One Fiction: เพลิงรักฉิมพลี
"ฮึบ อ๊า! หึหึหึหึหึ...พ่อเลี้ยงอ่า"
"อ่า ฮึก อ่า!"
ผมเกลียดพวกเค้า ผมเกลียดพวกเค้าสองคน
ทำไมห้องนอนของผมต้องติดกับห้องสองคนนี้ด้วย มันไม่ยุติธรรมเลยที่จะให้ผมมานอนฟังไอ้เรื่องบ้าๆ พันธ์นี้ ให้ผมต้องรับรู้เรื่องการกระทำคะนองรักของพวกเค้าสองคน
ไอ้หมอนที่ผมใช้อุดหูมันก็ช่วยได้เวลาที่จะทำให้ผมไม่ได้ยินเรื่องอุบาทว์ๆ ช่วงข้ามวันข้ามคืนได้บ้าง
ผมไม่อยากอยู่ที่นี่เลย ถึงแม้ว่าอีกคนหนึ่งจะขึ้นว่าเป็นแม่ผม แต่เธอก็ไม่ได้ให้ความรักผมเหมือนกับพ่อ เพราะเธอไม่ได้ต้องการผม เราสองคนจึงไม่ได้มีความผูกพันธ์กัน
พ่อเสียไปเมื่อปีที่แล้ว ก่อนเสียก็ได้สั่งเอาไว้ก่อนตาย
"ยังไงเค้าก็เป็นแม่เรา ถึงเค้าจะไม่ได้เลี้ยงดูเราจนเติบใหญ่...ไม่ได้ให้ความรัก คุณก็ต้องเห็นแก่ผู้ให้กำเนิดนะลูก"
ความกตัญญูรู้คุณสินะ ที่ผมจะต้องชดใช้ผู้ให้กำเนิด
"อาาา!!"
"โอ้ววว"
เพลิงนรกชัดๆ ขอโทษนะ อดความคิดเห็นไม่ได้
ตอนเช้า
ผมลงมาจากชั้นสองเข้าห้องครัวไปก็เจอกับฉากรสจูบหวาน สงสัยเมื่อคืนคงยังไม่อิ่มหนำสำราญดีพอยังคงอยากจะมีต่อในรอบห้องครัวอีก
"อุ้ย นิชคุณ"
ผมกรอกตาขึ้นเพดานแบบเบื่อหน่ายแล้วทำหน้าเรียบนิ่งปกติสูดลมหายใจเข้าปอดแล้วพ่นยาวพรู ไม่อยู่ให้เสียเวลาของสองคนเค้า ปลีกตัวออกมาดีกว่า จะได้ไปเรียนทัน
"นิชคุณ เดี๋ยว" เธอตามผมมา
ผมใส่รองเท้า คุณนาตรเธอมายื่นเงินให้ผมจำนวนหนึ่งในมือที่ถืออยู่ สวมรองเท้าเสร็จก็มองเงินก้อนนั้นเล็กๆ ไม่กี่แบงก์
"อ่ะ ฉันให้"
"ขอบคุณครับ ผมไม่รับ" ผมปฏิเสธไมตรีเธอออกไป
"หยิ่งจังเลยนะ"
"ผมก็เหมือนคุณยังไงละครับ" ตรอกหน้าให้ซะเลย
"เธอนี่มัน"
"ขอตัวนะครับ" หึ...ช่วยไม่ได้
สงสัยผมคงจะได้เลือดหล่อนไม่มากก็น้อย ทิ้งระเบิดหนึ่งลูกแล้วก็รีบออก ก่อนจะมีมาอีกลูกตาม
"เดี๋ยว" นั่นไง
"ช่วงไหนไม่มีเรียน ช่วยไปช่วยฉันที่สปาด้วย ฉันไม่ค่อยไว้ใจพนักงานฉันเท่าไหร่ เงินทองฉันโดนแอบจิกไปบ่อย เข้าใจมั้ย"
คำสั่งของคุณเหรอ สิน่ะ...
มันอาจจะประมาณนั้น แต่เอาเถอะในฐานะที่ผมเป็นลูกควรจะช่วยเธอทำมาหากิน
.
.
"ลูกชายคุณไปแล้วเหรอ"
"ค่ะ"
คุณนาตรสาวสวยหุ่นดีถึงอายุมากแต่ยังดูดีสวยเป๊ะ ไม่คิดว่าจะมีลูกชายสวยสมเหมือนแม่
นิชคุณ หึ...
ผมสนใจนิชคุณถึงได้เข้าหาหล่อน รู้จักกับเธอเพราะเธอมักจะมาผ่อนคลายที่บ่อนผมบ่อยๆ
ใช่...พาลเงินไปกับพนันไพ่ และเธอกำลังจะล้มละลายและหาคนเกาะ...หึ
ผมรู้เพราะสืบประวัติเธอ เธอมีลูกแต่ไม่ได้ให้ความใส่ใจอะไร นิชคุณจึงอยู่ในโอวาทของพ่อเค้า ก็ถือว่าเธอหย่าร้างไปนานมาก
"พ่อเลี้ยงแทคขา"
คุณนาตรเดินนวยนาดเข้ามา อดยกยิ้มมุมปากไม่ได้ นี่แหละเธอผู้หิวผู้ชายตัวจริง เข้ามานั่งตักคลอเคลียแก้มและต้นคอผม
"อยากอยู่ต่อน่ะ แต่ผมมีธุระต้องไปทำ" จับมือที่คล้องคอออก
"ไม่อ่ะ บอกเลิกธุระแล้วเรามาต่อกันนะค่ะ นิชคุณก็ไม่อยู่แล้ว" หน้าตาอ้อนวอนร้องขอ แต่ผมคงมีเวลาให้ไม่ได้
"คงไม่ได้จริงๆ ธุระนี้สำคัญด้วย ขอโทษด้วย" รีบลุกก่อนจะไม่ได้ไป "แล้วเจอกัน" จุ๊บเธอที่ปากเป็นการขอโทษหนึ่งทีแล้วยิ้มที่ว่าเท่ห์ให้ แน่นอนเธอต้องระทวยอ่อน
ผมออกมาจากบ้านคุณนาตรแล้วขึ้นรถ เอาเครื่องมือถือสื่อสารขึ้นมากดหาลูกน้องเพื่อทำการให้ผม
"ติดตามสองแม่ลูกให้ฉันทุกย่างก้าว คุณนาตรเข้าบ่อนเมื่อไหร่บอกฉัน...ฉันจะไม่เข้าไป ส่วนนิชคุณ...ไปทำอะไรหรืออยู่ที่ไหนรายงานฉันทุกฝีก้าว" สั่งเสร็จแล้วขับรถออกไป
.
.
"น้าา...นะนะ คุณ ไปกับพี่หน่อยน้า"
"จิ...ทำไมต้องเป็นผมต้องไปตามซึลองผัวพี่กลับมาด้วย"
"ก็นั่นมันพี่รหัสของนายนี่" ผมลำบากใจที่จะไปตามพี่ซึลองจริงๆ
โอ๊ย...ผัวผมก็ไม่ใช่ แล้วก็ไม่ใช่เมียเขาด้วย
แล้วนี่...ต้องไปตามในผับเกย์ บ้าชะมัด!
"เออ!"
"อุ้ย...ทำไมต้องเสียงดังด้วย" พี่ควอนแกเสียงอ่อย
ไอ้พี่ซึล...มึงเจ้าชู้จริงเลย ถ้าไม่คบพี่ควอนแล้วทำไมไม่บอกเลิกกันไปเลยหว๋า
.
.
"ทางนี้เป็นไง"
"ปกติดีครับพ่อเลี้ยง"
"อือ ดี" ผมเข้ามาในบ่อน หรือจะเรียกว่าที่สังสรรคสำหรับคนมีฐานะปานกลางจนถึงฐานะคนรวยเข้ามาใช้บริการ
ทุกอย่างราบรื่นไม่มีปัญหา แม้แต่คุณนาตรที่กำลังตกในภวังค์ผีพนันเข้าสิง ตอนนี้เหมือนเธอมือขึ้น แต่อีกสักหน่อยเธอคงจะไม่เหลือ
เข้าไปนั่งตรวจบัญชีรายรับรายจ่ายค้าไม้ที่โรงของผม เป็นโรงไม้ที่ถูกกฏหมายไม่ได้ทุจริตอย่างที่ใครเข้าใจ
สถานการณ์ในบ่อนดูราบรื่น มองชำเลืองคุณนาตรไปด้วย เธอกำลังมือตกแล้วผมยิ้มเย้ยหยันพรางส่ายหัวเอือม
RRRRR
นาฬิกาบอก 5ทุ่ม มีคนโทรศัพท์มาเป็นลูกน้องผมเอง
"มีอะไร"
"พ่อเลี้ยง คุณนิชคุณเข้าผับเกย์ไปแล้วครับ เข้าไปกับเพื่อนของเขาครับ"
"หือ? ผับเกย์"
นิชคุณเข้าผับเกย์เนี่ยนะ เข้าไปทำอะไรในหัวผมคิด พอลูกน้องผมบอกว่าที่ไหนก็รีบลุกออกไปทันที ไม่รีรอให้คุณนาตรกำลังเข้ามาขอเงินเล่น ไม่ได้พูดหรือสนใจเธอแล้ว คนเดียวที่สนใจตอนนี่คือนิชคุณคนเดียวที่ผมต้องการ
.
.
"เอ่อ ผมว่าพี่เข้าไปเถอะ ผมจะรอหน้าผับตรงนี้นะ"
"ไปด้วยกันนี่แหละ"
โอย...ผับเกย์ กูไม่ใช่เกย์นะ ใครอย่าเข้าใจผิดนา
พี่ควอนพยายามดันผมเข้าไปด้วยให้ได้ ผมก็ขืนตัวเอาไว้ ไม่อยากเข้าเว้ยยยย....
"นิคคุณณณณ!!!...เข้าไปกับฉ้านนนน!!!" ต่างคนต่างดันและต่างขืนกันไว้
"เจ๊เข้าไปเถอะ ปล่อยผมตรงนี้แหละ" ผมพยายามขืนตัวสุดขีด เกาะกระจกส่องหลังรถ ไอ้เจ๊ควอนพยายามให้ได้
เมื่อเห็นว่าผมไม่ปล่อยบรรลัยเกิดเจ๊ควอนแก ขอโทษนะถ้าต้องใช้คำหยาบ เสือกจั๊กกะจี้ผมที่เอวโคตรแรงตัวเองก็หัวเราะสิ เป็นผลให้แกดึงผมออกจากกระจกนั้นจนออกสำเร็จ และก็เกือบทำของของเขาเกือบหัก
เจ๊ควอนลากผมเข้ามาจนสำเร็จ พอมองแล้วมีแต่พวกผู้ชายทั้งนั้น
"วี้ดวิ้ว สวยนี่จ้าคนสวย"
"ว้าว!"
ผมเบ้ปาก เจ๊นะเจ๊...ทำกันได้
"รีบหากันเถอะ" ผมตะโกนแข่งกับเสียงเพลงที่เปิดดัง แล้วมันก็อดที่จะจ้องไปที่เวทีไม่ได้ ผมนี่ถึงกับตาและอ้าปากค้าง
นี่มันโฮสเตสรึป่าวว่ะ มีโชว์หุ่นกันด้วย โอ้ววว...มาย ก้อด
กูอยากจะบ้าตาย กูขอออกดีกว่า
"คุณณณณณ!!! มาช่วยกันก่อนนนน!!!" ไอ้เจ๊ควอนจับมือผมดึงเอาไว้ให้อยู่ ผมก็ขืนเต็มแรงสิ เรื่องอะไรจะอยู่ให้เป็นเป้าสายตาคนว่ะ
และแล้วมีบางอย่างที่เกิดขึ้น คือ...
ระหว่างที่ผมยื้อแย่งกันฉุดกระชากลากถูกัน ก็มีใครไม่รู้เซถลามาอย่างจังจนผมเซไปข้างหน้าอย่างแรงชนเข้ากับขอบเวทีดังปึก
"อ้าว สงสัยมีคนอยากจะแจมด้วย ขอปรบมือหนอย ขึ้นมาเลยจ้า"
ห๊ะ! ซวยแล้วกู!
ผมเบิกตาโตเท่าที่ทำได้ ไม่ใช่แค่ตาอย่างเดียวแต่ปากผมด้วย อ้าจนกรามค้างเลย มองขึ้นเวที
เฮ้ย! ประกาศอะไรออกไปว่ะไอ้โฆษก
"แหม สวยซะด้วย"
"นิชคุณ!"
ผมหันหน้าควับคนเรียกชื่อ พ่อเลี้ยงแทคยอน มาได้ไง แล้วรู้ได้ไงว่าผมอยู่ที่นี่ อย่าบอกนะว่าพ่อเลี้ยงเอาได้แม้กระทั่งผู้ชาย แล้วนี่คุณนาตรรู้รึป่าว
พ่อเลี้ยงขมวดคิ้วเดินเข้ามาจับข้อมือผม
"กลับ" ผมขืนข้อมือตัวเองไว้
"โถ ดูเหมือนแฟนจะหวงตามกลับเสียแล้ว น่าเสียดายจริงๆ เราคงไม่มีโอกาสเห็นของดี"
พ่อเลี้ยงยกยิ้มเหมือนจะพอใจที่โฆษกกล่าว แต่ผมไม่...ไม่พอใจที่มาเรียกว่าผมกับพ่อเลี้ยงเป็นอะไรกัน ผมเกลียดเค้า ไม่อยากอยู่ใกล้ ผมโตพอที่จะเข้าใจอะไรๆ ได้ แล้วก็ตัดสินใจเองเป็น
ผมต่างหากยกยิ้มมุมปาก อยากรู้เหมือนกัน
ว่าถ้าผมทำอะไรลงไปเค้าจะกล้ายืนอยู่ต่อหรือจะก้าวเท้าเดินหนี ผมสลัดข้อมือออกจากการเกาะกุม
"นิชคุณนั่นนายจะทำอะไร" ผมไม่ฟังเค้า
"อ้าว มีเปลี่ยนใจด้วย" โฆษกกล่าว
ผมเดินขึ้นเวทีไปแล้วยิ้มกราดไปทั่ว มองทุกคนที่อยู่ในที่นั้นกันหมด ถอดเสื้อเชิ้ตออกเผยทรงอวดเนื้อหนังมังสา
"ว๊าว! แม่เจ้าโว้ย! นางฟ้านางสวรรค์มาโปรดสุดๆ ผู้ชมทั้งหลาย"
"วี้ดดดด!!"
"วี้ดวิ้ว"
"วู้วววว~ สวย! แจ๋มมาก!"
เป็นไงทีนี้ เหอะ...ทีนี้ ผมแน่แค่ไหน
.
.
ผมแทบลูกกะตาออกกระเด็น คิดไม่ถึงกับการกระทำของนิชคุณ กล้าบ้าบิ่นไปยอมถอดเสื้ออยู่กลางเวทีอวดเนื้อหนังให้คนอื่นดู
เรานี่ก็หุ่นดีไม่เบา เห็นตัวบางๆ แต่มีกล้ามนิดนึงน่าฟัดเป็นบ้า แล้วส่วนล่างของนายละ เธอกล้าท้าและเย้ยฉัน ไม่รู้สิน่ะว่ามันเหมือนยั่วกัน ผมยิ้มมุมปาก เรือนร่างนี้ฉันต้องเป็นคนชิมเท่านั้นคนอื่นไม่มีสิทธิ์ ผมเดินขึ้นเวทีไปแล้วไม่ได้สนใจว่าเค้าจะป่าวประกาศอะไรกัน มีอย่างเดียวคือนิชคุณเท่านั้น ผมถอดเสื้อแจ็คเก็ตหนังออกแล้วสวมห่อตัวเอาไว้ และก็พาดนิชคุณไว้ที่บ่า
"เฮ้ย! พ่อเลี้ยง! ทำอะไรผมน่ะปล่อยผมลงเดี๋ยวน่ะ" ผมหยุดเท้าแล้วมองนิชคุณซึ่งเอี้ยวหน้ามองผม ผมไม่พูดอะไรได้แต่ยกยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ เรากำลังลองของอย่างนี้มันต้องเจอดี หิ้วเค้าออกมา
"พี่ควอนนนนนนน!!! ช่วยผมด้วย"
"คุณ! ว้าย ตายแล้วใครก็ได้ช่วยที" คงเป็นเพื่อนนิชคุณ ไม่ได้สนใจอะไร แบกไอ้ตัวเล็กขึ้นรถแล้วก็เบียดนิชคุณเพื่อข้ามฝัง
"อ้อยยย! พ่อเลี้ยงทำอะไรทำไมเดินข้ามฝังไปเล่า"
"ก็เพราะฉันรู้ไงนายหาเรื่องลงรถแน่ ฉันต้องทำแบบนี้" ผมถือโอกาสฉวยประตูรถด้านนิชคุณมาปิดด้วยแล้วรีบล็อคสวิตอัตโนมัติ ทีนี้นายจะได้หนีไม่ได้ แล้วทีนี้ก็เป็นทีของฉัน ฉันจะกำราบนายเอง เรามาดูกันใครจะเหนือกว่ากัน ผมคาดเบลแล้วรีบออกรถบึ่งไปคฤหาสน์ชานเมือง
"พ่อเลี้ยงจะพาผมไปไหน"
ผมหันไปมองแว่บหนึ่ง นิชคุณรีบรูดซิปเสื้อหนังดำ แล้วก็กลัวคนข้างๆ จะไม่สบายก็ยื่นมือเปิดฮีตเตอร์ทำความร้อนในรถให้อบอุ่น และก็บึ่งรถต่อ
ครึ่งชั่วโมงมาถึงบ้านหลังใหญ่ นิชคุณกำลังสนใจมัน
ผมไม่เคยพาผู้หญิงที่ไหนมาที่นี่ มีแต่นิชคุณคนเดียวนี่แหละเป็นคนแรก และแน่นอนผมก็หมายปองคนร่างบางมาตั้งนานแล้วหลังที่รู้จักกับคุณนาตรแม่ของเค้า คืนนี้ฉันอยากจะรู้นักนายจะทำยังไงต่อจากนี้ พาเค้าลงจากรถจูงแขนเข้าไป
"ปล่อยผมนะพ่อเลี้ยง พ่อเลี้ยงพาผมมาที่นี่ทำไมต้องการอะไร" ผมดึงนิชคุณเข้ามากอด
"ตัวนายไง ฉันต้องการนายคืนนี้" ยกยิ้มอย่างผู้ชัยชนะ
"หา" ไม่รอเสียเวลาก้มจูบนิชคุณตอนทีเผลอ "อื้อออ" รั้งต้นคอไว้รับจูบดุนลิ้นเข้าไปสัมผัสในโพรงปาก
นิชคุณรับจูบไม่เป็นไม่ประสีประสา ซึ่งผมยินดีนักที่เค้าอ่อนหัดทำให้ปราบกันได้
ผมต้องการนิชคุณมาก มากถึงมากที่สุดคนเดียวในตอนนี้ คนที่ผมหมายปองมาทั้งชีวิต
ผมมองสายตานิชคุณออกว่าเค้าเกลียดผมแค่ไหนที่ผมกับแม่ของเค้ามีความลึกซึ้งกันขนาดนั้น และที่ต้องทำอย่างนั้นก็เพื่อคนที่ผม....รัก
ผมรักนิชคุณ ไม่ได้รักคุณนาตร เราสองคนทำเพียงเพื่อความใคร่ก็เท่านั้น เรื่องนี้เธอก็รู้ดี...และก็ทำความเข้าใจและตกลง แล้วก็เงื่อนไขบางส่วน
"คุณยกนิชคุณให้ผม หนี้ทั้งหมดของคุณผมจะโมคะทั้งหมด"
"พ่อเลี้ยง ทำไมทำกับนาตรแบบนี้ละค่ะ"
"คุณไม่ได้รักผม ผมรักนิชคุณ...คุณไม่ได้ใส่ใจนิชคุณ คุณไม่เคยรักลูกของคุณ...นิชคุณต้องการความรัก คุณไม่เห็นสายตาเค้าเหรอ เค้าเกลียดคุณแค่ไหน" ผมโพล่งออกไปทั้งหมดเธอถึงกับอึ้ง และแน่นอนเธอน่าจะต้องยอมอ่อนข้อให้เป็นแน่ ผมเสนอยกหนี้ให้ขนาดนั้นเพื่อแลกกับคนที่ผมรัก
"นิชคุณ เธอสวยมาก" ไม่ไหว ผมต้องการเค้า
เสื้อแจ็ตเก็ตบนตัวมันดูน่ารำคาญมาก ถลึงมันออก
"พ่อเลี้ยง ปล่อยผม"
เสียงของเธอมันอ่อนระทวยแล้วเย้ายวนฉันเหลือเกิน
"อืมมม พ่อ พ่อเลี้ยง" เธอมันอ่อนหัดนิชคุณ
ผมดันเค้าเข้าลิฟต์แล้วกดปิดขึ้นชั้น 3ของคฤหาสน์ที่สั่งทำขึ้นเป็นพิเศษ ดันนิชคุณเข้ากับกำแพงกระจกทางด้านหลัง ผมก็รีบตามเข้าชิดตัวอย่างใกล้ชิด ยังเหลือเสื้อของผมที่ยังรำคาญกั้นอยู่กระชากมันออก
เมื่อผมถอดเสื้อออก นิชคุณก็ขวางความสุขดันอกผมเอาไว้
"ปล่อยผมพ่อเลี้ยง ผมไม่ใช่คุณนาตรนะที่พ่อเลี้ยงจะทำแบบเมื่อคืน" คงจะยืดยาวอีกสินะ
ผมขึงแขนนิชคุณกับกำแพงและเค้าก็ต่อต้านผม
"นิชคุณ ที่ฉันกับคุณนาตรทำไปเพราะความใคร่ไม่ใช่ความรัก เรื่องนี้เค้ารู้ดี...เธอต่างหากที่ฉันต้องการ"
"หา...อะไรนะ"
.
.
พ่อเลี้ยงว่าอะไรนะ ไม่จริง...เค้าหลอกผม เค้าจะมาต้องการอะไรผม ก็เห็นๆ อยู่ว่าหลับนอนเตียงเดียวกันกับคุณนาตร
อย่าเห็นว่าผมอ่อนหัดเรื่องพวกนี้แล้วจะยอมกันได้ง่ายๆ
แล้วนี่อะไร...ผมยอมให้เค้ากอดจูบอยู่ได้
"ฟังฉันนะ ต่อจากนี้จะเป็นเรื่องจริง...ฉันรักนาย ฉันรักเธอตั้งแต่แรกเห็นแล้วที่บ้านคุณนาตร แม่เธอติดพนันในบ่อนฉัน คุณนาตรเป็นหนี้ฉันหลายสิบล้าน เธอกำลังล้มละลาย"
"ไม่จริง" ผมไม่อยากเชื่อ
"จริง บ้านหลังนั้นที่เธออยู่ทุกวันกำลังจะถูกธนาคารยึด แม่เธอเล่นพนันในบ่อนจนหมดตัว สปาก็กำลังจะถูกปิดเช่นกัน แม่เธอไม่จ่ายค่าตัวพนักงานมาหลายเดือนแล้ว พวกนั้นจึงแอบจิกเงินในแคชเชียร์ เรื่องพวกนี่ฉันมีหลักฐานถ้านายอยากเห็น"
คุณนาตรเนี่ยนะติดพนันจนหมดตัวล้มละลาย
"ถ้าคุณนาตรหมดตัวจริง แล้วเธอจะไปอยู่ที่ไหน" ผมถามเพราะอยากรู้
"เค้าก็คงหาผู้ชายคนใหม่เกาะเองได้ ไม่ต้องสนใจเค้าหรอก เพราะเธอก็ไม่ได้สนใจเราอยู่แล้ว ทีนี้เชื่อฉัน ฉันรักเธอนิชคุณ มาอยู่กับฉันที่นี่...ฉันจะดูแลเธอเอง"
พ่อเลี้ยงรักผมงั้นเหรอ มองหน้าเค้ามองเข้าไปในดวงตาคมเฉี่ยวคู่นั้น
แต่ผมเป็นผู้ชาย ผู้ชายกับผู้ชายจะรักกันได้ยังไง
"ฉันจะพิสูจน์ ผู้ชายก็รักกันได้" ว่าแล้วพ่อเลี้ยงก็ประกบจูบเข้ามาใหม่ ผมไม่รู้เรื่องพวกนี้ ผมอ่อนหัดเกินไป
"อืมม" ผมเกร็งนิดหน่อยบีบมือแน่นในอุ้งมือใหญ่ เค้าประกบผมชิดเกินไปหายใจไม่ค่อยสะดวก "อ่ะ" ผมว่า...ผมมีอารมณ์
เป้าของผมมันตุงกางเกง และเหมือนพ่อเลี้ยงแทคยอนจะรู้เอาเป้ากางเกงของเค้ามาเสียดสีของผม
เราแลกจูบกันอยู่นานกว่าเค้าจะผละออก แล้วเริ่มซอกคอผมจนเลื้อยไต่ขึ้นมาที่...ติ่งหู
"อ๊ะ" เค้าขบและลามเลียหู "อื้มมม!" ผมกระตุกและวูบวาบ มันเสียวมาก...นั่นมันจุดอ่อนของผมเชียวนะ "พะ พ่อเลี้ยง...นั่นมัน มัน...มันจุดอ่อนของผม" โดยเฉพาะหูข้างซ้ายของผมจุดอ่อนที่สุด จักจี้กว่าหูข้างขวา
ผมลืมไปว่าเราสองคนอยู่ในลิฟท์กันอยู่ มาถึงด้านบนตั้งนานแล้วแต่ไม่ยอมออกไปกัน ลิฟท์มันเปิดค้างอยู่นานแล้วเช่นกัน ผมหายใจติดๆขัดๆ เสียววูบวาบไปทั้งตัว หน้าของผมตอนนี้มังจะคงแดงเถือกหมดเพราะเสียว
"ปล่อย ปล่อยไปตามธรรมชาติ อย่าเกร็ง" พ่อเลี้ยงกระซิบที่หูแล้วสัมผัสต่อ
"อื้ม" ผมกัดฟัน
"ปล่อยมันออกมา ฉันอยากฟังเสียงของเธอ" เค้ากระซิบอีกครั้ง
ปล่อย ปล่อยเนื้อปล่อยตัวใช่มั้ย งั้นผม...ผมจะปล่อยเนื้อปล่อยตัว และปล่อยใจให้พ่อเลี้ยงดูก็ได้
"อืมมม โอ้ว...Fuck Me ฮึบ!"
ผมตกใจพูดอะไรผิดไปหรือเปล่าว่ะ จู่ๆ พ่อเลี้ยงก็สอบก้นผมยกขึ้นแล้วสอบเอวเค้า แล้วก็อุ้มผมออกไปจากลิฟท์ตรงไปที่เตียงนอนห้องเค้า
สักพักใหญ่เท่านั่นแหละร่างของเราสองคนก็ล้อนจ้อนกันทั้งคู่ มันแสนจะโคตรอายและรู้สึกมีความสุข ความรักผู้ชายมันเป็นแบบนี้นี่เอง
"อื้มมม อ๊ะ"
"อ่าาา นิชคุณ...ฉันรักเธอที่สุด รักเธอใจจะขาด"
พ่อเลี้ยง เรื่องความรักบนเตียงได้เก่งจริงๆ คุณนาตรดูหวงแหนในตอนแรกมากน่าดูแต่ก็ไม่สามารถครอบครองผู้ชายคนนี้ได้อยู่มัด
สงสัยคงจะรักผมจริงๆ เพราะพ่อเลี้ยงเอาแต่บอกรักตลอดทางที่ได้ยิน
ผมจะลองเปิดใจให้เค้าสักครั้งก็ได้ เผื่อมีอะไรดีๆ เกิดขึ้น
"อืมมม!! Fuck Me" เข้ามาเลยที่รัก
.
.
เธอนี่มันแรงกว่าที่ฉันคิดไว้ซะอีกน่ะนิชคุณ แรงกว่าแม่ของเธออีก
ไอ้คำว่า Fuck Me ของเธอได้ใจฉันจริงๆ กระตุ้นหัวใจฉันชะมัด
"บอกอีกทีสิ คำว่า Fuck Me ของเธอ" ผมก็ออกแรงกระทัน
"อืมมม ไม่..." อะไร...พูดอยู่แม่บๆหรือว่า ถ้าผมซอยเค้าอาจจะบอก ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ คิดดังนั้นก็ซอยแรงถี่ยิบ
"Fuckkkk!!!" ว้าว ผมขนลุกซู่ทั้งตัวเลย นิชคุณก้องเสียงดังขนาดนั้น
เพลิงรักพิสวาทของเธอ มันร้ายกาจจริงๆ สมกับที่ฉันรักเธอที่สุด
My Dear...
...........................................................
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น