื้องฟ้ารีบก้มช่วยเก็บหนังสือที่ตกหล่นให้กับคนที่เธอชนใส่เมื่อกี้  พอเธอยืนได้แล้วยื่นหนังสือคืนให้ใบหน้าของชายหนุ่มตัวสูงซึ่งหล่อนต้องแหงนมองขึ้นดูถึงกับชะงักในความหล่อเหลาคมคายบุรุษตรงหน้า  หนังสือที่ยื่นให้ชายหนุ่มกระตุกทีหนึ่งทำให้หล่อนต้องดึงสติกลับคืนมา "ขอ ขอโทษด้วยจ้ะ" "ไม่เป็นไรครับ"  ชายหนุ่มใหญ่หน้าตอบยิ้มบางก่อนจะค้อมศรีษะเล็กน้อยเป็นการขอตัว "หืยยย  หล่อมากเลยเอื้องฟ้า"  เอื้องฟ้ายิ้มแล้วเขินอายมองชายหนุ่มที่เดินห่างออกไปตามหลังจนลับสายตา "หล่อคม สูง ผิวสองสีอีกต่างหาก  ตัวก็บึกบึนเหมือนคนขยันออกกำลังกายเลยเอื้อง  สเปคเธอนี่นา  แล้วดูสิ.. อุ้ยๆ หน้าแดงเป็นตำลึงสุกเลยเพื่อนฉัน  แต่ เอ.. ลูกเต้าเล้าใครกันนาาา..." เอื้องฟ้าไม่ได้สนใจที่แก้วตาล้อเลียนเพราะยังเหม่อลอยอยู่  และกว่าจะดึงสติกลับมาได้อีกครั้งเพราะตัวของหล่อนถูกเขย่าจนตัวสั่นหัวคลอนไปหมดแล้ว แต่หนังสือที่เธอเก็บให้เมื่อครู่เธอแอบเห็นว่ามันเป็นหนังสือเกี่ยวกับการบริ...
อ่านเพิ่มเติม

หนี้แค้นแสนรัก ตอนที่ 4

รูปภาพ
นิคคุณไม่แปลกใจเลยสักนิดที่โดนแทคยอนเรียกเข้าพบตั้งแต่เช้า  เพราะเขาเป็นคนวางแผนทุกอย่าง จึงพอจะเดาสถานการณ์ได้ว่า  ชานซองและซีวอนต้องทะเลาะกันเพราะเขาเรียบร้อยแล้ว  และตอนค่อนรุ่ง  นิคคุณก็ได้รับโทรศัพท์จากชานซองที่มาลาเขาไปประชุมที่ญี่ปุ่นก่อนกำหนดตามคำสั่งของพี่ชาย  นิคคุณจึงยิ่งมั่นใจว่านั่นคือหนทางที่แทคยอนใช้แก้ปัญหาก่อนจะเกิดศึกสายเลือด แผนการขั้นแรกผ่านไปด้วยดี  นิคคุณยิ้มอย่างสมใจก่อนจะลุกจากเก้าอี้ในห้องทำงาน  เดินไปที่ลิฟท์อย่างมั่นใจ  ไม่ว่าแทคยอนจะฉลาดเก่งกาจเพียงใด  แต่คนรอบข้างเขายังอ่อนหัด  จุดอ่อนของแทคยอนอยู่ที่ชานซองและซีวอน  แค่เขาทำให้สองพี่น้องทะเลาะกัน แทคยอนก็กุมขมับเสียแล้ว  นี่หากเขาเดินหมากต่อไป แทคยอนจะยิ่งแย่กว่านี้หลายร้อยเท่าและอาจจะถึงแก่ชีวิตก็ได้ "มันเป็นวันของฉัน...นายแทคยอน" รอยยิ้มสาสมใจผุดขึ้นที่ใบหน้านิคคุณ  วันนี้เขาไปพบแทคยอนได้อย่างสบายใจที่สุด  แม้จะอึดอัดกับสายตาคมกริบคู่นั้นอยู่บ้าง  แต่เขาก็รู้สึกมั่นใจขึ้นมากกว่าครั้งแรกที่ได้พบ... ...
อ่านเพิ่มเติม