Love of Passion Cobra (เมียงู) ตอนที่ 4
นิชคุณพาชานณวัฒิเที่ยวรอบอุทยานเป็นการไถ่บาป โดยที่หายไปไม่บอกกล่าวกัน แล้วก็ถือเป็นการสำรวจป่าไปไหนตัว และมีงูเห่าคอยเป็นผู้พิทักษ์อารักขาอยู่ข้างหลังป่า
RRRR
เสียงมือถือสื่อสารดังขึ้น นิชคุณกดรับ
"ครับ"
'น้องคุณครับ มีผู้ชายท่านหนึ่งอยากจะขอพบ เค้าบอกว่าอยากนำงูมาปล่อยที่ป่าอุทยานของเราครับ'
"งู" นิชคุณทวนคำ
'ใช่ครับ'
"เออ...บอกเค้าว่าผมอนุญาติปล่อยเข้าสู่ป่าได้เลยครับ ให้พี่หมูพาเค้าไปน่ะครับ"
อีกสายรับคำนิชคุณก็กดปิดมือถือ
"ได้ยินสนทนาเมื่อครู่ มีคนขอเอางูมาปล่อยเหรอ"
"อือ"
แต่คนที่บอกตามสายเมื่อครู่นี้กลับไม่ได้บอกออกไปเสียหมด งูจงอางเพศเมียที่อยู่ในตู้โชว์ปลากำลังท้อง คนเลี้ยงบอกกลัวจะรับไม่ไหว ยังมีอีกตัวผู้ที่จะเอามาปล่อย ไม่รู้หลุดจากตู้ไปผสมพันธ์กันตอนไหนและได้ยังไง เมื่อพางูจงอางเพศเมียไปให้หมอตรวจ ไม่ยอมกินอะไรเลย พอพบว่ามันกำลังตั้งครรภ์ก็อึ้งเงียบ ตัดสินใจที่จะนำมาปล่อยในอุทยานป่าเขตนี้
ปกติงูมีพิษชนิดนี้ไม่สงวนที่ควรจะนำเลี้ยง ผิดกฏหมายด้วยซ้ำ
นิชคุณกับชานณวัฒิยังคงสำรวจป่าพื้นที่ไปเรื่อยๆ โดยเจ้างูเห่าก็เริ่มเบื่อหน่ายนายมนุษย์อีกคน คอยที่จะอยู่ใกล้คนของตน แอบเนียนปัดสิ่งสกปรกที่อยู่บนหัวนิชคุณออกให้ แอบเนียนจับมือบ้าง เห็นแล้วก็หมั่นไส้อยากจะแว้งเข้าไปฉกกัดเสียให้ตายในป่าแห่งนี้ ทำได้แต่เพียงหายใจฟึดฟัดเท่านั้น เลยตัดสินใจเลื้อยหนีไปดีกว่า
พี่งูเห่าของนิชคุณเลื้อยกลับมาที่บ้านพักชานวิวที่ชายหนุ่มพักอาศัยอยู่ ห้องนอนของคนตัวบางใช้หางของมันตวัดเปิดและปิด แล้วเลื้อยขึ้นไปนอนขดตัวกลมบนเตียงรอมนุษย์ตนที่หวงแหนกลับมา
นานโขอยู่หลายชั่วโมงกว่าคนตัวผิวขาวจะกลับเพราะต้องเดินเท้า นาทีที่นิชคุณเปิดบานประตูห้องนอน ทำเอาชายหนุ่มตาโตเท่าไข่ห่านและหยุดยืนนิ่ง เจอครึ่งคนครึ่งงูนอนบนที่นอนของเค้า ยกมือขึ้นขยี้ตาแล้วมองดูใหม่อีกทีร่างนั้นก็หายไปแล้ว กลับกลายเป็นพี่งูเห่าของตัวเองนอนแผ่หรากลางเตียงแทน
"ตาฝาดเหรอ" พูดเบาๆ แล้วเอะใจงูเห่าเข้ามาได้ยังไง
นิชคุณรีบปิดบานประตูกลัวชานณวัฒิจะเข้ามาเห็น เจ้าสัตว์เลื้อยคลานนอนแผ่เต็มเตียง ลำตัวความยาวของมันจนหางเลยปลายเตียงไปแล้ว ตัวยาวตั้ง 5เมตรถือว่าเป็นงูเห่าตัวที่ยาวที่สุดที่พบเห็น
"เข้ามาได้ยังไง" พึมพำกับตัวเองแล้วเดินไปนั่งที่ขอบเตียงมองมันนอนยาวโหยดตั้งแต่หัวเลยจรดหางของมัน ยิ้มปากบางเอ็นดูท่าทีที่งูเห่านอน
ชายหนุ่มปล่อยให้นอนต่อไป ส่วนตัวเค้าขอปลดชุดเพื่อจะอาบน้ำชำระล้างตัวคลายความร้อนแล้วจะออกไปอีกรอบ เพราะจะพาเพื่อนชายไปทานข้าวนอกบ้านเพื่อไถ่บาปแทนเมื่อวานนี้ที่ตนหายหนีไป
ใช่ว่างูเห่าจะหลับซะเท่าไหร่ มันตื่นขึ้นเมื่อได้ยินเสียงมนุษย์คุยเข้าบ้านกันมา ลืมตาขึ้นดูก็แทบชูคอขึ้นทันที ก็มนุษย์ที่ตนหวงแหนนั้นปลดเปลื้องผ้าชิ้นร่นกองกับพื้น มองพวกเสื้อผ้าสลับกับร่างกายขาวๆ มันแชร่บลิ้นสองแฉกเหมือนกับสุนัขลิ้นห้อย อ้าปากค้างเติ่ง มันยังเหลืออีกชิ้นที่นิชคุณยังถอดไม่หมด ชิ้นปราการด่านสุดท้าย ชายหนุ่มไม่ได้หันมามอง เดินตัวเปลือยท่อนบนและท่อนขาก้าวเข้าห้องน้ำ
งูเห่าเสียน้ำกำเดาไหล ไม่รู้หล่ะส่วนไหนคือจมูกของงู เลื้อยลงจากเตียงไปที่กองเสื้อพวกนั้นดมเจ้าของกองผ้า แลบลิ้นสองแฉกแผล่บๆ แล้วฟ่อเหมือนสุนัข
นิชคุณอาบน้ำชำระล้างเนื้อล้างตัว คิดอะไรเรื่อยเปื่อยแล้วก็คิดมาถึงตอนเปิดประตูห้องนอนเข้ามาได้ครู่ใหญ่ เห็นสภาพร่างพี่งูเห่าครึ่งคนครึ่งงู เห็นเป็นผู้ชายผิวเข้มสีแทนนอนหลับตะแคงข้าง แต่พอเมื่อเค้าขยี้ตาภาพนั้นกลับกลายเป็นงูเห่าแทนไปซะนี่ อาจจะตาฝาดไปจริงๆ ก็ได้
ชายหนุ่มอาบน้ำเสร็จก็ปิดฝักบัวนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียว เช็ดหัวเช็ดตัวเรียบร้อย เปิดบานประตูไม้เชื่อมห้องนอน ตนก็ต้องชะงักตาโตอีกรอบ รีบแง้มบานประตูเอาไว้
สิ่งที่ทำเอาชายหนุ่มอึ้งและเกือบสำลักคือ เจ้าสัตว์เดรัจฉานนั้น มันกำลังทำทำนองรักกับกองเสื้อผ้าที่ตนปลดเปลื้งทิ้งเอาไว้
ฟ่ออ
มันกำลังโยกดึ้บๆ อย่างชอบใจธรรม ลิ้นห้อยโตงเตงอย่างกับสุนัขหอบแฮ่ก นิชคุณถึงกับมืออุบปาก ไม่คิดว่าจะมีเรื่องประหลาดเกิดขึ้นกับตน แล้วมันก็ปลดปล่อยน้ำรักบนกองเสื้อนั่น แล้วก็เลื้อยขึ้นไปนอนแผ่หราหมดแรงบนเตียงตามเดิม
นิชคุณยืนแอบดูอยู่นานพอสมควร รีบปรับเปลี่ยนสีหน้าเป็นปกติเพื่อไม่ให้งูเห่าสงสัย ผิวปากเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าหาผ้าใส่ ผ้าขนหนูหลุดที่ชายหนุ่มพันเอวอยู่ ชายหนุ่มจงใจให้มันหลุดเพื่อลองใจอะไรบางอย่าง เจ้างูเห่าที่เพิ่งจะปลดปล่อยน้ำรักไปเมื่อครู่นี้ ได้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่านิชคุณแล้ว ผงกหัวชูคอตั้งขึ้นมาทันที
"อุย ขอโทษที ไม่ได้ตั้งใจให้เปลือยนะ ไม่เป็นไรนะ...ผู้ชายด้วยกัน" นิชคุณหันมามองยิ้มและก็บอก
แต่งตัวเสร็จก็เก็บเสื้อผ้าที่กองขึ้นมา มองน้ำสีขุ่นใสแกล้งทำเป็นสงสัย
"น้ำอะไร พี่งูเห่ารู้หรือเปล่า" มองงูเห่าขดตัวกลมชูคอตั้งอยู่ที่เตียง
ฟ่ออ
ถ้ามันพูดภาษาคนได้น่ะ อยากได้ยินคำสารภาพนั้นทั้งหมดจัง งูหนองู...อยู่ด้วยกันมาตั้งนมนาน เพิ่งจะเห็นธาตุแท้ก็วันนี้แหละ
ไอ้งูหื่นเอ้ย...
นิชคุณพาเพื่อนไปเที่ยวแล้วทานอาหารนอกบ้าน ตัวเองกลับเหม่อลอยนึกถึงภาพงูเห่าทำรักแล้วกินข้าวไม่ค่อยลง สองหนแล้วที่เห็นงูเห่าทำอะไรไปบ้าง ครั้งแรกครึ่งคนครึ่งงู ครั้งที่สองก็อ่ะน่ะ ภาพสดๆ เกือบชั่วโมงที่ผ่านมา
ชานณวัฒิเห็นชายหนุ่มตัวบางเหม่อก็สะกิดแขนเรียกเพื่อน
"คุณ เป็นอะไร...เหม่ออะไรอยู่" นิชคุณสะดุ้งมองเพื่อนยักษ์
"โทษที คิดอะไรเพลินไปหน่อย แต่...อืม นี่... นายว่า งูเห่ามันมีเพศสัมพันธ์ช่วงไหนเหรอ" เค้าตัดสินใจถามเพื่อนเลยดีกว่าด้วยความอยากรู้ ชานณวัฒิยิ้มบาง
"ที่นายเหม่อเพราะเรื่องนี้หรอกเหรอ"
"อยากรู้ก็ตอบมาเถอะหน่า"
"อืม ก็ช่วงฤดูนี้แหละ ช่วงผสมพันธ์ของพวกมัน นายถามทำไมเหรอ อยากรู้เพราะไปเห็นงูมีอะไรกันมาใช่ม๊า" ชานณวัฒิล้อนิชคุณ
"ทำนองนั้น" นิชคุณตอบ รู้สึกเขินแล้วก็นึกถึงสุนัขที่เฝ้าบ้านให้อยู่ในตอนนี้ ทำหน้าละห้อยเมื่อเขาบอกจะออกมาข้างนอกและให้รู้สึกสงสาร คืนนี้ให้นอนที่ห้องเราเป็นการไถ่บาปดีมั้ยน่ะ มันทำตัวน่ารักจังนิชคุณยิ้มบางแล้วก็ตักข้าวในจานใส่ปาก แต่...ลืมไปมั้ยว่ามันทำอะไรไปกับเสื้อเค้าบ้าง
ชานณวัฒิเห็นนิชคุณยิ้มแล้วหน้าแดงเมื่อครู่
นิชคุณน่าจะรู้ว่าเค้ารู้สึกอย่างไรกับชายหนุ่มบาง
"คุณ" นิชคุณผงกหน้ามองเพื่อนฝั่งตรงข้าม ข้าวยังเคี้ยวตุ้ยในปากอยู่
บทจะพูดก็พูดไม่ออกเมื่อเห็นสายตาที่บ๊องแบ๊วเหมือนลูกหมาตากลม
"คือ..."
"เฮ้ยๆๆๆ!!! อย่าตีมันน่ะๆๆ!!"
ฟ่ออ
เสียงชาวบ้านดังมาจากใกล้ นิชคุณหันควับไปมองมีไทยมุงหย่อมเล็กๆ กำลังหว่านล้อมงูจงอางอยู่
ชายหนุ่มและเพื่อนของเขาโดยนิชคุณถลาลุกทันที เข้าไปห้ามเพราะมีบางคนถือมีดถือไม้บ้าง ทำอย่างนี้งูตัวนั้นมันก็ยิ่งตกใจ
"อย่าน่ะครับ! อย่าตีน่ะครับ! ถอยไปก่อนครับ!" นิชคุณเข้าไปกำชับชาวบ้านให้ถอยออกมา ส่วนตัวเขานั้นพอมีประสบการณ์สบตางูที่พ่อเคยสอนไว้สยบงูให้อยู่
"เฮ้ย!คุณ"
"ชู่วว" นิชคุณกระตุกนิ้วชี้ขึ้นไม่ให้ชานณวัฒิซึ่งยืนอยู่ใกล้บริเวณนั้น พูดหรือทำอะไรให้อยู่เฉยๆ
ฟ่ออ
งูจงอางตัวเพศผู้กำลังสบสายตานิชคุณ สายตากลมโตที่มีแววนิ่ง อุณหภูมิร่างกายมนุษย์เต้นธรรมดา งูทุกตัวมันมีสายตาพิเศษจับเต้นผิดจังหวะหัวใจมนุษย์ ทุกคนพากันอึ้งไม่เชื่อว่ามนุษย์ที่กล้าสบตางูจะเก่งขนาดนี้
นิชคุณแกว่งสายตาเล็กน้อยให้งูจงอางตัวนั้นเข้าไปในกรงตู้โชว์ เมื่อเจ้าของงูตัวนั้นเอากรงมาล่อไว้แล้ว
ฟ่อ
"เข้าไปก่อน คนกำลังตกใจแกอยู่" นิชคุณพูดกับมัน และดูท่าว่าจะเชื่อมนุษย์ผู้นี้ยอมเลื้อยเข้าตู้ไป เจ้าของงูจงอางรีบปิดฝาทันที แล้วมันก็ขู่ฟ่อๆใส่เจ้าของคนเลี้ยง
ไทยมุงรีบปรบมือให้ แต่ไม่ได้ทำให้นิชคุณเขินอายอะไร
"ขอบคุณมากน่ะครับที่ช่วย"
"ไม่เป็นไรครับ ว่าแต่...คุณลุงจะเอางูจงอางไปไหนครับ" ชายหนุ่มถาม
"ผมจะเอาไปปล่อยครับ ตัวเมียผมเอาไปปล่อยที่อุทยานแห่งชาติแล้ว ไอ้ตัวผู้ผมกะว่าจะเอาไปปล่อยเช่นกัน มันแหกกรงออกมาได้ งูพวกนี้มันฉลาดต้องระวังน่ะครับ ไม่แพ้งูเห่า"
'งูจงอางตัวเมียงั้นเหรอ และอุทยานแห่งชาติ' นิชคุณนึกถึงตอนที้พี่หมูโทรศัพท์เข้ามาหาเค้า แล้วบอกว่ามีคนต้องการเอางูมาปล่อยที่อุทยานของเราก็คงจะเป็นผู้ชายคนนี้ละมั้ง
"โชคดีจังเลยน่ะครับ พอดีผมเป็นลูกชายเจ้าของอุทยานแห่งนั่น"
"อ้าว" คุณลุงคนนั้นยิ้ม
ชานณวัฒิกำลังอึ้งและไม่เคยเชื่อสายตามาก่อนว่านิชคุณจะกล้าท้าทายอำนาจสัตว์เดรัจฉานพวกมีพิษขนาดนี้ได้ ไปเรียนรู้มาจากไหน เท่าที่รู้จักกันมา 3ปีเขาไม่เห็นคุณเล่าอะไรให้ฟังมากมาย รู้แต่เพียงว่าพ่อของคนตัวบางเป็นผู้ดูแลผืนป่าอุทยานเขาใหญ่
ใกล้กันมีป้าขอทานดูหมอแม่น เธอเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดเมื่อครู่ ตั้งแต่นิชคุณกล้าสบประมาทงูแล้ว พอชายหนุ่มยืนตั้งตัวได้เธอกลับไม่เห็นเงาบนหัวจากบ่านิชคุณ
"พ่อหนุ่ม" ป้าขอทานเรียก
ทั้งสามชายหันไปมองป้าคนเรียก
"พ่อหนุ่มหน้าหวานหน่ะ ชะตาขาดแล้วน่ะ ทางที่ดีทำบุญทำทานสะเดาะห์น่ะหนู"
จู่ๆ ไม่รู้ทำไมเค้ารู้สึกใจวูบหวิวขึ้นมาขณะหันหน้ามองคนทัก แล้วป้าก็มองชานณวัฒิยืนข้างกัน เหมือนป้าคนนั้นจะใบ้อะไรให้เค้ารู้เกี่ยวกับชานณวัฒิงั้นเหรอ นิชคุณมองเพื่อนตัวยักษ์
"ป้าพูดอะไร เพื่อนผมจะชะตาขาดทำไมเค้าก็ยังยืนอยู่ตรงนี้กับผม"
"ตอนนี้น่ะยังไม่ใช่" ป้าแกตอบ นิชคุณขมวดคิ้วมุ่น
"เชื่อแกเถอะหนู ป้าคนนี้ถึงเป็นขอทานแต่ทายทักคนแม่นมาหลายต่อหลายคนแล้วนะ ลุงบ้านอยู่แถวนี้รู้จักแกดี ทางที่ดีทำตามที่แกบอกเถอะ" ลุงคนนั้นเสริม ชายหนุ่มหันมามองคุณลุงคนเดิมแล้วเม้มปาก
จะมีเคราะห์อะไร ทำไมต้องมีชานณวัฒิเข้ามาเกี่ยวข้อง ชายหนุ่มคิดในใจ
...........................................................
อ่านแล้วติดเลย รอตอนใหม่แล้วนะเนี่ย..
ตอบลบ