One short fic TK: รักกันหรือยัง

"อ้อออยยย!!  ปล่อยน่ะ!!!"

"ไม่ปล่อย!!!  ถอนคำพูดก่อน!  แล้วฉันจะปล่อย!"

"ไม่!  ไอ้หมูอ้วน  ไอ้หมูอ้วน"

"ฮรึ่ม!!!  ตายซะเถอะ!  ย่าห์!!"  ร่างอ้วนจุ่มปุกป่องๆ ขาวๆ ของเด็กหนุ่มคนหนึ่ง  ถูกเพื่อนข้างบ้านประนามให้เป็นไอ้หมูอ้วน  แล้วทุ่มร่างป้อมๆของตัวเองเข้าใส่เด็กหน้าแมวตัวใหญ่ด้วยการนั่งทับแล้วขย่ม

"อั่ก! แค่ก!  อ๊ากกก!! แม่จ้า...ช่วยแทคด้วย!  ไอ้หมูอ้วนแกล้งแทคคคค อ๊อก!"

"ย่าห์!!!  ถอนคำพูดเดี๋ยวนี้น่ะ!!  ไอ้แมวก้าง! มองตัวเองหรือยัง!  นายเองก็เหลือแต่กระดูก นี่แหนะๆๆ  จะถอนคำพูดหรือไม่ถอน!"  เด็กน้อยนิชคุณ 12-13ขวบ 

"ว๊ายตายแล้วลูกแทคของแม่!"  คุณนายอคข้างบ้าน  ออกจากหน้าบ้านมา  เห็นสภาพเด็กสองคนทะเลาะกัน  ขย่มกันจะตายอยู่แล้ว

"อะไรก้าน!!?"  คุณนายหรเวชกุล  ได้ยินเสียงโวกเหวกโวยวายออกมาดูบ้างเช่นกัน  แล้วก็เห็นอย่างเหมือนที่คุณนายอคเห็น  แต่ต่างคนละอารมณ์

"ลูกช้านนนน!!  นิชคุณ  หยุดเดี๋ยวนี้น่ะ"

"ฮ่ะ ฮ่ะฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า  ดีมากเลยลูกแม่"  

อ้าว!....

"ยัยคุณหรเวช  มาเอาลูกเธอออกไปจากตัวลูกฉันเดี๋ยวนี้น่ะ"

"ไม่อ่ะ"  คุณนายนุชทำเป็นกอดอกดูเล็บสีแดงๆ ของเธอที่เพิ่งจะทาหมาดๆ มาเมื่อครู่ ด้วยหน้าชื่นตาบาน  

รั้วกั้นกำแพงเตี้ยๆต่ำๆเท่าเอวที่สามารถเปิดถึงเข้าหากันได้  ถูกสั่งให้ทำขึ้นมา

แทคยอนเปิดเข้ามาเอง  จึงเป็นคราวเคราะห์คราวซวยของตนเองที่ริอาจไปแหย่หมูอ้วนนิชคุณเข้าให้เสียนี่  เลยโดนหมูน้อยตอนแกล้งเข้าให้

"ฉันรู้  เธอไม่พอใจฉัน!  ที่ผัวเธอเข้ามาให้ความสัทพันธ์กับฉัน"

จี้จุดใจดำเข้าให้แล้วซี้  คุณนุชเพื่อนข้างบ้าน  

"ย่าห์!  เพราะเธอต่างหากล่ะที่ให้ท่าผัวฉัน เขาถึงทิ้งฉันไปกกอยู่กับเธอไง"

"ห๊ะ!/หา"  อะไรน่ะ.. เด็กน้อยสองคนที่แกล้งกันอยู่เมื่อครู่  ต้องต่างมารับรู้เรื่องความลับจากผู้ใหญ่ ยืนอึ้งอ้าปากค้างตามๆกัน เมื่อพ่อของนิชคุณหันไปคว้าคนข้างบ้านกันเอง

"อ๊ายยยย!!! เราสองคนรักกันต่างหากล่ะ!! อย่าใส่ความกันน่ะย่ะ +#@$&*"  จิปาถะที่ทั้งสองตะพ่นคำสารพัดใส่กัน

เด็กอ้วนและเด็กก้างปลาทู  หันหน้าขวับใส่กันแล้วก็เสียดสี

"แม่นายนิสัยไม่ดี!  แย่งพ่อฉันไป!"  นิชคุณต่อว่า

"ใครว่าแม่ฉันแย่ง!  ท่านสองคนรักกันเองต่างหากล่ะ!" แทคยอนต่อว่าบ้าง

"ใช่แล้วลูกแทค"  คุณนายอคว่า

"นี่เธอให้ท้ายลูกเธอมากไปแล้วน่ะ"  คุณนายหรเวชกุลว่า

"เชอะ! ทำไมย่ะ  ก็ตาแทคลูกฉันอ่ะ"  คุณนายอคเชิดหน้าหยิ่งใส่

"นิชคุณก็ลูกฉันเหมือนกัน"  ทุกคนดูต่างจะไม่ยอมละเลยกัน  

"ไอ้แมวก้าง  ไอ้ปลาทู  ไอ้'เหยิน"

"ว๊ายตายแล้ว!  ว่าลูกฉันเหยินได้ไงเห้อ  ออกจะหล่อ"

"นายก็ไอ้หมูตอน!  ไอ้หมูอ้วน!  กินผักกับเขาเป็นบ้างมั้ย!"

"อ๊าย!  นี่ลูกเธอว่าลูกฉัน!"  

คนที่อยู่ข้างหลังเสียมากกว่าที่ดูจะปวดหัว...มึน ตึ้บมากที่สุดกว่าใคร  แอบดูหลังม่านหนาๆ ในบ้าน  ส่ายหัวด้วยความเอือมระอา ยังไม่พอต้องนวดขมับเป็นกี่รอบ

"โอย... จะไหวมั้ยเนี่ย"  

หลังจากทะเลาะกันแทบเป็นแทบตาย  ต่างคนต่างหายกันไป  คุณนายหรเวชกุลและลูกชายนั่งกอดอกทำหน้าบูดเป็นตูดเป็ด  เจ็บใจที่พ่ายแพ้นังสองแม่ลูก

"ไอ้หมูอ้วน!"  คำพูดของแทคยอนติดหูมาให้ทิ่มแทงใจดำยอกอก  

... เจ็บใจนัก!  ชึ!...ไอ้แมวก้างเอ้ย! เหลือแต่กระดูก  ไอ้'เหยิน  หนอย..ว่าเราหมูตอน  ยังมาว่าเราไม่กินผักอีก  เชอะ.. ได้ ฉันจะลดความอ้วนให้ดู แล้วเราจะได้เห็นดีกัน  ฮรึ่ม!!! โฮ่งๆๆ ...

... อีนังอค  แกแย่งผัวฉันไป  แค้นนี้ต้องชำระ ...

ฝ่ายอคครอบครัว  คุณนายอคอดนั่งหัวเราะกระหยิ่มกระหยองด้วยความสะใจไม่ได้  ยั่วโมโหอารมณ์ฝ่ายนู้นได้สำเร็จ

และอีกคนถึงจะชนะด้านนิชคุณมาได้โดยไม่ได้คว้าเหรียญทองหรือเหรียญทองแดง  แต่ก็กลับเจ็บใจคำพูดไอ้หมูน้อยตอนไม่ได้เช่นกัน หน้าง้ำหน้างอเป็นตูดแมวหูตก  

...นายหาว่าฉันเป็นไอ้แมวก้างเหลือแต่กระดูกเหรอ  เชอะ! ...

แทคยอนว่าในใจ  ยกกล้ามเนื้อแขนขึ้นดู ถลกเสื้อขึ้นดูหนังหน้าท้องตนเอง  

... มีกระดูกที่ไหนกันว่ะ  เหอะ!  เราออกจะสูง คอยดูเถอะ...ฉันจะลบคำสบประมาทของนายให้ได้  ฉันจะลุกขึ้นมาฟิตกล้ามเนื้อ ถ้านายได้เห็นกล้ามเนื้อฉันแล้วล่ะก็  นายจะพูดไม่ออก เลยคอยดู...

"ฮึม"  แทคยอนหน้าตั้งด้วยความมั่นใจแล้วยกมัดขึ้นชูเท่าหัว

"โอยยย"  ชายหนุ่มใหญ่สมาชิกคนใหม่  ยังคงนั่งส่ายหน้าไม่หาย  ไม่ต่างจากรอบแรกเลย  ต้องนั่งนวดขมับต่อ

จบข่าว...

ด้านฝ่ายคุณแม่ๆ ทั้งหลาย ถึงแม้จะเห็นหน้ากันเกือบทุกวัน..แยกเขี้ยวพ่นคำด่าใส่ที่รั้วหน้าบ้านกันเป็นประจำ  

ฝ่ายคุณลูกๆ  ก็หันมาควบคุมบริหารตนกันเอง คนหนึ่งก็พยายามหันมากินผักแล้วกินเนื้อให้น้อยลง

"อี๋  เหม็นเขียวอ่ะ" นิชคุณปิดจมูกเขี่ยผักให้อยู่ห่างๆ จานข้าว

"ไม่ได้นะค่ะคุณลูกคุณขา  ต้องหัดกินตอนนี้ น่ะค่ะ  ถ้าไม่อยากให้แทคยอนว่าเราเป็นหมู หนูต้องหัดน่ะลูก"

นิชคุณสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ  ก่อนจะกลั้นใจใช้ช้อนตักผักขมเขียวบดเข้าปาก

"เอือก!"

"ดีมากค่ะลูกคุณของแม่"

อีกฝ่าย...

"กินเนื้อเยอะๆ ลูก  อย่ากินแต่ปลา  อย่าลืมน่ะ.. นิชคุณว่าให้เราเจ็บใจยังไง"

"ฮรึ่ม!!!"  แทคยอนเม้มปากสีหน้าห่ำหั่นแทบจะแยกเขี้ยวให้เห็นแล้ว

... นิชคุณ!  แล้วเราจะได้เห็นดีกัน! ...

ว่าแล้วเด็กแทคก็ก้มหน้าก้มตากินข้าวเหมือนคนตะกละอดตายยากมาสิบชาติเกิด

"อุ๊ยว้ายตายแล้ว  ค่อยๆ กินก็ได้ลูกแทคไม่ต้องรีบ"

"ฮรื่ม!!"  แทคยอนเงยหน้าขึ้นดูมารดา  ตอนนี้แทบจะเหมือนลูกแมวขู่ฟ่อ  ฟ่อๆๆๆๆ  เม็ดข้าวนี่ติดแก้มบดบังความหล่อเสียหมด

... กินให้ลืม  ลืมคำพูดไอ้หมูอ้วน! ...

"อึบเอ้าฮึบ  ฮึบ ฮึบ  ฮรื่ม!!"  แทคยอนออกมาออกกำลังนอกบ้าน

"ฮึบ ฮึบ ฮรื่ม!!!"  นิชคุณก็ใช่ย่อย  ออกมาเวคอัพ  ฟิตอัพกล้ามเนื้อกับเขาเสียบ้างเช่นกัน

ณ  ในสายตาสอนนี้  ต่างคนต่างฝ่ายจ้องหน้าเขม็งกันด้วยสายตาดุอย่างกะหมาป่า เหมือนกับว่ากำลังแย่งศึกสงครามชิงตำแหน่งหัวหน้าสายเผ่าตัวใหม่   และอยากจะฉีกเนื้ออีกฝ่ายกินให้เป็นอาหารไม่เหลือซากเดน  แม้แต่กระดูกก็จะไม่ให้หลงเหลือเลยชิ้นเดียว

8 ปีผ่านไปเหมือนไวโกหก

กริ๊งงงงงง!!!!!

"อืมมม"  ร่างที่นอนมุดหัวใต้ผ้าห่ม  แขนขาวๆ ยืดออกมาเพื่อปิดนาฬิกาปลุกดังกริ๊ก  ก่อนจะเลิกผ้าห่มเท่าอกให้เห็นหน้าหวานหล่อๆ บิดขี้เกียจจมอยู่กับที่นอน  

จะเป็นใครไปไม่ได้  ...ไอ้หมูตอนเมื่อ 8ปีที่แล้ว  

ด้วยในตอนนี้ไม่เหมือนคราวเด็กแย่งขนมกินอีกแล้ว  ร่างกายของเขาตอนนี้สูงด้วย 180เซนติเมตร  มัดกล้ามก็มีเนื่องจากดูแลตัวเองสม่ำเสมอ  ถึงจะไม่มากก็ไม่น้อยกำลังดี

นิชคุณลุกนั่งบิดขี้เกียจอีกรอบ  ก่อนจะลุกขึ้นมาวอร์มอัพอีกหน่อยแล้วค่อยไปชำระอาบน้ำ  

อีกด้านของห้องนอนหนุ่มหน้าหวานเช่นกัน ที่สามารถส่องเห็นถึงกันได้  แทคยอนก็ตื่นขึ้นมาด้วยความสดใสในยามเช้า  ตื่นขึ้นมาเวคอัพฟิตกล้ามเนื้อคือกัน

"อ่ะ ไอ้หมูอ้วน  ฮรึ่ม!!"  

"ฮรึ่มมม!!! ไอ้'เหยิน"   

เหอะเหอะ  แต่ระยะห่างระความแค้น 8ปียังไม่ได้หายไปไหน  มันยังคงจมอยู่ในสายเลือดของ 2คน  ยังเขม้นหน้ากันทุกวี่ทุกวัน

นิชคุณและแทคยอนรูดปิดผ้าม่าน แต่ก่อนจะปิดนั้นแทคยอนได้แยกเขี้ยวใส่นิชคุณ  นิชคุณเองก็ใช่ย่อย  ยกนิ้วกลางขึ้นชูแล้วห้อยหัวกลางต่ำลง  ยิ้มด้วยความสะใจ  

ใครกันแน่จะชนะกว่ากัน...

แทคยอนเห็นนิชคุณทำเช่นนั้นก็ของขึ้น แหวกผ้าม่านดังแคว่กออกมาด่า

"ไอ้หมูตอน!  ทำไมทำแบบนั้นว่ะ!  มันหยามหน้ากันนี้หว่า!"  แทคยอนต่อว่า

"แบบไหนว่ะ"  นิชคุณไม่ยีระ  ออกมายืนระเบียง  ทำหน้าเป็นไม่รู้สึกรู้สมอะไร

"ก็ที่นายยกนิ้วกลางใส่ฉันไง!"  

"หราาา!!!  แคร์ด้วยรึว่ะ! ไอ้' เหยิน"  นิชคุณจงใจเน้นคำหลังให้ชัดเจน  แทคยอนแยกเขี้ยวใส่ก่อนจะรู้ตัวว่าโดนเข้าให้แล้วตั้งแต่เช้า  "ฮ่ะฮ่ะๆๆๆ  ยอมรับแล้วหราาา"

"ฮรื่มมม!!! ไอ้.. ฝากไว้ก่อนเถอะ!"   แทคยอนชี้นิ้วคาดโทษก่อนจะเข้าห้องตนไปแล้วปิดผ้าม่านให้แน่นหนา สองชั้นสามชั้นด้วยกัน "หืยยย!!!  เสียอารมณ์แต่เช้าเลยสิน๊าาาา... บ้าเอ้ย!"

นิชคุณหัวเราะเยาะแทคยอนทางด้านหลังกลับเข้าห้องนอนไปอาบน้ำอาบท่าเพื่อไปมหา'ลัยเรียนในช่วงเช้า  

แทคยอนและนิชคุณเรียนกันคนละมหาลัย ทำให้ไม่ต้องเห็นหน้ากันแล้วแยกเขี้ยวใส่กันตลอดเวลา

"ข้อโจทย์อาจารย์ลี มินโฮโคตรยากมากเลย  แกติวให้หน่อยดิว่ะไอ้แทค"

"อือ  ได้สิ"

"ดีเลย  ไปบ้านแก  ซื้ออะไรไปกินด้วย"  จุนเคเพื่อนสนิทร่วมมัธยมและร่วมมหาลัย

"เอาอันนี้  นี้ด้วย  หยิบมาเลยไอ้ไก่ด้ง"  นิชคุณเข็นรถซุปเปอร์มาร์เก็ตเดินตามหลังเพื่อนรักร่วมมัธยมและมหาลัยเช่นเดียวกันกับแทคยอนและจุนเค

"พูดดีๆ หน่อยสิคร้าบ  คุณหมูน้อย  เดี๋ยวไม่เอาให้ซะเลย"  อูยองพูดขณะหยิบถุงขนมจากชั้นวาง

"คุณเพื่อนครับ  อยากวอนกินโอวัล'ตีนมั้ยครับ"

"อือหือ  ปากคอเราะร้ายมากไอ้คุณ"  

"เดียะๆๆๆ  วอนๆๆ"  นิชคุณง้างฝ่าเท้าขึ้นหมายจะเตะก้นอูยองเข้าให้เสียจริง

"ว๊ากกกก!!  แบร่!  จ้างให้ก็เตะเข้ามาเด่"

ปึก

อูยองถอยหลังกากห่างจากนิชคุณ  โดยทำให้ชนเข้ากับหลังใครคนหนึ่งเข้าอย่างจัง  ซึ่งฝ่ายนั้นที่ยืนโทรศัพท์มือถืออยู่ก็หันมาดูคนชน

"อ้าว  อูยอง"  

"พี่จุนเค"

สองคนนี้รู้จักกันเพราะว่าต่างก็เป็นเพื่อนนิชคุณและแทคยอนตั้งนมนาน  เจอกันที่บ้านสองคนก็ออกบ่อย  แล้ววันนี้ดันเผอิญเจอกัน

"หึย  ไอ้พี่คิม  ถ้าพี่อยู่นี่แสดงว่าไอ้เหยินก็อยู่ด้วย  ไม่อยากมองหน้ามันอ่ะ  ไอ้ด้ง!.. แกซื้อแทนไปเลยน่ะ  ฉันจะไปรอที่รถ"  นิชคุณทำอะไรฉับไวพลัน  ผลักรถเข็นให้เพื่อนอูยองทันที  แล้วตนรีบชิ่งไปก่อนเพื่อนเพราะไม่อยากปะคารมกับคนข้างบ้านให้เมื่อยปาก

"มีอะไรว่ะไอ้แพนด้า  อ้าว.. อูยอง เฮ้ย! เดี๋ยวน่ะ...ถ้าอูยองอยู่นี่  แสดงว่าไอ้หมูตอนก็อยู่นี่ด้วยสิว่ะ  เฮ้ย! ไอ้คิม  มึงซื้อแทนกูไปก่อน  กูไม่อยากคารมกับคนนิสัยไม่ดี"  แทคยอนเดินออกมาจากช่องชั้นวางขนมอีกล๊อกหนึ่ง  เมื่อเห็นหน้าคนที่เพื่อนตนชอบก็เข้าใจว่าไอ้หมูอ้วนนิชคุณต้องมาด้วยแน่ๆ  โยนของที่ถือมาเมื่อครู่ให้เพื่อนแล้วรีบออกไปเช่นเดียวกับคนตัวขาว

"อะไรว่ะไอ้พวกนี้  ตั้งแต่เด็กยันโต  จนป่านนี้แล้วยังกัดกันไม่เลิกอีก"  จุนเครับขนมมาด้วยความงวยงงแล้วก็ว่าให้ตามหลังสองคนนั้นไป

"นั่นดิ"  อูยองสมทบตาม

แทคยอนและนิชคุณออกมากันแล้วใช่ว่าจะรอดพ้นสายตากันไปได้  เมื่อรถยนต์ดันจอดใกล้เคียงกัน  ทำให้ทั้งคู่ที่หลบหลีกมาเมื่อครู่นี้ต้องหันขวับมองใส่กัน  

"อ่า! นายอีกแล้วเหรอไอ้เหยิน ฮรื่ม!!!  วันนี้มันวันซวยอะไรกันว่ะ  แบร่"  นิชคุณบ่นพึมพำอยู่คนเดียวก่อนจะแลบลิ้นใส่อีกฝ่ายที่นั่งในรถ

"ฮรึ่ม!!! นิชคุณ  นายแลบลิ้นใส่ฉัน  งั้นฉันก็จะแลบลิ้นใส่นายคืน  แบร๊! แฮ่! แฮ่แฮ่"  แทคยอนแลบลิ้นแผล่บๆ ใส่คนอีกด้านรถ  

นิชคุณไม่ลดวาศอกกลับยิ่งยั่วอารมณ์ได้เพิ่มขึ้นอีก  ต่างคนต่างทำใส่เหมือนลิงวานรกันเปี๊ยะ

"ฮ่ะๆๆๆๆ"  เด็กน้อยที่ไหนไม่รู้หัวเราะสนั่นหวั่นไหว  เดินกินขนมหยุดมองลิงสองตัวที่ข้างรถ  ทำเอาสายตาสี่ตาสองคู่ชะงักค้าง  ก่อนเด็กชายน้อยจะยังหัวเราะเดินจากไปด้วยขำขัน

แทคยอนและนิชคุณแทบอายโดนเด็กยัวเราะเยาะใส่  กลับมานั่งหันหน้าดีๆ ตามเดิม

"โคตรอายเลยกู"  นิชคุณรำพึง 

อูยองออกมาพร้อมจุนเคที่ในมือถือถุงขนมมากมายและเครื่องดื่ม  2 คนนี้ดูออกจะกระหนุงหนิงหวานกันแทบตาย  ตรงข้ามกับคู่แทคยอนที่ยังเป็นไม้เบื่อไม้เมากับนิชคุณอยู่  ทั้งสองยิ้มหวานให้กันก่อนจะแยกขึ้นรถใครรถมัน  

นิชคุณสังเกตุสีหน้าเพื่อนมีฟามสุกที่สู้ดดด... 

"นี่ไอ้ด้ง  แกกับพี่จุนเค  คิดอะไรกันหรือเปล่าว่ะ"

"ถ้ามีแล้วจะทำไมว่ะ"

"อี๋  ผู้ชายสองคนเนี่ยน่ะ  คบเข้าไปได้ไงว่ะ"

"ไอ้คุณ!  มันเรื่องของฉัน  แล้วความรักน่ะ... มันไม่ได้เจาะจงแค่ที่ผู้ชายแล้วก็ผู้หญิงน่ะเว้ย  มันอยู่ที่ความรู้สึก  ถ้านายรู้สึกรักใครสักคน  วันนั้นแกจะรู้เองแหละ  ความรัก...ไม่ได้แค่กำจัดที่เพศหรอก  เป็นได้ทุกคนแหละ  แม้กระทั่งกระเทยกับทอมก็ยังมีเลย  นี่แกไม่ได้ดูโทรทัศน์กับเค้ารึไงว่ะถึงไม่รู้"  โดนอูยองร่ายยาวนิชคุณกลับไม่กระตุ้งกระเตื้อง  

ทุกคนพากันมาอยู่ในบ้านของเพื่อนแล้ว  จุนเคโทรหาชานซองไอ้หมียักษ์เพื่อนเล่นใกล้บ้าน  เมื่อหมียักษ์มารออยู่ก่อนแล้วเห็นเพื่อนนำรถเข้าจอดเช่นเดียวกับนิชคุณ  

"นิชคุณ  เฮือก!  น้องคุณ  น้องคุณมาแว้ว!  ที่รักของหมี!"  ชานซองแอบชอบนิชคุณได้ตั้งแต่คนตัวขาวลดความอ้วนได้แล้ว  หน้าหวานเรียวรูปไข่  แล้วไหนจะรูปร่างสมส่วนสูงโปร่งมีกล้ามเนื้อนิดๆ ติดท้องก็เซ็กซี่  ช่ายหนุ่มยักษ์เห็นก็รีบวิ่งกระโดดข้ามรั้วเล็กไปหา

นิชคุณก้าวขาออกนอกรถไม่ทันไรเห็นชานซองวิ่งเข้ามาก็รีบยกเข่าตั้งกากก่อนจะเด้งฝ่าเท้าขึ้น  ทำให้คนที่วิ่งเถลอถลาเข้ามาโดนฝ่าเท้าเต็มๆ ที่ท้องน้อย

"อ่อก! นิด ชะ คุง"  แล้วหมีก็ล้มฟุบลงไป

"มีวันไหนบ้างว่ะที่ไอ้นี่จะเดินเข้ามาดีๆ"  นิชคุณว่าอย่างเอือม  ตั้งเข่าลงแล้วเดินเข้าบ้าน

ชานซองไม่เคยเดินเข้าหานิชคุณจริงๆ จังๆ สักที  มีแต่จะวิ่งเข้าหาใส่  ตั้งแต่คนตัวขาวลดควบคุมความอ้วนได่  แล้วที่นิชคุณเอือมที่สุดก็คือที่ไอ้หมียักษ์มาบอกชอบตนนั้นเอง  ทั้งที่เคยโดนเค้าปฏิเสธไปครั้งหนึ่ง  ไอ้หมียักษ์นี่ร้องไห้แทบเป็นแทบตาย  แต่ก็ไม่ยอมละเลิกเพราะมีจุนเคหนุนนำอยู่ข้างหลังช่วยคอยให้ไอเดียพิชิตใจนิชคุณ  

จุนเคเองก็คอยหัวเราะเยาะทางด้านหลังเพื่อนอย่างสะใจ  เมื่อมันตื๊อเค้าได้น่ารำคาญเพื่อหาวิธีจีบนิชคุณให้ติด  แต่ก็ไม่มีทางไหนเลยจะชนะใจคนร่างโปร่งสักที

ไอ้หมียักษ์หน้าหงอยเดินกลับหาเพื่อนแพนด้าและอคแคท  หรือก้างปลาทูที่นิชคุณฉายานามให้   พยายามชะเง้อคอมองผ่านผ้าม่านหนา  บ้านตรงข้างที่ปิดลอดเข้าไปเท่าใดก็ไม่เห็นหน้านิชคุณคนแอบชอบชานซองเลยคอตก

"นี่ไอ้หมี  มึงชอบนิชคุณตรงไหนว่ะ"  จุนเคกอดอกถามชานซอง  ชานซองได้ยินก็เงยหน้าขึ้นมองแพนด้า

"กูเหรอ?"  ชานซองชี้ตัวเอง

"เออดิว่ะ  กูถามมึงเนี่ย"

"นิชคุณสวยยย  หน้าหว๊านหวานนน  หุ่นสวยด้วยยยย  ฮิฮิฮิฮิฮิ  ชานชอบ"  ชานซองบอกความในใจจุนเค  สีหน้าเหมือนเพ้อหมีมึน

"อ้วกกกก  สวย"  แทคยอนทำท่าจะอยากอ้วก  เมื่อชานซองบอกว่านิชคุณสวย

"แค่นั่นน่ะ?"  จุนเคถามชานซองต่อ

"อะฮ่า"  ชานซองตอบแล้วค่อยพยักหน้าช้าๆ

"แล้วมึงล่ะว่ะไอ้แทค?"  จุนเคหันมาถามแทคยอนบ้าง  แทคยอนก็งงหน้าเหวอที่หมีแพนดันมาถามอะไรเค้า "มึงกัดกับนิชคุณอะไรนักหนาว่ะ  กูไม่เข้าใจพวกมึงสองคน  บ้านก็อยู่ใกล้กัน  แล้วที่สำคัญตอนนี้มึง... กับไอ้คุณเป็นพี่น้องกัน  พ่อไอ้คุณมารักกับแม่มึงน่ะเว้ย  กูไม่เห็นมึงปรองดองกับน้องมึงเลยสักครั้งเดียว  กัดกันอย่างกับหมา"

"อ๊าว  ไอ้หมีแพน  ด่ากูหรือว่ะ"  แทคยอนต่อว่าก่อนจะเกิดสงครามแมวปะทะหมีแพนด้า

แทคยอนสอยเท้าจุนเคเข้าให้ที่ร่าง  สองคนหมกต่อสู้กันกับอย่างมวยปล้ำ  จุนเคก็ไม่ยอมแพ้   ชานซองที่นั่งดูอยู่ก็หัวเราะตบมือแปะๆ โดยชอบใจ  

"หรือว่าที่มึงกัดกับไอ้คุณ!  แท้ที่จริงแล้วมึงคิดอะไรกับไอ้คุณกันแน่!  มึงเลยแกล้งกลบเกลื่อนความรู้สึก!"  จุนเคโพล่งออกมา  แทคยอนถึงกับชะงักหมัดค้างเติ่งกลางอากาศ  หรือจุนเคจะรู้ไต๋ของเขาแล้ว  ชานซองที่นั่งตบมือแปะๆก็ชะงัก 

"ไอ้จุน"  

"มึงชอบไอ้คุณ  ตั้งแต่เมื่อไหร่ว่ะ"  จุนเครั้งให้แทคยอนกลับไปนั่งแล้วตนเองก็ลุกนั่งตามเช่นกัน  แล้วสองสายตาจะจับจ้องไอ้หมีชานนั่งอ้าปากหวออยู่  คงจะรู้เรื่องหมดแล้ว  "แล้วมึงจะทำยังไง"

"ก็ไม่ทำไง  อีกอย่าง...พ่อคุณก็ไม่ได้แต่งงานกับแม่ฉัน  คุณน้าเข้ามาอยู่กับแม่ฉันเอง"  แทคยอนพอจะใจชื่นขึ้นมาบ้าง  ยังมีทางหวังในเรื่องรัก

"เออจริงด้วย  มึงชอบคุณตอนไหนว่ะ?  แต่กูเห็นน่ะ  มึงแอบลอบยิ้มเวลาที่ได้กัดกับไอ้คุณ"

"ก็ตอนที่คุณลดน้ำหนักได้แล้วน่ะดิ"

"หึ้ย  ก็ 5ปีดิ  ตอนนั้นก็แสดงว่ายังอยู่ช่วงมัธยมดิว่ะ"  จุนเคคว้าคอแทคยอนมาเกยรวบ

"อืม"  แทคยอนยอมรับ

"มึงชอบนิชคุณตรงไหนว่ะ?"  จุนเคถามแทคยอน  สายตาก็ลอบมองอาการเพื่อน

"ก็..."  แทคยอนจะตอบออกไปแล้วเชียว  เอะใจได้ที่จุนเคซ่อกแซ่กถามเค้าถามนู้นถามนี้  หันหน้ามอง  "มึงถามอะไรกูนักหนาเนี่ย"

"หืย  อย่ามาทำไก๋  กูรู้ความจริงมึงหมดแล้วไอ้แทค  ฮ่ะฮ่าๆๆ"

"ไอ้จุ้นจ้าน  ย่าห์"  แทคยอนแก้อาการเขินอายเพื่อนด้วยมวยปล้ำกันอีกครั้ง  ส่วนชานซอง... ไม่มีใครสนใจเลยว่าจะเป็นอย่างไร

อีกฟากฝั่งตรงข้าง

ความในใจแทคยอนได้ถูกบันทึกออกมาหมดให้นิชคุณได้รับรู้  ในขณะที่นิชคุณออกไปหาของที่ครัวแล้วกลับมาใหม่  โดยที่จุนเคนั้นได้แอบแทคยอนกดโทรศัพท์หาอูยองให้ได้สองคนนั้นได้ยินสนทนาระหว่างพวกตน

นิชคุณกลับมาได้ยินพอดีเข้าและกำลังจะว๊ากยื้อแย่งมือถือกับอูยองแล้วเชียว  เมื่อแทคยอนพูดในสิ่งที่ตนไม่ได้ชอบ  อูยองทันได้อุดปากคนตัวบางไว้ได้ทันเสียก่อน  เลยให้หยุดดิ้นต้องฟังในสิ่งที่คนร่างใหญ่เผยความในใจออกมา  

... แทคยอนชอบฉันเนี่ยน่ะ หึ้ย ...

อูยองกดปิดมือถือข้างหนึ่งที่อยู่ในมือ  แล้วมืออีกข้างหนึ่งก็อุดปากอวบอิ่มที่อุดอยู่ก็ปล่อย

"ทีนี้มึงรู้ความในใจแทคยอนแล้วใช่มั้ย?  มึงจะได้รู้สักที  ผู้ชายก็สามารถรักกันได้"

นิชคุณเงียบเพราะอึ้งกับประโยคคำพูดเหล่านั้นของแทคยอน  ถึงพ่อเค้าจะรักกับแม่ของคนตัวใหญ่  ก็ไม่มีอุปสสรคขว้างกั้นใดๆ ถ้าพวกท่านไม่ได้แต่งงานกัน  ยังมีหวังที่จะรัก...หรือแอบรักนิชคุณต่อไป  ซึ่งตัวเค้าไม่เคยรู้มาก่อนที่แทคยอนแอบชอบตนเสียอีกตั้งแต่ตอนที่เค้าหันมาสนใจดูแลตัวเองลดความอ้วนได้แล้ว

คืนนี้ทั้งคืน  แทคยอนดูจะนอนยิ้มสบาย  ต่างจากนิชคุณนอนกระสับกระส่ายเอามือก่ายหน้าผาก  อดนึกถึงบทสนทนาทางโทรศัพท์ไม่ได้

"โอยยย ชิ! ไอ้แมวเหมียว  นายพูดอะไรออกไปว่ะเนี่ย"  รำพึงเบาๆ ก่อนจะสะบัดหัวอ่อนๆ แล้วข่มตานอน

"อืม/อ๊ะ เร็วอีก แทค"  

"ได้เลยที่รัก"  ภาพฝันมโนแทคยอนกับคนร่างโปร่ง  บทรักเร้าร้อนแรง   

"อู้วว~ ซีดด"

"เฮือก!  ห๊ะ...เฮ้ยๆๆ"  นิชคุณผวาเฮือกตื่นขึ้นมาลุกนั่งหอบหายใจแรงหัวใจเต้นตุบตับๆๆ  "ฝันบ้าอะไรว่ะกู  บรื๊อออ!"  สะบัดตัวแรงมือกุมตำแหน่งหัวใจ

ในตอนเช้าแทคยอนตื่นขึ้นมาด้วยสีหน้าสดใสเปิดผ้าม่านออก  วันนี้อากาศดียามเช้า  วันนี้เขากับไอ้'เคไม่มีเรียน  เมื่อคืนก็ค้างที่นี่แต่นอนพื้น  สูดอากาศหายใจเข้าปอด  และไม่ลืมที่จะส่องไปที่ห้องนอนของใครบางคนที่ผ้าม่านยังปิดอยู่  วันนี้ขี้เซาชะมัดแหะ  แต่ก็ประจำสำหรับคนร่างโปร่งที่วันนี้อาจจะไม่มีเรียนเมื่อกับเค้าจึงนอนยาวเป็นปกติ  

หากรู้ไม่ว่านิชคุณออกไปตั้งแต่ไก่ยังไม่โห่  ผ้าม่านปิดเอาไว้แค่นั้น  

แทคยอนต้องตกใจเมื่อคนที่เปิดผ้าม่านห้องนอนลูกชายกลับกลายเป็นแม่นิชคุณเสียเอง  อดเห็นหน้าหมาอมตูดเลยเช้านี้  เฮ้อ...

นิชคุณไม่มีเรียนพุธเช้านี้  เค้าใคร่ครุ่นคิดเรื่องแทคยอนไม่หายแล้ว...และไหนแทบจะไม่ได้นอน  มาออกกำลังกายวิ่งจ้อกกิ้งแต่เช้ามืด  ตอนนี้กลับกลายเป็นเดินเหม่อลอยบนถนนริมฟุตบาธในสาธารณะ

มึงชอบไอ้คุณ!  มึงชอบไอ้คุณ!

มันจะไม่วิปริตไปหน่อยเหรอว่ะ  ไม่รู้ดิ... ไอ้ด้งมันยังคบกับพี่คิมได้เลย  ไอ้ชานหมีมึนนั่น  มันก็ตามจีบเรามานาน  ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเลยออกจะรำคาญ  โอ้ย!  ไม่รู้เว้ย!

นิชคุณลุกขึ้นจากม้านั่ง  ด้วยความหงุดหงิดใจชอบกลเผลอไปเตะเข้ากับขาม้านั่งที่ตนนั่งเมื่อกี้

"โอ้ยๆๆๆ!!!"  นิชคุณกระโดดหยองหยอยเท้าข้างหนึ่งที่ไม่ได้เจ็บกุมเท้าที่ปวดอีกข้าง  "ฮรึ่ม!! ไอ้บ้าคุณเอ้ย!  ไปเตะบ้าอะไรวะเนี่ย"  คนร่างโปร่งกัดฟันเจ็บใจตัวเอง

"มา  ฉันช่วย"  แทคยอนมาจากไหนไม่รู้  ก้มนั่งลงหยองดูแผลให้  ดันให้นิชคุณนั่งม้านั่งตามเดิม  ก่อนจะถกขากางเกงร่างโปร่งนิดนึงขึ้นแล้วค่อยๆ นวดบริเวณปวดให้  "หยุดเรียนเหมือนกันหรอกเหรอ"  

นิชคุณตากว้างเล็กน้อยเมื่อแทคยอนปรากฏตัวตรงนี้  เวร!  อุตส่าห์หลบหน้าแล้วเชียว

แทคยอนค่อยๆ เป่าและคลึงแผลไปด้วยเบาๆ  นิชคุณชักเท้ากลับทำตาปริบๆ  รีบกลบเกลื่อนอะไรบางอย่าง

"แล้วนายมาได้ยังไง"  นิชคุณพูด  ค่อยๆ ยันตัวเองลุกขึ้นโดยแทคยอนพยุงช่วย

"ฉันก็ออกมาวิ่ง"  

"ไม่ต้องช่วยแล้ว"  คนตัวโปร่งพูดเสียงสะบัดกลบเกลื่อนความรู้สึกอ่อนไหวบางอย่างออกไป  ดึงแขนตนให้ออกห่างมือหนา

แทคยอนมองใบหน้าหวานนั้นผิดปกติไปนิดนึง  เหมือนแก้มนิชคุณจะแดงๆ เขินอายหรือเปล่า  เอาใบหน้าเข้าไปจ้องใกล้ๆ เกือบชิดชนแก้มกันอยู่แล้วเชียว  นิชคุณแทบหลบไม่ทัน  

"มองอะไร?"

แทคยอนไม่พูดอะไร  และใน ณ เวลานั้นทำให้เค้าทำอะไรบางอย่างออกไป

จุ๊บ! 😗

"ฮือออ!"  ดวงตาสองข้างกลมโตค่อยๆ เบิกกว้างขึ้น  เป็นอันทำให้แก้มของเค้าแดงเถือกขึ้นอีกอย่างช่วยไม่ได้

แทคยอนถอนริมฝีปากออกจากตรงแก้มแดงที่ประทับ  มองตากลมๆ แล้วอดอมยิ้มไม่ได้   

นัลร้ากกกอ่ะ... คึคึคึคึคึ  แมวได้จุ๊บหมาคุณด้วย  เหมือนหมาเลยตอนนี้  

"รักน่ะ  น้องชาย"  แทคยอนเผยความรู้สึกให้นิชคุณรับรู้ก่อนจะออกวิ่งด้วยความสบายใจ  

วันต่อมา  

"ฮึบ เอ้าฮึบ"  

"พู่ว~" 

อากาศดีและสดชื่นในยามเช้า  ร่างโปร่งและร่างใหญ่ออกกำลังกาย  ตาเรียวใหญ่คอยยักคิ้วหลิ่วยิบตาให้  ส่วนอีกฝ่ายก็แลบลิ้นปริ้นตาคอยส่งกลับ  โอ้ววว...  เหมือนมีโลกสีชมพูอยู่ตรงกลางรั้วบ้านสีขาวๆ

"ยู้ฮู้!  น้องคุณจ้าาา พี่ชานมาแว้วจ้าาา!"  

"โอ้ว  ไม่"  คนกำลังมีฟามสุก  มีมารมาขัดขวาง  ให้ตายเหอะพระเจ้าจอร์ช

ชานซองมาหานิชคุณ  เพื่อมาออกกำลังเป็นเพื่อน

และในอีกมุมหนึ่ง  คุณนายหรเวช และคุณนายอคทะเลาะกันตรงมุมรั้วอีกเช่นเคย  ทะเลาะกันยังไง  ปัจจุบันก็ยังคงเหมือนเดิมเสมอต้นเสมอปลาย  ไม่รู้มีอะไรให้ถกเถียงกันทุกวัน

แทคยอนอยากบ้าตายที่ชานซองยังไม่เลิกจะตามตื๊อนิชคุณ  ก็ในเมื่อเค้าบอกไปแล้วว่าเค้าชอบนิชคุณ  

ขณะที่วุ่นวายกันมีรถตู้คันใหญ่แล่นเข้ามาในซอยถนนหยุดลงฟากตรงข้ามหน้าบ้านของพวกเค้า  แล้วมีร่างของใครลงมาจากรถยนต์ในกลางเก่ากลางใหม่แล่นมาหยุดตามหลังรถตู้  

"อันยองฮาเซโย  เพื่อนบ้านทุกๆคนคร้าบ ผม... อี  จุนโฮ  จะมาเป็นเพื่อนบ้านใหม่ของพวกคุณที่นี่  ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคร้าบบบ..."  ร่างของชายหนุ่มตาตี่ผมบลอนด์ออกสีน้ำตาลปนโค้งเคารพส่งยิ้มให้  โบกมือวิ้งค์ๆ 

สายตาชานซองในขณะนั้นเหมือนมีนางฟ้าดลใจดวงใหม่มาโปรด  

"นางฟ้า"  ชานซองขานเสียงยาว  ก่อนจะลุกขึ้นช้าๆ เดินเข้าไปหาเพื่อนบ้านคนใหม่เหมือนต้องมนต์สะกด

แทคยอนและนิชคุณอดอมยิ้มแล้วส่ายหน้าให้ไม่ได้  ที่ชานซองจะเปลี่ยนใจกระทันหัน  ทั้งคู่วางเครื่องออกกำลังกายคู่ใจลงกันก่อนจะมายืนเกาะรั้วข้างบ้าน

"เฮ้อ!/เฮ้อ!"

"เรื่องตาลปัตรจริงๆ"  

"อืม"

"คนที่น่าสงสารที่สุด  นู้น... ยืนนวดขมับเป็นตับ"  แทคยอนยืนกอดอกพิงริมรั้วข้างกาย บุ้ยหน้าให้นิชคุณดูบิดาของตนยืนใต้คาบ้านหน้าประตู  

กรรมของพ่อแท้ๆ... 

"ไม่รู้ผู้ใหญ่ทะเลาะอะไรกันนักหนาน่ะ  ปล่อยวางกันไม่ได้เลย"

นั้นสิ  ทะเลาะกันเพื่อ... ???

"แล้วเราล่ะ  เริ่มรักกันหรือยัง.."  แทคยอนถามนิชคุณในขณะยืนมือข้างหนึ่งเกาะรั้วและอีกข้างเท้าสะเอว  ผละมือออกจากรั้วขาวเตี้ยแล้วกลับมากอดอกเหมือนแทคยอนทำ

"อะไร!  รักเริ่กอะไร?"  หน้านี่เปลี่ยนไปกระทันหัน  แต่แก้มนี้ออกสีแดงๆ นิดๆ  

"โธ่!  คุณ... นายน่าจะรู้น่ะ  ฉันหมายความว่าไง"

"รู้อะไรไอ้เหมียว"  นิชคุณยืนจังก้าใส่ต่อหน้าแทคยอน  เริ่มมีปากเสียงดังขึ้น

"อ้าว  ก็ฉันบอกความในใจทางโทรศัพท์มือถือตอนนั้นไง  ฉันรู้น่ะ...นายต้องได้ยินซี  ฉันกับไอ้จุนวางแผนเอง"

"ไม่รู้ว้อยยยย..."  นิชคุณตะโกนใส่คนตัวใหญ่

แต่แก้มนี้แดงปลั่งเชียวน้านิชคุณ  แทคยอนมองใบหน้าหวานนั้นแล้วอมยิ้ม 

"นิดนึง"  

เอ้า  แหย่เข้าไป

😛😛😛

จบ....