คุณอาของผม ตอนที่1
"เสร็จแล้ว"
ใบหน้ารูปไข่เรียวมนเงยหน้าจากมือถือที่กดเล่นแล้วยกยิ้มอย่างพอใจ เมื่อคนที่ตนรักดูดีพอที่จะเป็นเจ้าบ่าวอีกไม่กี่ข้างหน้าอึดใจ ลุกจากโซฟานุ่มรับรองแขกจากห้องพักเช่าหรูในโรงแรมแห่งหนึ่ง ปรับเนคไทให้คนตรงหน้าเข้าที่อีกนิดนึง
"หล่อพอที่คุณกาฮีรับรักแน่นอนครับ"
"ให้มันได้ยังงี้สิไอ้ลูกชาย" เอริควางมือลงบนหัวทุยของนิชคุุณแล้วโยกคล้อยเบาๆ "อ้อ แล้วก็... อย่าลืมแขกพิเศษของเราด้วย"
"อาแทค อาแทคยอน... พ่อมีเพียงรูปของอาแค่ใบเดียวตอนสมัยยังเด็ก6ขวบอยู่เลย แล้วจะแน่ใจได้ไงว่าเขาคือน้องชายของพ่อจริงๆ ตั้งแต่คุณปู่เสียพ่อก็พยายามติดตามหาเขามานานแล้วนี่เพิ่งจะโผล่หน้ามานี่คืออะไร?" ไม่เข้าใจจริงๆ พ่อดูเหมือนจะเห่อน้องชายที่หายไปจัง พูดถึงเสียบ่อยจริ๊ง อาแทค อาแทคยอน อาแทคยอนของนิชคุณ เหลืิอทนแล้วนะ ชักน้อยใจแล้วด้วย
" คุณ พ่อแน่ใจ หลักฐาน.. รอยปานบนร่างกายและสร้อยคอล๊อคเก็ตของคุณปู่และคุณย่า แค่นี้ก็ยืนยันได้แล้ว พ่อขอละนะ... อย่าเพิ่งพูดอะไรเสียๆหายๆให้อาเขาตอนนี้เลย อย่าเพิ่งอคติ รอให้เห็นหน้าเขาก่อนแล้วคุณจะอึ้งว่าอาของนิชคุณหล่อขนาดไหน แล้ววันนี้ต้องอยู่งานของพ่อให้ได้เข้าใจมั้ย" เอริคไม่พอใจนิชคุณเล็กน้อยที่ลูกชายขึ้นเสียงใส่จึงปราม นิชคุณรู้สึกขัดใจอย่างมากจึงปรับสติและอารมณ์
ก็มันน้อยใจจริงๆนี่หว่า ทุกคนก็เหมือนจะเห็นเขากันหมดแล้ว มีแต่เราละว่ะที่ยังไม่เห็น แล้วเรื่องอะไรที่กูต้องอยู่เห็นคนที่... ที่ จะอ้างได้ว่าคือคนที่หายไปเกือบ40ปี นั่นคือ คนในครอบครัวตัวเองจริงๆ
เลี่ยงไม่ได้จริงๆใช่มั้ย อาแทคยอน ของ... ผม นี่คือเครื่ิองหมายคำถามบนใบหน้ากู
"ครับ" นิชคุณหน้่าเซ็งขึ้นมาทันทีอย่่างขัดใจไม่ได้
"ตื่นเต้นละสิ"
"ครับ ก็.. ผมไม่รู้จะทำตัวอย่างไรดี ดูเหมือนนิชคุณจะไม่ค่อยชอบใจผมสักเท่าไหร่ ที่ทุกคนให้ความสำคัญกับผมมากกว่าเขา กลัวเขาน้อยใจ" แทคยอนประหม่าที่กำลังจะเจอสมาชิกอีกคนหนึ่งสำคัญของคนในครอบครัวก็คือหลานในไส้ของตัวเอง
นิชคุณไม่ยอมอยู่ที่บ้่านให้เขาเห็นหน้า มักจะเลี่ยงหลีกหนีตอนเข้าไปเยี่ยมเยียนคนที่บ้าน
ป้าซอนฮีปลอบใจเขาสักพัก
ในงานแต่งงานพี่ชายเอริค ชายหนุ่มใหญ่ที่เป็นรองดูจะเป็นผู้ชายที่น่าจะจับต้องของสาวๆในงานเลี้ยงคืนนี้มากเพราะดูเด่นและสะดุดตาเป็นที่สุด พอที่จะดึงดูดสตรีเพศตรงข้ามให้สนใจได้ไม่ยาก
ไม่คิดไม่ฝันที่ตามหาความจริงชาติตระกูลของตัวเอง อยู่แค่ปลายจมูกแท้ๆ เพียงแค่มาสมัครเป็นผู้ช่วยประธานบริษัท ได้พลิกผันชีวิตมาเป็นรองประธานบริษัท ต้องขอบคุณล๊อคเก็ตของเขาด้วยไว้มากกว่าที่นำทางให้มาพานพบกับเอริค
ชายหนุ่มกำล็อคเก็ตที่ห้อยคอ เขาเข้าใจความรู้สึกของนิชคุณดี เดี๋ยวอีกสักหน่อยก็หายน้อยใจเองเขาคิดในหัว
"แทคยอน" แทคยอนดึงสติภวังค์มองคนเป็นพี่ชายเมื่อเดินมาอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว สายตาก็เบนไปมองชายหนุ่มตัวเล็กคนที่เดินเข้ามาหยุดยืนข้างๆ แล้วก็ให้อึ้งในความงามผู้เพศเดียวกันตรงหน้า แล้วให้รู้สึกหัวใจเต้นแรงขึ้นมาทันที
"นิชคุณ นี่ไง แทคยอน.. อาชายของคุณ รู้จักกันไว้สิ"
แทคยอนยื่นมือออกไปทันทีเพื่อที่จะทำความรู้จักกับหลานตัวเอง แต่ความรู้สึกของเขานั้นดูจะตรงกันข้ามกับคำว่าอาและหลานเสียแล้ว
คนในตระกูลหรเวชกุล ยังไม่มีใครรู้รสนิยมของเขาสักคนที่รู้สึกอยู่ตลอดเวลา38ปี เพราะไม่ได้บอกให้ใครทราบหรือรับรู้เรื่องราว
นิชคุณ เธอสวยนัก
ชายหนุ่มร่างโปร่งในชุดสูทสีขาวทั้งชุดบวกกับรองเท้าขัดมันสีคู่กันก้มหัวให้อาชายก่อนและยอมจำใจยื่นมือไปจับเพื่อทำความรู้จัก
"สวัสดีครับอาแทคยอน" ข่มความรู้สึกไม่พอใจเอาไว้ แต่แทคยอนก็รู้สึกถึงสีหน้าได้จากคนตรงหน้า
ต้องรอให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์เพื่อยืนยันความจริงเท่านั้น ว่าเขาคือสมาชิกที่หายไปจากตระกูลจริงๆ
"ใกล้เวลาแล้ว คุยกันดีๆอย่าทะเลาะกันนะ"
ฮื้อ? ทะเลาะหรอ... ใครอยากทะเลาะด้วย ชายหนุ่มร่างโปร่งพูดต่อว่าพ่อตัวเองในใจกลายๆ เรื่องไรจะยืนอยู่ตรงนี้นานละ
แทคยอนมัวชมและพึงพอใจในตัวนิชคุณมากที่ยืนทำความรู้จักกันเพียงแค่แปปเดียว
หน้าตาหรือก็ดูสวยงามกว่าผู้ชายคนอื่นๆที่เคยคบเป็น2เท่า ผมเผ้าที่ปรกหน้าผากนั่นที่ดูจะเหม่งปกปิดเอาไว้ดูน่าขำเล็กน้อย โดยเฉพาะดวงตากลมโตและริมฝีปากอวบอิ่มเต็งตึงที่เขาจ้องอยู่ตอนนี้ ขอบอกได้เลยว่านิชคุณเป็นคนที่ดูเพอร์เฟคมากๆ นึกแล้วก็น่าเสียดายไม่น่าเป็นคนในครอบครัว
"คุณ"
นิชคุณเอี้ยวหน้าไปมองด้านหลังก็เจออูยองเพื่อนสนิทของตัวเองที่ครอบครัวจาง เป็นทั้งเพื่อนและก็ญาติพี่น้องห่างๆของตัวเองอีกที
"อ่ะ ด้ง"
"คนเยอะชะมัดเลยว่ะ"
"อือ ก็ธรรมดา" นิชคุณไม่ได้ใส่ใจอะไร แทคยอนดูเหมือนเอ๋อคนเดียวที่หลานชายไม่ค่อยสนใจตนและโดยที่ป้าซอนฮียืนอยู่ด้วยกันเดินหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้
นิชคุณดูจะเสียมารยาทเล็กน้อยและแล้งน้ำใจตัวเองก็เด็กกว่าเขา "ด้ง นี่ไง อาแทคยอนที่ฉันเล่าให้ฟัง" หนุ่มร่างโปร่งชี้ใส่ให้อูยองได้รู้จัก
" นี่หรอว่ะ อาชายที่หายสาบสูญไปเกือบ40ปี สวัสดีครับอาแทคยอน ผมอูยอง.. จะเรียกด้งก็ได้ครับ" อูยองดูตื่นเต้นกว่าปกติยื่นมือทำความรู้จักแทคยอนทันทีก็ยืนชวนคุยกับชายหนุ่มใหญ่ไปด้วยควบคู่ จนดนตรีเริ่มเจ้าสาวก็เดินเข้ามากับพ่อของนางโดยมีดนตรีบรรเลงคล้อยตามเข้ามา
กาฮีเดินเข้ามาใกล้พอพร้อมกับแอบชายตาให้แทคยอนด้วยความรู้สึกสนใจในตัว ทั้งที่ขณะนิชคุณยืนอยู่ข้างๆชายหนุ่มตัวใหญ่แท้ๆ
ไม่ใช่แค่นั้นคำพูดคำจาของหล่อนเองก็เช่นกัน ฟ้องตั้งแต่มีผู้ชายคนนี้เดินเข้ามาในรั้วบ้านแห่งหรเวชกุลแล้ว เพราะเธอเข้ามาถามถึงบ่อยจนตัวเขาเริ่มแน่ใจแล้วว่าน้ากาฮีเริ่มสับสนและลังเลใจตัวเองที่กำลังจะแต่งงานกับเอริคพ่อของเขา ตัวเขาเองจึงอยากให้พ่อเร่งงานแต่งงานให้เร็วขึ้น
พอได้มาเห็นตัวต้นตอที่ทำให้น้ากาฮีหวั่นไหวเขาก็เริ่มที่จะทำอะไรสักอย่างเข้าแล้ว นิชคุณเขยิบเข้าไปให้ใกล้ชิดแทคยอนปรามเธอด้วยสายตาไปที่กาฮีที่หล่อนใช้สายตามองอาชายของเขา
"ฮึกฮรื่มม!" แกล้งทำเป็นมีอะไรติดคอเพื่อเบี่ยงเบนไม่ให้แทคยอนสนใจหญิงสาวด้วย และใช่ว่าแทคยอนจะไม่รู้สึกว่านิชคุณหลานชายของเขาทำอะไรก็ยิ้มแอบขำพฤติกรรม
ล่วงเลยงานแต่งงานค่ำคืนนี้ไป นิชคุณก็หายไปกับอูยอง2คนทันทีโดยที่แทคยอนชายตาหามองไม่เจอคนที่ตนสนใจอยู่แล้วก็รู้สึกเสียดายขึ้นมาเพื่อที่จะชิดใกล้
"แทคยอน"
แทคยอนมองตามเสียงเรียกเมื่อเจอกับโจควอน ชายหนุ่มด้วยใบหน้าหวาน ในงานแต่งงานพี่ชายของเขา
"ควอน" โจควอน คนรักคนเก่าที่เลิกรากันไปหลายปี
"ไม่คิดจะได้เจอกันอีกนะครับ"
"ใช่ ไม่คิด" ไม่คิดจริงๆ
"แทคยอนมาทำอะไรที่งานนี้หรือครับ" คนหน้าหวานถามอย่างแปลกใจ เพราะไม่คิดว่าแทคยอนจะมางานแต่งคนมีสกุลคนรวยได้ ด้วยที่ชายหนุ่มใหญ่มีฐานะยากจนจึงไม่น่ามีชุดสูทใส่และดูสมาร์ทเท่ห์ได้ขนาดนี้
"ผมก็มางานแต่งงาน"
" นั่นสิครับ คุณ.. ดูเปลี่ยนไป" โจควอนลอบมองใบหน้าและผิวพรรณที่เกลี้ยงเกลาของคนรักเก่า แล้วด้วยเครื่องแต่งกายชุดสูทในราคาแพงที่แทคยอนใส่อยู่นั่นตอนนี้
"แทคยอน ไปกันเถอะ ส่งพี่ชายเราเข้าหอเรียบร้อยแล้วก็ถึงตาพวกเรากลับบ้านกันได้แล้ว ส่วนนิชคุณไม่ต้องรอหรอก รายนั้นหายหัวไปเลยทันทีที่งานเลิก" โจควอนชั่งใจจับผิดสังเกตอยู่ชั่วครู่ก็มีหญิงสาวในวัยชรา50กว่าๆเข้ามาหยุดข้างกายคนรักเก่าด้วยท่าทางคนมีฐานะ
พี่ชาย? เข้าหอ? เอ๊ะ.. หมายความว่าไง แทคยอนไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนไม่ใช่หรอ
" ครับ" แทคยอนเข้าไปควงคนเป็นป้าให้มือของเธอเข้าล้อมวงแขนใหญ่ของเขาแล้วก็พากันเดินออกไปจากโรงแรมห้าดาวตึกใหญ่
1 เดือนผ่านไป
เช้านี้ท้องฟ้าดูสดใสกว่าวันก่อนๆ และไม่ต้องเข้าบริษัทเพราะวันนี้เป็นวันหยุดราชการหนึ่งวันจึงพักผ่อนหย่อนใจที่บ้านได้เต็มที่ แทคยอนในชุดลำลองถือนิตยสารในมือข้างหนึ่งและมืออีกข้างหนึ่งหยิบแก้วกาแฟร้อนขึ้นจิบ
"วู้ววว~ฮ่ะฮ่ะฮ่ะฮ่ะฮ่ะ" เสียงร้องดังมาจากสระน้ำบริเวณข้างบ้านเรือนใหญ่ก็คิ้วขมวดเล็กน้อย เมื่อได้ยินเสียงคนเล่นน้ำในสระกันแต่เช้า และดูเหมือนจะไม่ใช่มีแค่เสียงเดียว ด้วยที่รู้สึกฉงนใจเลยลุกขึ้นเดินไปดูยืนพิงประตูแล้วกอดอกดูนิชคุณเล่นน้ำกับด้งและเพื่อนๆอีก3คนของเขา
'เมื่อคืนคงจะพาเพื่อนๆมานอนข้างที่บ้านกันสินะ เขาคิดในใจ
ระหว่างที่จับตาดูอยู่สังเกตได้ว่าผิวพรรณนิชคุณดูขาวสะอาดและโอโม่มากเพียงใด มันน่ารู้สึก.. จับกด แค่คิดเขาก็รู้สึกร้อนในกายขึ้นมาจนต้องลอบกลืนน้ำลายและพ่นลมปากออกมาเบาๆแบบยาวๆ
"พู่วววววว~"
"รู้สึกร้อนก็ไปเล่นน้ำกับหลานและเพื่อนๆเขาสะซิ" แทคยอนสะดุ้งตกใจเล็กน้อยที่พี่เอริคมาแอบยืนข้างหลังเขาตอนไหนไม่รู้
"ไม่ดีกว่าครับ ขอดูดีกว่า" เอริคเดินถือแก้วกาแฟออกไปนั่งโต๊ะริมข้างสระ แทคยอนจึงเดินตามไปนั่งบ้างด้วยคน
"ทำไมละ หรือว่ายน้ำไม่เป็น แต่ไม่น่าว่ายน้ำไม่เป็นนะ หุ่นดูฟิตมากนะเรา"
"หึ ไม่ใช่หรอกครับ ผมว่ายน้ำเป็น"
"จะรออะไร ก็ไปว่ายน้ำสิ"
"ขาดอีกคนจะครบทีมได้ไงวะ"
"นั่นดิ" เสียงคนในสระดังเข้ามา แทคยอนจึงหันมอง คงอยากเล่นปาบอลเข้าประตูเลยไม่ครบทีม
"งั้น เดี๋ยวอาขอเล่นด้วยคน" แทคยอนเสนอตัว
" ดีเลยครับ" อูยองตะโกนดีใจ
นิชคุณไม่ได้ติดใจแทคยอนอะไรอีกแล้วก็หายน้อยใจ ก็เพียงแค่คนในบ้านเห่อกันชั่วครู่ชั่วคราว เมื่อเพื่อนๆทุกคนคอยพูดกรอกใส่อยู่ตลอด
แทคยอนกลับขึ้นไปข้างบนห้องเพื่อไปเปลี่ยนชุดใหม่ในเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขาสั้นสีดำเสมอเข่า แล้วกระโดดลงสระไปอยู่ทีมข้างนิชคุณทีมที่ขาดคน คว้าบอลมาได้ก็เล่นล่าแต้มประตูกัน
ทุกคนดูสนุกสนานกันครื้นเครงเรียกเสียงหัวเราะดังไปถึงข้างบนห้องพัก ของใครคนหนึ่งซึ่งยืนแอบมองมาสักพักแล้ว ริมฝีปากอิ่บกัดกันข่มอารมณ์พลุ่งพล่านเมื่อยามเห็นหน้าตาหนุ่มๆและหล่อๆไม่ได้ แต่ขอยกเว้นนิชคุณไว้คนเพราะรายนั้นหน้าตาสวยเกินไป
กาฮีตัดสินใจเปลี่ยนชุดเพื่อที่จะลงไปเล่นน้ำกับคนอื่นๆ แต่จริงแล้วที่ทำนั้นมีคนที่ตนหมายตาอยู่คือแทคยอนที่หล่อนสนใจ ที่เธอเลือกเอริคเพราะเพียงฐานะเท่านั้น ความรวยคือความอยู่รอดของเธอ
"เอริคค่ะ ทาครีมให้กาฮีหน่อยสิค่ะ" เธอสั่งกับสามีขณะที่นั่งหันหลังให้ปลดเปลื้องผ้าคลุมสีขาวลงเกือบจนถึงเอว เอริคเห็นหุ่นของเธอก็รู้สึกหวงแหนขึ้นมาทันที เธอใส่ทูพีชที่แค่ทีบิกินี่กับกางเกงในตัวจิ๋วผ้าปกปิดน้อยนิด เหมือนกับจงใจจะอวดโฉมเรือนร่างให้หนุ่มๆเห็น หรืออาจจะใครในหนึ่งบรรดาลูกและเพื่อนๆของเขา กาฮีฉลาดกลบพิรุธแต่ไม่เท่าทันสายตาจับผิดของเอริคไปได้ เขาเลือบมองแทคยอนและกาฮีสลับกัน
แทคยอนดูไม่สนใจภรรยาของเขาสักนิดแม้แต่ชายตามอง อาจจะเป็นกาฮีมากกว่าที่สนใจแทคยอนขึ้นมา เขาทาครีมกันแดดให้หล่อนเสร็จก็ยกแขนทั้งสองข้างของเธอลุกขึ้นยืนแล้วจูงให้เดินตามตนเข้าไปในบ้าน
ที่สระน้ำหนุ่มๆ ดูสนุกสนานกันเต็มที่รวมไปถึงหนุ่มใหญ่ใจหล่ออย่างแทคยอนที่ได้ใกล้ชิดนิชคุณอย่างพึงพอใจ ได้เห็นบุกคลิกอันน่ารักและแสบๆหลายอย่างที่คนตัวเล็กทำกับเพื่อนๆแล้ว เมื่อเหนื่อยเล่นก็พักกำลัง
อูยอง มินจุนและคนอื่นๆขึ้นสระเพื่อไปหาของกินและน้ำดื่มเมื่อรู้สึกหิวเหลือเพียงแค่แทคยอนกับนิชคุณกันสองคนเกาะข้างสระ
เล่นกันได้มายกใหญ่ตัวเองก็พอจะเห็นรอยบาดแผลเป็นของแทคยอน คนตัวใหญ่จับสายตากลมโตที่มองมาที่บาดแผลต้นแขนของเขา
"ได้มาตอนไปรบที่อิหร่านนะ"
"ห๊ะ! จริงหรือครับ สุดยอดว่ะ" นิชคุณอุทานเสียงดังจนตาโต โคตรอึ้งเลยกู มีอาเป็นทหารมาก่อน โคตรเท่ห์ว่ะ...
"หึหึหึหึหึ" น่า...รัก
"อาทิตย์หน้าวันเกิดมึง รู้ยังไปฉลองที่ไหน" มินจุนเดินกัดขนมปังเข้ามาถามนิชคุณ ทำให้คนร่างโปร่งเกือบลืมวันเกิดตัวเองไป
"เออ จริงว่ะกูลืมวันเกิดตัวเองไปเลยนะเนี่ย"
" ที่มึงลืมเพราะมัวไปคลุกกับวิคตอเรีย"
วิคตอเรีย? แทคยอนมุ่นคิ้วฉงนใจเมื่อรู้ว่านิชคุณนั้นมีแฟนแล้วก็รู้สึกผิดหวังเป็นครั้งที่2 ซึ่งผิดหวังครั้งแรกที่ต้องมีนิชคุณเป็นหลานของตัวเอง
"อาขอขึ้นสระนะจำได้ว่ามีงานค้าง" แทคยอนรู้สึกเศร้าใจเลยรีบขึ้นสระ ทำให้มินจุนกับนิชคุณงงกับพฤติกรรมคนตัวใหญ่
"อะไรวะ" มินจุนเอ่ย นิชคุณได้แค่ยักไหล่
หลายวันมานี้แทคยอนคอยอยู่ห่างนิชคุณจนคนร่างโปร่งบางรู้สึกได้ ขนาดเข้าออฟฟิศเพื่อที่จะหารือปรึกษาเพื่อเรียนรู้งานเลขานุการหน้าห้องก็บอกว่าชายหนุ่มไม่ว่าง แต่เมื่อกำลังจะลงลิฟท์ก็ให้ได้เจอะกันสักที
" อาแทคหลบหน้าผมรึป่าวครับ" นิชคุณดักทาง
"เปล่านี่"
"แต่ผมว่าอาแปลกไป" นิชคุณจับความรู้สึก
เขายอมรับความจริงว่าหลบหน้านิชคุณเพราะยังทำใจไม่ได้ แต่เมื่อเจอหน้ากันตอนนี้ก็ต้องขอปกปิดวาจาไว้ก่อนด้วยการยิ้มกลบเกลื่อน
"อาไม่ได้เป็นอะไร ช่วงนี้เครียดๆกับงาน"
ติ่ง!
เสียงลิฟท์ขึ้นมาทั้งคู่เดินเข้าไปในลิฟท์พร้อมกัน นิชคุณเอ่ยปัญหาที่เกิดขึ้นกับพ่อของเขาให้อารู้
"คุณน้ากาฮีสนใจอาแทคยอนครับ"
"หรอ... ฉันไม่ได้ชอบผู้..." แทคยอนหยุดคำพูดเพียงเท่านั้น ที่จะทำให้หลานตัวเองรู้ความจริงว่าเขาไม่ได้ชอบผู้หญิง แต่เป็นนิชคุณหลานชายของเขาต่างหากที่ตัวเองสนใจ "ฉันไม่ได้ชอบกาฮีหรอก"
"จริงเหรอครับ" คนร่างโปร่งจับมือหนาของแทคยอนข้างหนึ่ง ดีใจที่อาแทคยอนไม่ได้สนใจกาฮีตั้งแต่แรก "โล่งอกไปที ผมไม่อยากเห็นพ่อไม่สบายใจ"
"ไว้ใจฉันได้เลย เรื่องนี้ฉันจะเป็นคนพูดกับพ่อเราเอง" แทคยอนวางมือหนาข้างทับกับมือบางของนิชคุณเพื่อเป็นการยืนยัน คนร่างโปร่งยิ้มบางหวังว่าคนตรงหน้าจะวางใจได้ ครั้นให้นึกถึงวันเกิดตัวเองวันพรุ่งนี้
" อ่อ วันเกิดผมวันพรุ่งนี้ตอนเย็นไปฉลองที่ผับชานซองเพื่อนของผม ผมเชิญอานะครับ.. พรุ่งนี้ไปด้วยกันก็ได้"
เฮยยย อยากขัดใจนะ แต่ความรู้สึกมันห้ามไม่ได้จริงๆ
"อืม" เขาพยักหน้ารับ
ตอนเย็นแทคยอนขอตัวกับเอริคเพื่อพูดคุยเรื่องกาฮี เมื่อเอริคผู้เป็นพี่ชายได้ทราบความจริงจากปากน้องชาย
" พี่ขอบใจนะที่แทคยอนพูดความจริง"
" ครับ" เมื่อวางใจได้แล้วทุกความรู้สึกก็คลี่คลายลง
......................... ...................................... ...............
อ่าว ปล่อยตอนแรกแล้ว รับอ่านและติชมได้นะจ้าาา
แค่เริ่มก็สนุกแล้ว
ตอบลบ😍😍
ตอบลบ