TK แต่ปางก่อน ตอนที่ 12
เขาเข้าใจแล้ว ทำไมถึงมีคนหน้าเหมือนตนเข้ามาเกี่ยวข้อง
เหตุการณ์ทุกอย่างดูจะกลับมาซ้ำรอยเดิมอีกครั้ง นิดเหมือนเป็นตัวแทนเอื้องฟ้ากลับมาให้แทคยอนรักอีกครั้ง แบบนี้เท่ากับความรักของเขาจะต้องพับลงอีกครั้งน่ะสิ และแบบนี้แล้วเขาจะไม่มีวันได้ครองรักกับไทอีกแล้วใช่มั้ย เขายังอาภัพรักไม่พออีกหรือ แค่นี้ก็ทรมานแย่แล้ว...กว่าจะได้พบกับไท
หม่อมหลวงนิชคุณน้ำตาคลอเบ้าหน่วยตา บุญของเขาอ่อนลงเมื่อเรือนร่างของตัวเองถดหายไป แสดงว่าใกล้เวลาที่เขาจะต้องไปชดกรรม แต่แล้วกลับมามีแรงบุญใหม่อีกครั้ง เรือนร่างสว่างวาบขึ้นมาเมื่อมีคนทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้
"นิด" เขารู้สึกถึงได้ว่าเป็นนิดทำบุญให้ "ขอบใจมากนะ"
เมื่อวันสำคัญมาถึง วันเปิดกล้องและวันบวงสรวงวันเปิดตัวนักแสดงหน้าใหม่อย่างนิชฌาน ทุกคนให้ความสนใจเป็นอย่างมากโดยเฉพาะชานชนะดูจะสนใจเป็นพิเศษอย่างเห็นได้ชัด ชายหนุ่มยักษ์พยายามชวนคุย
แล้วเมื่อผ่านไปวันถ่ายทำละคร บทละครนางเอกแน่ใจแล้วว่าต้องเป็นผู้หญิงเล่น แทคยอนเปลี่ยนบทให้นิชฌานเล่นเป็นนิชคุณก็จริงแต่แค่ตำแหน่งเป็นน้องชายของนางเอกเท่านั้น
ชานชนะพยายามที่จะเอี้ยวคุยกับนิชฌาน
"หน้าของน้องนิดดูคุ้นๆชอบกลจัง เหมือนพี่เคยเจอที่ไหน" เขาพยายามคิดแต่นึกไม่ออก
แทคยอนเห็นชานชนะเกี้ยวพาราสีนิชฌานก็รู้สึกขัดหูขัดตาที่มันเจ้าชู้ใส่นิด เพราะรู้จักเพื่อนดี
"เฮ้ย ไอ้คุณเพื่อน มึงช่วยตั้งใจซ้อมบทหน่อย"
"โหย ไอ้แทคกูแค่สงสัยใบหน้าน้องเขาก็เท่านั้นเอง" แทคยอนมุ่นคิ้ว
"สงสัยอะไรว่ะ"
"เปล่าหรอก ก็แค่สงสัยเท่านั้นเอง"
หม่อมหลวงนิชคุณยืนดูเขาถ่ายทำละคร ระหว่างที่พวกเขาเล่นละครกันไปนั้น
"เอ..มีตัวประกอบหน้าเหมือนน้องฌานนักแสดงหน้าใหม่ในกองถ่ายเราหรือเปล่า" คุณตอง ภัทรมัยที่รับบทนางเอกในเรื่องเห็นคนหน้าเหมือน ยืนใกล้อยู่กับผู้จัดก็สงสัย แต่คนนี้ดูภูมิฐานกว่านิชฌานท่าทางการยืนมือไขว้หลังข้างหนึ่งด้วยสุภาพ
"ไหนฮ่า หื้ม..ก็ไม่เห็นมีนี่ค่าคุณตอง" พี่นักแต่งหน้ากะเทยพูด
"ก็นั่นไงค่ะ เขายืนอยู่กับคุณแทคยอนนั่นไง" คุณตองชี้ไป แต่กะเทยหมี่ไม่เห็นใครสักคนที่ยืนอยู่กับชายหนุ่มคมเข้ม
"ไม่มีนะค่า หมี่ไม่เห็นมีใครสักคนยืนอยู่ตรงนั้นกับคุณแทคยอนสักคน"
'แปลก ทำไมไม่มีใครเห็นทั้งที่เราเห็นอยู่คนเดียว' ตองขมวดคิ้วแล้วว่าอยู่ในใจ
หม่อมหลวงนิชคุณรู้ว่ามีคนเห็นวิญญาณตัวเองก็ยิ้มขำ
วันนี้เล่นซีนที่ตำหนักริมน้ำเสร็จก็เลิกกอง แทคยอนสั่งให้ย้ายไปกองถ่ายละครที่ 2คือวังของกุลณัฐวงศ์ไพศาลนั่นเอง หม่อมหลวงนิชคุณตามไปด้วยเช่นกัน
"ฉันเข้าไปด้วยไม่ได้" หม่อมนิดพูดกับแทคยอนในรถยนต์
"เพราะเจ้าที่ใช่มั้ยครับ"
"ใช่ เธอเข้าไปเถิด" ท่านว่าแล้วก็หายออกไปจากรถ แทคยอนเห็นใจท่านชายแล้วขับรถเข้าไปในวัง
หม่อมนิชคุณยืนอยู่นอกรั้วกำแพง เขามองเจ้าที่อีกตนยืนอยู่ตรงประตูรั้วขวางไว้
"งั้นท่าน..ช่วยเราหน่อยได้หรือไม่"
"หม่อม มีอะไรงั้นรึ" เจ้าที่ว่า
"ท่านช่วยหาของที่เป็นแผ่นกระดาษโฉนดที่ดินให้เราหน่อยได้หรือไม่"
"ท่านจะเอาไปทำอันใดกัน"
"ให้เจ้าของวังตัวจริงที่กำลังจะกลับมา เราอยากช่วยให้เขากลับมาในที่ที่เขาควรจะอยู่"
"เจ้าของตัวจริง?"
"ใช่ พรุ่งนี้เขาจะมา..ท่านช่วยอยู่ต้อนรับด้วย" เจ้าที่ของวังกุลณัฐครุ่นคิด ยังมีใครอีกเหรอที่เป็นเจ้าของวังที่นี่
แทคยอนจะทำอย่างไรช่วยให้ท่านชายเข้ามาในวังได้ ใจของเขาพะวงไม่ได้ตั้งใจดูซีนบทที่หน้าจอ
"คุณแทคครับ คุณแทค" ผู้ช่วยกำกับสะกิดแขนชายหนุ่ม
"คะครับ"
"ช่วยดูน้องลัลลิณน์หน่อยได้มั้ยครับ เล่นเป็นยังไง" เขาดึงสติกลับมาทำงาน
เจ้าของวังตัวจริงจะกลับมาในไม่ช้านี้ เทพอารักเข้าไปวังเข้าไปค้นหาสิ่งของที่ว่า แผ่นกระดาษโฉนดที่ดิน คงต้องใช้เวลาทั้งวันเพื่อค้นหา เมื่อตรวจทุกซอกทุกมุมในทุกห้อง
ในตอนค่ำ
'หม่อมนิชคุณตายตอนไหน' เรื่องยังคงต้องเล่าต่อไปเพื่อให้มีบทสมบูรณ์
แทคยอนนั่งเขียนบทประพันธ์ต่อที่โต๊ะทำงาน ในหัวคิดถึงในช่วงตอนนี้ เขาเคาะปลายด้ามปากกาครุ่นคิดโดยไม่รู้จะเสริมอะไรเข้าไปในบทละครต่อ
คงต้องพึ่งท่านชายนิดอีกตามเคย เพราะช่วงนี้เขาไม่ได้ฝันถึงอะไรอีกเลยปะติดปะต่ออะไรไม่ได้
"หม่อม หม่อมท่าน" เขาเรียกท่านชายกลางอากาศเพื่อให้อีกคนปรากฏตัว แล้วก่อนที่อีกคนจะปรากฏตัวออกมา มารดาของเขาก็มายืนเคาะที่ประตูแล้วเข้ามา
"แทค เป็นอะไรลูก..เรียกหาใครเหรอ"
"แม่"
"แทคเรียกหาใคร แม่เห็นแทคคุยคนเดียวหลายครั้งแล้ว แม่เป็นห่วงน่ะ" เธอเดินเข้าไปลูบหลังลูกชาย
"ไม่มีอะไรหรอกครับ" แต่ในสายตาเธอไม่เห็นอย่างนั้น ทว่าสายตาผู้เป็นแม่เลือบไปเห็นกรอบรูปภาพหนึ่งที่โต๊ะข้างเตียง เธอเดินเอื้อมไปหยิบมาดู
"นี่รูปของใครหรือลูก แล้วคนข้างกายนี้มัน..ทวดไทนี่ลูก หน้าสวยจัง"
แทคยอนถอนใจแล้วถึงจะเล่าความจริงให้แม่ฟัง
"ท่านเป็นหม่อมชายนิชคุณ คนในวังหรเวชกุลครับ ท่านเป็น..คนรักของท่านทวดไทครับ"
"อะไรนะ คนรักของทวดไทอย่างนั้นเหรอ" เธอตกใจนิดหน่อยถึงกับมือทาบอกแล้วหันหน้ามองลูกชายฝั่งตรงข้ามกับเตียงนอนที่เธอนั่งอยู่ "ก็ไหน แม่นึกว่าทวดเอื้องคือคนรักของทวดไทอย่างนั้นไง ทำไมถึง" แทคยอนลุกจากเก้าอี้เดินไปนั่งข้างตักมารดา เอื้อมมือท่านข้างหนึ่งมากุม
"ถ้าผมจะบอกว่าผมระลึกชาติได้แม่จะว่ายังไงครับ" มันยากที่จะเชื่อนะ
"แทคหมายความว่ายังไง จะบอกแม่ว่า...แทคคือทวดไทกลับชาติมาเกิดอย่างนั้นเหรอ" หน้าของเธอยังตกใจไม่หาย แทคยอนเม้มปากนิดนึงก่อนจะพยักหน้าตอบรับ
"ครับ ผมคือไทกลับชาติมาเกิด แม่อาจจะไม่เชื่อผมก็ได้นะครับ"
"ไท ฉันเจอแล้ว" หม่อมหลวงนิชคุณปรากฏตัวเข้ามาในกลางสนทนา ชะงักไปนิดนึงเมื่อเห็นมีใครอีกคนในห้อง แทคยอนหันไปมองหม่อมชายนิชคุณ
"หม่อมไปไหนมา" แทคยอนถาม
"แทคคุยกับใครลูก" เธอถามลูกของหล่อนแต่สายตาก็ไม่เห็นว่าจะมีใครอีกคนในห้อง
แทคยอนมองคนในรูปชี้นิ้วให้มารดาดู
"ท่านชายนิดครับแม่ ท่านมาปรากฏตัวที่นี่ เขาอยู่กับผม"
"หา ผะผีอย่างนั้นเหรอ ตายแล้ว..แม่จะเป็นลม" เธอจะเป็นลมให้ได้จริงๆ
"แม่ครับ..อย่าเพิ่งเป็นลมนะครับ" แทคยอนพัดวีให้แม่ของเขา
"ฉันไปก่อนก็ได้นะ แล้วจะมาใหม่" หม่อมนิดว่า
"ไม่ต้องหรอกหม่อม ว่าแต่หม่อมมีอะไรเหรอครับ หม่อมว่าเจออะไรอย่างนั้นเหรอ" เขาถามคนตัวบาง
"แต่ว่าแม่ของเธอ" ท่านชายปรายตามองเลยมารดาของไทที่ซบอกชายหนุ่มอยู่ถึงกับลมจับ
"ไม่เป็นไรหรอกครับ ท่านแค่ช๊อกนิดหน่อย ว่าแต่หม่อมเถอะ"
"เราจะมาบอกว่า เราเจอโฉนดที่ดินวังกุลณัฐวงศ์ไพศาลแล้วน่ะ ต่อไป..นิดจะได้ไม่ต้องอยู่ในที่คับแคบแบบนั้นอีกแล้ว"
"หมายความว่าไงหม่อม" เป็นอีกเรื่องที่เขาควรจะรับรู้
"ฉันจะให้นิดกลับไปอยู่ในที่เขาควรจะอยู่" แทคยอนอึ้ง ให้นิชฌานกลับเข้าไปในวัง แล้ว..หม่อมนิดไปสืบมายังไง
"ฉันให้เจ้าที่ที่นั่นช่วยสืบให้"
"หะ หม่อมให้ผีเจ้าที่ที่นั่น สืบเรื่องให้..มันจะไม่พอสสิเบิ้ลหน่อยหรือหม่อม" ท่านชายนิดยิ้มขำที่ไทพูดเข้า
แม่ของไทฟังลูกชายตัวเองคุยเออเองอยู่คนเดียว
"ตกลงลูกคุยอะไรกับเขา" เธอผละจากอกลูกชายนั่งดีๆ
แทคยอนถอนใจหนักก่อนยอมเล่าเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้ฟังตั้งแต่ต้นจนจบ กว่าความจริงจะเปิดเผยก็กินเวลาเกือบชั่วโมง
"ไม่น่าเชื่อเลยนะ คนสองคนต้องพรัดพรากจากกัน แล้วแม่..ก็เหมือนได้ทวดไทกลับมา"
"ครับ ตายแล้วได้เกิดใหม่อีกครั้ง แต่กับใครอีกคนที่น่าสงสาร ต้องทนทุกข์ทรมานรอผมมาทั้งชีวิต"
"แม่เห็นใจทั้งทวดและก็หม่อมน่ะ แล้วนี่ลูกจะทำอย่างไรต่อไป"
"ผมกะว่าจะทำละครเรื่องนี้เป็นกุศล แล้วหลังจากนั้นผมไม่รู้ว่าหม่อมนิดจะเป็นอย่างไรจากนั้น มีเรื่องหนึ่งที่ผมยังทำไม่สำเร็จ"
"เรื่องอะไรหรือลูก" แทคยอนมองหน้าท่านชาย
"การตายของหม่อม บทจบสรุปของเรื่อง" ทำให้ทุกคนในห้องนิ่ง
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น