รอยรัก รอยกรรม ตอนที่ 3

"ไม่เอา... จะอยู่กับคุณเทพ!  คุณเทพเป็นผัวฉัน...นิดจะอยู่ที่นี่  เราสองคนรักกันพี่อย่ามายุ่ง" ฌานยื้อแย่งแขนน้องชายจะพากลับบ้าน


"เขาไปเป็นผัวแกตั้งแต่เมื่อไหร่กัน"


"เมื่อชาติที่แล้วไง  เราได้กันแล้วนะ"


"หึ้ยไอ้คุณ"


"อื้อออ..."


"โอ้ยะ"  ฌานอุดปากนิชคุณโทษฐานที่พูดเรื่องบัดสีต่อหน้าคนอื่นจนเขาแทบอาย   นิชคุณก็ใช่ย่อยหาทางเอาตัวรอดด้วยการเยียบเท้าพี่ชาย  หลุดออกมาได้ก็วิ่งเข้าไปกอดชายหนุ่มทางด้านข้างแน่น


"ไม่ไป  นิดจะอยู่กับผัวตัวเองที่นี่  ไอ้คุณหลวงทัพมันแยกเราสองคนออกจากกัน  มันสั่งคนปิดปากฆ่าบ่าว  คุณเทพต้องจัดการนะขอรับ"


"ไปได้แล้วคุณ  อย่าไปฟังเขาเลยเทพ  ไอ้คุณมันเพ้อเจ้อ"  นิชฌานไม่อยากให้นิชคุณเล่าอะไรในอดีตให้คนตัวใหญ่ฟัง  เพิ่งจะเจอหน้ากันไม่กี่วิเหมารวมแล้วว่าเป็นผัวตัวเองกลับชาติมาเกิด  จับนิชคุณแยกแล้วรีบพาออกจากห้องสัมภาษณ์  ดูท่าจะไม่ยอมกลับง่ายๆจะอยู่กับอีกคนให้ได้เลยเชียว


อะไรกัน  คุณเทพ.. หลวงทัพ


สองพี่น้องเขาเถียงอะไรกัน  คำพูดคำจาประโยคเล่านั้นก่อนจากลาหลังสัมภาษณ์งานจบ  น้องชายของคุณฌานพูดแปลกเหมือนรู้จักกับเรามาก่อนอย่างนั้น   แต่นิชคุณก็คล้ายคนที่ฝันถึงอยู่บ่อยๆ... หลวงทัพเป็นใคร?  เขาก็มัวแต่ยืนขมวดคิ้วแปลกใจกับคำพูดของคนบ้า


Rrrrrrrrrr


"อืม  ว่าไง.. เรื่องเรียบร้อยดีมั้ย"  เทพยกมือถือขึ้นกดรับ


(ครับคุณเทพพิทักษ์  เรือนไทยที่ชลบุรีที่ให้ผมไปเจรจาขอซื้อพร้อมที่ดินเรียบร้อยแล้วครับ  ไม่ทราบว่าท่านประธานจะมาดูเมื่อไหร่)


"อือ...ตอนนี้เลย  ผมว่างพอดี..จะไปวันนี้เลยครับ"
เทพพิทักษ์ดูนาฬิกาที่ข้อมือเวลาบอกเที่ยงตรงพอดีก่อนจะวางสายจากปลายทางแล้วถึงจะออกจากบริษัทไปชลบุรี


มาถึงเดินไปเห็นเรือนไทยร้างเก่าๆนับร้อยปี  และเขาก็มีความรู้สึกเหมือนได้กลับบ้านเกิดที่นี่จากนานมาหลายปี


"พ่อเทพ  พ่อเทพกลับมาแล้ว"  หลวงทัพกลายเป็นวิญญาณสิงสถิตอยู่ที่นี่..


"คุณเทพ"  นายบุญกับนายมากซึ่งเป็นวิญญาณเช่นกันกับคุณหลวงทัพพอเจอคุณเทพก็ร้องไห้ยกมือขึ้นกราบแทบเท้าชายหนุ่มใหญ่  ทั้งสามตนเลยกลายเป็นผีเฝ้าเรือนไทยไม่ได้ไปผุดไปเกิดชดใช้กรรม  แต่รอการกลับมาของชายหนุ่มเพื่อรอการให้อภัย  แตกต่างจากคุณหลวงทัพยังคงยึดติดกับอดีตบ่วงกรรม


เทพพิทักษ์ไม่สามารถเห็นวิญญาณของพวกเขาได้


ชายหนุ่มยกมือถือขึ้นมาถ่ายเรือนไทยและรอบๆด้านตัวบ้านสำรวจรอบข้าง  ถ่ายรูปข้างล่างเสร็จก็ขึ้นไปถ่ายรูปบนเรือนต่อ


"พ่อเทพ  กลับบ้านเรานะลูก"  หลวงทัพถึงแม้จะดีใจที่ลูกชายกลับมาเกิดใหม่อีกที  แต่ไม่ใช่คนในตระกูลเชื้อสายคณาญาติอะไรอีกต่อไปแล้ว  แปลว่าไม่มีพันธะต่อกันอีก ทว่าก็ยังมีสัญชาตญาณคนเดิมอยู่ในกายตัวเอง


ท่านเจ้าคุณพยายามสื่อสารกับคุณเทพไม่เป็นผลเพราะบาปกรรมของตนที่เคยก่อกรรมทำเข็ญกับคนในเรือนเอาไว้ช่างสาหัสนัก  คอยด่าแช่ง  คอยสั่งให้คนเฆียนตีทาสด้วยกันเอง  หนำซ้ำยังสั่งให้บุญกับมากฆ่านิดอีกด้วย...เมียบ่าวของพ่อเทพ


และแล้วกลับไม่คาดฝันขึ้นด้วยตัวเอง  ต้องมาเจ็บปวดรวดร้าวเมื่อลูกชายคนเดียวของเขาที่ตนหวังจะพึ่งพิงให้ดูแลคนทั้งเรือนแทนตนกลับมาฆ่าตัวตายตามคนรักหนีไปซะงั้น




"เจอนิดมั้ย"


"ไม่เจอขอรับ"


"แล็วเอ็งล่ะเจอเมียข้ามั้ย"


"ไม่เจอเลยเจ้าค่ะ"


'อะไรกัน  เจ้าคุณพ่อพานิดไปซ่อนไว้ที่ใด'


แบบนี้แล้ว  จะให้เขาแต่งงานกับแม่แก้วได้อย่างไรกัน  หากนิดเป็นอะไรล่ะก็...จะไม่ยอมแต่งเด็ดขาด


3วันถัดไปชายหนุ่มใหญ่ต้องแต่งงานกับลูกสาวขุนบุนนาค  แล้วเมื่อบ่าวไพร่สองคนในเรือนออกไปซื้อของที่ตลาดสดวิ่งหอบกระหืดกลับมานำข่าวคาบมาบอกให้นายตนได้ทราบ


"คุณเทพขอรับ!  คุณเทพ!"  เขาใจร้อนจนนั่งไม่เป็นติดพื้นไม้กระดาน


"เป็นอย่างไรบ้างไอ้เทียมเจอมั้ย"  เทพถามบ่าวทั้งที่เพิ่งจะมาถึงกำลังนั่งหอบแห่กๆอยู่จะเป็นจะตาย


"เจอ แห่กแห่ก  เจอแล้วขอรับ  เจอพ่อนิด..นอนตายที่ท่าน้ำท้ายวัดศรีเทพขอรับ"


"หา ...แล้วแน่ใจได้ไงว่าเป็นเมียกู!"  เทพกระชากคว้าขอเสื้อไอ้เทียมเข้ามาตะโกนใส่หน้า


"บะบ่าว บ่าวมั่นใจแน่นอนขอรับ  คนพบศพกันเยอะ...แล้วมีหมอที่ใดไม่รู้อยู่ตรงนั้นพอดีด้วย  เขาบอกว่าตายได้ 3วันแล้วขอรับ"


"3วัน"  ใช่ด้วย  นิดหายไปจากเรือน3 วันพอดี  เทพผลักเทียมก่อนจะสั่งให้บ่าวนำเรือออกเพื่อไปดูศพให้แน่ใจว่าเป็นเมียตัวเองจริงๆใช่หรือไม่  หากไม่ใช่เขาก็จะฆ่าไอ้เทียมทิ้งฐานที่มันพูดปด  แต่ถ้าหากใช่แล้วเป็นฝีมือเจ้าคุณพ่อ  เขาก็ไม่รู้จะทำเช่นไร


เทพเดินทางไปวัดศรีเทพซึ่งอยู่ห่างจากเรือนตัวเองกว่า 2กิโลเมตร  เจอศพนอนอยู่บนแคร่ไม้ไผ่มีเสื่อคลุมปิดบังทั้งตัวเอาไว้  เขาค่อยๆเขยิบเข้าไปใกล้  กลัวเหลือเกินว่าจะทำใจไม่ได้เลยหันหน้าหนีแต่ก็ค่อยๆยื่นมือเอื้อมไปเปิดเสื่อดู  แล้วค่อยๆหันหน้ากลับมาดูเข่าก็อ่อนทรุดลงทันที  เป็นศพของนิดเมียตัวเองจริงๆ


"ไม่จริง"  เข้าไปซุกหน้าลงกับใบหน้าขาวซีดสนิทและร่ำไห้อย่างหนัก  เอามือลูบไล้ไปทั่วหน้าและศรีษะ  แล้วไปสะดุดคอหอยที่ถูกปาดคอ


เมียของเขาถูกบั้นคอตาย  มีคนเดียวที่เขาสงสัยอยู่แล้วถ้าไม่ใช่หลวงทัพพ่อของตัวเอง  พ่อต้องใช้คนอื่นทำมากกว่าที่จะเป็นตัวเองทำแทน นึกแล้วก็เจ็บใจ..พ่อโหดเหี้ยมร้ายเกินกว่ามนุษย์ไปแล้ว


ผลั่ก


"โอ้ยะ!/อุก!"


"คุคุณเทพ!  ถีบพวกบ่าวทำไมขอรับ"  ไอ้บุญกับไอ้มากนั่งทานข้าวเที่ยงกันอยู่ดีๆ ไม่รู้ตัวถูกคุณเทพถีบเข้ามาข้างหลังอย่างจังจนคลุกกับดิน  คนรอบข้างก็ตกใจ


เทพในมือถือดาบและด้วยใบหน้าโกรธคนมาสักสิบชาติชี้หน้าด้วยปลายดาบแหลมคมเล่มยาว


"มึงสองตัวฆ่าเมียกู!  วันนี้กูจะเอาเลือดออกจากหัวพวกมึง"  เขากัดฟันพูด


"บ่าวไม่ได้ทำน่ะขอรับ"  ไอ้บุญบอก


"มึงกล้าสาบานต่อหน้าพระบนเรือนกูมั้ย!"  เทพท้าทั้งสองคน  ทั้งบุญทั้งมากอึกอัก


"เอ่อ..คือ..."


"พวกมึงไม่กล้าสาบาน..."  เขาแน่ใจอยู่แล้ว  ต้องเป็นฝีมือพวกมันสองตัว  "งั้นพวกมึงก็ตายซะ"  คนร่างใหญ่เงื้อดาบขึ้บแล้วกำลังจะฆ่า..


"หยุด!  พ่อเทพ!.. นี่มันอะไร..ต้องฆ่าต้องแกงกัน"
บุญกับมากรีบไปอยู่ข้างหลังหลวงทัพทันที

"หึ  เจ้าคุณพ่อ..มาก็ดี  เทพจะเอาเลือดหัวพวกมันออก  คงรู้น่ะ..ว่าเจ้าคุณพ่อสั่งไอ้สองคนไปทำอันใดมา  แล้วมีเจ้าคุณพ่ออยู่เบื้องหลัง"


"ไอ้สองตัวไปทำอะไรงั้นรึ"  หลวงทัพไม่มีท่าทีกระตือรือรนอะไร  ปกป้องคนของตัวเอง


เทพไม่พูดมองหน้าไปทางข้างหลังตัวเอง  ให้คนที่เขาว่าจ้างวานนำศพนิดมาส่งยังเรือนพร้อมกับตัวเอง  หลวงทัพเห็นศพของนิดเมียบ่าวลูกชายก็ทำท่าไม่มีอะไรอีกเช่นเคยทั้งที่รู้ตัวตัวเองดี


"เมียแกตาย"


"ใช่!  เมียของลูกตาย...ไอ้ฆาตกรมันช่างใจโหดเหี้ยมอำมหิตสิ้นดี  มันบั้นคอเมียกระผมตาย"


เมีย.. คำเมีย  สองคำก็เมีย


"ดูท่านหลวงทัพจะเฉยซะเหลือเกินนะ  ไม่มีท่าทีเสียใจหรืออะไรเลย"


"แกตำหนิพ่องั้นรึ"


"ก็เจ้าคุณพ่อทำตัวแปลก  คนในเรือนตัวเองทั้งทีตายไปทั้งคน.."


"เอาล่ะๆ ฉันจะไปทำศพให้"  หลวงทัพจบศึกระหว่างตัวเองกับลูก  เพราะสาวความยาวกันเดี๋ยวเรื่องจะแตก


"ไม่ต้องดอก  ลูกจะทำศพให้นิดเอง"  ว่าแล้วตัวเองก็ให้ไอ้เทียมกับบ่าวผู้ชายอีกคนไปขุดหลุมทำศพให้กับนิด  ส่วนตัวเองก็ยืนคุมอยู่ด้วยเผื่อกลัวศพหายที่ใต้ต้นดอกคูณ  จะได้เป็นสัญลักษณ์ว่าอยู่ตรงไหน  และวานให้ไอ้เทียมช่วยเป็นหูเป็นตาสืบเรื่องไอ้บุญกับไอ้มากให้ด้วย




"จะเอาไงดีไอ้บุญ  คุณเทพรู้ว่าเราสองคนเป็นคนฆ่าเมียท่าน"


"มึงก็อยู่เงียบๆ จะปากสว่างทำไมตอนนี้ว่ะ  เดี๋ยวก็มีคนได้ยินเข้าแล้วคาบข่าวไปบอกหรอก"  ไอ้บุญดุเสียงเบา


แล้วก็จริงอย่างที่ว่า  ไอ้เทียมซึ่งแอบตามพฤติกรรมและฟังได้ยินเต็มสองรูหูรีบนำไปบอกคุณเทพให้รู้


ตั้งแต่แม่ตายไป...ในชีวิตไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะต้องมาตั้งตนอริกับพ่อตัวเองถึงแม้ว่ามันจะบาปหนาสักเพียงไหน..แต่พ่อก็ทำกับตนเกินไปแล้ว  ยอมให้พ่อเชิดหุ่นตัวเองทุกวัน  แต่มีเรื่องเดียวเรื่องรักที่เขาขอ  แต่พ่อก็ยิ่งได้ใจเยียบย่ำมากกันเกินไป  วันนี้ล่ะเขาจะขออิสระของตัวเองกลับคืนมา 


ไอ้บุญ..ไอ้มาก


ไอ้เทียมหลอกล่อสองคนไปที่ท้ายกระท่อมหลังสวน


"มึงให้พวกกูมาที่นี่ทำไมว่ะ"  ไอ้บุญถาม  ไอ้เทียมไม่ตอบแต่พกมีดสั้นที่แนบด้านหลังออกมาพร้อมกับปรากฏตัวของคุณเทพ


บุญกับมากเสียหลักถูกเทียมหลอกเพื่อที่จะมาให้นายของตัวเองฆ่านั่นเองโดยไม่ได้พกมีดหรืออะไรติดตัวมา


"คุณเทพ"  ทั้งสองอุทานเสียงเบาพร้อมกัน


"มึงปดกูไอ้บุญ"


"บะบ่าว  บ่าวผิดไปแล้วขอรับคุณเทพ.. บ่าวทำเพราะท่านเจ้าคุณสั่งให้ทำ  บ่าวขัดไม่ได้ขอรับ"  บุญคุกเข่าพนมมือไว้ปรกๆกับไอ้มากวอนขอร้องชีวิต


"งั้น..มึงก็ขัดไม่ได้เช่นกัน  พวกมึงต้องถูกสังเวยให้กับเมียกู"  คนร่างใหญ่พูดเหมือนกับคนที่ไม่รู้สึกบาปเหมือนที่พ่อของเขาทำเช่นกัน


"อย่าทำพวกกระผมเลยขอรับ...บ่าวผิดไปแล้ว  อโหสิให้บ่าวด้วย"  มากร้องขอ


"กูไม่อโหสิให้!  เมียกูก็คนเหมือนกัน..นิดเป็นเมียกู  หากมีใครทำเมียเอ็งตาย  มึงจะรู้สึกเหมือนอย่างที่กูเป็นตอนนี้  พวกมึงพรากดวงใจของกูไป  พวกมึงต้องได้รับผลกรรมนั้นด้วย!"  พูดจบคุณเทพก็ฟาดฟันดาบเล่มยาวลงที่กลางหน้าอกของมากเป็นแผลยาวลงมา  ไอ้บุญเห็นก็ลุกขึ้นจะวิ่งหนีแต่เทียมดักหน้าไว้ได้ก่อน  เทพก็ตามไปดึงจิกหนังศรีษะของบุญกดตัวให้นั่งลงพร้อมกับเฉือนดาบมีดที่คอหอยลงไป  ทำให้บุญเห็นภาพบาปกรรมของตัวเองก่อนตายที่ทำกับนิด


"อั่ก"  มากบาดเจ็บแผลถูกฟันเข้ามา  เห็นบุญถูกเฉือนคอก็ตากว้าง  เหมือนเห็นหลวงทัพทับซ้อนบนร่างใหญ่  คุณเทพก็โหดเหี้ยมเท่ากันกับคุณหลวงงานนี้มีตายแน่นอน


มากแน่นิ่งไปแล้วกับพื้นเทพหันกลับไปใหม่  ยังเหลือไอ้มากอีกคน


"คุณ คุณเทพ.. ได้โปรด.."


"มึงไม่มีสิทธิ์ขอร้องกู"  เทพโยนดาบลงข้างกาย   ก่อนจะแบมือไปหาเทียมที่ถือมีดสั้นเแาไว้อยู่  มากเห็นท่าไม่ดีแล้วตะเกียกตัวเองจะเดินหนี  ไปได้ไม่กี่ก้าวคนร่างใหญ่ก็ทำแบบที่ทำกับบุญเหมือนกัน


"เฮือก! ฮึก..อั่กอ่อก"  แล้วก็ผลักร่างให้ล้ม


"หึ  กูขอสาปแช่งพวกมึง  ให้เป็นผีเฝ้าเรือนไม่ได้ผุดได้เกิด"  ว่าแล้วก็เดินออกไปจากบริเวณกับคนของตัวเอง



ที่ใต้ต้นดอกคูณหลังจากที่ฆ่าไอ้สองตัวตัวเองก็มานั่งร้องไห้กับหลุมศพคนเป็นที่รักและดั่งดวงใจ


"พี่แก้แค้นพวกมันให้แล้วนะ  ได้ยินมั้ยนิด...พี่แก้แค้นให้นิดแล้ว  ฮึกฮือฮือ.."


หยิบดอกคูณที่วางบนเนินหลุมศพดินขึ้นมาเหมือนตัวแทนของคนรัก


"ไม่ว่านิดไปอยู่แห่งหนใด..พี่ก็จะตามไปพบ  ชาติหน้าไม่ว่านิดจะเกิดเป็นอะไรพี่ก็จะรัก  รักนิดคนเดียว..  ไปรอพี่นะคนดี  ฮึก"  กล่าวกับดอกคูณในมือเสร็จแล้วถึงจะวางลงตรงที่เดิม  คุกเข่าต่อหน้าหลุมศพเมียตัวเอง


เทพปฏิญาณตนด้วยสิ่งศักดิ์สิทธิ์แน่วแน่ด้วยหน้าตามั่นคงนึกถึงนิดคนเดียวก่อนจะคว้ามีดสั้นที่ถือติดมาที่วางข้างหลุมขึ้นมา  แล้วกรีดมันลงไปที่คอตรงเส้นเลือดใหญ่  เลือดข้นหนืดสีแดงไหลออกมาเยอะแล้วอาบลงบนตัวตัวเอง  ด้วยเลือดนี้แหละที่จะแทนความรักของเขากับคนร่างเล็ก


จากนั้นตัวของเขาก็ค่อยๆ ล้มลงบนหลุมศพนั้นใกล้กับดอกคูณที่วางอยู่




"หะ  ไม่นะเทพ"  เทพพิทักษ์ตื่นขึ้นมาก็ไม่รู้ตัวเองว่าหลับไปตอนไหนจนบ่ายแก่มากแล้ว  เมื่อยกนาฬิกาขึ้นดูก็บ่ายสี่  เขานั่งหลับอยู่บนเรือน


หลวงเทพทำให้เทพพิทักษ์เห็นเรื่องราวในอดีตที่ตัวชายหนุ่มเองทำอะไรกับตัวเองเอาไว้


"ดอกคูณ"  เขาพึมพำออกมา  จะมองตัวบนเรือนก่อนแล้วลงไปตรวจหาสถานที่ที่หนึ่งที่น่าจะมีต้นดอกคูณอยู่ 


ต้นดอกคูณต้นใหญ่สีเหลืองเขาไม่แน่ใจใช่หรือไม่...มีแค่ต้นเดียว  ตรงนี้แตกต่างจากตรงบริเวณอื่นมากและต่างจากตรงเรือนไทยลิบลับ  มันดูร่มรื่นเป็นพิเศษและให้รู้สึกเย็นสดชื่น


ต้นดอกคูณในฝันมันยังไม่ใหญ่เท่านี้  ร้อยกว่าปีที่ผ่านมามันเติบใหญ่จนกลายเป็นต้นไปเลย


แล้วตรงนี้คือเนินดินที่ใหญ่ขึ้นเขียวขจี  แต่ทำไมหญ้าดินตรงนี้เหมือนมีคนมาดูแลตัดเกรียนสั้นดูดีนะคนร่างใหญ่แปลกใจ  หรือจะมีคนแถวนี้มาดูแล  เทพมองต้นดอกคูณต้นใหญ่ร่มรื่นด้วยรอยยิ้ม


วิญญาณของบุญกับมากมองคุณเทพ  บนปากหยักนั้นมีรอยยิ้ม  แต่ว่าคุณเทพไม่สามารถมองเห็นพวกตนได้เพราะบาปของพวกเขาไม่ถึงบุญของคนตัวใหญ่  ก็ไม่สามารถที่คุณเทพจะอโหสิกรรมให้กันได้